Love is in the Air: O «Βαρού» είναι… θεούλης!

 

10ecof01-varoufakis-berlino-reuters-01Στα τέλη της δεκαετίας του 60, στις χώρες της Δύσης, έγινε μια μεγάλη επανάσταση. Είναι αυτή που σχηματικά αποκαλούμε «Μάη του 68» και η οποία δεν έμοιαζε με καμία από τις προηγούμενες επαναστάσεις στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού, καθότι δεν ήταν ούτε πολιτική, ούτε οικονομική, ούτε κοινωνική. Ήταν μια πολιτισμική επανάσταση, η οποία αμφισβήτησε ολόκληρη την αστική παράδοση, ζητώντας την κατάργηση κάθε δεσμευτικής ιεραρχίας και αποθεώνοντας την ηδονή, σε όλες τις εκδοχές της, ως αναπαλλοτρίωτο φυσικό δικαίωμα για κάθε άνθρωπο.

Η επανάσταση αυτή είχε ως διακηρυγμένο στόχο την ανθρώπινη αυτοπραγμάτωση. Αλλά όχι με τον τρόπο που την ήθελε η αστική ηθική, δηλαδή σαν έναν επίμονο και επίπονο δρόμο ωρίμανσης του χαρακτήρα και του πνεύματος. Αλλά σαν ένα «εδώ και τώρα» που θα το καθιστούσε εφικτό η φαντασία, εξού και το περίφημο σύνθημα «η φαντασία στην εξουσία».

Μπορεί ο Ντε Γκωλ να νίκησε τον Κον Μπετίτ στους δρόμους του Παρισιού, όμως – τουλάχιστον κατά τον γράφοντα – η επανάσταση αυτή νίκησε. Νίκησε διότι με έναν αθόρυβο τρόπο εξόρισε δια παντός τους «καλούς τρόπους» της αστικής ευγένειας, επέβαλε τις προκλητικές εμφανίσεις σαν κι αυτές του προσφάτως αποδημήσαντα David Bowie και μετατόπισε το επίκεντρο της ζωής από τη μέρα στη νύχτα. Το κυριότερο όμως ήταν πως άλλαξε για πάντα το ηθικό πρότυπο της κυρίαρχης τάξης. Κατακρήμνισε από το θρόνο του τον εγκρατή ενοχικό προτεστάντη αστό και έχρισε νέο «βασιλιά» τον Αναρχικό Τραπεζίτη, ακριβώς έτσι όπως τον περιγράφει ο Φερνάντο Πεσσόα. Ο ήρωας του δημοφιλούς αυτού βιβλίου, κατάφερε να γίνει τόσο πολύ πλούσιος, με αποτέλεσμα πια να είναι ελεύθερος από το χρήμα. Και έτσι, κατόρθωσε να αποκτήσει την κοινωνική ελευθερία, τον απόλυτο στόχο του αναρχισμού!

Καρπός αυτής της πολιτισμικής επανάστασης ήταν οι εταιρείες τεχνολογίας και επικοινωνιών των ΗΠΑ που γεννήθηκαν μέσα από τη φαντασία και το αίτημα της προσωπικής απελευθέρωσης από τα δεσμά του χρήματος, κατακτώντας το. Τα παραδείγματα είναι γνωστά και είναι περιττό να θυμίσω τους μεταμοντέρνους «Κονκισταδόρες» που «πάτησαν το πόδι» στο El Dorado του ανεξερεύνητου ψηφιακού κόσμου που μόλις είχε ανακαλυφθεί. Και τελικά αποδείχθηκε πως η φαντασία κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο καθώς εξαιτίας της ψηφιακής επανάστασης τίποτα δεν μπορεί να είναι ίδιο όπως πριν.

Η παλιά αστική τάξη πραγμάτων έχει τελειώσει για τον δυτικό κόσμο. Γι αυτό και δεν έχουν πλέον απολύτως καμία σημασία οι όροι της παραδοσιακής πολιτικής γεωγραφίας όπως εμφανίζονταν στον οριζόντιο άξονα, όπου στο ένα άκρο ήταν ή Δεξιά και στο άλλο η Αριστερά και στη μέση το Κέντρο. Σήμερα το οριζόντιο πολιτικό σύστημα τέμνεται εκ των πραγμάτων και από έναν κατακόρυφό άξονα που έχει «πάνω» και «κάτω». Άξονας που έχει να κάνει με την ανθρώπινη αυτοπραγμάτωση, τη διαρκή υπέρβαση των συνόρων της φαντασίας και την ευρύτητα της αντίληψης για τα πράγματα και τον κόσμο που μας περιβάλλει.

