Μήπως είναι ώρα να ξυπνήσει η Δύναμη, σύντροφε;

tsip2Το 2015 που φεύγει μπορεί να χαρακτηριστεί αναμφίβολα ως «η χρονιά του Τσίπρα». Ό,τι κι αν συμβεί από δω και πέρα, ο Τσίπρας έχει βάλει το όνομά του με μεγάλα bold γράμματα μέσα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία. Όμως αυτό που θα κριθεί μέσα στο 2016 θα είναι το πρόσημο που θα τον συνοδεύει για πάντα,  ως πρώτου (και τελευταίου;) αριστερού πρωθυπουργού της χώρας. Διότι διαχρονικά  – από τoν μύθο του πλατωνικού σπηλαίου μέχρι τo τελευταίο Star Wars – αποδεικνύεται το ίδιο δύσκολο να ξεφύγει κανείς από το σύμπαν των ψευδαισθήσεων, όσο και να ξαναγυρίσει εκεί, θέλοντας να προειδοποιήσει αυτούς που αγνοούν την ολέθρια εξάρτησή τους.

Όλα τα γεγονότα της φετινής χρονιάς αντανακλούν ακριβώς αυτή τη διαρκή «σχοινοβασία»  του Τσίπρα,  να «ισορροπεί» ως πρωθυπουργός μιας Αριστεράς που μπορεί να κυβερνάει,  υπό τις δεδομένες συνθήκες. Στην αρχή το επιχείρησε με την «υπόσχεση του ονείρου» κι αφού μεσολάβησε ο θρίαμβος του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα,   έφτασε στη γνωστή «17ωρη διαπραγμάτευση» του περασμένου Ιουλίου που κατέληξε στο «τρίτο μνημόνιο». Η  στρατηγική της «υπόσχεσης του ονείρου»  ηττήθηκε έξω αλλά νίκησε μέσα.

Ο Τσίπρας ξεφορτώθηκε δύο επικίνδυνους πολιτικούς αντιπάλους του, τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, καθώς και όλη την «αριστερή πτέρυγα» του κόμματός του μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη.  Και λίγο αργότερα ο Τσίπρας παραιτήθηκε, έκανε εκλογές και αυτή η «δεύτερη φορά Αριστερά» δεν είναι ίδια με την πρώτη. Η υπόσχεσή της αυτή τη φορά υπήρξε πιο… ρεαλιστική. Υποσχέθηκε μια αξιοπρεπή διαχείριση της ήττας με τους έξω και δημιουργία κάτι νέου μέσα.

Πριν αλέκτωρα φωνήσαι τρις , εις εκ των βασικών εμπνευστών αυτού του αφηγήματος, του «παράλληλου προγράμματος», εκφραστής της κίνησης των 53 και εν δυνάμει «πονοκέφαλος» του Τσίπρα, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης «οδηγήθηκε» με συνοπτικές διαδικασίες στην έξοδο από την πολιτική.

Καθόλου παράξενο που  το διάστημα  που ακολούθησε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου δεν δικαιώνει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, την υπόσχεση του νέου. Τίποτα ακόμη  στον ορίζοντα που να μοιάζει σαν κάτι νέο. Η κατάσταση στην αγορά τραγική.  Η κοινωνία στη γωνία, απογοητευμένη. Ίδιες διαχειριστικές λογικές, όχι μόνο στα προαπαιτούμενα του μνημονίου αλλά και συνολικά στον τρόπο διακυβέρνησης. Η ίδια «αγωνία» για το στήσιμο «συστήματος εξουσίας» αλλά κανένα διαφορετικό «ύφος και ήθος» στην άσκησή της,  που θα μπορούσε να πείσει για την ειλικρίνεια των προθέσεων και για το χτίσιμο της συλλογικής εμπιστοσύνης που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα σε ένα περιβάλλον κατακλυσμιαίων αλλαγών. Η κρίση δυστυχώς συνεχίζει ακάθεκτη και εν πολλοίς αυτοτροφοδοτούμενη,  εξαιτίας της έλλειψης ενός συλλογικού σχεδίου πλεύσης, το οποίο θα κέρδιζε πραγματικά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Οι δημοσκοπήσεις που επιβεβαιώνουν την απαισιοδοξία της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, οι αρνητικές γνώμες για το κυβερνητικό έργο και η δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τα εκλογικά ποσοστά του είναι ένα πρώτο ηχηρό καμπανάκι για τον Τσίπρα. Η λογική «κάντο όπως το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα» δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Και μπορεί το γραφείο του Σπίρτζη να είναι γεμάτο από φωτογραφίες του Άρη Βελουχιώτη αλλά αυτό δεν είναι παρά η επανάληψη της τραγωδίας της «Αλλαγής» των 80’s σε σύγχρονη εκδοχή “stand-up comedy”…

