Ραντεβού τον Σεπτέμβρη… στη ΔΕΘ!

Το καλοκαίρι είναι εδώ κι ο κυρίαρχος λαός σε ετοιμότητα για τα μπάνια του. Ίσως όχι με την άνεση και τις ευκολίες του παρελθόντος αλλά πάντως όλοι λίγο – πολύ «μια άκρη» προς τη θάλασσα τη βρίσκουμε. Ενόσω ο λαός λοιπόν θα είναι απασχολημένος με το να μετράει τα «λάικ» που πήρε η «σέλφι» στην παραλία, η πάντα πρόθυμη αυτοδιοίκηση θα στέκεται δίπλα του, εξασφαλίζοντάς του… ναυαγοσώστες! Δεν είναι αστείο, είναι πραγματικότητα.

Με βάση προεδρικό διάταγμα που δημοσιεύτηκε το Απρίλιο στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, οι Δήμοι της χώρας που έχουν στην ευθύνη τους είτε οργανωμένες είτε ελεύθερες παραλίες είναι υποχρεωμένοι να προσλάβουν ναυαγοσώστες και να έχουν και τα σχετικά επαγγελματικά σκάφη διάσωσης. Χαράς ευαγγέλια στους παραθαλάσσιους Δήμους καθότι μπορούν να κάνουν προσλήψεις αλλά κι ακριβούτσικες προμήθειες για το τοπικό… Baywatch, σε μια κατ’ ουσία προεκλογική περίοδο για την αυτοδιοίκηση με ό,τι οφέλη συνεπάγεται αυτό για τους νυν δημοτικούς άρχοντες (και όχι μόνο).

Προσθέστε και το γεγονός πως ο τουρισμούς πάει κι αυτή τη σεζόν «τραίνο» οπότε δίνει δουλειές και λεφτά κι έτσι έχετε την «ολιστική» εικόνα της καλοκαιρινής πραγματικότητας, όπως την αντιλαμβάνεται αυτή τη στιγμή το Μαξίμου. Με την κοινωνία και την καθημερινή οικονομία σε μια κατάσταση περίπου κανονική, ο πρωθυπουργός και το στενό επιτελείο του επεξεργάζονται το action plan του καλοκαιρινού τριμήνου για την εξασφάλιση του «πακέτου επιτυχίας».

Όπως φάνηκε και στην τελευταία συζήτηση στη Βουλή, για τον Τσίπρα «όλα είναι ένα». Σκόπια, χρέος, έξοδος από τα μνημόνια ή προληπτική πιστωτική γραμμή. Επιδίωξη είναι να επιτύχει κάτι που θα μπορεί να το «πουλήσει» στην εκλογική αγορά ως «τρίλιζα», που βγάζει τη χώρα από την απαξίωση των τελευταίων χρόνων και την επανατοποθετεί με αναβαθμισμένους όρους μέσα στο παγκόσμιο σύστημα.

Ασφαλώς δεν είναι ούτε κάτι απλό, ούτε κάτι εύκολο. Όταν μάλιστα η επιδίωξη αυτή ξεδιπλώνεται μέσα σ’ ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον, με τον εμπορικό πόλεμο ΗΠΑ-Ε.Ε, τα «είπα – ξείπα» του Τραμπ με τον Κίμ και ασφαλώς τις ραγδαίες εξελίξεις στον ευρωπαϊκό Νότο,  με την εκλογική επικράτηση του ευρωσκεπτικισμού στην Ιταλία και την παραίτηση του πλέον αφοσιωμένου συμμάχου της πολιτικής της Γερμανίας, του Ραχόι στην Ισπανία.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να πάρει «μια απάντηση για όλα» και γι αυτό ενώ «αμόλησε» σε πρώτο χρόνο τον ενθουσιώδη Κοτζιά να πανηγυρίζει για την επίλυση του Σκοπιανού, στη συνέχεια τον «άδειασε» μεγαλοπρεπώς, επιστρέφοντας ουσιαστικά στο «θα δούμε…». Βασικά αυτό που θέλει να δει ο Τσίπρας είναι το τι θα βγει από το Eurogroup της 21ης Ιουνίου, όπου κι αναμένεται το οριστικό κλείσιμο του «ελληνικού ζητήματος» τουλάχιστον για την ώρα. Επίσης θέλει να δει το αποτέλεσμα των τουρκικών εκλογών και την τύχη της λίρας.  Γι αυτό κι ο Τσίπρας εφαρμόζει τη «συνταγή» που ακολουθούσαν οι μάγοι αλχημιστές του Μεσαίωνα: » Δίνε υποσχέσεις στους δαίμονες μέχρι να φτάσεις στο Θεό».  Αλλά παραμένει άγνωστο,  αν έφτασε κανείς…

