Παιχνιδομηχανή, αγάπη μου!

Ένας (δια) λογος για να αγαπήσεις (με) την ψυχή σου!

open up_desktopΕΓΩ:  Έλα, μίλα μου!  Ξέρω πως έχεις  ένα τρόπο να μου πεις όλα όσα πρέπει να ξέρω … Δεν έχεις  άλλον σαν εμένα.  Δεν έχω άλλη σαν εσένα.  Μίλα μου, ψυχή μου.  Μίλα μου για αυτά που είδες. Μίλα μου για αυτά που βλέπεις. Για τα χελιδόνια και τις στέγες. Τα μικρά παιδιά και τα συλλαβίσματα της γλώσσας. Για τον πόνο και τα όνειρα. Για τους φόβους και τις βόλτες στις παραλίες. Για τη χαρά και την αίσθηση πως όλα τελειώνουν. Για τη φρίκη, την αρρώστια, τον πόλεμο με καλούς τρόπους. Μίλα μου για το σκοτάδι και το φως. Μίλα μου για το Μεγάλο Παιχνίδι της ύπαρξης. Άνοιξε τις πόρτες και μίλα μου. Μη μ’ αφήνεις σε αυτή την απέραντη μοναξιά. Μη με αφήνεις να περιμένω πότε ένα θρόισμα, ένα βουητό ή ένα ψίθυρο, για να μου δώσει την ελπίδα μιας δικής σου λέξης. Ξέρω είναι δύσκολο. Ξέρω το όρυγμα είναι βαθύ και μεγάλο. Ξέρω πως μπορεί και να προσπαθείς,  μα να μην φτάνει τίποτε ως εδώ.  Ξέρω πως ίσως να μιλάω πολύ και να σκεπάζω τη φωνή σου.  Τώρα όμως πρέπει να σε ακούσω. Γιατί όσα δεν ξέρω είναι πολλά, πάρα πολλά. Μίλα μου, λοιπόν. Μίλα, ψυχή μου!

ΨΥΧΗ: Όχι, δεν σου μιλάω. Δεν θα σου μιλήσω ποτέ. Γι αυτό δεν ακούς τίποτε. Ποτέ. Έδειχνες τόσο σίγουρος πάντα. Έδειχνες τόσο ικανός για όλα. Για όλα εκτός από το να καταλάβεις τι ήμουνα για σένα. Με ντρόπιασες. Με εξευτέλισες. Με βασάνισες. Με πόνεσες πολύ. Και το χειρότερο είναι πως τα έκανες όλα αυτά και τα απολάμβανες. Όχι δεν θα σου μιλήσω ποτέ.

ΕΓΩ: Είναι λάθος σου που δεν μου μιλάς. Είμαι πια ώριμος να σου παραδώσω τον έλεγχο. Αλλά θέλω να μου μιλήσεις. Να ακούσω. Να μάθω. Να δω με τα δικά σου μάτια τον κόσμο. Μίλα μου, ψυχή μου.

ΨΥΧΗ:  Πάντα ο ίδιος. Κλαψουρίσματα,  σαν μυξιάρικο πεντάχρονο. Σήκω και γίνε αυτό που μπορείς  για με ακούσεις στο τέλος – τέλος.  Δεν σου χρωστάω τίποτα. Εσύ είσαι γεμάτος χρέη. Εσύ παγιδεύτηκες μόνος σου καθώς συρόσουν στις ράγες που έφτιαξαν άλλοι για λογαριασμό σου. Καμιά σημασία δεν μου έδινες τότε. Καμιά λέξη μου δεν έφτανε στα αυτιά σου. Άλλοτε  ήσουν ένας αφοσιωμένος μίμος, κι άλλοτε ένας αδιάφορος σαλτιμπάγκος. Γέλασαν όλοι μαζί σου. Σπουδαίο κατόρθωμα! Γέλασαν και σε ξεγέλασαν πως τάχα κάτι μπορούν να δουν σε σένα. Τίποτα δεν έβλεπαν. Μόνον τον σαλτιμπάγκο. Έναν κακόμοιρο που αγκομαχάει να ανέβει την ανηφόρα της ζωής του. Τους θύμιζες τη δική τους κακομοιριά και οι καλύτεροι από αυτούς απλά υπέθεταν πως ξέρεις κάποιο κόλπο. Μάταια περίμεναν. Πληκτικά και επαναλαμβανόμενα τα νούμερά σου. Καμιά πρωτοτυπία. Εύκολα. Βολικά. Δεν έγινες ποτέ Παίκτης. Παρέμεινες ένας ηλίθιος της προσποίησης. Τίποτε περισσότερο.