Αν αυτή είναι η μόνη εκδοχή κυβερνώσας Αριστεράς που μπορεί να σκεφτεί ο Τσίπρας τότε είναι χαμένος από χέρι. Η σοσιαλδημοκρατία της «διαχείρισης των συμβόλων» έχει εξαντλήσει τον ιστορικό της ρόλο από τη στιγμή που εξαντλήθηκαν τα δάνεια με τα οποία «έχτιζε» τους «στρατούς» που είχε ανάγκη για τη διατήρηση της εξουσίας. Την ώρα της πληρωμής των δανεικών,  είναι προφανές πως δεν είναι έξυπνο να ζητάς επιστροφή  στη συνταγή που δημιούργησε το πρόβλημα, ακόμη κι αν αυτή τη φορά οι ημέτεροι «μη προνομιούχοι» βολεύονται και με … ψίχουλα.

Η δυσκολία απόδοσης θετικού  κυβερνητικού έργου αρχίζει ήδη να αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης της ηγεμονίας του Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. H εύηχη και ευπροσάρμοστη ρητορική δεν είναι πλέον αρκετή, όταν η κοινωνία για ακόμη μια φορά παρατηρεί το γεγονός πως οπουδήποτε συγκεντρώνεται η εξουσία, τότε τα ιδιαίτερα συμφέροντα του «ηγεμόνα» υποστηρίζονται από τη διακυβέρνησή του περισσότερο σθεναρά απ’ ό,τι το κοινό συμφέρον της χώρας. Αλήθεια παλιά όσο κι ο κόσμος.

Ο Τσίπρας έχει μια οριακή δυνατότητα διάσωσης της αριστερής του τιμής. Να καταφέρει να επιλύσει ένα κατ’ ουσία πολιτικό πρόβλημα: Την απελευθέρωση της χώρας από τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής στις οποίες υποχρεώνεται ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της και κυρίως της νεολαίας της.

Η λύση δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Η λύση είναι πάντα προς τα πάνω. Το ερώτημα είναι αν μπορεί ο Τσίπρας να αφυπνίσει την πραγματική δημιουργική δύναμη  της χώρας, η οποία συντίθεται από τη γεωγραφία της, το ιστορικο – πολιτισμικό απόθεμά της, τα συγκριτικά παραγωγικά πλεονεκτήματά της και το ανθρώπινο δυναμικό της.  Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει ο Τσίπρας να βρει και την ομάδα των ανθρώπων που μπορεί να πάρει στην πλάτη της ένα τέτοιο στοίχημα και να το κερδίσει, με δεδομένο πως η κυβερνητική σύνθεση ως έχει είναι «μετρίως μέτρια και πάντα μετρημένη», δηλαδή πολύ κατώτερη των προκλήσεων.