Η προσθήκη μιας νέας διάστασης στον πολιτικό χώρο έχει τεράστιας σημασίας επιπτώσεις. Η επίκληση αξιών όπως η ελευθερία, η ισότητα και η αδελφότητα δεν έχει κανένα νόημα εάν δεν αφορούν τον καθένα προσωπικά στη διεκδίκηση της αυτοπραγμάτωσής του «εδώ και τώρα». Όπως επίσης καμία πολιτική απόφαση δεν μπορεί να είναι η σωστή, στο μέτρο που δεν λαμβάνει υπόψη της την πυκνότητα του χρόνου που έχει επιβάλλει πλέον παγκοσμίως η οικονομία των δικτύων. Γι αυτό και συνήθως οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται καθυστερημένα με αποτέλεσμα όλα τα προβλήματα να μετατρέπονται σε κρίσεις και η διακυβέρνηση να είναι μια συνεχής διαχείριση κρίσεων. Η Ε.Ε είναι ο ορισμός αυτής της παροιμιώδους ανικανότητας συγχρονισμού με την πυκνότητα του πολιτικού χρόνου που επιβάλλουν οι ταχύτητες των δικτύων. Όταν όλα είναι “real time”, τότε το πολιτικό «εδώ και τώρα» δεν μπορεί να είναι σύνθημα αλλά κυβερνητική πρακτική. Η Ελλάδα ασφαλώς είναι η χειρότερη περίπτωση στην Ε.Ε.

Σίγουρα για το ελληνικό πολιτικό προσωπικό όλη αυτή η συλλογιστική ηχεί τουλάχιστον παράξενη. Κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Ζούνε σε άλλο «χρόνο». Μαζί ασφαλώς με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ομολόγους τους. Είναι ο λόγος για τον οποίο ο πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης Lee Hsien Loong είναι ο μόνος πολιτικός στον κόσμο που ξέρει να γράφει κώδικα, όπως ανακοίνωσε ο Mark Zuckerberg με προσωπικό του ποστ κατά τη συνάντησή τους στην έδρα του Facebook.

12715350_10102648978971701_949295915261648075_n

Κανένας Ευρωπαίος πρωθυπουργός δεν έχει μια αντίστοιχη δεξιότητα. Αντίθετα έχουμε ένα Γιούνκερ, ο οποίος παριστάνει τον «μποέμ» της παλιάς αστικής τάξης, πίνοντας και σαχλαμαρίζοντας. Κι ο άνθρωπος αυτός διαχειρίζεται τη μεγαλύτερη κρίση στην Ευρώπη μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Μαζί με τον «δικό μας» Δημήτρη Αβραμόπουλο. Αυτή είναι η Ευρώπη… σήμερα!

Όταν η Ευρώπη φτάνει σε τέτοια χάλια, είναι η ώρα να σαλπάρει κανείς για Αμερική! Το έχει αποδείξει η ιστορία…

ΥΓ1: Αρέσει, δεν αρέσει, ο Γιάνης Βαρουφάκης είναι ό,τι πιο κοντινό θα μπορούσαμε να έχουμε σε… Αναρχικό Τραπεζίτη. Το ό,τι έφτασε μάλιστα να βάλει και εισιτήριο 12 ευρώ για να παρακολουθήσει κανείς την ιδρυτική πράξη του DiEM25 τον κάνει στα μάτια μου… θεούλη! Επιπλέον, τo ό,τι κάνει παρέα με πραγματικά ευφυείς ανθρώπους όπως ο Brian Eno, εκ των αρχηγών της πολιτισμικής επανάστασης του 60-70, δείχνει πως εκτός από το twitter καταλαβαίνει κι από άλλα πράγματα. Ίσως και από το πώς αλλάζουν τον κόσμο τα … βαρυτικά κύματα. Ο «Βαρού» είναι ένας μη – πολιτικός πολιτικός. Κι αυτό κάνει μεγάλη διαφορά. Οπότε λέω αφελώς: Εδώ που φτάσαμε, μήπως ήρθε η ώρα να ανακαλύψουμε την Αμερική;

