Ένα θαύμα παρακαλώ

Σύμφωνα με το ranking εθνική ισχύος στην ετήσια έκθεση 2020 Best Countries του US News and World Report που συμπεριλαμβάνει δείκτες από την οικονομία μέχρι την στρατιωτική ισχύ, η Ελλάδα βρίσκεται στην 43η θέση, με την Πολωνία από πάνω (42) και την Σερβία από κάτω (44). Αντίθετα, η γειτονική Τουρκία έχει θέση στο top20 καταλαμβάνοντας την 16η θέση, αμέσως μετά την Αυστραλία (15). Νομίζω το χάσμα ισχύος εξηγεί εν πολλοίς γιατί η Τουρκία είναι σε θέση να κάνει αυτά που κάνει, με αποτέλεσμα να προβάλλονται ήδη απόψεις του τύπου «κάτι να δώσουμε, κάτι να μας μείνει». Σε σημείο που ένα σπιτάκι που μου άφησε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου στην ακριτική Νίσυρο να μην είμαι σίγουρος αν πρέπει να το δηλώσω στο ελληνικό κτηματολόγιο ή να περιμένω….
Τώρα το γιατί βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε, προφανώς και δεν είναι μόνον γεωγραφική μοίρα. Είναι και το αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών, συγκεκριμένων πρωθυπουργών και κυβερνήσεων που έτυχαν της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που στην πραγματικότητα κανένας δεν θέλει να ανοίξει.
Ειλικρινά λοιπόν δεν ξέρω τι ακριβώς θα γιορτάσουμε μαζί με τη Γιάννα το 2021. Ελπίζω μόνο να είχε δίκιο ο Καζαντζάκης γράφοντας πως η Ελλάδα επιζεί μέσα από διαδοχικά θαύματα.

Το… ‘Ιλιντεν και η αριστερή αποτυχία

Σκόπια και διαπλοκή. Όπως ακριβώς ήταν η δημόσια ατζέντα στην αυγή της δεκαετίας του 90, έτσι ακριβώς είναι και σήμερα εν έτει 2018. Είναι άλλο ένα κατόρθωμα του πολιτικού συστήματος της χώρας να την εγκλωβίζει  σε μια ατέρμονη ανακύκλωση του ίδιου και του ίδιου. Η μετριοκρατία που επέβαλλαν τα κόμματα σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων που είχαν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους,  αντανακλάται ακριβώς σε αυτή τη συνειδητά σκοπούμενη «στασιμότητα», προκειμένου να μην ταραχθούν τα νερά, να μη χαλάσουν ισορροπίες, να μη θιγούν συμφέροντα και να συνεχίζεται στο διηνεκές ο ίδιος φαύλος κύκλος.

Ανήκα προς στιγμή μεταξύ αυτών που πίστεψαν – αφελώς όπως αποδείχθηκε γρήγορα – πως ένα κόμμα της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς θα έφερνε περισσότερη «φαντασία στην εξουσία» για να θυμηθούμε επετειακά  και το πιο διάσημο σύνθημα του Μάη του 68. Εντάξει,  προφανώς και δεν θα έσκιζαν τα μνημόνια. Εντάξει,  προφανώς και δεν θα άλλαζαν την Ευρώπη. Αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματικά φορέα εκσυγχρονισμού, με την έννοια μιας νέας αντίληψης για την πολιτική και νέων προτεραιοτήτων για την οικονομία, όπως έγραψα σε σχετικό άρθρο εκείνης της περιόδου. 