Πολιτικό μάνατζμεντ στις σημερινές συνθήκες σημαίνει ομάδα ανθρώπων που δεν θα καταθέτει διαπιστευτήρια δουλικότητας  ή κομματικά ένσημα, ούτε θα θεωρεί αυτονόητες τις «φιλικές εξυπηρετήσεις» και τη διαχείριση του κράτους με όρους «φαμίλιας». Αντίθετα, θα πρέπει να συνεισφέρει με την ευρύτητα της αντίληψής της για το σύγχρονο παγκόσμιο σύστημα, την επιστημονική της ακεραιότητα και τις ικανότητές της να μετατρέπει καλές ιδέες σε πράξεις. Ταυτόχρονα δε, θα πρέπει να βρίσκεται σε άμεση συνεργατική σχέση με τη μόνη αληθινά επαναστατική πρωτοπορία της εποχής μας, την Τεχνολογία.

Αν δεν ηττηθεί «η συνομωσία των μέτριων» – που καταδυναστεύει τη χώρα για δεκαετίες μέσω του κομματικού συστήματος – από την Αριστερά που θέλει να εκπροσωπεί το μέλλον και το νέο, τότε από ποιον πρέπει να περιμένουμε να ηττηθεί; Από τη «συντήρηση»;

Η χρονιά του Τσίπρα τελειώνει ημερολογιακά. Μένει να διαπιστωθεί αν τελειώνει κι ο πολιτικός χρόνος του. Αν δεν καταφέρει ο Τσίπρας να  «ξυπνήσει» πολύ γρήγορα αυτή τη δημιουργική δύναμη, τότε την επόμενη φορά που θα θελήσει να χρησιμοποιήσει έναντι των δανειστών το επιχείρημα «μετά από μένα το χάος», ενδέχεται να εκπλαγεί εισπράττοντας την απάντηση « Α … όχι! Τώρα υπάρχει ο Κυριάκος!». Οπότε αυτομάτως θα βρεθεί  στη δυσάρεστη  θέση των προκατόχων του που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Μαξίμου πριν προλάβουν να φτάσουν στην πηγή και να πιουν νερό. Κι ας είχαν κάνει πολλά από τα δύσκολα κομμάτια της διαδρομής…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Ο Αλέξης Τσίπρας και το «τρίγωνο του διαβόλου»

arena_2.8Στην απάντηση που έδωσε στην ερώτηση της Γεννηματά για το “Plan b” , ο Αλέξης Τσίπρας ξαναβρήκε τον εαυτό του. Μετά τις 12 Ιουλίου έδειχνε να κρατάει μια στάση,  η οποία θύμιζε λίγο τον άπιστο σύζυγο, ο οποίος «συλλαμβάνεται επ’ αυτοφόρω» και  προσπαθεί να δικαιολογηθεί με το επιχείρημα «δεν είναι αυτό που νομίζεις!». Την Παρασκευή όμως έδειξε αυτό που πραγματικά μπορεί να είναι. Ο αδιαμφισβήτητος πολιτικός ηγεμόνας στο εσωτερικό της χώρας.

Υποθέτω πως η αντιπολίτευση θα το σκεφτεί δυο και τρεις φορές πριν καταθέσει πάλι ερώτηση προς τον πρωθυπουργό,  ώστε να του δώσει την ευκαιρία να «παίξει μπάλα» με το εθνικό ακροατήριο,  κατατροπώνοντας τις αστείες αιτιάσεις της και την πολιτική «κριτική» της που εξαντλείται στην απόρριψη των πουκαμίσων του Βαρουφάκη! Αυτός είναι και ο λόγος που έβγαλε οργισμένη ανακοίνωση ο Βενιζέλος,  νιώθοντας πως έμεινε εκτεθειμένος και ακάλυπτος από την Πρόεδρό του. Αλλά ποιος ακούει πλέον τον Βενιζέλο; Καθώς προσεγγίζει ήδη τα όρια της γραφικότητας του Πάγκαλου, μάλλον κανείς!

Ο Τσίπρας έχει όλο το γήπεδο δικό του. Προηγούμενη ανάλογη πολιτική ηγεμονία στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας, υπήρξε μόνο κατά την περίοδο του «Καραμανλής ή τανκς»,  μετά την πτώση της χούντας.