ΥΓ2: Make love, not war. Μεγάλη αλήθεια! Μέρα που είναι κιόλας…

ΥΓ3: Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, ό,τι ήταν οι καραβέλες στην εποχή της ανακάλυψης του Νέου Κόσμου, είναι οι σημερινές επιχειρήσεις της «νέας οικονομίας» που επιχειρούν, άλλες με επιτυχία και άλλες όχι, τον διάπλου του διαδικτύου για να φτάσουν και να έχουν θέση στον θαυμαστό καινούργιο ψηφιακό κόσμο. Δεν ξέρω αν μπορούν ακόμη να γράφουν ιστορία οι παρέες , σίγουρα όμως έχουν καλές ιστορίες για να αφηγηθούν. Μη χάσετε το storytelling της μεγάλης παρέας της i-Dialogue, αύριο Δευτέρα 15.2.2016, 5μμ – 9 μμ, στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη στο Θησείο. Η γνώση είναι δύναμη και πρέπει να μοιράζεται ΕΛΕΥΘΕΡΑ!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Μήπως είναι ώρα να ξυπνήσει η Δύναμη, σύντροφε;

tsip2Το 2015 που φεύγει μπορεί να χαρακτηριστεί αναμφίβολα ως «η χρονιά του Τσίπρα». Ό,τι κι αν συμβεί από δω και πέρα, ο Τσίπρας έχει βάλει το όνομά του με μεγάλα bold γράμματα μέσα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία. Όμως αυτό που θα κριθεί μέσα στο 2016 θα είναι το πρόσημο που θα τον συνοδεύει για πάντα,  ως πρώτου (και τελευταίου;) αριστερού πρωθυπουργού της χώρας. Διότι διαχρονικά  – από τoν μύθο του πλατωνικού σπηλαίου μέχρι τo τελευταίο Star Wars – αποδεικνύεται το ίδιο δύσκολο να ξεφύγει κανείς από το σύμπαν των ψευδαισθήσεων, όσο και να ξαναγυρίσει εκεί, θέλοντας να προειδοποιήσει αυτούς που αγνοούν την ολέθρια εξάρτησή τους.

Όλα τα γεγονότα της φετινής χρονιάς αντανακλούν ακριβώς αυτή τη διαρκή «σχοινοβασία»  του Τσίπρα,  να «ισορροπεί» ως πρωθυπουργός μιας Αριστεράς που μπορεί να κυβερνάει,  υπό τις δεδομένες συνθήκες. Στην αρχή το επιχείρησε με την «υπόσχεση του ονείρου» κι αφού μεσολάβησε ο θρίαμβος του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα,   έφτασε στη γνωστή «17ωρη διαπραγμάτευση» του περασμένου Ιουλίου που κατέληξε στο «τρίτο μνημόνιο». Η  στρατηγική της «υπόσχεσης του ονείρου»  ηττήθηκε έξω αλλά νίκησε μέσα.

Ο Τσίπρας ξεφορτώθηκε δύο επικίνδυνους πολιτικούς αντιπάλους του, τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, καθώς και όλη την «αριστερή πτέρυγα» του κόμματός του μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη.  Και λίγο αργότερα ο Τσίπρας παραιτήθηκε, έκανε εκλογές και αυτή η «δεύτερη φορά Αριστερά» δεν είναι ίδια με την πρώτη. Η υπόσχεσή της αυτή τη φορά υπήρξε πιο… ρεαλιστική. Υποσχέθηκε μια αξιοπρεπή διαχείριση της ήττας με τους έξω και δημιουργία κάτι νέου μέσα.

Πριν αλέκτωρα φωνήσαι τρις , εις εκ των βασικών εμπνευστών αυτού του αφηγήματος, του «παράλληλου προγράμματος», εκφραστής της κίνησης των 53 και εν δυνάμει «πονοκέφαλος» του Τσίπρα, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης «οδηγήθηκε» με συνοπτικές διαδικασίες στην έξοδο από την πολιτική.

