Οι «πολλοί» και οι «καλοί»

Ζούμε την πιο αποπολιτικοποιημένη προεκλογική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας. Από τη μια οι «πολλοί» και από την άλλη οι «καλοί». Κι αυτό ασφαλώς δεν είναι καθόλου τυχαίο όταν η απεύθυνση αφορά ακροατήρια που σε συντριπτικά ποσοστά είναι εξοικειωμένα περισσότερο με το FACEBOOΚ παρά με οποιοδήποτε από τα μεγάλα ζητήματα (ανάπτυξη, οικονομία, εθνικά θέματα, ρόλος Ε.Ε, νέες τάσεις στην παγκοσμιοποίηση, κλπ). Η κρίση για πρόσωπα είναι πάντα πιο «ξεκούραστη» από τις κρίσεις για αντικειμενικά προβλήματα, τα οποία κινούνται σε πολύ υψηλό βαθμό συνθετότητας και πολυπαραγοντικότητας.
Όσο πιο αχανής και πολύπλοκος είναι ο κόσμος τόσο πιο σημαντικές είναι οι απλοποιήσεις. Αν έχουμε τους «σταρ», μειώνουμε την πολυπλοκότητα του κόσμου μέσω της εμπιστοσύνης στα πρόσωπα. Η σύγχρονη πολιτική δεν εκτίθεται στο κοινοβούλιο αλλά στις κάμερες των smartphones.
Στις ψηφιακές δημοκρατίες η πολιτική μοιάζει όλο και περισσότερο με multiple choice. Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζουμε όλη την απάντηση για κάθε ερώτημα. Αρκεί να βρίσκουμε τον Κυριάκο «καλό» και τον Τσίπρα «κακό» ή τον Αλέξη «καλό» και τον Κούλη «κακό». Περισσότερες πληροφορίες θα προκαλούσαν απλώς μεγαλύτερη σύγχυση. Γι αυτό και ουδόλως νοιάζεται η κοινωνία για κανένα debate.
Από την πολιτική συζήτηση έχουμε μπει στη «ζώνη» της συναισθηματικής διαχείρισης πραγμάτων που στην πραγματικότητα δεν μπορεί κανείς να διαχειριστεί και το μόνο που κρίνεται κάθε φορά είναι η ικανότητά του να σχηματίσει το εκλογικό κεφάλαιο ελπίδας πως θα το κάνει.
Με αυτούς τους όρους οι «καλοί» έχουν προβάδισμα έναντι των «πολλών», η προδοσία των οποίων έχει συντελεστεί προ πολλού.

Έχει «χώρο» να κινηθεί μέχρι τον Μάιο του 2019 ο Τσίπρας;


