«Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη μου!»

«ΞΥΠΝΗΣΑΝ-ΟΙ-ΣΚΛΑΒΟΙ-ΑΝΤΩΝΑΚΗ-ΜΟΥ»Οι άντρες, στη μεγάλη πλειοψηφία μας τουλάχιστον, έχουμε την ψευδαίσθηση πως στις γυναίκες αρέσει να τις κάνουμε ευτυχισμένες πουτάνες. Μπορεί και να τους αρέσει στο κρεβάτι, αλλά δεν είναι το πιο σημαντικό για αυτές. Το αληθινά σημαντικό είναι αυτό που ακολουθεί. Να μιλήσουν μετά, για ό,τι έγινε πριν. Η αληθινή κόλαση δηλαδή των αντρών, οι οποίοι μεγαλώνουμε για να γίνουμε «μπαμπάδες–αφέντες» που δεν δίνουν λογαριασμό.

Η ελπίδα είναι βουβή, η πίστη μιλάει. Ο άντρας «μπαμπάς–αφέντης» πίστευε πως η «κοριτσάρα του» θα ήταν πάντα υπάκουη και πρόθυμη να «χορεύει» στους ρυθμούς των «χορδών» του «βιολιού» του. Η γυναίκα ήλπιζε βουβά. Όσο λοιπόν η πίστη των αντρών επιβεβαιωνόταν, η έννοια της οικογένειας ανήκε στα «όσια και τα ιερά», δίπλα στη θρησκεία και την πατρίδα. Πίσω από αυτή την «αγία τριάδα» κρυβόταν το αρσενικό “αφεντιλίκι” πάνω στη γυναίκα, η οποία ήλπιζε στην αγάπη του «μπαμπά» και φοβόταν την εξουσία του «αφέντη».

Μέσα στην πορεία του χρόνου, οι γυναίκες σταμάτησαν και να ελπίζουν και να φοβούνται. Ικανοποίησαν δηλαδή τις δύο προϋποθέσεις της ελευθερίας, έτσι όπως έθεσε το ζήτημα ο Ν. Καζαντζάκης. Άρχισαν λοιπόν να πιστεύουν στον εαυτό τους. Οπότε μοιραία, η γυναίκα άρχισε και να «μιλάει». Από τη «Μαρία της Σιωπής» τρέξαμε ως κοινωνία με ιλιγγιώδεις ταχύτητες –μέσα σε μια γενιά δηλαδή– και φτάσαμε στη «Θηλυκή Εταιρεία». Την αρχή έκανε εκείνη η ατάκα της Κοντού: «Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη μου!».

Ζούμε κατακλυσμιαίες αλλαγές σε πολιτισμικό επίπεδο αλλά επειδή ζούμε μέσα στις αλλαγές αυτές, δεν συνειδητοποιούμε την έκταση και το βάθος τους. Δεν έχουμε πλήρη συναίσθηση του γεγονότος πως βρισκόμαστε πάνω σε μια παράξενη γέφυρα και ο καθένας μας καλείται να συλλογιστεί αν θα υποχωρήσει στο κατώτερο ζώο για να «συντηρηθεί» το παρελθόν ή αν θα κοιτάξει προς τα πάνω και θα καθοδηγηθεί προς το μέλλον από τον μέσα του θεό. Κι αυτός δεν είναι  άλλος από το συλλογικό ανθρώπινο πεπρωμένο. Το πεπρωμένο του στοχαστή, ο οποίος φτιαγμένος από σκέψη ζητάει να ξεκαθαρίσει τα πάντα για να γνωρίσει τον εαυτό του. Αυτός ο αθάνατος στοχαστής που επιμένει διαρκώς να ρωτάει: «Γιατί υπάρχω;».

Αλλά για να βρεθεί η σωστή απάντηση, θέλει δύο. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ένα. Είναι δύο. Αρσενικός και Θηλυκός. Αυτή η συνειδητοποίηση εκ των πραγμάτων θα διαμορφώσει το νέο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ζήσει ο/η άνθρωπος της Νέας Εποχής. Άνθρωπος που στη μεγαλύτερη διάρκεια του βίου του, θα μοιάζει με Παιδί. Κι ως γνωστόν, στα μεγάλα παιδιά αρέσουν τα μεγάλα παιχνίδια. Οπότε ή κάθεσαι και παίζεις ή…. παίρνεις το καπελάκι σου και βγαίνεις από το παιχνίδι. Πάντως απ’ τα παιδιά μαθαίνεις την αλήθεια.

