Το νέο κυβερνητικό σχήμα έχει ανάγκη από νέο αφήγημα

arena_19.7Το αφήγημα με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και με βάση το οποίο σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ, ηττήθηκε από την ίδια την πραγματικότητα. Το αφήγημα αυτό αφορούσε στην υπόσχεση μιας αποτελεσματικότερης διαπραγμάτευσης που θα κατέληγε στο τέλος της λιτότητας ή έστω σε  έναν «έντιμο συμβιβασμό», πάντα όμως  εντός της ευρωζώνης.

Η αισιοδοξία πως αυτό θα το βλέπαμε να συμβαίνει «μέρα μεσημέρι»,  όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός,  διαψεύστηκε μετά τον 17ωρο εγκλεισμό του στο ”war room” των Βρυξελλών, όπου και υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει σχεδόν άνευ όρων, με τη Γερμανική επικυριαρχία στην Ευρώπη. Ναι, εκβιάστηκε. Σκληρά και ανελέητα. Και μπορώ να σας πω ότι σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές,  ο εκβιασμός δεν περιορίστηκε μόνον στην άτακτη χρεωκοπία, καθώς «ενημερώθηκε αρμοδίως» και για πολύ πιο επώδυνα και καταστροφικά σενάρια που θα μπορούσαν να λάβουν χώρα στην Αθήνα.

Υπό το κράτος εκβιαστικών απειλών και τρόμου, η  συνθηκολόγηση ήταν από κάθε άποψη αναπόφευκτη. Κανένας έντιμος και εχέφρων πρωθυπουργός της Ελλάδας, δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό όμως οδηγεί εκ των πραγμάτων σε ένα κενό αφηγήματος,  το οποίο αργά ή γρήγορα θα τον «καταπιεί». Το πρόβλημα για τον Τσίπρα δεν είναι οι 39 διαφωνούντες. Το πρόβλημα είναι οι συμφωνούντες, οι οποίοι δεν θα μπορούν να διατηρήσουν επί μακρόν αυτή τη στάση, εάν δεν μπορούν να την αιτιολογήσουν με κάτι σαφώς μεγαλύτερο και  περισσότερο από την απλή στήριξη ενός ακόμη μνημονίου.

Η νέα κυβερνητική σύνθεση λοιπόν μπορεί να έχει ως πρώτη προτεραιότητα το κλείσιμο της συμφωνίας με τον ESM, αλλά αυτό από μόνο του δεν μπορεί να συνιστά αφήγημα. Η συμφωνία είναι το γενικό πλαίσιο, όμως το περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής  θα πρέπει να αποκτήσει  ένα σαφές πολιτικό και κοινωνικό πρόσημο που θα την καθιστά διακριτή ως προς τις αποτυχημένες πολιτικές των πέντε τελευταίων χρόνων.

Η πραγματιστική προσγείωση στο έδαφος της σκληρής ευρωπαϊκής πραγματικότητας δεν επιτρέπει τη συνέχεια απλουστεύσεων, εμμονών, και στερεοτύπων. Ούτε τη συνέχιση της διακυβέρνησης με όρους «κλειστής παρέας». O Τσίπρας διεκδίκησε να αλλάξει την Ευρώπη μέσα από ένα νέο “New Deal” αλλά επιβεβαιώθηκε πως αν θες να αλλάξεις τον κόσμο ξεκινάς από το πιο κοντινό σε σένα: τον εαυτό σου.

Στον Τσίπρα δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία από την κοινωνία. Μπορεί να μην είναι ο έτοιμος εθνικός ηγέτης που έχουμε ανάγκη,  ωστόσο αφενός δεν έχουμε άλλον και αφετέρου έχει δώσει δείγματα δυνατοτήτων πως μπορεί να γίνει. Αρκεί να μην σπαταληθεί αυτή η «δεύτερη ευκαιρία» με όρους μικροπολιτικής και εύκολων εφήμερων εντυπώσεων. Διότι αυτό θα συνιστά την πιο μεγάλη διάψευση και την πιο βαθιά απογοήτευση καθώς «τρίτη ευκαιρία» δεν πρόκειται να υπάρξει.