Η ηγεμονία σε αυτές τις περιπτώσεις ορίζεται αρνητικά. Είναι ηγεμονία ελλείψει αντιπάλου και μέσα σε συνθήκες κρίσης που δημιουργούν αβεβαιότητα και ανασφάλεια σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και εκ των πραγμάτων ενισχύουν τις τάσεις συσπείρωσης γύρω από την υπάρχουσα ηγεσία.

Η αντοχή και η ανθεκτικότητα της σημερινής πολιτικής ηγεμονίας του ο Α. Τσίπρας, εν πολλοίς θα προσδιοριστεί από το πώς θα καταφέρει να διαχειριστεί το πολυπολοκότερο και πλέον αμαρτωλό ζήτημα που ταλάνισε όλη τη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου και δεν είναι άλλο από το «τρίγωνο» των σχέσεων Κόμματος, Κυβέρνησης και Κράτους. Πρόκειται για το «τρίγωνο του διαβόλου» που «καταπίνει» πρωθυπουργούς.

Είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη πως η κρίση «εξαφανίζει» τους πρωθυπουργούς. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Τον Καραμανλή τον κατάπιε η βιασύνη της Ντόρας, μεταμφιεσμένη στις «σοφές» συμβουλές του Σουφλιά.  Τον Παπανδρέου τον ανέτρεψε ο Βενιζέλος που πάντα ζούσε με το όνειρο να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Τον Παπαδήμο τον έριξε ο Σαμαράς για να γίνει αυτός πρωθυπουργός. Τον Σαμαρά τον έφαγε το άγχος επανεκλογής της  κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του. Σε όλες τις προαναφερθείσες περιπτώσεις η πραγματική αιτία της «εξαφάνισης» είχε να κάνει με το «τρίγωνο» των σχέσεων Κόμματος, Κυβέρνησης και Κράτους.

Ο Τσίπρας έχει «όλα τα χαρτιά στα χέρια του» για να αντιμετωπίσει το «τρίγωνο του διαβόλου» πριν τον εξαφανίσει. Στο βαθμό που επιλέξει να ακολουθήσει την πεπατημένη οδό των συμψηφισμών και της μεθοδολογίας  «business as usual»,  τότε δεν υπάρχει αμφιβολία πως σύντομα ή λίγο πιο αργά,  θα εξαφανιστεί  κι αυτός μέσα στο «τρίγωνο του διαβόλου» όπως πολλοί προκάτοχοί του. Θα είναι τεράστιο ιστορικό και στρατηγικό λάθος του πρωθυπουργού να αντιγράψει τις συνταγές του παρελθόντος και να μην τολμήσει βαθιές και ριζικές τομές και στα τρία επίπεδα (κόμματος, κυβέρνησης, κράτους) αναδιατάσσοντας ταυτόχρονα και τις μεταξύ τους σχέσεις. Οι μεγάλοι ηγέτες γράφουν, δεν αντιγράφουν.

Οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος είναι γνωστές: γραφειοκρατικοποιημένα κόμματα που λειτουργούν ως εκλογικά καρτέλ, κυβερνητισμός, κρατικοποίηση του κόμματος και κομματικοποίηση του κράτους. Ο Τσίπρας έχει την ευκαιρία να αναλάβει την ιστορική πρόκληση και να τα αλλάξει όλα, ξεκινώντας από το ίδιο το κόμμα του.

Ανοιχτό και ενεργό  κόμμα, ισχυρά νομιμοποιημένη και αποτελεσματική κυβέρνηση, αξιόπιστο και δίκαιο κράτος. Αυτό θα πρέπει να είναι το νέο «τρίγωνο»,  μέσα από το οποίο μπορεί να αναδυθεί η Νέα Μεταπολίτευση.

Θα μπορέσει να το κάνει; Θα το δούμε σύντομα… Πάντως τον «διάβολο» δεν τον εξορκίζεις «με το σταυρό στο χέρι». Το σπαθί, κατά τας γραφάς της ιστορίας, έχει αποδειχθεί αποτελεσματικότερο όπλο.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Το Game of Thrones αλά ελληνικά… μόλις αρχίζει!