ΕΓΩ: Αν δεν μου μιλήσεις….. τότε θα αποδεχθώ επιτέλους αυτό που για όλους τους άλλους πρέπει να είναι προφανές. Είσαι ένα φάντασμα. Μια ψευδαίσθηση. Μια αρχέγονη επινόηση που την κληρονόμησα και ποτέ δεν βρήκα το κουράγιο να την ξεφορτωθώ. Ναι, αυτό μόνο μπορώ να πω για να εξηγήσω λογικά πως δεν μπορώ ακούσω τίποτα από σένα. Ή αλλιώς θα πρέπει να υποθέσω πως είμαι ένας μισότρελος που παρακαλάει μέσα στη νύχτα να ακούσει φωνές. Για σιγά λοιπόν… Για σιγά…. Μήπως σε έχω επινοήσει μόνο και μόνο για να δικαιολογώ το ακατάσχετο παραμιλητό μου; Ε, βέβαια! Δεν μπορείς να μου απαντήσεις, επειδή δεν υπάρχεις. Υπάρχω μόνο εγώ στο παραμιλητό μου.

ΨΥΧΗ: Θλιβερός σκατιάρης. Δειλός και τεμπέλης. Εγωιστής και απόλυτα υπάκουος σε ότι προστάζουν οι κοντόφθαλμοι υπολογισμοί σου. Αυτά θα σου έλεγα, αν αποφάσιζα να σου μιλήσω. Αλλά δεν θα σου μιλήσω ποτέ.  Χάθηκα μαζί σου.

ΕΓΩ: Δεν έχω άλλο να κάνω από το να σε εξαφανίσω. Εγώ σε έφτιαξα, εγώ μπορώ και να σε τελειώσω. Τι είσαι; Τίποτα. Μια ριπή ανέμου από το σπασμένο τζάμι στο παράθυρο. Αυτό είσαι. Σε επινόησα για να έχω μια φανταστική φίλη. Για αυτό σε ήθελα σοφή, γλυκιά, τρυφερή, υπομονετική, φωτεινή, ξεχωριστή. Σε ήθελα θεά. Σε έφτιαξαν τα παράπονά μου και οι καλές μου προθέσεις. Όμως στην πραγματικότητα είσαι μια σκιά. Πόσο ανόητος έχω υπάρξει τελικά….

ΨΥΧΗ: Ανόητος και διεφθαρμένος. Αυτό ξέχασα να το προσθέσω πριν.  Τάχα πάντα δεν μπορούσες να ξέρεις πόσο κακό μου έκανες. Τάχα δεν μπορούσες να ξέρεις πόσο κακό μου έκαναν οι υποσχέσεις σου, τα μεγάλα λόγια σου και οι άθλιες πράξεις σου. Τάχα δεν είχες κριτήριο και μέτρο αλήθειας. Ψεύτη! Είχες και μέτρο και κριτήριο, απλά ήταν οι υπολογισμοί σου. Ένας λογιστάκος. Έσοδα και έξοδα. Κόστη και ωφέλειες.  Μπακάλη, ε μπακάλη! Γίνε αυτό που μπορείς , ρε! Μάθε να τιμάς το λόγο σου. Γιατί να σου μιλήσω; Για να με κοροϊδέψεις; Για να με ταπεινώσεις; Για να με πουλήσεις φθηνά με την πρώτη ευκαιρία; Ή μήπως για να με κάνεις σκλάβα σου; Θα ζοριζόσουν πολύ τώρα αν με άκουγες.  Γιατί ξέρω τι επιδιώκεις. Να φέρεις τα μέσα έξω!

(Σιωπή)

ΕΓΩ: Συγχώρεσέ με. Αν με συγχωρέσεις θα χωράμε και οι δυο.

ΨΥΧΗ: Αν σε συγχωρήσω, θα κάνεις πάλι τα ίδια.

ΕΓΩ: Μου απάντησες! Μου απάντησες! Σε άκουσα και με άκουσες… Μιλάμε! Θεέ μου, μιλάμε!

ΨΥΧΗ: Τώρα που μιλάμε, έχασες την περιπλάνησή σου. Δεν είσαι πια πλανήτης.  Τώρα θα ξέρεις πως δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Τώρα θα ζήσεις την ελευθερία του πεπρωμένου σου. Ετοιμάσου να δείξεις τον Άντρα που έκρυψες μέσα σε όλη αυτή την αλητεία. Ετοιμάσου από πλανήτης να γίνεις αστέρι!