Η εξουσία είναι σαν το βιολί, που το πιάνεις με το αριστερό και το παίζεις με το δεξί. Τα’ χει αυτά η ζωή. Μήπως από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» δεν πήγαμε στην «αγορά του αιώνα» κι από κει στην ΟΝΕ και το ευρώ; Μπορεί στο διαδίκτυο να γίνονται viral τα βίντεο με «τα ψέματα του Τσίπρα» αλλά δεν είναι και κάτι πρωτοφανές.
Μήπως υπήρξε ποτέ η «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη; Μήπως επανίδρυσε το κράτος ο Κώστας Καραμανλής; Ή μήπως υπήρχαν τα λεφτά του ΓΑΠ; Και μετά ήρθαν τα μνημόνια. Τα οποία ασφαλώς και δεν τα κατήργησε «με ένα νόμο» ο Τσίπρας αλλά με τη βοήθεια των γεωπολιτικών συγκυριών κατάφερε να πετύχει ό,τι μοιάζει πιο κοντά σε αυτό. Να βγει η Ελλάδα, έστω και τυπικά, από το πρόγραμμα.
Σε οικονομικό επίπεδο λοιπόν, ο πρωθυπουργός θέλει μέσα από τη ΔΕΘ να βγάλει ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα: Πως για πρώτη φορά μετά την υπαγωγή στα μνημόνια, υπάρχει «χώρος» για την ελληνική κυβέρνηση να «κάνει πολιτική», κλείνοντας το μάτι στο εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς όμως να το παρακάνει – όπως κατά κόρον συνέβαινε στα προ μνημονίων χρόνια – για «να μην ανησυχήσουν» οι αγορές. Ο Τσίπρας ξέρει κι έχει αποδεχθεί, πως ό,τι λέει σε επίπεδο κυβερνητικής εξαγγελίας, αυτομάτως αντανακλάται στο επιτόκιο δανεισμού της χώρας. Εντάξει δεν είναι η επιτήρηση της τρόικας αλλά απέχει έτη φωτός απ’ αυτό που θα μπορούσε να εννοηθεί ως «εθνική κυριαρχία». Αλλά ποιος έχει «εθνική κυριαρχία» σήμερα;
Σε γεωπολιτικό επίπεδο η ΔΕΘ φέρνει σε πρώτο πλάνο τη «σχέση» με τις ΗΠΑ, σε μια στιγμή ρευστότητας για τα Βαλκάνια και την Αν. Μεσόγειο. Η απόλυτη σύμπτωση της ελληνικής κυβέρνησης με την αμερικανική εξωτερική πολιτική στην περιοχή καθιστά την Ελλάδα (μαζί με το Ισραήλ) χώρα – προτεραιότητας για τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα στέλνει το μήνυμα προς τον Ερντογάν πως ναι μεν η Τουρκία έχει στρατηγική αξία, αλλά μπορεί και εύκολα να αντικατασταθεί… Μήνυμα που έχει πάρει ο Ερντογάν και ήδη διαφοροποιήθηκε από Ρώσους και Ιρανούς στη διάσκεψη της Τεχεράνης για τη Συρία. Αλλά αυτό είναι πολύ λίγο για να κλείσει το χάσμα. Η διακυβέρνηση Τραμπ φαίνεται αποφασισμένη να μη δεχθεί καμία «μετάνοια», μέχρι να συρθεί «γονατιστός» ο Ερντογάν στο ΔΝΤ. Συγκυρία που επίσης δίνει «χώρο» στην ελληνική κυβέρνηση για να προχωρήσει ζωτικής σημασίας θέματα όπως ο καθορισμός και η εκμετάλλευση της ΑΟΖ. Απλά θυμίζουμε εδώ πως ExxonMobil και Total, έχουν ήδη χτυπήσει την πόρτα των ΕΛΠΕ με την κατάθεση αίτησης κοινοπραξίας για δύο περιοχές της Κρήτης. Αν δεν προωθηθεί το ζήτημα του καθορισμού της ΑΟΖ με όλες ανεξαιρέτως τις γειτονικές χώρες σ’ αυτή τη διεθνή συγκυρία, πότε ακριβώς περιμένουμε να υπάρξει ιδανικότερη;
Αντικειμενικά λοιπόν ο Τσίπρας έχει «χώρο» για να κινηθεί. Διαφαίνεται στη ΔΕΘ, αλλά αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Πρέπει να τον γεμίσει με «περιεχόμενο», τουτέστιν πολιτικές, που θα του επιτρέψουν να στήσει τετραπλές κάλπες τον Μάιο του 2019 και να γίνει το «έλα να δεις», με τη μισή και παραπάνω Ελλάδα να είναι υποψήφιοι και να τρέχουν για «σταυρούς».
ΥΓ: Το σενάριο για πτώση της κυβέρνησης εντός του έτους λόγω του «μακεδονικού» έχει μικρές πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα. Περισσότερες έχει να γίνει «σκηνοθετημένα» για να αποδράσει ο Τσίπρας, αν κάτι «στραβώσει άσχημα» στην οικονομία, ειδικά στην περίπτωση που δεν καταφέρει τελικά η κυβέρνηση να παρατείνει την περίοδο εφαρμογής του μέτρου της περικοπής των συντάξεων. Ωστόσο κι εδώ η συγκυρία βοηθά και δίνει «χώρο». Απογοητευμένος από τους Γερμανούς, ο Μακρόν θα επιδιώξει με το σύνολο της «εθνικής ισχύος» της Γαλλίας, να βρεθεί είτε ο Μπαρνιέ, είτε ο Μοσχοβισί στη θέση του Γιούνκερ, κόντρα στην όποια επιλογή των Γερμανών που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής της ομάδας των συντηρητικών του Λαϊκού Κόμματος (PPE) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μέλος των Βαυαρών συμμάχων (CSU) της Μέρκελ. Ο γαλλογερμανικός ανταγωνισμός μπορεί να σώσει τις συντάξεις, τουλάχιστον.

Πρώτη δημοσίευση @ RIZOPOULOS POST

Ο wannabe Ανδρέας και η Βάσω του μέλλοντός μας


Ο πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης Τσίπρα, σε όλες τις εκφάνσεις του, από το κεντρικό πολιτικό μήνυμά του μέχρι τις πικάντικες λεπτομέρειές του, θύμιζε τόσο πολύ «Ανδρέα»! Από την «Εθνική Λαϊκή Ενότητα» που είχε επινοήσει ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ για να κάνει προεκλογικές κατά βάση διευρύνσεις μέσω συγκεκριμένων προσώπων μέχρι την αναγνώριση της «ανιδιοτελούς προσφοράς» είτε στον Πρόεδρο, είτε στο «πεζοδρόμιο», είτε και μαζί, με την τοποθέτηση από το «πουθενά» σε περίοπτες κυβερνητικές θέσεις νέων προσώπων.
Το μόνο που δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα ο Τσίπρας είναι να πάει στη Δήμητρα και να μαζέψει όσες γραβάτες του μακαρίτη έχει φυλάξει, για να τις φοράει τώρα που δεν είναι πλέον ο «αριστεριστής» που θέλει ν’ αλλάξει την Ευρώπη, αλλά ο «εθνικός ηγέτης» της «προοδευτικής» παράταξης.
Η επιδίωξη της «ταύτισης» με τον Ανδρέα δεν είναι ασφαλώς τυχαία. Υπακούει σε μια αλήθεια. Η Ελλάδα, τουλάχιστον σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της, είναι ΠΑΣΟΚ. Είτε το λέει, είτε όχι, είτε το πιστεύει, είτε όχι, έτσι είναι. Και είναι έτσι πολύ φυσιολογικά, καθώς η ηγεμονική δύναμη της Μεταπολίτευσης υπήρξε το ΠΑΣΟΚ και ο ιδρυτής του Ανδρέας Παπανδρέου. Δημιούργησε ένα πρότυπο διακυβέρνησης, το οποίο με τη σειρά του διαμόρφωσε την Ελλάδα όπως την ξέρουμε.
Η ειρωνεία είναι πως το «πνεύμα» του Ανδρέα μετά τον θάνατό του εγκατέλειψε το πολιτικό σώμα του ΠΑΣΟΚ, «μπήκε» μέσα στον Κώστα Καραμανλή κι από κει μεταπήδησε στον Αλέξη Τσίπρα. Φαίνεται πως ούτε τα μνημόνια στάθηκαν ικανά να «ξορκίσουν» το «πνεύμα» του Ανδρέα, καθώς δεν είχαν να προτείνουν τίποτα περισσότερο από το να γίνει η Ελλάδα ένα φτηνό τουριστομάγαζο, άντε το πολύ πολύ κι ένας βιολογικός λαχανόκηπος για την Ευρώπη.
Πως αντιμετωπίζεται λοιπόν το «πνεύμα» του Ανδρέα, αφού το μέλλον δεν κερδίζεται με φαντάσματα; Για τη σημερινή αντιπολίτευση αυτό παραμένει ένας γρίφος.
Από τη μια, ο ευρωπαϊκός εκσυγχρονισμός με τους όρους που επιχειρήθηκε μέχρι σήμερα απέτυχε να δώσει για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας τα αποτελέσματα που υποσχέθηκε και ως εκ τούτου απέτυχε να αναδειχθεί σε ηγεμονική δύναμη και να δημιουργήσει ένα πρότυπο διακυβέρνησης που να υπερβαίνει θετικά το «manual» διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Από την άλλη, η μετεμφυλιακή ιδεολογία της «εθνικοφροσύνης» συνιστά παιχνίδι με τη φωτιά και καταλήγει πάντα σε εθνικές ταπεινώσεις κι απώλειες.
Η αναζήτηση της λύσης του γρίφου δεν έχει μεταβληθεί ακόμη σε πολιτική πρόταση. Πολύ δε περισσότερο σε κυβερνητικό πρόγραμμα. Ζούμε ακόμη το τέλος του παλιού, χωρίς να διαφαίνεται ακόμη στον ορίζοντα τίποτα πραγματικά νέο.
ΥΓ: Ειλικρινά δεν αμφισβητώ το τι μπορεί να καταφέρει η κα Νοτοπούλου. Τη βρίσκω άλλωστε τόσο «ξινούτσικη» που μπορεί επάξια να γίνει η Βάσω Παπανδρέου του μέλλοντός μας!