GOTΤο 1986 μιλώντας στο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι, Channel 4, ο σημαντικότερος πολιτικός φιλόσοφος του καιρού μας, ο αείμνηστος Κορνήλιος Καστοριάδης,  με δεινή πνευματική οξυδέρκεια και ιστορική διορατικότητα σημείωνε μεταξύ άλλων: «Πριν από τριάντα ή εξήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αριστεράς μιλούσαν για τη Μεγάλη Νύχτα, οι άνθρωποι της δεξιάς για την αέναη πρόοδο κ.λπ. Σήμερα, κανένας δεν τολμάει να εκφράσει ένα φιλόδοξο σχέδιο, ή τουλάχιστον ορθολογικό, που να πηγαίνει πέρα από τον προϋπολογισμό ή από τις προσεχείς εκλογές».

Τριάντα χρόνια μετά από αυτή τη διαπίστωση,  τα πράγματα είναι σαφώς πολύ πιο απογοητευτικά. Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας,  τα τελευταία πέντε χρόνια,   έχουμε φθάσει πλέον στο «σχέδιο βδομάδας» και κάθε Κυριακή,  ανάλογα και με το τι γράφουν και τα πρωτοσέλιδα,  «βλέπουμε και κάνουμε».

Το παραδεχόμαστε ή όχι, η πολιτική έχει μετατραπεί στο «γιουσουφάκι» της οικονομίας. Ιδεολογίες, προγράμματα, σχέδια  και θέσεις δεν είναι παρά το «σκηνικό» σε ένα «θέατρο του παραλόγου» μέσα στο οποίο ένας υπουργός στη διαδρομή από το σπίτι του μέχρι το γραφείο του,  χάνει ή βρίσκει (ανάλογα με τη μέρα) 400 – 500 εκατομμύρια ευρώ για να πληρώσει συντάξεις!

Η πολιτική συρρικνώνεται σε μια λογιστική διαχείριση του υπάρχοντος, ανήμπορη να αρθρώσει αντίλογο στους αυτοματισμούς  της οικονομίας. Περιορίζεται στο να βρει όπως – όπως  τα λεφτά των συντάξεων αλλά αδυνατεί να απαντήσει πειστικά στο δημογραφικό πρόβλημα, για παράδειγμα. Και όσο η πολιτική αδυνατεί να δημιουργήσει μια συνεκτική ρεαλιστική αφήγηση για το πώς θα μοιάζουν τα πράγματα σε πέντε ή σε δέκα χρόνια και να την υπηρετήσει με μια στοιχειώδη συνέπεια, αντισταθμίζει αυτή την ανημποριά με ρητορικούς διαξιφισμούς και διάφορα εύηχα παραμύθια,  ώσπου έρχεται η ώρα της «πραγματιστικής πολιτικής» και  η κοινωνία βυθίζεται στην πιο μεγάλη σύγχυση.

Η «Ισχυρή Ελλάδα» του Κώστα Σημίτη. Η «Νέα Διακυβέρνηση» του Κώστα Καραμανλή. Το «Restart» του Γιώργου Παπανδρέου. Τα «Ζάππεια» του Αντώνη Σαμαρά. Σωροί ερειπίων. Διαψεύσεις και ματαιώσεις που «ξήλωσαν το πουλόβερ»  του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης κι άνοιξαν το δρόμο για να συμβεί το… αδιανόητο, να πάρει στα χέρια της  το «τιμόνι» της χώρας η ριζοσπαστική Αριστερά. Για να αναγκαστεί ασφαλώς να το στρέψει κι αυτή προς τα «δεξιά»,  μετά από μια μάχη τεσσάρων μηνών, από την οποία βγαίνει «τραυματισμένη» μεν αλλά ακόμα ζωντανή.