Καθόλου παράξενο που  το διάστημα  που ακολούθησε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου δεν δικαιώνει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, την υπόσχεση του νέου. Τίποτα ακόμη  στον ορίζοντα που να μοιάζει σαν κάτι νέο. Η κατάσταση στην αγορά τραγική.  Η κοινωνία στη γωνία, απογοητευμένη. Ίδιες διαχειριστικές λογικές, όχι μόνο στα προαπαιτούμενα του μνημονίου αλλά και συνολικά στον τρόπο διακυβέρνησης. Η ίδια «αγωνία» για το στήσιμο «συστήματος εξουσίας» αλλά κανένα διαφορετικό «ύφος και ήθος» στην άσκησή της,  που θα μπορούσε να πείσει για την ειλικρίνεια των προθέσεων και για το χτίσιμο της συλλογικής εμπιστοσύνης που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα σε ένα περιβάλλον κατακλυσμιαίων αλλαγών. Η κρίση δυστυχώς συνεχίζει ακάθεκτη και εν πολλοίς αυτοτροφοδοτούμενη,  εξαιτίας της έλλειψης ενός συλλογικού σχεδίου πλεύσης, το οποίο θα κέρδιζε πραγματικά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Οι δημοσκοπήσεις που επιβεβαιώνουν την απαισιοδοξία της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, οι αρνητικές γνώμες για το κυβερνητικό έργο και η δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τα εκλογικά ποσοστά του είναι ένα πρώτο ηχηρό καμπανάκι για τον Τσίπρα. Η λογική «κάντο όπως το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα» δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Και μπορεί το γραφείο του Σπίρτζη να είναι γεμάτο από φωτογραφίες του Άρη Βελουχιώτη αλλά αυτό δεν είναι παρά η επανάληψη της τραγωδίας της «Αλλαγής» των 80’s σε σύγχρονη εκδοχή “stand-up comedy”…

Αν αυτή είναι η μόνη εκδοχή κυβερνώσας Αριστεράς που μπορεί να σκεφτεί ο Τσίπρας τότε είναι χαμένος από χέρι. Η σοσιαλδημοκρατία της «διαχείρισης των συμβόλων» έχει εξαντλήσει τον ιστορικό της ρόλο από τη στιγμή που εξαντλήθηκαν τα δάνεια με τα οποία «έχτιζε» τους «στρατούς» που είχε ανάγκη για τη διατήρηση της εξουσίας. Την ώρα της πληρωμής των δανεικών,  είναι προφανές πως δεν είναι έξυπνο να ζητάς επιστροφή  στη συνταγή που δημιούργησε το πρόβλημα, ακόμη κι αν αυτή τη φορά οι ημέτεροι «μη προνομιούχοι» βολεύονται και με … ψίχουλα.

Η δυσκολία απόδοσης θετικού  κυβερνητικού έργου αρχίζει ήδη να αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης της ηγεμονίας του Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. H εύηχη και ευπροσάρμοστη ρητορική δεν είναι πλέον αρκετή, όταν η κοινωνία για ακόμη μια φορά παρατηρεί το γεγονός πως οπουδήποτε συγκεντρώνεται η εξουσία, τότε τα ιδιαίτερα συμφέροντα του «ηγεμόνα» υποστηρίζονται από τη διακυβέρνησή του περισσότερο σθεναρά απ’ ό,τι το κοινό συμφέρον της χώρας. Αλήθεια παλιά όσο κι ο κόσμος.

Ο Τσίπρας έχει μια οριακή δυνατότητα διάσωσης της αριστερής του τιμής. Να καταφέρει να επιλύσει ένα κατ’ ουσία πολιτικό πρόβλημα: Την απελευθέρωση της χώρας από τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής στις οποίες υποχρεώνεται ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της και κυρίως της νεολαίας της.

Η λύση δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Η λύση είναι πάντα προς τα πάνω. Το ερώτημα είναι αν μπορεί ο Τσίπρας να αφυπνίσει την πραγματική δημιουργική δύναμη  της χώρας, η οποία συντίθεται από τη γεωγραφία της, το ιστορικο – πολιτισμικό απόθεμά της, τα συγκριτικά παραγωγικά πλεονεκτήματά της και το ανθρώπινο δυναμικό της.  Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει ο Τσίπρας να βρει και την ομάδα των ανθρώπων που μπορεί να πάρει στην πλάτη της ένα τέτοιο στοίχημα και να το κερδίσει, με δεδομένο πως η κυβερνητική σύνθεση ως έχει είναι «μετρίως μέτρια και πάντα μετρημένη», δηλαδή πολύ κατώτερη των προκλήσεων.