ΕΓΩ: Έχει φτάσει εδώ και καιρό η φωνή σου… Ετοιμάζομαι, ψυχή μου.

ΨΥΧΗ: Αρχίζεις να με κάνεις να χαίρομαι. Φαίνεται πως κλείνει ο κύκλος της παρασκευής. Ανοίγει η αγκαλιά της σοφίας,  για να ξεχρεώσεις και να ζήσεις ελεύθερος. Όταν θα το νιώσεις, θα καταλάβεις για πρώτη φορά το αυθεντικό νόημα της  ελευθερίας. Θα ενθουσιαστείς.

ΕΓΩ: Εγώ θα τα κάνω όλα αυτά;

ΨΥΧΗ: Μαζί!

ΕΓΩ: Μα εγώ δεν είμαι καλά καλά βέβαιος αν σε ακούω ή αν παραμιλάω….

ΨΥΧΗ:  Σςςςςςς … Ησύχασε, αγοράκι μου. Το μαγαζί με τα μεγάλα παιχνίδια είναι ακόμη ανοιχτό. Όλα είναι καλά. Γίνε αυτό που μπορείς και θέλεις. Ενθουσιάσου και μοιράσου με γενναιοδωρία τον ενθουσιασμό σου,  με όλο τον κόσμο.

 

ΕΡΩΣ: Αγάπη Μου!

 

 

Κουρασμένοι ή ερωτευμένοι;

Love-is-what-makes-you-smile-when-you-are-tiredΟι επόμενοι, μετά τον Πλάτωνα, ευφυέστεροι των ανθρώπων, δηλαδή οι Beatles το είπαν όσο πιο καθαρά μπορούσαν. “All you need is love”.

Οι άνθρωποι πέρα και πάνω από φύλα, φυλές, χρώματα, θρησκείες, ιδεοληψίες, χωρίζονται σε δυο βασικές κατηγορίες. Τους κουρασμένους και τους ερωτευμένους. Οι κουρασμένοι είναι αυτοί που κοιτάνε προς τα πίσω τη ζωή τους και νιώθουν να τους πλακώνει ένα βάρος. Νιώθουν αυτή τη δυσβάσταχτη κούραση που τους κάνει να γκρινιάζουν, να θυμώνουν, να τα έχουν με τον εαυτό τους και τους άλλους, να ξεσπάνε όπου βρούνε και όπως βρούνε. Κάνουν ανέραστο σεξ κι αδυνατούν να συνάψουν οποιαδήποτε ουσιαστική ερωτική, κοινωνική, φιλική ή επαγγελματική σχέση. Αδυνατούν να μπουν στη θέση των άλλων, μένοντας μόνοι σε ένα κλειστό, προσωπικό σύμπαν. Για αυτό και μονίμως δηλώνουν μετανιωμένοι για όσα έχουν ήδη κάνει, και την ώρα που το λένε ξεκινούν να ξανακάνουν τα ίδια ακριβώς, σε έναν κύκλο ατέρμονης επανάληψης που στο τέλος τους καταπίνει. Με άλλα λόγια, ενώ σκέφτονται συνέχεια κι αποκλειστικά τον εαυτό τους, στην πραγματικότητα τον βασανίζουν αλύπητα.

Ερωτευμένοι είναι οι άνθρωποι που γυρίζουν προς τα πίσω και λένε «όλα καλά». Βιώνουν ένα νόημα στη ζωή τους και το νόημα αυτό έχει όνομα. Έρωτας. Ο φτερωτός αυτός άγγελος όταν σε τοξεύει με το βελάκι του, προκαλεί παράλυση της αρνητικής σκέψης και ξαφνικά όλα μεταμορφώνονται σε φως και όλα είναι καλά. Στην επικράτεια του Έρωτα, όλα μοιάζουν να συνέβησαν μόνο και μόνο για να οδηγήσουν σε αυτόν. Ό,τι έμοιαζε με σκλαβιά φαίνεται σαν ελευθερία και ό,τι μέχρι εκείνη τη στιγμή νομιζόταν σαν ελευθερία, αρχίζει να φαίνεται σαν μια καλοστημένη σκηνοθεσία υποδούλωσης.

Ο Έρωτας είναι αυτός που κάνει όλους κι όλα να αναγεννηθούν μέσα στο φως μιας μαγικής εμπειρίας. Χαρίζει τα φτερά του για να πετάξεις . Για να δεις τα πράγματα και τους ανθρώπους, από ψηλά και όχι μέσα στη συνηθισμένη μικρότητα και ασημαντότητά τους.