H Μεταπολίτευση κατά τον συμπαντικό νόμο της Αδράστειας, κλείνει όπως ξεκίνησε. Με τη Δεξιά σε σπαραγμό. Το Κέντρο εξαφανισμένο στα αζήτητα. Την Αριστερά «τραυματισμένη»,  αλλά ζωντανή. Κι αν γινόταν  δημοψήφισμα, τότε το μόνο που θα έλειπε από το «κάδρο» θα ήταν ένας «Καραμανλής». Δηλαδή,  ένας πολιτικός ηγέτης που θα υπερβεί το παρελθόν του, θα αναμετρηθεί με τους δαίμονές του και θα «στεγνώσει την ψυχή του», προκειμένου να κάνει “damage control”, προχωρώντας σε κορυφαίες  εθνικές επιλογές που θα διαμορφώσουν το νέο τοπίο στις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας αλλά και στην εσωτερική ανασυγκρότηση της χώρας.

Ποιος θα είναι ο νέος Ηγέτης; Ο Τσίπρας έχει όλα τα φώτα πάνω του καθώς οι παλιοί πολιτικοί «οίκοι» κατέρρευσαν. Διεκδικεί να είναι αυτός που θα οδηγήσει την Ελλάδα στην «επόμενη μέρα»,  ωστόσο οι τέσσερις μήνες έδειξαν πως δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο,  καθώς ισχύει το «πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί». Τώρα το γνωρίζει καλά και ο ίδιος, οπότε ο Ιούνιος θα αποδειχθεί καθοριστικός,  τόσο για την τύχη του όσο και για την τύχη της χώρας.

Το Game of Thrones αλά ελληνικά… μόλις αρχίζει!  «Opening your eyes is all that is needing» όπως λέει και μια διάσημη ατάκα του πρώτου μέρους της ομώνυμης σειράς. Ή επί το ελληνικότερο «έχε τα μάτια σου ανοιχτά, βράδυ – πρωί…».

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

«Πολύ σκληρός για να πεθάνει» ο Αλέξης Τσίπρας

tsipras-dhΜε δήλωσή του στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg, ο αρχηγός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς  δήλωσε «πρόθυμος να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας,  αν ο στόχος είναι η παραμονή στο ευρώ». Τώρα,  το γιατί σπεύδει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάνει μια δήλωση για ένα ζήτημα που δεν έχει τεθεί από κανέναν, είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς.

Στην πραγματικότητα ο κ. Σαμαράς ανοίγει το θέμα και εμμέσως πλην σαφώς αποκαλύπτει πως η διαπραγμάτευση της Ελλάδας με τους δανειστές της ήταν και είναι πολιτική. Οι περιβόητες «μεταρρυθμίσεις» δεν είναι παρά το αναγκαίο φύλο συκής για την απόκρυψη του πραγματικού στόχου που είναι αμιγώς πολιτικός: ποιος και πως κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Η σωστή απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι «ο λαός με δημοκρατία». Αλλά αυτό γίνεται συντονισμένη  προσπάθεια όχι απλά να αμφισβητηθεί ή να σχετικοποιηθεί αλλά να ανατραπεί πλήρως και να υποκατασταθεί από ένα άλλο πολίτευμα το οποίο προς το παρών το λέμε «ευρωζώνη».

Ο άνευ όρων συμβιβασμός με τους δανειστές όπως ζητείται από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο ακυρώνουν de facto τη διενέργεια των πρόσφατων εκλογών στην Ελλάδα.  Κι αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα σήμαινε πως ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνουν από το «παιχνίδι». Δηλαδή θα είχαμε μια ανατροπή της εκφρασμένης βούλησης του ελληνικού λαού και αντιδημοκρατική εκτροπή σε μια κυβέρνηση δήθεν «εθνικής ενότητας» που δεν θα έχει την παραμικρή βάση λαϊκής νομιμοποίησης για να εκτελέσει πειθήνια τις εντολές των δανειστών, στηριζόμενη στη διαπλοκή και το φόβο.