Το νέο «New Deal» συνεπώς πρέπει να αποτελέσει τον κορμό ενός νέου αφηγήματος που θα πάρει πάνω του ο πρωθυπουργός. Αφήγημα που θα το πιστεύει και θα εργάζεται συνειδητά γι αυτό. Αφήγημα που θα στηρίζεται σε μια νέα κοινωνική συμφωνία εντός της χώρας, η οποία θα μοιράζει με όσο το δυνατόν δικαιότερο τρόπο δικαιώματα και υποχρεώσεις μεταξύ όλων των συμμετεχόντων, προκειμένου η χώρα να σταθεί στα πόδια της, να αποκτήσει αποτελεσματική και ευέλικτη διοίκηση,  να δημιουργήσει παραγωγική ταυτότητα, να ανακτήσει την εθνική ισχύ της που σήμερα βρίσκεται στο ναδίρ, να αξιοποιήσει τις δυνάμεις του οικουμενικού Ελληνισμού όπως και τις ευκαιρίες να ηγηθεί σε πρωτοβουλίες σταθερότητας και ανάπτυξης στην ευρύτερη γειτονιά μας, στη νοτιοανατολική ευρωμεσογειακή λεκάνη.

Αν πετύχει αυτό το εσωτερικό ”New Deal”, η χώρα θα μπορέσει να αντιμετωπίσει με πλεονεκτικότερους όρους ό,τι κι αν συμβεί. Διότι δεν είναι καθόλου αυτονόητο και δεδομένο πως σε δέκα χρόνια θα εξακολουθεί να υπάρχει ευρωζώνη… Στο βαθμό που φιλοδοξούμε να υπάρχει και στο μέλλον η Ελλάδα, η χώρα πρέπει να προετοιμαστεί για όλα. Αυτή η ευθύνη πέφτει στους ώμους του Τσίπρα και ο προχθεσινός ανασχηματισμός πρέπει πάση θυσία να αποδειχθεί η «καλή αρχή» προς αυτή την κατεύθυνση.

ΥΓ: Ως το 2021 που θα συμπληρώνονται 200 χρόνια από την επανάσταση της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, θα πρέπει να έχουμε μια απάντηση για το αν όλο αυτό άξιζε τον κόπο ή έγινε για το τίποτα…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Ο Τσίπρας είναι Game Changer ή… Loser;

GameChangerVideoOverlayΤα ιστορικά πρόσωπα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Αντιλαμβάνονται πως το να παραμείνουν στο παιχνίδι με τους παλιούς κανόνες, δεν έχει κανένα νόημα. Το να παίζεις  σε ένα παιχνίδι που είσαι εκ των προτέρων και μονίμως χαμένος, μοιάζει με τις «ομάδες – δορυφόρους» των μεγάλων brands  στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δείχνουν να «σκοτώνονται» αλλά με τη λήξη, έχει γίνει αυτό που θέλει το «Αφεντικό» κι έτσι οι παίκτες εξαφανίζονται στα αποδυτήρια με σκυμμένο κεφάλι και υπό τις αποδοκιμασίες της εξέδρας.

Όλα τα παιχνίδια έχουν τον ίδιο «χρυσό κανόνα»: αυτός που έχει τον χρυσό βάζει και τους κανόνες. Κατ’ ακολουθία, το ερώτημα που βάζει κάθε επίδοξος Game Changer στον εαυτό του είναι το αν θα βγει «με τη μία» από το παιχνίδι σαν loser ή… αν:

  1. Μείνει στο παιχνίδι.
  2. Παίξει στα όρια, αλλά με τους κανόνες.
  3. Επιχειρήσει να αλλάξει τους κανόνες «από μέσα» και στον «δικό του χρόνο».
  4. Παίξει ακόμη και ενάντια στον «χρυσό», αλλά με απώτερο στόχο να «τον βάλει στο χέρι».

Τα μέχρι σήμερα δείγματα πολιτικής στρατηγικής του Αλέξη Τσίπρα δείχνουν πως έχουμε να κάνουμε με Game Changer. Το να μην συνθηκολογείς αμαχητί με τις συνθήκες του παρόντος , το να τολμάς να ελπίζεις και να διεκδικείς την κατάκτηση ενός ονείρου, το να μην ξεχνάς την ουσία της ανθρώπινης ελευθερίας, έχει μέσα του τη δύναμη της αλήθειας. Μια  δύναμη που είναι πάνω απ’ όλα.

Το σύνθημα της τελευταίας μεγάλης πολιτισμικής επανάστασης στη Δύση, το σύνθημα  του γαλλικού Μάη του 68 , ήταν «είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το αδύνατο». Το σύνθημα αυτό έχει αφήσει το ισχυρό του αποτύπωμα πάνω στη συλλογική συνείδηση στη Δύση.