Πολιτικό μάνατζμεντ στις σημερινές συνθήκες σημαίνει ομάδα ανθρώπων που δεν θα καταθέτει διαπιστευτήρια δουλικότητας  ή κομματικά ένσημα, ούτε θα θεωρεί αυτονόητες τις «φιλικές εξυπηρετήσεις» και τη διαχείριση του κράτους με όρους «φαμίλιας». Αντίθετα, θα πρέπει να συνεισφέρει με την ευρύτητα της αντίληψής της για το σύγχρονο παγκόσμιο σύστημα, την επιστημονική της ακεραιότητα και τις ικανότητές της να μετατρέπει καλές ιδέες σε πράξεις. Ταυτόχρονα δε, θα πρέπει να βρίσκεται σε άμεση συνεργατική σχέση με τη μόνη αληθινά επαναστατική πρωτοπορία της εποχής μας, την Τεχνολογία.

Αν δεν ηττηθεί «η συνομωσία των μέτριων» – που καταδυναστεύει τη χώρα για δεκαετίες μέσω του κομματικού συστήματος – από την Αριστερά που θέλει να εκπροσωπεί το μέλλον και το νέο, τότε από ποιον πρέπει να περιμένουμε να ηττηθεί; Από τη «συντήρηση»;

Η χρονιά του Τσίπρα τελειώνει ημερολογιακά. Μένει να διαπιστωθεί αν τελειώνει κι ο πολιτικός χρόνος του. Αν δεν καταφέρει ο Τσίπρας να  «ξυπνήσει» πολύ γρήγορα αυτή τη δημιουργική δύναμη, τότε την επόμενη φορά που θα θελήσει να χρησιμοποιήσει έναντι των δανειστών το επιχείρημα «μετά από μένα το χάος», ενδέχεται να εκπλαγεί εισπράττοντας την απάντηση « Α … όχι! Τώρα υπάρχει ο Κυριάκος!». Οπότε αυτομάτως θα βρεθεί  στη δυσάρεστη  θέση των προκατόχων του που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Μαξίμου πριν προλάβουν να φτάσουν στην πηγή και να πιουν νερό. Κι ας είχαν κάνει πολλά από τα δύσκολα κομμάτια της διαδρομής…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Η πολιτική γίνεται όλο και πιο άνοστη

komma-varoufaki-1101_1-770x439_cΤο έχω ξαναπεί και με άλλη ευκαιρία. Η πολιτική γίνεται όλο και πιο άνοστη. Όσο περισσότερο πρόκειται για διαχείριση πραγμάτων και λιγότερο για διακυβέρνηση ανθρώπων, τόσο πιο άνοστη. Στεγνή. Σαν ένα πιάτο που σερβίρεται και δεν έχει καμία απολύτως γεύση αλλά πρέπει να το φας γιατί δεν έχεις επιλογή.

Ακούστε το #espesaki 8.10.15

https://soundcloud.com/idradiogr/espresaki-8-10

Η ώρα του … μαγικού φίλτρου για Τσίπρα – Βαρουφάκη!

arena-31-5-tsipras-varoufakisΑπό τη στιγμή που η συλλογική βούληση εκφράστηκε με τη προτροπή των πολλών να παραστήσουμε το «γαλατικό χωριό»  και να το παίξουμε «τρελίτσα» μέσα στο imperium  της Προτεσταντικής Λίγκας του Βορρά, αψηφώντας τις «λεγεώνες» και τους «μισθοφόρους» των «θεσμών», στην πραγματικότητα έχουμε δύο επιλογές.