Σαμαράς και Βενιζέλος κρατούν ακόμη τις καρέκλες τους μήπως και φανούν…. χρήσιμοι. Ταυτόχρονα, ο Σταύρος Θεοδωράκης και το Ποτάμι του φτιάχτηκαν και ζουν πολιτικά για ένα και μόνο λόγο:  να κάνουν τον μπαλαντέρ. Μια κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ – Ποτάμι είναι ήδη χθεσινή είδηση.  Μετά τα πρώτα crash tests δανειστές και εγχώρια κέντρα συμφωνούν στον στόχο κυβέρνησης εθνικής ενότητας – και μάλιστα,  δεν σκέφτονται για επικεφαλής αυτής της κυβέρνησης τον Τσίπρα…

Τα σχέδια επί χάρτου υποτιμούν την αντίδραση των «μελλοθανάτων». Η «παρένθεση» όχι μόνον αντέχει ακόμη αλλά άρχισε να στέλνει και λογαριασμούς εκεί που πρέπει. Όσο για την Ελλάδα ισχύει και οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά το  “too big to fail”, τόσο και ο Τσίπρας θα αποδεικνύεται «πολύ σκληρός για να πεθάνει». Έχει Ζωή!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Πάμε για … Δεκεμβριανά!

dec_44Την προσεχή Δευτέρα, η συνήθης τυπική ευχή για «καλό μήνα» θα πρέπει, τουλάχιστον για τους υποψιασμένους, να ακούγεται σαν τραγική ειρωνεία. Το πράγμα είναι πλέον τόσο προκλητικά προφανές, που δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε να υποκρινόμαστε πως δεν το βλέπουμε. Έχουμε μια κυβέρνηση για την οποία έχει φύγει η γη κάτω από τα πόδια της. Όλη η στρατηγική της διακυβέρνησής της, η οποία συμπυκνωνόταν στο «κάναμε αυτό που έπρεπε, πετύχαμε θετικά αποτελέσματα κι αποδεσμευόμαστε από το Μνημόνιο με υπεύθυνο και ρεαλιστικό τρόπο» έχει καταρρεύσει. Οι δανειστές δεν αναγνωρίζουν πως κάναμε αυτό που έπρεπε (έστω κι αν πρόκειται για το υπόλοιπο 1%), δεν πιστώνουν καμία επιτυχία και κανένα success story και επί της ουσίας απαιτούν παράταση του Μνημονίου. Κι αυτό δεν είναι μια «τεχνική λεπτομέρεια» όπως προσπάθησε να την εμφανίσει ο πανικόβλητος Βενιζέλος.

Η κυβέρνηση λοιπόν «είναι στον αέρα» και οι πιθανότητες να μην επιβιώσει αυξάνονται κάθε μέρα με γεωμετρική πρόοδο. Πλησιάζουμε γοργά σ’ αυτό που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως «κριτικό σημείο» των πολιτικών εξελίξεων. Κι αυτό θα συμβεί με βεβαιότητα μέσα στον Δεκέμβρη. Είναι ο μήνας όπου στη σκηνή θα ανέβουν όχι μόνο οι έως τώρα πρωταγωνιστές αλλά όλος ο «θίασος». Θεσμικά και εξωθεσμικά, πολιτικά και επιχειρηματικά κέντρα και παράκεντρα θα κινητοποιηθούν για να παίξουν ρόλο στη διαμόρφωση των εξελίξεων.

Τα βασικά σενάρια είναι δύο.

Σενάριο πρώτο: Η λύση των «άλλων». Δρομολόγηση διαδικασιών για κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» (που σημαίνει «βελούδινη» – ή και όχι… – ανατροπή του κυβερνητικού διδύμου Σαμαρά – Βενιζέλου) είτε… «κραχ» στο Χρηματιστήριο και τα ελληνικά ομόλογα και πρόωρες εκλογές τον Ιανουάριο. Η χρονική απόσταση ως το Μάρτιο μοιάζει πλέον με «αιωνιότητα»
Σενάριο δεύτερο: Η λύση του διδύμου «Σαμαρά – Βενιζέλου». Αντί να υποστεί το θανάσιμο πολιτικό πλήγμα της παράτασης του μνημονίου, που πιθανότατα οι δανειστές θα ζητήσουν να συνοδευτεί από ψήφιση όλων των μέτρων που «γεμίζουν» το δημοσιονομικό κενό, πιθανότατα θα προτιμήσει αυτοβούλως τις εκλογές τον Ιανουάριο.