 

Στην αρένα λοιπόν…!

gladiatorΗ ζωή είναι μάχη, ό,τι κι αν λέμε. Σκληρή και δύσκολη, τουλάχιστον για τους περισσότερους. Αυτούς που δεν γεννήθηκαν κάτω από το αστέρι ενός βαρύγδουπου οικογενειακού ονόματος ή μιας οικογενειακής μερίδας στο υποθηκοφυλακείο που έχει μέσα τη …μισή Αθήνα. Μη σου πω και τη μισή Μύκονο πλέον…

Αυτοί λοιπόν, οι πολλοί, αν είχαν μέχρι σήμερα μια ελπίδα, ήταν να βγούνε στον κόσμο και να δώσουνε τη μάχη. Πρώτα της επιβίωσής τους και μετά της κατάκτησης των στόχων τους. Κι επειδή καμιά πόρτα δεν ανοίγει εύκολα αν το χέρι που τη χτυπάει δεν είναι «δικό μας», η μάχη που κλήθηκαν να δώσουν πολλοί άνθρωποι ήταν εξαιρετικά σκληρή και με πολύ πόνο. Αλλά και με πολλές και μεγάλες επιτυχίες.

Σε αυτή τη μεγάλη αρένα υπάρχουν τα αληθινά success stories και όχι εκεί που τα φαντάζονται διάφοροι «ευτυχισμένοι κληρονόμοι» που δεν χρειάστηκε να δουλέψουν ούτε μισή ώρα στη ζωή τους, που δεν χρειάστηκε να ιδρώσουν για να πάρουν τους πανεπιστημιακούς τίτλους τους, που δεν χρειάστηκε ποτέ να διαπραγματευτούν με τον εργοδότη τους ή να σκεφτούν κάτι αληθινά έξυπνο να πουν στην γκόμενά τους.

Αυτή την αρένα που πήγε τον κόσμο μπροστά, κάποιοι σήμερα πάνε να την «κλείσουν». Να βάλουν λουκέτο. Το δικαίωμα στη ζωή κινδυνεύει να δίνεται και πάλι με κληρονομικούς τίτλους, με τίτλους αίματος. Πάνε να κλείσουν την αρένα γιατί φοβούνται και νιώθουν μειονεκτικά. Ξέρουν πως αν η αρένα μείνει ανοιχτή θα βγάζει πάντα καλύτερους, εξυπνότερους, ομορφότερους, πλουσιότερους από αυτούς που επιδιώκουν να μπει «λουκέτο» σήμερα. Και επικαλούνται διάφορες «ευαισθησίες» για να καλύψουν το ωμό συμφέρον που κρύβεται πίσω.

Φαντάζομαι και οι δεινόσαυροι κάπως έτσι θα σκέφτηκαν. Και μην σας ξενίζει η σύγκριση. Όλοι οι δεινόσαυροι με τον ίδιο τρόπο σκέφτονται. Αλλά στο τέλος εξαφανίζονται. Γιατί υπάρχει κάτι που είναι έξω από τον έλεγχο οποιουδήποτε ανθρώπου πάνω στον πλανήτη, όσο ισχυρός κι αν νομίζει πως είναι. Κι αυτό το «κάτι» λέγεται εξέλιξη. Όποιος δεν προσαρμοστεί, πεθαίνει. Αλλά την αληθινή δύναμη της προσαρμογής την έχουν αυτοί που έχουν μάθει να παλεύουν στην Αρεν-α. Όχι επειδή είναι απαραίτητα οι πιο δυνατοί αλλά σίγουρα γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν ενώ μπορούν να κερδίσουν τον κόσμο ολόκληρο. Αυτοί που τολμούν. Αυτοί που είναι Άντρες, όποιο κι αν είναι το βιολογικό φύλο τους ή η σεξουαλική επιλογή τους.

Θα την κρατήσουμε ανοιχτή την αρένα λοιπόν. Για όλους. Για να μπορούν να τολμούν όλοι. Γιατί όλοι έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή και να μπορούν να διεκδικούν μέσα στην αρένα την ευκαιρία να την αποκτήσουν. Όλοι πρέπει να είναι ελεύθεροι να αγωνιστούν.

Στην αρένα λοιπόν…!