ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί


Κατεβαίνοντας χθες από το Καρπενήσι και διασχίζοντας τη Λαμία, πέρασα μπροστά από το μνημείο που είναι στημένο σε κεντρικό σημείο της πόλης για τον Άρη Βελουχιώτη. Κατά σύμπτωση χθες ήταν και η μέρα των γενεθλίων του, 27.8.1905 σ’ αυτή την πόλη, απ’ όπου – φαντάζομαι – θ’ αγνάντευε στα παιδικά χρόνια του την κορυφή του Βελουχίου κι έτσι διάλεξε να τον θυμόμαστε. Αν κι έχω περάσει άπειρες φορές από κει, χθες με έβαλε σε σκέψεις.
Σκέψου να είχαν οι πατρίδες φωνή. Αυθεντική δική τους, όχι δανεική από εγγαστρίμυθους μίμους. Για να μπορούν να συνομιλούν μεταξύ τους και να συνθέτουν έναν ενιαίο κόσμο, όχι μέσα από τις ερπύστριες της παγκοσμιοποίησης που επιχειρείται πότε με τανκς, πότε με funds, πότε και με τα δυο μαζί, αλλά από την αλληλεγγύη του ανθρώπινου πεπρωμένου μέσα στη διαφορά της πλουραλιστικής έκφρασής του.
Αυτό αποδείχθηκε μια μεγάλη ουτοπία, στην αναζήτηση της οποίας βρήκαν χώρο μερικές από τις χειρότερες στιγμές της ανθρωπότητας. Οπότε οι πατρίδες έχουν σιωπήσει και σήμερα μιλάνε για λογαριασμό τους μόνον οι φασίστες. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της πατριδοκαπηλίας, που συμβαίνει να είναι και το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων, όπως εύστοχα έχει επισημανθεί.
Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές ορόσημα, που οι πατρίδες βρίσκουν φωνή. Στιγμιαία βεβαίως και μετά βουβαίνονται πάλι. Οι ΗΠΑ, ας πούμε, βρήκαν την αληθινή φωνή τους όταν ο John Fitzgerald Kennedy βγήκε και είπε: «My fellow Americans, ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country.». Και σαν απάντηση τον δολοφόνησαν.
Συνήθως έτσι γίνεται. Η Ελλάδα, ας πούμε, πότε μίλησε για τελευταία φορά με μια δική της φωνή; Χωρίς καμία ιδεολογική εμμονή ή προκατάληψη νομίζω πως είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που θα συμφωνήσουμε πως ο λόγος του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία ήταν πρωτίστως και πάνω απ’ όλα ο λόγος του Έλληνα. Διαχρονικός, όσο και οι αρχαίες τραγωδίες. Δραματικός, όσο και οι «μεγαλοβδομάδες». Γιατί έβαζε ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα: Πως αξίζει να ζεις τη ζωή σου;
Και η απάντηση είναι σμιλεμένη από τους αιώνες. Ελεύθερος! Όχι όμως ασύδοτος. Ελεύθερος με την ευθύνη που αναλογεί στους ελεύθερους ανθρώπους. Ελευθερία και Δικαιοσύνη ζήτησε ο Άρης το 1944 στη Λαμία. Τίποτε άλλο. Και συνόψισε την αγωνία και τον αγώνα τριών χιλιάδων χρόνων ιστορίας.
Αλλά η ιστορία γελάει ειρωνικά, όσο αποτυγχάνουμε να προσεγγίσουμε έστω και κατ’ ελάχιστον αυτές τις «καθαρές ιδέες». Ακόμη κι αν ξέρουμε πάντα μέσα μας ποιο είναι το σωστό, κάνουμε το λάθος. Το να αδικείς δεν είναι άσκηση ελευθερίας. Είναι άσκηση εξουσίας. Δειλοί άνθρωποι σπέρνουν τον φόβο, πλην εκείνων των οριακών στιγμών που βρίσκουμε τη φωνή μας έχοντας πλήρη επίγνωση πως κι «ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και οι Πρόδρομοι αποκεφαλίζονται κατ’ εξακολούθηση. Αλλά η ζωή έχει αξία μόνο αν έχεις βρει ένα καλό λόγο που να υπερβαίνει την προσωπική επιβίωση. Αλλιώς είναι βούλιαγμα στη λάσπη της ματαιότητας. Αυτό το ήξερε ο Θανάσης Κλάρας. Κι έγινε ο Άρης!
Χαιρόμαστε που σ’ έχουμε ρε Άρη! Όλοι οι Έλληνες.
(φωτο αρχείου από το Βελούχι, το οποίο απειλείται όπως πολλά βουνά της πατρίδας μας με εγκατάσταση άχρηστων επί της ουσίας κι επιβλαβών για το φυσικό περιβάλλον ανεμογεννητριών).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: