Μια κοινωνία σε… silly walk

» Ποιος καταφρόνησε την ημέρα των μικρών πραγμάτων;» όπως λέει και ο συνονόματος βιβλικός προφήτης. Προσπαθώ νωρίς το πρωί να βγω από στενό με φανάρι σε κεντρική λεωφόρο. Έλα όμως που στη μέση του δρόμου που είναι μια σταλιά, ακριβώς πάνω στο φανάρι , υπάρχει γερανοφόρο όχημα Δήμου με σκοπό να αλλάξει σε κολώνα τη λάμπα που κάηκε. Ουρά τα αυτοκίνητα, μέσα στα νεύρα όλοι να βρίζουν τους υπαλλήλους. Όμως καθόλου δεν έφταιγαν αυτοί.
Η λάμπα κάηκε πριν 2 μέρες. Οι κάτοικοι πήραν τηλέφωνο στο Δήμο, ο Δήμος ανταποκρίθηκε αμέσως στέλνοντας το γερανοφόρο για την αλλαγή της λάμπας. Οι κάτοικοι όμως είχαν φροντίσει να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους ακριβώς κάτω από την κολώνα, φαντασιωνόμενοι προφανώς πως οι λάμπες αλλάζουν με κάποιο εξελιγμένο σύστημα τηλεκίνησης. Και η λάμπα να αλλάξει και να μην ξεβολευτούμε και να πάνε να πνιγούνε όσοι έχουν την ατυχία να πέσουν στην ώρα που οι άνθρωποι του Δήμου θα κάνουν τη δουλειά τους. Δεν έχει σημασία να πω την περιοχή. Πάνω κάτω το ίδιο θα συνέβαινε παντού.
Μπορεί στα social media να συζητάμε και να τσακωνόμαστε για «μεγάλες ιδέες» αλλά η πραγματικότητα δείχνει πως δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ούτε για μια απλή αλλαγή λάμπας σε ένα στενό δρόμο. Δηλαδή αν μας τύχει και τίποτα πιο σοβαρό – που θα μας τύχει – μόνο στο Θεό μπορούμε να ελπίζουμε, ανίκανοι να συνεργαστούμε για στοιχειώδη πράγματα. Άλλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, άλλοι θέλουν να αλλάξουν την Ελλάδα αλλά…. η αλλαγή των μικρών πραγμάτων θα κάνει τη μεγάλη διαφορά.
Μέχρι τότε, μια κοινωνία σε ….silly walk

Καλά κρασιά!

Tο παλιό μπορεί να μας είναι πλέον άχρηστο, όμως μας είναι γνώριμο και οικείο, ενώ αντίθετα το νέο, το καινούργιο,  μας  είναι άγνωστο και το φοβόμαστε. Γι αυτό ακόμη κι αν ορκιζόμαστε στην αξία της αλλαγής, στην πραγματικότητα την ξορκίζουμε. Αναζητούμε συνήθως ένα «άλλοθι» που θα επιτρέψει στον κόσμο μας να μείνει ίδιος κι απαράλλακτος. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει διαιώνιση της δυστυχίας ή της τυρρανίας μας, καθίσταται προτιμητέα επιλογή σε σχέση με τη δυστυχία που μας προκαλεί η τυρρανία της αβεβαιότητας.

Συνήθως εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που ορθώνουμε τα σοβαρότερα εμπόδια στην εξέλιξή μας. Οι άνθρωποι είμαστε πλάσματα της ρουτίνας και της συνήθειας. Αγαπάμε πολύ αυτό που είμαστε για να το θυσιάσουμε χάρη αυτού που μπορούμε να γίνουμε.

Τι θα μπορούσαμε να γίνουμε; Μα το αυτονόητο. Πολίτες!

Έγραφε ωραία ο αείμνηστος Χρόνης Μίσιος, υποδεικνύοντας μια διαφορετική πολιτική αισθητική: «…γιατί δεν είναι δυνατόν να είσαι άνθρωπος ζωντανός και να μην συμμετέχεις στο γίγνεσθαι της εποχής σου! Τότε, δεν είσαι τίποτα, δεν είσαι πολίτης, είσαι υπήκοος, είσαι οπαδός, είσαι ένα “ζώον”. Και δυστυχώς, έχουμε γεμίσει από οπαδούς και υπηκόους αντί από πολίτες, διότι η λέξη πολίτης, σημαίνει ότι συμμετέχεις, ότι δρας, ότι σκέφτεσαι, ότι έχεις κριτική σκέψη, ότι έχεις φαντασία, ότι έχεις θέληση…».

Αυτό είναι το αληθινό έλλειμμα της χώρας. έλλειμμα συμμετοχής, δράσης, κριτικής σκέψης, φαντασίας και θέλησης. «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» που τραγουδούσε κι ο Παπάζογλου. Γίνεται μια οπαδική αντιπαράθεση σε επίπεδο ιδεολογιών, δηλαδή σε επίπεδο ψεύδους.

Να ένα πολύ μικρό καθημερινό παράδειγμα. Η Εθνική Τράπεζα κάνει καμπάνια σε φιλικά της μέσα για να μας πείσει πως στηρίζει start up και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή, η Εθνική Τράπεζα χρεώνει 120 ευρώ το χρόνο, για την τήρηση εταιρικού λογαριασμού μιας μονοπρόσωπης ΙΚΕ. Συγγνώμη αλλά αυτό δεν λέγεται «προμήθεια», λέγεται «νταβατζιλίκι».

Αλήθεια λοιπόν, το να τραβήξεις το αυτί της Εθνικής ώστε να σταματήσει να κάνει αυτό τον ταξικό πόλεμο σε βάρος της μεσαίας ( τρομάρα μας… ) τάξης, είναι φιλελεύθερη ή σοσιαλιστική πολιτική; Απορία ψάλτου βηξ!

Γι αυτό και το πολιτικό σύστημα μας προτρέπει να συζητήσουμε καλύτερα το όνομα των Σκοπίων που όλος ο κόσμος αποκαλεί «Μακεδονία» αλλά εδώ ακόμη το συζητάμε διότι  όσοι πάνε και τ’ ακουμπάνε στο καζίνο της Γευγελής έχουν θέμα με τους «γυφτοσκοπιανούς» αφού ως γνωστόν  «η Μακεδονία είναι ελληνική». Πόσο «μπάοκ» είμαστε τελικά σ’ αυτή τη χώρα;

Υπό αυτές τις περιστάσεις μόνο ένα «θαύμα» συλλογικής αφύπνισης από το λήθαργο των έτοιμων ιδεολογημάτων θα μπορούσε να αλλάξει πραγματικά τη προδιαγεγραμμένη μοίρα παρακμής. Μέχρι τότε, κάθε φορά που ακούω για «καθαρή έξοδο» αντεύχομαι: «Καλά κρασιά!».

πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ»20.1.2018