Οι μεγάλες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας στην πληροφορική και την επικοινωνία,  ξεκίνησαν με το ρίσκο και την τόλμη νεαρών αμερικανών φοιτητών που ζήτησαν το αδύνατο.

Ο Μπάρακ Ομπάμα ζήτησε το αδύνατο  και έγινε ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος στις ΗΠΑ.

Το ίδιο και ο Τσίπρας, σήμερα.  Ζήτησε το αδύνατο και έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός κυβέρνησης της ριζοσπαστικής αριστεράς στη μεταπολεμική Ευρώπη.  Στο εξωτερικό ανάγκασε τους πάντες να δώσουν προσοχή στην Ελλάδα. Και στο εσωτερικό διαμορφώνει για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια ένα πραγματικό μέτωπο ομοψυχίας. Επιπλέον, στις αδυσώπητες γερμανικές επιθέσεις απαντάει λιτά, με δύο μόνον λέξεις: «Δεν εκβιαζόμαστε»!

Σε ότι αφορά το στάδιο της διαπραγμάτευσης που βρισκόμαστε σήμερα, ο Τσίπρας  για να υπογραμμίσει πως η κυβέρνηση  είναι έτοιμη να προχωρήσει και σε μέτρα ελέγχου της ροής κεφαλαίων στον τραπεζικό χώρο, έστειλε τον Δραγασάκη να συναντήσει «εκτάκτως» τον Στουρνάρα. Ανεξαρτήτως του πώς «σκηνοθετήθηκε» η συνάντηση, αυτοί που έπρεπε να καταλάβουν, κατάλαβαν…

Το μήνυμα πήγε «συστημένο» και στον Ντράγκι, ο οποίος κινδυνεύει να χρεωθεί ένα τραπεζικό «ατύχημα» σε τράπεζες της ενιαίας – ευρωπαϊκής τραπεζικής εποπτείας και την επιβολή από κυβέρνηση της Ευρωζώνης μέτρων περιορισμού της διακίνησης κεφαλαίων – μια πραγματική καταστροφή για το κύρος της ΕΚΤ και πιθανή θρυαλλίδα για ένα νέο γύρο κρίσης στο τραπεζικό ευρωσύστημα… Βεβαίως, ένα τέτοιο τραπεζικό «ατύχημα» δεν αφήνει αδιάφορο ούτε τον κ. Σόιμπλε.

Την οριστική απάντηση στο ερώτημα του τίτλου, δεν την περιμένουν μόνον οι Έλληνες. Την περιμένει όλος ο κόσμος. Αν όχι σήμερα Παρασκευή, σε λίγες μέρες θα ξέρουμε…

 

ΥΓ: Η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται όσο ποτέ μια νέα αφήγηση. Το αφήγημα «ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του»,  το οποίο κυριάρχησε για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο,  μας  πήγε στα βράχια. Η στροφή πρέπει να είναι 180 μοιρών,  για να μπορέσουμε να ξεκολλήσουμε. Το νέο αφήγημα θα πρέπει να είναι αυτό της Ελλάδας ως παγκόσμιου Game Changer.

Υπάρχουν ικανοί άνθρωποι για να αρθρώσουν και να εκφράσουν αυτό το αίτημα, να αναδείξουν αυτή τη  νέα εθνική αφήγηση, να πάρουν στην πλάτη τους το στοίχημα μιας  Ελλάδας που δεν θα μας πληγώνει αλλά και δεν θα την πληγώνουμε.  Αυτοί οι άνθρωποι είναι διάσπαρτοι, παντού. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Σε όλες τις πόλεις και τα χωριά μας,  από τη Θράκη  μέχρι την Κρήτη και από την Ήπειρο μέχρι την Κύπρο. Σε όλα τα φύλα, σε όλες τις ηλικίες, σε όλα τα κοινωνικά, μορφωτικά και εισοδηματικά στρώματα.   Είναι όλοι όσοι και όλες όσες – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – έχουν γίνει οι Game Changers της ζωής τους. Αν του βγει του Τσίπρα, θα τους έχει όλους μαζί του. Κι αυτή η «κρίσιμη μάζα» μπορεί πραγματικά να δημιουργήσει μια Νέα Ελλάδα.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post