Επιλογή   πρώτη: Να γίνουμε οι παγκόσμιες «ρόμπες».  Να πούμε δηλαδή ό, τι είπε κι ο λαγός στο γνωστό ανέκδοτο με το λιοντάρι. «Ε, είπαμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα….». Μετά από  αυτή τη «δήλωση μετανοίας», βγαίνουμε στους δρόμους πανικόβλητοι, αδειάζουμε τα ΑΤΜ, χτυπάμε άδειες κατσαρόλες για να ξορκίσουμε το κακό που μας βρήκε, ρίχνουμε τον «μη κανονικό» ΣΥΡΙΖΑ και κάνουμε πρωθυπουργό «εθνικής ενότητας» τον Γιάννη Στουρνάρα!

Με βάση το σενάριο αυτής της επιλογής, δεν χρειάζεται να είναι κανείς μέντιουμ για να προβλέψει πως σε πέντε χρόνια η Ελλάδα θα είναι μια κανονική χώρα της «βαλκανικής ζώνης»  κατά Τόμσεν, τουτέστιν με βασικό μισθό και βασική σύνταξη στα 300 ευρώ, τη Μαφία κυρίαρχη, τους μισούς Έλληνες μετανάστες και στη χώρα να ανθούν ως μόνες οικονομικά κερδοφόρες  δραστηριότητες το εμπόριο ανθρώπων, η πορνεία, τα ναρκωτικά και τα όπλα.

Επιλογή δεύτερη: Να υπερασπιστούμε την επιλογή μας. Για να το πω απλά,  σημαίνει να δούμε στο “δίδυμο” Τσίπρα – Βαρουφάκη, τον Αστερίξ και τον Οβελίξ, κλείνοντας τα αυτιά μας στις εκνευριστικές παραφωνίες των Κακοφωνίξ του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στις απειλητικές ιαχές των επικεφαλής των επιτιθέμενων «λεγεώνων» και «μισθοφόρων»,  εντός κι εκτός συνόρων.

Ασφαλώς και είναι πολύ δύσκολο να πιστέψουμε  πως ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης έχουν το «μαγικό φίλτρο» για να σώσουν το «γαλατικό χωριό», αλλά εδώ που τα λέμε δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς. Καταμεσής του πελάγους τραβάμε «κουπί»,  κι αν αυτοί οι δυο τύποι δεν τα καταφέρουν, τότε  με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η Ελλάδα θα γίνει η νέα «Lehman Brothers» επί δέκα, με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για την παγκόσμια οικονομία αλλά και για την ίδια, δηλαδή για τις ζωές όλων μας. Είναι και ο λόγος που το ελληνικό πρόβλημα μπαίνει στην ατζέντα των G7 και είναι πλέον παγκόσμιο και όχι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Αυτή είναι από μόνη της μια «μικρή νίκη» για μια μικρή χώρα μεν,  αλλά με σπουδαίο γεωστρατηγικό πλεονέκτημα σε όλη την ευρωμεσογειακή λεκάνη την ώρα που αναδύεται μια Νέα Μέση Ανατολή, υπό την πολιτικο – στρατιωτική ηγεμονία του ISIS.

Αυτή τη γεωστρατηγική υπεραξία παίζουμε αυτή τη στιγμή και είναι τα …ρέστα μας. Γι αυτό και έχει κρίσιμη εθνική σημασία στο διάστημα που θα ακολουθήσει να επιδειχθεί συσπείρωση γύρω από την ελληνική ηγεσία και να μην αντιμετωπιστεί με το γνωστό εθνοδιαλυτικό τρόπο της αντιπολιτευτικής μικρότητας,  την οποία και η ίδια ως αντιπολίτευση έχει επιδείξει,  αλλά κάποτε ο «φαύλος κύκλος» πρέπει να σταματάει.

Θεωρώντας τους Έλληνες και τις Ελληνίδες νοήμονες και συναισθηματικά ευφυείς, προσωπικά είμαι αισιόδοξος πως το «κόλπο» μπορεί να πιάσει. Αν  δούμε τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη σαν ένα ανίκητο «δίδυμο» και τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το «μαγικό φίλτρο» της πολιτικής εμπιστοσύνης που χρειάζονται αυτή τη στιγμή, ίσως καταφέρουμε να αποφύγουμε το σενάριο «πρώτης επιλογής», το οποίο αρέσει μόνο σε όσους είναι είτε χαζοί, είτε Ναζί. Για τους υπόλοιπους είναι μονόδρομος,  να πιστέψουμε στην αξία του «Μαζί».