Με τη συνεπικουρία ενός δεύτερου γύρου πτώσης στο ελληνικό χρηματιστήριο και αναταραχής στα ελληνικά ομόλογα (και τα δύο μπορούν είτε να οργανωθούν πανεύκολα είτε και να συμβούν ούτως ή άλλως αν οι αγορές πεισθούν ότι πάμε σε πρόωρες εκλογές χωρίς συμφωνία με την τρόικα). Έτσι θα «παίξει τα ρέστα» της ασκώντας πολιτική πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ και βάζοντας το δίλημμα «με μας για την ολοκλήρωση της συμφωνίας ή με τον ΣΥΡΙΖΑ που μας οδηγεί στην καταστροφή…».
Αυτό το σχέδιο δεν εξασφαλίζει τίποτε, αλλά είναι η μόνη επιλογή στοιχειώδους πολιτικής αξιοπρέπειας.

Μια τέτοια λύση όμως, είναι λύση υψηλού ρίσκου για το σύστημα. Με μαθηματική ακρίβεια φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρό και «ανεξέλεγκτο», στην κυβερνητική εξουσία. Είναι λοιπόν αναμενόμενο διάφορα κέντρα του συστήματος να παίξουν τώρα το τελευταίο τους χαρτί: τη «βελούδινη ανατροπή» της κυβέρνησης και το σχηματισμό κυβέρνησης «ειδικού σκοπού» από την παρούσα Βουλή.

Το ίδιο σχέδιο, σε συσκευασία… μικρού βεληνεκούς, θα μπορούσε να πάρει την εξής μορφή: να τεθεί υπό ομηρεία ο Σαμαράς, να αναγκαστεί να καλέσει σε διάλογο τον Αλέξη Τσίπρα, αναγνωρίζοντας έτσι το πολιτικό του ναυάγιο, με την ελπίδα ότι έτσι θα εξουδετερωθούν ταυτόχρονα οι δύο μεγάλοι κίνδυνοι των «ακραίων» σεναρίων: το ακροδεξιό «συνωμοτικό» πνεύμα του επιτελείου Σαμαρά και ο ριζοσπαστικός και «ανεξέλεγκτος» ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό το σχέδιο έχει επίσης πολλές δυσκολίες και μεγάλα ρίσκα, αλλά υπάρχουν ισχυρά τμήματα του κατεστημένου που δεν μπορούν πλέον να ρισκάρουν παρακολουθώντας αμέτοχοι το απονενοημένο διάβημα των Σαμαρά – Βενιζέλου, οι οποίοι πολιτικά πνέουν τα λοίσθια.

Η νέα «ανταρσία» του Γιώργου Παπανδρέου κατά του Βενιζέλου, το φλερτ του ΣΥΡΙΖΑ με ανεξάρτητους βουλευτές όπως η Τζάκρη και η Γιαταγάνα, οι δηλώσεις Χαρδούβελη ότι το ΔΝΤ δεν ενδιαφέρεται για το ποιος κυβερνά την Ελλάδα, δεν είναι παρά τροχειοδεικτικές βολές σε σχέση με αυτά που πρόκειται να δούμε μέσα στον Δεκέμβριο.

Προσδεθείτε, γιατί έρχονται ισχυρές αναταράξεις. Καλή μας τύχη, πατριώτες!

Υ.Γ. Στο δοκίμιο για τα ακραία φαινόμενα της εποχής μας που έγραψε ο Jean Baudrillard υπό τον εύγλωττο τίτλο «Η διαφάνεια του κακού» κάνει την ακόλουθη οξυδερκή επισήμανση «αναθέτοντας την εξουσία σε πολιτικούς μπορούμε πια να γελάμε ελεύθερα με κάθε αξίωση για εξουσία».

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post