Τούτων δοθέντων, το καλοκαίρι αυτό θα είναι πυκνό σε εξελίξεις που θα διαμορφώσουν το μέλλον της χώρας για πολλά χρόνια. Η Ελλάδα έχασε την ιστορική ευκαιρία στις δεκαετίες του 90 και του 2000 να αναδειχθεί σε ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων και της Ν.Α Ευρώπης. Χωρίς όραμα για τον εαυτό της σπατάλησε τις δυνατότητες που είχε στη συντήρηση ενός νοσηρού παρασιτικού οικονομικού μοντέλου και στην επικάλυψή του από τα ιδεολογήματα ενός ακροδεξιού εθνικισμού που εκφράστηκε οριζόντια πάνω στο ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων.  Ζήτημα που θα έπρεπε να έχει λήξει από το «πακέτο Πινέιρο», αν ο Αντώνης Σαμαράς δεν επιχειρούσε να εμφανίσει ως προδότη τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και να χορεύει η χώρα εδώ και τριάντα χρόνια «καλαματιανό».

Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι, ώστε η Ελλάδα να έχει μια «δεύτερη ευκαιρία». Δεν το λέω εγώ, το είπε προχθές  ο αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ μιλώντας στο Φόρουμ Συνεργασίας Βαλκανίων και Εύξεινου Πόντου. Ο  κ. Πάιατ επισήμανε ότι ο ρόλος της Ελλάδας ως περιφερειακός ηγέτης είναι ένας από τους λόγους που αφιερώνει τόσο πολύ χρόνο και ενέργεια για την προώθηση της φετινής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, στην οποία οι ΗΠΑ θα είναι η τιμώμενη χώρα.

Εκεί λοιπόν πλέον τα σπουδαία…

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Αλέξης Τσίπρας: Από τα «ωσαννά» στο «σταυρωθήτω»;

Κυριακή των Βαΐων σήμερα. Και μαζί Πρωταπριλιά. Αυτή η ημερολογιακή συντυχία θα μπορούσε να πει κανείς πως αναδεικνύει με μοναδικό τρόπο το απατηλό ψέμα της δόξας. Τη μια Κυριακή τα πλήθη παραληρούν και κραυγάζουν «ωσαννά!» κι αφού μεσολαβήσουν μερικά 24ωρα φωνάζουν εξαγριωμένα «σταυρωθήτω!». Η κοινή γνώμη έχει πάντα τις μεταπτώσεις της.

Όταν η ελπίδα επενδύεται στο πρόσωπο ενός «Μεσσία» που εξυπηρετεί τις επιδιώξεις μας και μας δίνει επιχειρήματα για να στηρίξουμε την πολιτική, οικονομική, θρησκευτική ή όποια άλλη ιδεολογία μας βολεύει, τότε είμαστε πρόθυμοι να αναφωνήσουμε «ωσαννά».

Ωσαννά για » την επανίδρυση του κράτους».  Ωσαννά, «λεφτά υπάρχουν». Ωσαννά, «στο Ζάππειο μια μέρα περιπατούσα…». Ωσαννά, «σκίζουμε τα μνημόνια».  Τη στιγμή του «ωσαννά»,  όσο και να διαφωνεί η αντικειμενική πραγματικότητα για τις δυνατότητες επίτευξης του στόχου, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Είναι ένα είδος βοναπαρτισμού που χαρακτηρίζει οριζόντια το πολιτικό σύστημα: «Θα δοξαστούμε ως νικητές και μετά βλέπουμε…».   Ωστόσο και για τους τρείς πρώην πρωθυπουργούς  (Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά) αυτό που τελικά φάνηκε ήταν μόνον η συνάντησή τους με την αναπόφευκτη  στιγμή του «σταυρωθήτω», όταν πλέον  η ελπίδα του καλύτερου είχε μετατραπεί σε θυμό κι απογοήτευση.

Τηρουμένων των αναλογιών, αυτό συμβαίνει τώρα και με τον Αλέξη Τσίπρα. Η κοινή γνώμη έχει πλέον μεταστραφεί. Δεν είναι μόνο θέμα δημοσκοπήσεων. Είναι αυτό που εισπράττει κανείς «στο δρόμο» και στις καθημερινές συναναστροφές του. Η μέχρι πρότινος πολιτική αμηχανία που εκφραζόταν με το «και οι άλλοι τι παραπάνω θα κάνουν;» έχει μετατραπεί σε «αει σιχτιρ».

Η  «καθαρή έξοδος» από τα μνημόνια ακούγεται σαν σύντομο ανέκδοτο,  όταν το ΔΝΤ  – παρά τις επίσημες διαψεύσεις – ασκεί ήδη πιέσεις για επίσπευση των μέτρων μείωσης αφορολόγητου και συντάξεων από τις αρχές του 2019.    Όσο για  το «Μακεδονικό» αποδείχθηκε εξαιρετικά πολύπλοκο κι επικίνδυνο καθώς προσεγγίστηκε με αμιγώς επικοινωνιακούς όρους. Ωστόσο η καταφυγή στα σκάνδαλα και στη σκανδαλολογία ελλείψει θετικού πολιτικού αφηγήματος δεν μπορεί να παρατείνει για πολύ ακόμη τη ζωή της παρούσας κυβέρνησης.

Τα «πολιτικά καύσιμα» έχουν σχεδόν τελειώσει και η  «μπάλα» κινδυνεύει να χαθεί. Μιλάμε για κράτος που η αστυνομία συστήνει στους πολίτες να κάνουν πως κοιμούνται όταν μπαίνουν συμμορίες μέσα στα σπίτια τους. Κράτος που επί μια βδομάδα έχει αφήσει χωρίς νερό, διψασμένους και άπλυτους  τους Θεσσαλονικείς, ενώ κατά τα λοιπά «Μακεδονία ξακουστή…». Κράτος που όπως διαπιστώνουμε έχει απολέσει το μονοπώλιο της έννομης βίας, εφόσον σημαίνοντες επιχειρηματίες της χώρας  που συμβαίνει να είναι και ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ΠΑΕ έχουν πλέον ιδιωτικούς στρατούς,  οι οποίοι δεν αγγίζονται από καμία κρατική αρχή και μπορούν να παρεμβαίνουν βίαια στα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας. Πότε οι μεν να διαλύουν μια συγκέντρωση του Άδωνη Γεωργιάδη και πότε οι δε,  μια άλλη,  του Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Ο Τσίπρας σίγουρα δεν είναι χαζός για να μην καταλαβαίνει αυτό που του συμβαίνει. Η κοινωνική δυσφορία πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο  και ο σχεδιασμός για διπλές εκλογές – εθνικές και ευρωεκλογές – τον Μάιο του 2019 δεν αντέχει χρονικά, τουλάχιστον αν δεν μεσολαβήσει κάτι «μεγάλο» που θα αλλάξει προς όφελός του τα δεδομένα. Άλλωστε ακούει εισηγήσεις που του λένε πως το στρατηγικό διακύβευμα πλέον είναι το κόμμα και όχι η κυβέρνηση και όσο διατηρούνται δυνάμεις πέριξ του 18 – 20% θα πρέπει να προχωρήσει σε εκλογές και ν’ ανοίξει το δρόμο σε μια «παρένθεση Μητσοτάκη» μέχρι την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το 2020.

Αλλά ο Τσίπρας είναι και «παίκτης» που δεν βγαίνει εύκολα από το «παιχνίδι”.  Ξέρει πως τα σχέδια επί χάρτου με «παρενθέσεις» και «comeback» καταλήγουν συνήθως στον κάλαθο των αχρήστων. Αν δεν μπορεί όπως φαίνεται να παίξει πλέον με την ελπίδα του καλύτερου, σίγουρα δεν θα διστάσει, βοηθούντος του «πολεμικού κλίματος» με τον Ερντογάν,  να παίξει με τον φόβο του χειρότερου.

«Τελειώνουν» τον Τσίπρα;

_83812145_027332072-1Ένας χρόνος «αριστερής διακυβέρνησης» αποδείχθηκε αρκετός για να συζητάμε μεταξύ σοβαρού και αστείου πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας, με βασική προεκλογική δέσμευση τη μείωση του ΦΠΑ στη δημόσια εκπαίδευση! Μαγικό;

Εικάζω πως καθώς συμπληρώνεται αυτός ο  ένας χρόνος στην πρωθυπουργία, και ο  ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει βγάλει κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για τη ζωή και τον κόσμο. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά βέβαια, ούτε μιλάω μαζί του. Μπορώ μόνον  να υποθέσω πως το δρομολόγιο από την αφετηρία «Τσίπρας – Βαρουφάκης» στον τερματισμό «Τσίπρας – Λεβέντης» θα έχει εμπλουτίσει τις παραστάσεις του πρωθυπουργού μας, σε σχέση με όσα πίστευε και νόμιζε πριν ξεκινήσει αυτή τη «βόλτα».

Στο βαθμό που o Αλέξης Τσίπρας πλέον γνωρίζει για το πώς έχουν τα πράγματα στον «πραγματικό κόσμο» και όχι στις νοητικές  προσομοιώσεις της αμέριμνης αριστεράς, υποθέτω ξανά πως ο  Τσίπρας, λογικά, ρίχνει όλη μέρα πάνω στο γραφείο του κινέζικα κέρματα “I Ching” με το υπαρξιακό ερώτημα: Να φύγω ή να μείνω;

Κάθε  ήρωας  δράματος, ο οποίος  βρίσκεται σε αυτή τη διλημματική κατάσταση,  βιώνει τρόπον τινά τη μοναξιά κατά τη «νύχτα της Γεσθημανής», όπου καλείται σε τελική ανάλυση να πιεί το «πικρό ποτήρι» της αποστολής του. Οπότε όπως το έθεσε και μάλιστα  σε παντελώς ανύποπτο χρόνο και ο Σπύρος Ριζόπουλος «Θα προλάβει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ /ΑΝΕΛ να φάει αρνί το Πάσχα;»

Δύσκολο έως αδύνατον. Η απάντηση είναι πλέον καταφανής. Ο ένας χρόνος «αριστερής διακυβέρνησης» έχει αρχίσει να εκνευρίζει φίλους κι αντιπάλους σαν το e-mail που έχει «κολλήσει» και δεν «κατεβαίνει». Οι δημοσκοπήσεις ήδη ξεκίνησαν να δείχνουν τον εκνευρισμό μιας κοινωνίας που διαπιστώνει πως συνέχεια πάει  «κουβά». Οπότε κι ο Τσίπρας πάει για «σταύρωση».

Φτάνει κι αυτός – σε έναν εξαιρετικά πυκνότερο πολιτικό χρόνο – στο  σημείο όπου οι προκάτοχοί του φρόντιζαν να υποστούν την αναπόφευκτη «σταύρωση»  με τρόπο που θα διασφάλιζε κατά το δυνατόν την υστεροφημία τους και θα άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο της «εκ νεκρών ανάστασής» τους και μιας «δευτέρας παρουσίας».

Ωστόσο αυτό το «κόλπο», μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν το έχει πετύχει κανείς.  Δεν είναι τυχαίο πως ουδείς εκ των «ταχυδακτυλουργών»  που προηγήθηκαν του Τσίπρα,   κατάφερε τελικά να επιστρέψει μετά τη «σταύρωση»  και να πάρει τη ρεβάνς. Αν και όλοι ζουν με αυτό το όνειρο… Και ο Σημίτης. Και ο Καραμανλής. Κι ο Σαμαράς. Ακόμη και ο ΓΑΠ.  ‘Άλλο «ταχυδακτυλουργός» κι άλλο … Μάγος, μιας άλλης εποχής.

Στο βαθμό που η δημοκρατία των μέσων  λειτουργεί από τη δεκαετία του ’90 και μετά   ως μια αέναη  κρίση προσώπων και όχι αντικειμενικών ζητημάτων, η  πολιτική «αρένα» για να παραμένει «προσωποποιημένη» έχει ανάγκη διαρκώς από «νέο αίμα» που θα κρατάει τον κόσμο «μέσα». Έτσι,  καταναλώνουμε περισσότερες «νέες ελπίδες», απ’ όσες μπορούμε να παράγουμε.

Θα πάρει την άγουσα και ο Τσίπρας για μια «βουβή» θέση μεταξύ των «σταυρωμένων» πρώην πρωθυπουργών  ή έχει δύναμη για  κάτι περισσότερο από αυτό;

Κοντός ψαλμός, αλληλούια…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post