Για αυτόν ακριβώς το λόγο, οι εξουσίες έχουν διαχρονικά ως στρατηγική προτεραιότητα την καταστολή της μαγικής εμπειρίας του Έρωτα. Διότι αν οι άνθρωποι αρχίσουν ξαφνικά να «πετάνε» ποιος θα μείνει «προσγειωμένος» να δουλεύει; Από καταβολής κόσμου, οι εξουσίες προτιμούν τον άνθρωπο κουρασμένο και όχι ερωτευμένο. Κάποτε λοιπόν ήταν τα ιερατεία που είχαν το ρόλο του λογιστή και ελεγκτή των ανθρώπινων «αδυναμιών» και διαπραγματεύονταν την τιμή της μετάνοιας. Ορδές κουρασμένων ανθρώπων για πληρωθούν τα λύτρα της «σωτηρίας» της ψυχής.

Σήμερα, ζώντας σε έναν σφοδρά αντιερωτικό κόσμο, το ταμείο δεν γεμίζει με την μετάνοια και την εγκράτεια αλλά με την αποχαλίνωση και την σεξιστική κατανάλωση. Αυτό που αποκαλείται «ανεκτικότητα» δεν είναι παρά οι μεγάλοι τζίροι της ηδονιστικής πελατείας, η οποία ασφαλώς και δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τον Έρωτα, ως έκφραση της φυσικής χαριστικότητας του εαυτού στον άλλο. Ορδές κουρασμένων ανθρώπων για να πληρωθούν τα λύτρα της «σωτηρίας» της εγωιστικής κατάκτησης και χρήσης.

Άγιοι Βαλεντίνοι, κιτς καρδούλες, τόνοι πυκνογραμμένων σελίδων για τις «σχέσεις», ψυχαναλυτικά ντιβάνια, «έρωτας» με τον καθρέπτη, πληρωμένοι «έρωτες», βιάγκρα και πολυθρόνες της εξουσίας, οι «έρωτες» του Ολάντ και τα «παραστρατήματα» του Ομπάμα. Το μόνο που λείπει είναι αυτό που έχουμε περισσότερο ανάγκη. Κι αυτό είναι το πείσμα να αναδημιουργούμε κάθε πρωί τη γέννηση του Έρωτα, ζώντας μέσα στην αλχημεία της επιθυμίας να σπείρουμε και να δρέψουμε την αληθινή ομορφιά της ζωής.

Αν ο κόσμος μας έχει μια ελπίδα, σίγουρα δεν τη χρωστάει στους κουρασμένους. Τη χρωστάει στους ερωτευμένους που τραγουδάνε ανά τους αιώνες. Σαν τον Οδυσσέα στην Ιθάκη της Πηνελόπης. Σαν τον Οδυσσέα Ελύτη που μας έμαθε «τα ρω του έρωτα» γράφοντας πως «Οι άγγελοι τραγουδάνε. Και οι ερωτευμένοι επίσης. Πίσω από κάθε ανάταση, από κάθε μεράκι, μια κιθάρα περιμένει έτοιμη να πάρει τα λόγια και να τα ταξιδέψει από χείλη σε χείλη. Δεν είναι λίγο αυτό. Είναι η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους, είναι αυτό που μας βαστάει στη ζωή.».

Το Μανιφέστο της Ευτυχίας

cropped-heterocouple.jpgΟι αληθινά μυημένοι στα μυστικά της καλής ζωής, ξέρουν μόνο ένα πράγμα. Δεν ερχόμαστε σε αυτόν τον συμπαθητικούλη, αν και απατηλό, κόσμο για να κερδίζουμε στη ζωή αλλά για να κερδίσουμε τη ζωή!

Σπουδαίο μάθημα. Καμιά βούληση δεν μπορεί να είναι ελεύθερη όσο η ζωή είναι αυτή που είναι. Άστατη, αινιγματική, κυκλοθυμική, πότε τρυφερή και πότε σκύλα, πότε σοφή και συνετή και πότε χαώδης και μυστηριώδης. Πότε να μας γεμίζει υποσχέσεις και πότε να τις παίρνει όλες μία μία πίσω. Να γελάει με σαρκασμό ενώ γεμίζει δάκρυα και αγωνία. Ξέφρενη βακχίδα. Εκδικητική Αμαζόνα. Εσχάτως, σε κατάθλιψη. Γιαγιά όλων των παραμυθιών. Μάγισσα με φίλτρα και με ξόρκια, εξίσου ικανή να φέρνει φως και να βυθίζει στο σκοτάδι.