Σε αυτή την κατεύθυνση βεβαίως θα βοηθούσε τα μέγιστα μια άμεση και ειλικρινή απεύθυνση στον ελληνικό λαό, ως οφείλει ένας ηγέτης σε εθνική αποστολή. Απορώ μάλιστα γιατί μετατίθεται χρονικά διαρκώς το διάγγελμα Τσίπρα. Διότι είναι ευθύνη του Τσίπρα να μιλήσει, όχι του Βαρουφάκη.

Ο υπουργός των Οικονομικών είναι …Οβελίξ.  Είναι μια θυελλώδης προσωπικότητα , άρα «κακός πολιτικός». Έχει όμως μέσα του τη φλόγα ενός επιστημολογικού αντάρτη που θέλει να εισάγει νέες αντιλήψεις σε μια  οικονομική επιστήμη που κυριαρχείται από εμμονικές ιδεοληψίες, οι οποίες  διαψεύδονται από την ίδια την πραγματικότητα και αρχίζουν να συμφωνούν σε αυτό οι διασημότεροι οικονομολόγοι στον κόσμο. Η φιλοδοξία του Βαρουφάκη και των ακαδημαϊκών υποστηρικτών του  είναι να αλλάξουν το «επιστημονικό παράδειγμα».  Αντιστέκονται όμως σθεναρά Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) πολιτικοί,  προσδεμένοι απόλυτα στα οικονομικά συμφέροντα που επενδύθηκαν στις εμμονικές ιδεοληψίες. Δουλειά του είναι λοιπόν να ρίχνει τις «πρώτες μπουνιές» και μέχρι εκεί…

Δουλειά του Τσίπρα σαν «καλός πολιτικός»,  είναι να μιλήσει στην καρδιά και το μυαλό των Ελληνίδων και των Ελλήνων,  ώστε να τους δώσουν το «μαγικό φίλτρο» της εθνικής αυτοπεποίθησης που συνεπάγεται η ομοψυχία και η διασφάλιση της εθνικής εμπιστοσύνης. Γι αυτό και το διάγγελμα πρέπει να είναι καλογραμμένο. Που σημαίνει ότι το draft που θα δώσει ο Βαρουφάκης θα πρέπει να «χτενιστεί» με κειμενογραφική δεινότητα ώστε να είναι πράγματι το σωστό brief στον ελληνικό λαό και να μην επιφέρει τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, πράγμα σύνηθες σε προκατόχους του. Που σημαίνει επίσης, πως το διάγγελμα πρέπει να ενώνει και να υπηρετεί την αξία του «Μαζί». Οριζοντίως αλλά και καθέτως.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Το Game of Thrones αλά ελληνικά… μόλις αρχίζει!

GOTΤο 1986 μιλώντας στο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι, Channel 4, ο σημαντικότερος πολιτικός φιλόσοφος του καιρού μας, ο αείμνηστος Κορνήλιος Καστοριάδης,  με δεινή πνευματική οξυδέρκεια και ιστορική διορατικότητα σημείωνε μεταξύ άλλων: «Πριν από τριάντα ή εξήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αριστεράς μιλούσαν για τη Μεγάλη Νύχτα, οι άνθρωποι της δεξιάς για την αέναη πρόοδο κ.λπ. Σήμερα, κανένας δεν τολμάει να εκφράσει ένα φιλόδοξο σχέδιο, ή τουλάχιστον ορθολογικό, που να πηγαίνει πέρα από τον προϋπολογισμό ή από τις προσεχείς εκλογές».

Τριάντα χρόνια μετά από αυτή τη διαπίστωση,  τα πράγματα είναι σαφώς πολύ πιο απογοητευτικά. Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας,  τα τελευταία πέντε χρόνια,   έχουμε φθάσει πλέον στο «σχέδιο βδομάδας» και κάθε Κυριακή,  ανάλογα και με το τι γράφουν και τα πρωτοσέλιδα,  «βλέπουμε και κάνουμε».