Δυστυχώς όμως αντί της φαντασίας, στην εξουσία βρέθηκε ο κάθε «Καρανίκας». Και έλειψε εκείνος ο πολιτικός σχεδιασμός που θα μπορούσε να διαμορφώσει αληθινά προοδευτικές προτεραιότητες και να επιδείξει αποφασιστικότητα υλοποίησης. Πρυτάνευσε ο επικοινωνιακός αριστερισμός με την αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια και τη νομιμοποίηση της κάνναβης. Προσωπικά δεν με βρίσκουν αντίθετο ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Θεωρώ όμως πως είναι απλά ένα πολιτικάντικο τέχνασμα αριστερής ρηχότητας για να συγκαλύψει τις συνθηκολογήσεις ουσίας που συνέβησαν σε άλλα μέτωπα. Και κυρίως να κρύψει την ανικανότητα να ανοιχτούν νέοι δρόμοι σε μια νέα οικονομία με νέες δυνατότητες, με νέους παίκτες και πάνω απ’ όλα με συμμέτοχη τη νέα γενιά.

Η μόνη αληθινή επανάσταση που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη είναι η επανάσταση των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας. Το γεγονός ότι ένας πιτσιρικάς με ένα λάπτοπ και πολύ ταλέντο μπορεί να κάνει «θαύματα»,  είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να φανταστεί κανείς στο ιδανικό μιας κοινωνίας ελευθερίας και δικαιοσύνης. Μια αριστερά η οποία θέλει να σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό της θα έπρεπε να έχει επιδείξει ειδικό ενδιαφέρον σε αυτή την κατεύθυνση και να έχει αξιοποιήσει όλα τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά εργαλεία για να υποστηρίξει την άνθιση της ψηφιακής οικονομίας και των ευκαιριών της.

Αντ’ αυτού η αποτυχία αποτυπώνεται  στη φετινή αξιολόγηση του δείκτη ψηφιακής οικονομίας και κοινωνίας (Digital Economy & Society Index) από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο δείκτης, γνωστότερος ως DESI, απεικονίζει τη χώρα μας στην 27η θέση μεταξύ των 28 κρατών-μελών της Ε.Ε. Την Ελλάδα ξεπέρασε η Βουλγαρία, που κατετάγη φέτος στην 26η θέση, ενώ στην τελευταία (28η θέση) μετά την Ελλάδα κατετάγη η Ρουμανία.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να συζητάμε για Ειδικά Δικαστήρια και για το… Ίλιντεν. Αυτό ξέρει να κάνει το πολιτικό σύστημα εδώ και 30 χρόνια  κι αυτό καταδικάζει τη χώρα να κάνει.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post 

 

Το «Ρούπελ» των συντάξεων, η συνθηκολόγηση και η λογοδοσία στην ιστορία

Μια μητέρα ανηλίκου με ασφάλιση 20 ετών στο ΙΚΑ και 695 ευρώ κύρια και επικουρική σύνταξη θα έχει 100 ευρώ μείωση στην κύρια και 30 ευρώ στην επικουρική από 1.1.2019,  θα χάσει μέσα σε έναν χρόνο 1.500 ευρώ, δηλαδή ποσό άνω των δύο συντάξεων.Είναι μόνο ένα παράδειγμα ανάμεσα σε πολλά άλλα για το πως θα διαμορφωθούν τα δεδομένα της καθημερινής διαβίωσης για χιλιάδες συνταξιούχους, ανάμεσά τους και  μερικές χιλιάδες  ελληνίδες μάνες που κατά τ’ άλλα γιορτάζουμε σήμερα, με βάση το νόμο Κατρούγκαλου. Ο νόμος μάλιστα κρίθηκε συνταγματικός μόλις προχθές από το ΣτΕ,  με μια ψήφο διαφορά.

Ο Τσακαλώτος τα έχει πει όλα με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Δεν μπορεί, λέει ο υποτιθέμενος επικεφαλής της αριστερής αντιπολίτευσης των «53» μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ,  η χώρα να δαπανά ως ποσοστό του ΑΕΠ για συντάξεις το ίδιο με άλλες χώρες που έχουν πολύ πιο προωθημένες οικονομίες. Ο ίδιος υπουργός μάλιστα έχει δώσει δίκιο στο ΔΝΤ το οποίο απορρίπτει το συλλογισμό πως οι συντάξεις στηρίζουν ολόκληρες οικογένειες που μαστίζονται από την ανεργία και αντιπροτείνει να φτιαχτεί κοινωνικό κράτος.