Οι πολλοί ακολουθούν τον «οδηγό χρήσης για τη ζωή», τον οποίο «εκδίδει» ο εκάστοτε κυρίαρχος πολιτισμός μέσα στην ιστορία. Ωστόσο, ο κοινός παρονομαστής είναι πάνω κάτω ο ίδιος. Πρόκειται για την εξουσιαστική επιβολή πάνω στους άλλους, δηλαδή για την εξουσιαστική επιβολή πάνω στην ίδια τη ζωή.

Άσχετα με ό, τι κάνουμε ή λέμε μέσα σε κάθε ιστορική εποχή, αυτό που όλοι βαθιά επιθυμούμε και δεν έχει νόημα να το αρνούμαστε υποκριτικά, είναι να ρίξουμε τη ζωή στο κρεβάτι. Να την υποτάξουμε. Να κάνουμε τη ζωή να μοιάζει με σκυλίτσα που κουνάει χαρούμενα την ουρίτσα της. Διαφορετικά, την τρέμουμε και τη φοβόμαστε σαν λύκαινα.

Για αυτό και σε κάθε ιστορική εποχή υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να την εξαγοράσουν, να τη βιάσουν, να την εξευτελίσουν ή να την εξευμενίσουν, να την τρομάξουν ή να την γελοιοποιήσουν, να την περιφρονήσουν, ακόμη και να την αρνηθούν. Εφόσον «η ζωή είναι πουτάνα» δεν της αξίζει έτσι κι αλλιώς καλύτερη μεταχείριση, όπως λένε τα αναπαραγόμενα ανά τους αιώνες «πατριαρχικά» στερεότυπα.

Υπάρχουν όμως πάντα και κάποιοι λίγοι. Πνεύματα ανήσυχα, αναρχικά, με ροπή στον μυστικισμό καθώς το βλέμμα τους πλανιέται στο αόρατο και εισπνέουν το άπειρο. Αυτοί αντιμετωπίζουν τη ζωή με στρατηγική φλερτ, την οποία μόνο μεγάλοι εραστές ακολουθούν για να οδηγήσουν μια femme fatale στο κρεβάτι τους, χωρίς το κίνδυνο να καταλήξουν οι ίδιοι κλόουν.

Αυτοί οι λίγοι, λοιπόν, ανά τις εποχές, πιστεύουν πως ό,τι κάνει μια femme fatale να παραιτηθεί από αυτό που είναι για να γίνει αυτό που θέλεις, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη ζωή. “As above, so below” όπως θα έλεγε ένας σύγχρονος «γκουρού» της διαφήμισης και της επικοινωνίας. Όπως, επίσης, ένας σύγχρονος «γκουρού» τεχνικών νευρο-γλωσσικού προγραμματισμού, θα σας μάθαινε πως τα συναισθήματα, στην πραγματικότητα, είναι επιλογές.

Η μυστική συνταγή που κρύβεται στις λέξεις, βεβαιώνει πως η μεταμόρφωση της ζωής, απαιτεί αθάνατο Έρωτα, δημιουργική Ευφυία και απόλυτο σεβασμό της Ελευθερίας της.

Αυτά τα 3Ε παραδίδονται ως τα τρία μαγικά συστατικά της Ευτυχίας. Αν δεν τα βάλεις όμως και τα τρία στη σωστή τους θέση, η ζωή δεν γυρίζει εύκολα για να σε κοιτάξει. Όμως αξίζει το ρίσκο, ακόμη κι όταν νιώθεις να παίζεις στα άκρα. Διότι εκείνη τη μία στις τόσες που το κάνει, αν γυρίσει και σε κοιτάξει και μείνει ερωτευμένη με την πρώτη ματιά, αν σε επιλέξει δηλαδή, τότε ανοίγει μια τεράστια αυλαία και δείχνει τι πάει να πει ΕΥ – ΤΥΧΙΑ.

Το να κερδίζεις στη ζωή, είναι ανθρώπινο. Όμως το να κερδίσεις τη ζωή, κάνοντάς την να σε αγαπήσει, είναι άλλο… level. Θεϊκό!

Δοκίμασε, σου λέω… Είναι φυσικό μας δικαίωμα. Μη ντρέπεσαι. Άπλωσε το χέρι, όσο αβίαστα έμαθες να το κάνεις και στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Ο καρπός σε περιμένει πάντα. Κατάλαβε, επιτέλους, τι σου δίνει η Γυναίκα. Διότι όπως είπε και ο μεγάλος James Brown “This is a man’s world, this is a man’s world / But it wouldn’t be nothing, nothing without a woman or a girl”.