Το παραδεχόμαστε ή όχι, η πολιτική έχει μετατραπεί στο «γιουσουφάκι» της οικονομίας. Ιδεολογίες, προγράμματα, σχέδια  και θέσεις δεν είναι παρά το «σκηνικό» σε ένα «θέατρο του παραλόγου» μέσα στο οποίο ένας υπουργός στη διαδρομή από το σπίτι του μέχρι το γραφείο του,  χάνει ή βρίσκει (ανάλογα με τη μέρα) 400 – 500 εκατομμύρια ευρώ για να πληρώσει συντάξεις!

Η πολιτική συρρικνώνεται σε μια λογιστική διαχείριση του υπάρχοντος, ανήμπορη να αρθρώσει αντίλογο στους αυτοματισμούς  της οικονομίας. Περιορίζεται στο να βρει όπως – όπως  τα λεφτά των συντάξεων αλλά αδυνατεί να απαντήσει πειστικά στο δημογραφικό πρόβλημα, για παράδειγμα. Και όσο η πολιτική αδυνατεί να δημιουργήσει μια συνεκτική ρεαλιστική αφήγηση για το πώς θα μοιάζουν τα πράγματα σε πέντε ή σε δέκα χρόνια και να την υπηρετήσει με μια στοιχειώδη συνέπεια, αντισταθμίζει αυτή την ανημποριά με ρητορικούς διαξιφισμούς και διάφορα εύηχα παραμύθια,  ώσπου έρχεται η ώρα της «πραγματιστικής πολιτικής» και  η κοινωνία βυθίζεται στην πιο μεγάλη σύγχυση.

Η «Ισχυρή Ελλάδα» του Κώστα Σημίτη. Η «Νέα Διακυβέρνηση» του Κώστα Καραμανλή. Το «Restart» του Γιώργου Παπανδρέου. Τα «Ζάππεια» του Αντώνη Σαμαρά. Σωροί ερειπίων. Διαψεύσεις και ματαιώσεις που «ξήλωσαν το πουλόβερ»  του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης κι άνοιξαν το δρόμο για να συμβεί το… αδιανόητο, να πάρει στα χέρια της  το «τιμόνι» της χώρας η ριζοσπαστική Αριστερά. Για να αναγκαστεί ασφαλώς να το στρέψει κι αυτή προς τα «δεξιά»,  μετά από μια μάχη τεσσάρων μηνών, από την οποία βγαίνει «τραυματισμένη» μεν αλλά ακόμα ζωντανή.

H Μεταπολίτευση κατά τον συμπαντικό νόμο της Αδράστειας, κλείνει όπως ξεκίνησε. Με τη Δεξιά σε σπαραγμό. Το Κέντρο εξαφανισμένο στα αζήτητα. Την Αριστερά «τραυματισμένη»,  αλλά ζωντανή. Κι αν γινόταν  δημοψήφισμα, τότε το μόνο που θα έλειπε από το «κάδρο» θα ήταν ένας «Καραμανλής». Δηλαδή,  ένας πολιτικός ηγέτης που θα υπερβεί το παρελθόν του, θα αναμετρηθεί με τους δαίμονές του και θα «στεγνώσει την ψυχή του», προκειμένου να κάνει “damage control”, προχωρώντας σε κορυφαίες  εθνικές επιλογές που θα διαμορφώσουν το νέο τοπίο στις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας αλλά και στην εσωτερική ανασυγκρότηση της χώρας.

Ποιος θα είναι ο νέος Ηγέτης; Ο Τσίπρας έχει όλα τα φώτα πάνω του καθώς οι παλιοί πολιτικοί «οίκοι» κατέρρευσαν. Διεκδικεί να είναι αυτός που θα οδηγήσει την Ελλάδα στην «επόμενη μέρα»,  ωστόσο οι τέσσερις μήνες έδειξαν πως δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο,  καθώς ισχύει το «πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί». Τώρα το γνωρίζει καλά και ο ίδιος, οπότε ο Ιούνιος θα αποδειχθεί καθοριστικός,  τόσο για την τύχη του όσο και για την τύχη της χώρας.

Το Game of Thrones αλά ελληνικά… μόλις αρχίζει!  «Opening your eyes is all that is needing» όπως λέει και μια διάσημη ατάκα του πρώτου μέρους της ομώνυμης σειράς. Ή επί το ελληνικότερο «έχε τα μάτια σου ανοιχτά, βράδυ – πρωί…».

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post