Επειδή βεβαίως κανείς δεν πιστεύει πως θα μπορούσε να φτιαχτεί κοινωνικό κράτος από τις περικοπές των συντάξεων ή να χρηματοδοτηθούν άλλες ανάγκες ( επιδότηση θέσεων εργασίας, επιδότηση παιδιών, κλπ), το συμπέρασμα είναι πως οι κομμένες συντάξεις ένα και μόνο στόχο θα υπηρετήσουν: τη διασφάλιση των υψηλών υπερπλεονασμάτων τα επόμενα χρόνια – μετά την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια, βεβαίως βεβαίως –  για τα οποία έχει δεσμευτεί η χώρα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε μερικά χρόνια καμία σύνταξη δεν θα ξεπερνάει τα 800 ευρώ και χιλιάδες συνταξιούχοι θα καλούνται να «ζήσουν» με φιλοδωρήματα των 200 και 300 ευρώ.

Το να λες σε ανθρώπους που δούλεψαν σε όλη τη ζωή τους και μετρούν καθημερινά και το 50λεπτο για να επιβιώσουν πως αυτοί φταίνε στην ουσία για την κατάρρευση της οικονομίας και πρέπει να υποστούν κι άλλες θυσίες, είναι κάτι παραπάνω από τραγικό. Όταν μάλιστα δεν κάνεις και απολύτως τίποτα στο πεδίο της αγοράς, όπου οι ανατιμήσεις είναι καθημερινές σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, εξανεμίζοντας τις ήδη πενιχρές συντάξεις, τουλάχιστον  για τη μεγάλη πλειοψηφία. Πιο πολλά είχε προσπαθήσει να κάνει για να ελέγξει την ασυδοσία – ειδικά των πολυεθνικών – ο «δεξιός» Χρήστος Φώλιας επί των ημερών της υπουργίας του (γι αυτό και τον «έφαγαν» γρήγορα)  παρά η «πρώτη φορά Αριστερά», η οποία  κατάφερε με την ασυδοσία που άφησε να επικρατήσει και στο χώρο του airbnb να εκτοξεύσει κατακόρυφα και τα ενοίκια!

Οι συντάξεις στα χρόνια του οικονομικού πολέμου που διανύουμε υπήρξαν κάτι σαν το «οχυρό Ρούπελ». Η συνθηκολόγηση και της σημερινής κυβέρνησης όπως και των προηγούμενων με την επίθεση των δανειστών ενάντια στη στοιχειώδη διαβίωση των μανάδων και των πατεράδων μας, των παππούδων και των γιαγιάδων μας, και η εξώθησή τους στο να πηδάνε αύριο από τα μπαλκόνια γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν με λίγη αξιοπρέπεια είναι ευθύνη για την οποία το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του θα κληθεί να λογοδοτήσει απέναντι στην ιστορία. Κι αυτό δεν είναι αστείο…

Το άρθρο 7 παράγραφος 2 του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας ρητά ορίζει πως «Tα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.».  Περί αυτού ακριβώς πρόκειται.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

 

Καλά κρασιά!

Tο παλιό μπορεί να μας είναι πλέον άχρηστο, όμως μας είναι γνώριμο και οικείο, ενώ αντίθετα το νέο, το καινούργιο,  μας  είναι άγνωστο και το φοβόμαστε. Γι αυτό ακόμη κι αν ορκιζόμαστε στην αξία της αλλαγής, στην πραγματικότητα την ξορκίζουμε. Αναζητούμε συνήθως ένα «άλλοθι» που θα επιτρέψει στον κόσμο μας να μείνει ίδιος κι απαράλλακτος. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει διαιώνιση της δυστυχίας ή της τυρρανίας μας, καθίσταται προτιμητέα επιλογή σε σχέση με τη δυστυχία που μας προκαλεί η τυρρανία της αβεβαιότητας.