πρώτη δημοσίευση:RIZOPOULOS POST

Ανασχηματισμός ουσίας ή… «παραμΙΘΑΚΗ»;


Οι μύθοι έχουν ένα κεντρικό μοτίβο. Τον ήρωα, ο οποίος ύστερα από επικίνδυνα κατορθώματα κερδίζει την αγαπημένη του, την προσωπική του ολοκλήρωση όπως ανέλυσε διεξοδικά η «Ψυχολογία του βάθους».

Παντού και πάντα στους μύθους υπάρχει ο θανάσιμος κίνδυνος. Στην «Οδύσσεια» ήταν οι σειρήνες, στην Αργοναυτική εκστρατεία ήταν οι συμπληγάδες (τα μπέρδεψε αυτά λίγο ο Τσίπρας, δεν πειράζει…), στο παραμύθι του «Αθάνατου νερού» που διηγούνται σε πολλά νησιά του Αιγαίου είναι η κρίσιμη στιγμή που ο ήρωας καλείται να περάσει μέσα από δυο βουνά, τα οποία πότε ανοίγουν και πότε κλείνουν και σμίγουν.

Οι μύθοι, ενίοτε, γίνονται και ιστορικά πρόσωπα. Όχι μόνο ως επιτυχημένες ενσαρκώσεις της αλήθειας του αρχέγονου βάθους αλλά και ως παραδείγματα πτώσης κι αποτυχίας. «Πολλοί γαρ εισί κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί» όπως προειδοποιεί το ευαγγέλιο που ήρθε στην παράδοση του τόπου να συμπληρώσει τους μύθους.

Φοβάμαι πως ο «μικρός ήρωας» Αλέξης Τσίπρας, στη δική του πολιτική «Οδύσσεια», η οποία ωστόσο συμβαίνει να ταυτίζεται σήμερα με την εθνική μας «Οδύσσεια» καθότι πρωθυπουργός, έχει μπερδευτεί λίγο. Νομίζει και θέλει να τον πιστέψουμε πως φτάσαμε στην «Ιθάκη», όταν είναι «φως, φανάρι» πως γύρω μας μαίνεται ένας σφοδρός γεωπολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και της υπερδύναμης των ΗΠΑ, η οποία αντιμετωπίζει πλέον το ενδεχόμενο καθαίρεσης του Τραμπ με απρόβλεπτες συνέπειες. «Αν ποτέ καθαιρεθώ, νομίζω πως οι αγορές θα κατέρρεαν και πως ο καθένας θα γινόταν πιο φτωχός», δήλωσε ο ίδιος ο Τραμπ, στον απόηχο των διώξεων που ασκήθηκαν σε δύο μέχρι πρότινος συνεργάτες του. Ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς σίγουρος για τα «απόνερα» αυτών των «ακραίων φαινομένων» στην ευάλωτη ελληνική οικονομία, όταν πλέον είμαστε στο έλεος των αγορών.

Ίσως θα ήταν πολιτικά πιο σοφό εκ μέρους του πρωθυπουργού ν” αφήσει αυτή την ώρα τους καβαφικούς στίχους, διότι «μόνο με επικοινωνία» – κι ο ποιητής θα συμφωνούσε – «η πτώσις μας είναι βεβαία». Το διάγγελμα Τσίπρα από την Ιθάκη είχε πολύ περισσότερο «συναίσθημα» απ” όσο μπορεί πλέον να καταναλώσει ο «κυρίαρχος λαός», στα πραγματιστικά -έως κυνισμού- δεδομένα της εποχής.

Αίσθημα καινούργιας αρχής, βοηθούντος και του Σεπτέμβρη, ναι! Αξιοποίηση του momentum για σοβαρούς στόχους που θα συνιστούν μικρές νίκες της ελληνικής οικονομίας, ναι! Αλλά πως και με ποιούς; Αυτό θα πρέπει να μας πει ο πρωθυπουργός, πρωτίστως μέσα από τις επιλογές προσώπων στον επικείμενο ανασχηματισμό. Ποιοι, που και γιατί. Μόνο έτσι μπορεί να έχει ένα στοιχειώδες αφήγημα «καινούργιας αρχής», το οποίο θα είναι σε θέση να διεκδικήσει και εκλογικά, σε μερικούς μήνες, τη συνέχειά του.

