Καλά κρασιά!

Tο παλιό μπορεί να μας είναι πλέον άχρηστο, όμως μας είναι γνώριμο και οικείο, ενώ αντίθετα το νέο, το καινούργιο,  μας  είναι άγνωστο και το φοβόμαστε. Γι αυτό ακόμη κι αν ορκιζόμαστε στην αξία της αλλαγής, στην πραγματικότητα την ξορκίζουμε. Αναζητούμε συνήθως ένα «άλλοθι» που θα επιτρέψει στον κόσμο μας να μείνει ίδιος κι απαράλλακτος. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει διαιώνιση της δυστυχίας ή της τυρρανίας μας, καθίσταται προτιμητέα επιλογή σε σχέση με τη δυστυχία που μας προκαλεί η τυρρανία της αβεβαιότητας.

Συνήθως εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που ορθώνουμε τα σοβαρότερα εμπόδια στην εξέλιξή μας. Οι άνθρωποι είμαστε πλάσματα της ρουτίνας και της συνήθειας. Αγαπάμε πολύ αυτό που είμαστε για να το θυσιάσουμε χάρη αυτού που μπορούμε να γίνουμε.

Τι θα μπορούσαμε να γίνουμε; Μα το αυτονόητο. Πολίτες!

Έγραφε ωραία ο αείμνηστος Χρόνης Μίσιος, υποδεικνύοντας μια διαφορετική πολιτική αισθητική: «…γιατί δεν είναι δυνατόν να είσαι άνθρωπος ζωντανός και να μην συμμετέχεις στο γίγνεσθαι της εποχής σου! Τότε, δεν είσαι τίποτα, δεν είσαι πολίτης, είσαι υπήκοος, είσαι οπαδός, είσαι ένα “ζώον”. Και δυστυχώς, έχουμε γεμίσει από οπαδούς και υπηκόους αντί από πολίτες, διότι η λέξη πολίτης, σημαίνει ότι συμμετέχεις, ότι δρας, ότι σκέφτεσαι, ότι έχεις κριτική σκέψη, ότι έχεις φαντασία, ότι έχεις θέληση…».

Αυτό είναι το αληθινό έλλειμμα της χώρας. έλλειμμα συμμετοχής, δράσης, κριτικής σκέψης, φαντασίας και θέλησης. «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» που τραγουδούσε κι ο Παπάζογλου. Γίνεται μια οπαδική αντιπαράθεση σε επίπεδο ιδεολογιών, δηλαδή σε επίπεδο ψεύδους.

Να ένα πολύ μικρό καθημερινό παράδειγμα. Η Εθνική Τράπεζα κάνει καμπάνια σε φιλικά της μέσα για να μας πείσει πως στηρίζει start up και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή, η Εθνική Τράπεζα χρεώνει 120 ευρώ το χρόνο, για την τήρηση εταιρικού λογαριασμού μιας μονοπρόσωπης ΙΚΕ. Συγγνώμη αλλά αυτό δεν λέγεται «προμήθεια», λέγεται «νταβατζιλίκι».

Αλήθεια λοιπόν, το να τραβήξεις το αυτί της Εθνικής ώστε να σταματήσει να κάνει αυτό τον ταξικό πόλεμο σε βάρος της μεσαίας ( τρομάρα μας… ) τάξης, είναι φιλελεύθερη ή σοσιαλιστική πολιτική; Απορία ψάλτου βηξ!

Γι αυτό και το πολιτικό σύστημα μας προτρέπει να συζητήσουμε καλύτερα το όνομα των Σκοπίων που όλος ο κόσμος αποκαλεί «Μακεδονία» αλλά εδώ ακόμη το συζητάμε διότι  όσοι πάνε και τ’ ακουμπάνε στο καζίνο της Γευγελής έχουν θέμα με τους «γυφτοσκοπιανούς» αφού ως γνωστόν  «η Μακεδονία είναι ελληνική». Πόσο «μπάοκ» είμαστε τελικά σ’ αυτή τη χώρα;

Υπό αυτές τις περιστάσεις μόνο ένα «θαύμα» συλλογικής αφύπνισης από το λήθαργο των έτοιμων ιδεολογημάτων θα μπορούσε να αλλάξει πραγματικά τη προδιαγεγραμμένη μοίρα παρακμής. Μέχρι τότε, κάθε φορά που ακούω για «καθαρή έξοδο» αντεύχομαι: «Καλά κρασιά!».

πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ»20.1.2018

Σύντροφοι κι αδέρφια, η «ρόδα» δεν γυρίζει έτσι!

roda_suntagma1

Η «ρόδα» του Καμίνη λειτούργησε στην εντέλεια. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Στην πραγματικότητα, δεν επρόκειτο ποτέ να γυρίσει αλλά στήθηκε για να λειτουργήσει ως «πιάτο» επικοινωνίας με τους εξωγήινους. Διαδώστε…

Το παραπάνω «σενάριο συνομωσίας» έπεσε στο τραπέζι από γνωστό δημοσιογράφο της τηλεόρασης κι ενώ είχαμε καταναλώσει ήδη τρία καραφάκια τσίπουρο «Βασιλιάς», για το οποίο όμως έχω να πω ότι δεν τιμά το όνομά του. Γελάσαμε όλοι στην παρέα, για ακόμη μια φορά, με τα αδιέξοδα στα οποία βρισκόμαστε. Η ειρωνεία είναι εκτονωτική μεν, αλλά μέχρις εκεί…

Με αφορμή αυτή τη χαλαρή στιγμή, σκέφτηκα να γράψω αυτές τις γραμμές για να το πάω και λίγο παραπέρα. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, η «ρόδα» στην πλατεία Συντάγματος που δεν γύρισε ποτέ, ήταν αυτό που ένας αρχαίος μάντης θα αποκαλούσε «κακό οιωνό». Και δεν κάνω καθόλου πλάκα.

Τα όσα κωμικοτραγικά συνέβησαν με το θέμα της «ρόδας», είναι μια μικρογραφία της κακοδαιμονίας που ρημάζει αυτό τον τόπο. Ακόμα και οι καλύτερες ιδέες «καίγονται» στην υλοποίηση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μα, γιατί έχουμε όλοι μια «μεγάλη ιδέα» για τον εαυτό μας, τη στιγμή που είμαστε παντελώς ανίδεοι για την πραγματικότητα γύρω μας.

Ο Καμίνης ήθελε να δείξει κάτι διαφορετικό κι εντυπωσιακό για τα Χριστούγεννα. Ως εδώ καλά. Θεμιτό για ένα Δήμαρχο, ο οποίος μάλιστα θέλησε να βάλει και υποψηφιότητα για να συγκαταλέγεται μεταξύ των 10 καλύτερων Δημάρχων του κόσμου όλου! Αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει. Από τη μια έχει υπηρεσίες που επηρεάζονται από μικροσυμφέροντα ή και μεγαλύτερα συμφέροντα, έχει γραφειοκρατία, έχει πολυνομία, διαγωνισμούς, προσφυγές και πάει λέγοντας.

Με όλα αυτά, ήταν αδύνατον η «ρόδα» να γυρίσει μέσα στα Χριστούγεννα. Προσπάθησε λοιπόν να τα κάνει «by pass» αλλά με αυτοσχεδιασμούς στο «γόνατο», τη στιγμή μάλιστα που έπεσε πάνω σε μια εταιρεία που τα γραφεία της ήταν κλειστά, λέει, τα Χριστούγεννα και δεν μπορούσε να βγάλει τις πιστοποιήσεις. Και το σημαντικότερο όλων, έπεσε σε μια εταιρεία που έστησε τη «ρόδα» πάνω σε κάτι ξύλινα «πασαλάκια»!!!

Το ό,τι όλα πήγαν στραβά, είναι το σοβαρό θέμα που έχει η χώρα. Έχει μια πολιτική τάξη που ναρκισσεύεται μπροστά στον καθρέπτη της, όταν επίλεκτα και προβεβλημένα μέλη της δεν είναι στην πραγματικότητα ικανά να «μανατζάρουν» ούτε περίπτερο. Έχει ένα δημόσιο που οι τροχοί της μηχανής του είναι σε πλήρη αδράνεια και θέλουν συνεχές «λάδωμα» για να κινηθούν, όχι προς το γενικό δημόσιο συμφέρον αλλά προς επιμέρους συμφέροντα. Έχει κι έναν ιδιωτικό τομέα που κοιτάζει πώς να βγάλει «από τη μύγα ξύγκι» κι αντιμετωπίζει τους πάντες και τα πάντα με τη λογική της «αρπαχτής».