Συνήθως εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που ορθώνουμε τα σοβαρότερα εμπόδια στην εξέλιξή μας. Οι άνθρωποι είμαστε πλάσματα της ρουτίνας και της συνήθειας. Αγαπάμε πολύ αυτό που είμαστε για να το θυσιάσουμε χάρη αυτού που μπορούμε να γίνουμε.

Τι θα μπορούσαμε να γίνουμε; Μα το αυτονόητο. Πολίτες!

Έγραφε ωραία ο αείμνηστος Χρόνης Μίσιος, υποδεικνύοντας μια διαφορετική πολιτική αισθητική: «…γιατί δεν είναι δυνατόν να είσαι άνθρωπος ζωντανός και να μην συμμετέχεις στο γίγνεσθαι της εποχής σου! Τότε, δεν είσαι τίποτα, δεν είσαι πολίτης, είσαι υπήκοος, είσαι οπαδός, είσαι ένα “ζώον”. Και δυστυχώς, έχουμε γεμίσει από οπαδούς και υπηκόους αντί από πολίτες, διότι η λέξη πολίτης, σημαίνει ότι συμμετέχεις, ότι δρας, ότι σκέφτεσαι, ότι έχεις κριτική σκέψη, ότι έχεις φαντασία, ότι έχεις θέληση…».

Αυτό είναι το αληθινό έλλειμμα της χώρας. έλλειμμα συμμετοχής, δράσης, κριτικής σκέψης, φαντασίας και θέλησης. «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» που τραγουδούσε κι ο Παπάζογλου. Γίνεται μια οπαδική αντιπαράθεση σε επίπεδο ιδεολογιών, δηλαδή σε επίπεδο ψεύδους.

Να ένα πολύ μικρό καθημερινό παράδειγμα. Η Εθνική Τράπεζα κάνει καμπάνια σε φιλικά της μέσα για να μας πείσει πως στηρίζει start up και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή, η Εθνική Τράπεζα χρεώνει 120 ευρώ το χρόνο, για την τήρηση εταιρικού λογαριασμού μιας μονοπρόσωπης ΙΚΕ. Συγγνώμη αλλά αυτό δεν λέγεται «προμήθεια», λέγεται «νταβατζιλίκι».

Αλήθεια λοιπόν, το να τραβήξεις το αυτί της Εθνικής ώστε να σταματήσει να κάνει αυτό τον ταξικό πόλεμο σε βάρος της μεσαίας ( τρομάρα μας… ) τάξης, είναι φιλελεύθερη ή σοσιαλιστική πολιτική; Απορία ψάλτου βηξ!

Γι αυτό και το πολιτικό σύστημα μας προτρέπει να συζητήσουμε καλύτερα το όνομα των Σκοπίων που όλος ο κόσμος αποκαλεί «Μακεδονία» αλλά εδώ ακόμη το συζητάμε διότι  όσοι πάνε και τ’ ακουμπάνε στο καζίνο της Γευγελής έχουν θέμα με τους «γυφτοσκοπιανούς» αφού ως γνωστόν  «η Μακεδονία είναι ελληνική». Πόσο «μπάοκ» είμαστε τελικά σ’ αυτή τη χώρα;

Υπό αυτές τις περιστάσεις μόνο ένα «θαύμα» συλλογικής αφύπνισης από το λήθαργο των έτοιμων ιδεολογημάτων θα μπορούσε να αλλάξει πραγματικά τη προδιαγεγραμμένη μοίρα παρακμής. Μέχρι τότε, κάθε φορά που ακούω για «καθαρή έξοδο» αντεύχομαι: «Καλά κρασιά!».

πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ»20.1.2018