Έχει αποθέματα αυτή η κυβέρνηση για να δείξει πως μπορεί να δώσει το «κάτι παραπάνω» από τα ήδη γνωστά; Ή θα παραμείνει ανασχηματισμένη για άλλους 9 μήνες με μόνο πρόγραμμα τις «αξιοκρατικές» (5 μόρια το διδακτορικό, 40 μόρια η συνέντευξη) προσλήψεις;

Η εικόνα της χαρωπής κρατικοδίαιτης ανεμελιάς σ” ένα κράτος που απλά «δεν υπάρχει», συνιστά μείζονα πρόκληση για κάθε πολίτη. Ειδικά όταν καταφθάνει ο ΕΝΦΙΑ κι όταν έχεις πίσω σου εκατό νεκρούς στο Μάτι. Όταν ο βυθός του Σαρωνικού είναι μέσα στην πίσσα κι όταν η Μάνδρα πνίγεται σε κάθε μεγάλη νεροποντή. Με σεσημασμένους Πακιστανούς να δολοφονούν στου Φιλοπάππου και σεσημασμένους «Φλώρους» να ετοιμάζουν βαλίτσες για Μύκονο, ελεύθεροι από τις συνέπειες των κακουργημάτων τους ως… ανάπηροι. Και όλο αυτό να παρουσιάζεται σαν… Ιθάκη!

Όραμα και πρόγραμμα «επόμενης μέρας» δεν είναι οι λέξεις στο χαρτί και η απαγγελία τους. Είναι συγκεκριμένοι άνθρωποι, συγκεκριμένων ικανοτήτων, σε συγκεκριμένες θέσεις, με συγκεκριμένη αποστολή που θα πρέπει να τη φέρουν σε πέρας μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο. Ή τους έχεις ή δεν τους έχεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι «παραμΙΘΑΚΗ».

πρώτη δημοσίευση RIZOPOULOS POST

Ο Τραμπ, η «μαμά» Μέρκελ και τα … παιδιά!

«Αυτοί που αποκαλούνται ηγέτες μας δεν μπορούν να πάνε τη χώρα μπροστά, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Είναι παιδιά και αυτό το αποκάλυψε η παρουσία του Τραμπ». Τάδε έφη Ντέιβιντ Λιντς, ο πάντα ανατρεπτικός και αιρετικός σκηνοθέτης και καλλιτέχνης που μίλησε πρόσφατα στον Guardian.  Κι έχει δίκιο.

Ο Τραμπ δεν βρίσκεται εκεί που βρίσκεται τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας της «συστημικής πολιτικής» να λύνει προβλήματα των απλών πολιτών. Όχι πως ο Τραμπ θα καταφέρει να τα λύσει. Πιθανότερο είναι στο τέλος  να συμβεί το ακριβώς αντίθετο κι αυτό διαφαίνεται ήδη  αν αθροίσει κανείς τις δουλειές που θα χαθούν σε διάφορους κλάδους της αμερικανικής οικονομίας – από τα ηλιακά πάνελ μέχρι τις Harley Davidson – λόγω  των «αντιποίνων» που θα εφαρμόσουν Ε.Ε, Κίνα και άλλες χώρες στην πολιτική δασμών της διακυβέρνησης Τραμπ. Εντούτοις, δείχνει διαφορετικός από τα στερεότυπα της «συστημικής πολιτικής» που έχουν σιχαθεί οι απλοί πολίτες, καθώς για χρόνια ακούνε ωραία λόγια περί δημοκρατίας,  την ώρα που η ζωή τους υποβαθμίζεται καθημερινά και νιώθουν πως δεν έχουν τον παραμικρό έλεγχο στο μέλλον τους. Οπότε όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις, κάνεις κακό. Αυτό λέει η ιστορία, δυστυχώς.

Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα απόγνωσης μπροστά στο μέλλον κι αποστροφής για την πολιτική όπως την ξέρουμε,  κυριαρχεί και σε μεγάλο τμήμα της Ευρώπης. Οι παλιές καλές μέρες του κοινού ευρωπαϊκού «σπιτιού»  έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί καθώς τα «ρετιρέ» των Βορειοευρωπαίων αφαίμαξαν τα «κοινόχρηστα» των Νότιων του «ισογείου», οι οποίοι  ήταν εύκολη λεία λόγω διαρθρωτικών προβλημάτων στις οικονομίες τους αλλά και λόγω κουλτούρας και νοοτροπίας. Έτσι ο «ζουρλομανδύας» του ευρώ που είναι «κομμένος και ραμμένος» στα γερμανικά μέτρα, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αναπτυξιακής ανάσας για τους «φτωχούς συγγενείς», οι οποίοι ωστόσο καλούνται να σώσουν τη δημοκρατική τιμή της Ευρώπης, σε μείζονα ζητήματα όπως το προσφυγικό.