Μέσα σε αυτό το παζλ, μπορεί σήμερα να αλλάζει ο χρόνος, αλλά μάλλον είναι ο μόνος που αλλάζει. Όλα τα υπόλοιπα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα. Η «ρόδα» μένει ακίνητη! Η πολιτική τάξη θα συνεχίζει το «σωτήριο έργο» της, το δημόσιο θα συνεχίζει τις «αφαιμάξεις» πολύτιμων πόρων και η «ιδιωτική πρωτοβουλία» θα συνεχίζει να «επιχειρεί» με όρους «φαρ ουέστ».

Θα συνεχίσουν να ανακυκλώνονται τα ίδια και τα ίδια μέσα σε μια κοινωνία που θα συνεχίσει να βρίσκεται σε αφασία, να έχει παραιτηθεί από το δικαίωμά της να σκέφτεται λογικά και να εξαντλεί την πολιτική συμμετοχή της στις συνελεύσεις των πολυκατοικιών για το αν θα μπει ή όχι πετρέλαιο στη δεξαμενή.

Τι μπορεί να γίνει; Με κάθε ειλικρίνεια σας λέω πως δεν ξέρω.Νομίζω πως ζούμε στο ιστορικό μεταίχμιο που είναι πιο χρήσιμο να λέμε ο καθένας τη δική του βαθιά αλήθεια, ακόμη κι αν πρόκειται για την άγνοιά μας, παρά να έχουμε δανεικές «έτοιμες απαντήσεις», που μας έχουν πάει βήμα – βήμα από το κακό στο χειρότερο. Ίσως είναι η ώρα των μεγάλων ερωτηματικών.

Ούτε τελείες, ούτε κόμματα. Ερωτηματικά παντού! Ίσως είναι η ώρα μιας μεγάλης συζήτησης, χωρίς διαμεσολαβητές. Το διαδίκτυο και τα social media παρέχουν πρωτόγνωρες δυνατότητες και εργαλεία για μια πολιτική συμμετοχή νέου τύπου. Μιας μεγάλης συζήτησης για όλα και από την αρχή. Για το τι είμαστε ως χώρα και ως κοινωνία.

Τι σημαίνει Ελλάδα και Έλληνες σήμερα; Είμαστε Δύση; Είμαστε Ανατολή; Μήπως είμαστε αιώνια καταδικασμένοι στον διχασμό; Έχουν νόημα αυτές οι ερωτήσεις στην εποχή της παγκοσμιοποίησης; Αλλά μήπως και το μόνο “φάρμακο” για τη σύγχυση είναι η σύνθεση μιας ταυτότητας;

Αν με το καλό καταλήγαμε σε κάποια στέρεα συμπεράσματα για το «τι είμαστε», τότε θα μπορούσαμε να συζητήσουμε και το τι μπορούμε να γίνουμε. Αλλά να συζητήσουμε χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού, χωρίς στερεότυπα και πάνω απ’ όλα χωρίς τις δανεικές «έτοιμες απαντήσεις» που αποδείχθηκαν «πουκάμισα αδειανά». Η πρόοδος είναι πρωτίστως διεύρυνση της αντίληψης, της φαντασίας αλλά και της ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Ας δοκιμάσουμε. Και που ξέρεις; Η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει. Μια ελεύθερη συζήτηση πάντα βοηθάει στο να γινόμαστε περισσότερο δημιουργικοί, διορατικοί και έξυπνοι από τους ανόητους ξερόλες που έχουμε υπάρξει, όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος. Ίσως με τα ερωτηματικά να καταλήξουμε σε ένα «θαυμαστικό». Για να γράψουμε με ενθουσιασμό την επόμενη παράγραφο.

Καλή μας χρονιά, σύντροφοι κι αδέρφια!