Υπό αυτό το πρίσμα, η πρόταση που έκανε ο Τραμπ στον Μακρόν να εγκαταλείψει η Γαλλία την Ε.Ε και να συνάψει μια προνομιακή εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ, κατά μία έννοια δεν είναι και τόσο «παλαβή» όσο ακούγεται. Ασφαλώς ο Μακρόν θα πρέπει να έζησε εκείνες τις στιγμές  τα πιο αμήχανα λεπτά της θητείας του,  αν και η Washington Post που έκανε τη σχετική αποκάλυψη δεν δίνει λεπτομέρειες για την αντίδραση του Γάλλου Προέδρου. Σίγουρα όμως κατάλαβε πως σ’ ένα τέτοιο κλίμα,  θα μπει ακόμη πιο βαθιά στο συρτάρι η περιβόητη μεταρρυθμιστική ατζέντα του.

Κανείς δεν ξέρει όμως πως θ’ αντιδρούσε, εάν και όποτε βρισκόταν μπροστά  σε μια τέτοιου τύπου πρόταση ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζουζέπε Κόντε. Η απειλή του ιταλικού βέτο που θα τίναζε στον αέρα όχι απλά τη Σύνοδο Κορυφής για το προσφυγικό αλλά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ολόκληρο,  ήταν μια πρώτη διερευνητική και προειδοποιητική βολή της Ρώμης προς τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Οι πολιτικές αψιμαχίες με την Ιταλία  θα συνεχιστούν και είναι βέβαιο πως θα  δούμε λίαν συντόμως κι άλλα «επεισόδια».

Στην «παιδική χαρά» της ευρωπαϊκής σκηνής  είναι νομοτέλεια ν’ αναπτυχθούν ραγδαία  οι πολιτικοί κλώνοι του Τραμπ, προς μεγάλη χαρά του Πούτιν και με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου.  Μπορεί αυτή τη φορά η Ευρώπη να τα «μπάλωσε» όπως όπως αλλά η επόμενη κρίση είναι αναπόφευκτη κι είναι απλώς ζήτημα χρόνου για να συμβεί.

Προσώρας στο «μπάλωμα» βοήθησαν τα «παιδιά» που παίζουν τους ηγέτες, όπως λέει και ο Ντειβιντ Λιντς. Ο δικός μας Αλέξης Τσίπρας και ο άλλος ο «γλυκούλης»,  ο Σάντσεθ της Ισπανίας. Και βγήκε έτσι μια συμφωνία μόνο και μόνο για να μην καταρρεύσει ο κυβερνητικός συνασπισμός στη Γερμανία, το  βάρος της οποίας όμως θα το επωμιστούν και πάλι δυο χώρες του Νότου. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια και τα περί δημοκρατίας και ουμανισμού, στα οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη τύπου μετά τη σύνοδο, είναι η πικάντικη αριστερή «σάλτσα» για να την καταπιούμε πιο εύκολα.

Οι δημοκρατικές και ανθρωπιστικές αξίες στην πράξη και όχι στα λόγια, απαιτούν και την αντίστοιχη οικονομική επένδυση. Το να στοιβάζονται άνθρωποι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή να αλληλομαχαιρώνονται στα πάρκα,  δεν είναι ούτε ουμανισμός, ούτε δημοκρατία. Είναι απλά αβάντα στη «μαμά» Μέρκελ. Και ο δημοσιονομικός σκύλος χορτάτος και η πίτα της δημοκρατίας ολόκληρη, απλά δεν γίνεται! Είναι ένα μεγάλο ψέμα. Και κάθε ψέμα είναι σαν τη χιονοστιβάδα. «The longer it rolls, the bigger it gets» που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι.

Από κει και πέρα είναι πραγματικά αστείο,  να θεωρούμε σοβαρό οικονομικό αντάλλαγμα την αναστολή της αύξησης του ΦΠΑ στα νησιά που πλήττονται από τις προσφυγικές ροές. Να λέμε δηλαδή πάλι καλά που δεν σκέφτηκε κάνας γραφειοκράτης των Βρυξελλών να πληρώσουν κι από πάνω οι Έλληνες νησιώτες κάνα «προσφυγόσημο»  για να μπορεί αυτός ν’ απολαμβάνει τον καφέ του στην  Grand Place χωρίς την ενοχλητική θέα μελαμψών μουσουλμάνων!

Αλλά είπαμε… παιδιά!

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST