Έχω μια θεά να σας συστήσω

anna“Έρχομαι από μακριά κι έχω μια θεά να σας συστήσω”. Κάπως έτσι πρέπει να ξεκινούσαν ενδιαφέρουσες συζητήσεις στην ύστερη αρχαιότητα, καθώς ήταν φανερό πλέον, τουλάχιστον στους πιο οξυδερκείς,  πως ο παλιός κόσμος κατέρρεε κι ένας νέος, ήταν έτοιμος να γεννηθεί…

Τηρουμένων των αναλογιών το ίδιο θέλω να σας πω κι εγώ. Έχω μια θεά να σας συστήσω: τη γυναίκα στην Ελλάδα της κρίσης. Ναι έτσι ακριβώς. Και δεν είναι μια θεά φανταστική, είναι μια θεά ζωντανή. Αν σήμερα η κοινωνία είναι όρθια, το χρωστάμε στα καθημερινά θαύματα που κάνει αυτή η ζωντανή θεά. Στο σπίτι της. Στην πολυκατοικία της. Στη γειτονιά της. Στους δρόμους. Στα σχολεία. Στα νοσοκομεία. Στις δράσεις αλληλεγγύης. Σε πρωτοβουλίες συνεργασίας. Σε προσπάθειες αυτοβελτίωσης. Παντού. Ακόμη και στα νεκροταφεία, γυναίκες κατά κύριο λόγο αποδίδουν τιμές στους νεκρούς, κατά το ήθος της παράδοσής μας.

Όσοι δεν βλέπουν αυτά τα θαύματα  πάσχουν σοβαρά από την ανίατη τυφλότητα που προκαλεί η συναισθηματική απονέκρωση. Κι αυτή είναι μια σοβαρή ψυχολογική και διανοητική διαταραχή που απειλεί να αφανίσει ολόκληρο τον πλανήτη και το ανθρώπινο είδος. Ακριβώς γιατί έχει μεταδοθεί σαν ένας θανατηφόρος ιός μέσω της δήθεν «πληροφορίας» πως “the good guys lost”. Αλήθεια, μάγκες; Από πότε;

Έχω γεννηθεί σε έναν ευλογημένο τόπο ανάμεσα στον «χριστιανικό κόσμο», στον οποίο το κοσμικό δράμα δεν σταματάει στη «σταύρωση» με την οποία απειλείται με αφανισμό το καλό. Στην πνευματική παράδοση αυτού του ευλογημένου τόπου πανηγυρίζεται η Ανάσταση εκ νεκρών!

Δυστυχώς όμως σε αυτό τον ευλογημένο τόπο, τη γενναιότητα της υπεράσπισης του καλού,  την έχουν αναλάβει κατά πλειοψηφία οι γυναίκες. Εμείς λίγο «μαυρίσαμε». Κι αν δεν συνέλθουμε, αν δεν αναστήσουμε εκ νεκρών τη συναισθηματική νοημοσύνη μας, εάν δεν νιώσουμε ξανά συγκίνηση και να δούμε τα θαύματα που επιτελούν  γυναίκες μπροστά στα μάτια μας, ώστε να βάλουμε κι εμείς κάνα χεράκι, τότε θα γίνει… κόλαση. Συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Ωστόσο, για τους άπιστους, όπως έχω υπάρξει αναμφίβολα κι εγώ επί μακρόν, η μόνη πίστη που έκανε θαύματα ήταν η τραπεζική. Πιστεύαμε στη visa! Μιλάμε δηλαδή για ανθρωπολογική φθορά βαριάς μορφής. Αλλά ότι δεν συνειδητοποιείς εσύ, στο πετάει στα μούτρα η ζωή.

Γι αυτό τώρα έχουν σημασία μόνο τα θεμελιώδη. Δηλαδή, παρά τις όποιες δυσκολίες, αντιξοότητες ή κινδύνους, είναι θεμελιώδες για το «ποιος είσαι»,  να μπορείς να χορεύεις. Το να παραμένεις ανθρώπινος είναι θεϊκή ιδιότητα, σε απάνθρωπους καιρούς.  Να ζει μέσα σου ο Λύσιος Διόνυσος. Αυτό είναι σε δυο γραμμές το ελληνικό πνεύμα.

Οπότε  αν αξίζει να υπάρχει Ελλάδα είναι για να ζει αυτό το πνεύμα της δημιουργικής ελευθερίας, κόντρα και ενάντια σε κάθε εξουσιαστική επιβολή απ’ όπου κι αν προέρχεται. Γιατί αυτό το πνεύμα μπορεί να σμιλεύει ανθρώπους ελεύθερους και δημιουργικούς.

Προσωπικά αυτό το πνεύμα, σε αυτή τη δύσκολη εποχή, το βλέπω κατά κύριο λόγο σε γυναίκες. Γυναίκες που αγωνίζονται, δημιουργούν, δεν το βάζουν κάτω και κάνουν θαύματα.

Ας μου επιτρέψετε να απαριθμήσω μερικά.

Το θαύμα τις φροντίδας που περικλείει πολλά, όπως τη γνώση για τη θεραπευτική ιδιότητα μιας αγκαλιάς χωρίς λόγο, το πόσο σημαντικό είναι να παίρνεις βάρος από τις πλάτες του διπλανού σου μόνο και  μόνο για να ανασάνει και να σου χαρίσει ένα μικρό χαμόγελο.

Το θαύμα του «είμαι εδώ» μέσα από ένα απλό βλέμμα, την αυτόματη ηρεμία είτε είσαι παιδί, είτε ενήλικας που σου δίνει μια σχέση σιωπής…

Το να δημιουργεί το μοναδικό μέσα από το τίποτα. Πάντα θα θυμάσαι με αγάπη εκείνο το κέικ με τα κεράκια που έφτιαξε η Τάνια στο 2ο έτος της σχολής, όχι γιατί ήσουν ερωτευμένος αλλά γιατί δεν είχατε ούτε για σπόρια.

Το θαύμα της διαίσθησης που σου λέει το πόσο σε μελέτησε, σε «ένιωσε» και προσπάθησε να σε μάθει. Κι’ όμως πάντα τρέχουμε να ξεφύγουμε από αυτό, λες και μπορούμε.

Το να υπερασπίζεται τη δικαιοσύνη ή να πολεμά το άδικο εκεί έξω είτε για τα σκυλάκια της γειτονιάς, είτε για τη κυρία στον έκτο που της έκοψαν τη θέρμανση, είτε για το ζητιάνο που τον κλώτσησαν… είτε για όλα αυτά και άλλα τόσα μαζί.

Το να ενώνει σε ένα τραπέζι ψυχές και να τις θεραπεύει μια-μια με σοφία.

Το θαύμα της πίστης στο καλό, στη νίκη του λευκού, στη βελτίωση του κάθε ανθρώπου. Θέλει δύναμη να πιστέψεις τον άλλον από το μηδέν.

Το θαύμα να βιώνει έντονα όμορφα συναισθήματα και όχι μόνο θυμό ή εγωιστική τάση. Έχει μέσα της πιο πολύ λευκό από ότι κόκκινο, ροζ ή πράσινο.

Τη δύναμη να σκορπάει ένα «όλα καλά θα πάνε» και να το πιστεύεις γιατί απλά το ξέρει. Δε ξέρεις γιατί το ξέρει,  αλλά κοίτα την… ΤΟ ΞΕΡΕΙ!

Τη μοναδικότητα να προσφέρει βοήθεια σε όλα ενώ δε το περιμένεις και μάλιστα να το κάνει με εφευρετικότητα και αποτελεσματικότητα.

Το θαύμα να παραγκωνίζει ότι είναι η ίδια και να γίνει ένα απλό τραπέζι ώστε πάνω της να ξετυλίξεις της δυνατότητες σου ενώ αυτή σε κοιτάζει με καμάρι. Όχι… αυτή δεν είναι μόνο η μάνα σου.

Την ικανότητα να αναγεννιέται από τις στάχτες της με τη μικρότερη δυνατή φθορά, σφίγγοντας γροθιές, δόντια και στομάχι.

Το θαύμα να παίρνει ένα στυλό και να τον κάνει χίλια αντικείμενα που θα βοηθούν καπου. Αν το δεις καλύτερα θα σκέφτεσαι λίγο πιο ανοιχτά από αύριο.

Τη χαρά της έντασης και του ενθουσιασμού με τα απλά πράγματα, πολλές φορές σχεδόν χαζά. Από την άλλη πόσο φως έχει ένας άνθρωπος που δακρύζει σε μια ανατολή και πόσο τυχερός όποιος το δεί; Ακόμα πιο πολύ να νιώσει λίγο από το μεγαλείο.

Την ιδιότητα να πιστέψει τόσο σε εσένα ώστε να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αν της το επιτρέψεις….( ή αν το αντέξεις)

Ιέρειες και φύλακες της ζωής, της εστίας, της δικαιοσύνης, της σοφίας, της δύναμης, των ζώων, των ψυχών, της αρμονίας, της ομορφιάς βρίσκονται γύρω μας… κάθε μέρα.

Αρπάζουν κάθε φωτεινό νήμα της ανθρωπότητας και πλέκουν φωτεινές μέρες.

ΥΓ: Τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου, στις 5μμ, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αιγάλω «Γιάννης Ρίτσος» ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός iDialogue, συνεχίζει το ταξίδι του στα θαύματα της γυναικείας δημιουργικότητας. Και όχι μόνο. Κάθε δημιουργικός άνθρωπος, γυναίκα ή άντρας, μπορεί να μιλήσει για τη δική του εμπειρία δημιουργικότητας, να ακούσει και να δικτυωθεί με άλλους δημιουργικούς ανθρώπους μέσα σε ένα συνεργατικό δίκτυο που σχηματίζεται με άξονα αυτή τη δράση.  Η τρίτη συνάντηση των WoWo’s,  θα περιλαμβάνει όπως και οι προηγούμενες,  ιστορίες έμπνευσης, life coaching για την επίτευξη προσωπικών στόχων και tips για την αξιοποίηση του διαδικτύου. Σε αυτή τη συνάντηση θα παρουσιαστεί όμως και μια ιστορία για το πώς ήδη μέσα από τις δύο προηγούμενες συναντήσεις,  γεννιούνται ιδέες και πρωτοβουλίες που θα είναι τα επόμενα success stories. Δημιουργήστε φυσικά… Διαδώστε digital!

Model: Anna Liakou

Photo : Marios Sabanis Photography

Garment design : Geli Paris

Hairstyle and Make-up : Stella Miliadou

 

Η εποχή της «σκούπας» ξεκίνησε…

besomΑπό τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες μέχρι τον Σαίξπηρ, από τις ιστορίες της Βίβλου ως το καταθλιπτικό Broadway του 30  και το μεταπολεμικό «ηρωικό» Hollywood, από  το GamesofThronesως  το Californication που μόλις ολοκλήρωσε τον τηλεοπτικό βίο του, το λογοτεχνικό  μοτίβο είναι πάνω κάτω το ίδιο: Σπέρμα, αίμα, στέμμα!  Είτε σε παπύρους, είτε σε περγαμηνές, είτε σε χαρτί, είτε πάνω στο σανίδι,  είτε σε οθόνη, είτε σε χαρτοπετσέτες και λαδόκολλες,  αυτοί που γράφουν αναλώνονται στο να ρίξουν φως στη σκοτεινή πλευρά.  Σεξουαλικότητα, Θάνατος, Εξουσία.

Αλλά όπως έλεγε κι ο Νίτσε «τα ψηλά βουνά έχουν βαθιές χαράδρες». Στην πλειοψηφία τους,  οι μεγάλοι συγγραφείς, λογοτέχνες, ποιητές είναι άνθρωποι οι οποίοι «σταυρώνονται».  Από τη μια αγγίζουν την κορυφή της δημιουργίας και από την άλλη βυθίζονται σε χαοτικές καταστάσεις προσωπικής νοσηρότητας. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ο πρωταγωνιστής – αντιήρωας του Californication,  καθηγητής και συγγραφέας HankMoody.

HΔυτική Πνευματική Παράδοση είναι γεμάτη «ναυάγια».  Δολοφόνοι, αυτόχειρες, οπιομανείς, σεξομανείς, παιδεραστές, σχιζοφρενείς, απροσάρμοστοι, με εμμονές, θανατοφοβικοί ή θανατόφιλοι, εριστικοί, κυνικοί,  συχνά βίαιοι κι άλλοτε σε μόνιμο «παραλήρημα μεγαλείου».  Όσο περισσότερο φώτιζαν με την τέχνη τους το σκοτεινό κομμάτι της ύπαρξης, τόσο πιο βαριά έπεφτε η «σκιά» πάνω στη ζωή τους.  Από τον Ρεμπώ μέχρι τον Τζιμ Μόρισον.  Από τον Καρυωτάκη μέχρι τον Νικόλα Άσημο.  Όποιος γράφει με την ψυχή του, ξέρει πολύ καλά τι εννοώ…

Κανείς δεν ήταν «καλό παιδί», με τη συμβατική έννοια του όρου.  Αν το καλοσκεφτείς, κανείς δεν θα ήθελε η κόρη του να παντρευτεί με κάποιον από αυτούς που δημιούργησαν και δημιουργούν την «παγκόσμια πνευματική κληρονομιά». Διότι είναι άνθρωποι που επεδίωξαν να δουν την άβυσσο και ως γνωστόν,  όταν κοιτάς την άβυσσο, μοιραία σε κοιτάζει κι αυτή!

Το πρόβλημα είναι πως όσοι δεν το κάνουν, είναι θανάσιμα ανιαροί…. Το «νορμάλ»  είναι πληκτικό. Για αυτό ζούμε την  ιστορία και δεν ζούμε την «Αιώνια Ειρήνη» που ονειρεύτηκε ο Καντ.  Και μέσα στην ιστορία οι Μεγάλες Δυνάμεις είναι πράγματι το Σεξ, ο Πόλεμος και η Εξουσία. Τα κατ’ εξοχήν αντρικά χαρακτηριστικά που νοηματοδότησαν την ιστορία της ανθρώπινης προσπάθειας να  κατακτήσει  τα «πως» και τα «γιατί»  της ύπαρξης.  Αλλά ακριβώς  όπως συμβαίνει με τους «καταραμένους» ποιητές και συγγραφείς, συμβαίνει και με τις κοινωνίες.  Μπορεί να κερδίζουμε σε γνώση, όμως το τίμημα πληρώνεται πάντα σε απόγνωση.

Ευτυχώς,  υπάρχει κι ένα παράλληλο ρεύμα μέσα στην ιστορία. Οι Γυναίκες. Έστεκαν πάντα πιο πέρα. Πιο πίσω. Στην πραγματικότητα, πιο ψηλά.  Κι από εκεί έβλεπαν καλύτερα και περισσότερα απ’ όσα κατέγραφαν τα αντρικά μάτια.  Έτσι, μπορεί από την αρχαιότητα ως και τους σύγχρονους καιρούς να θεωρήθηκαν σαν «πράγματα», όμως κατάφερναν πάντα με μια αξιοθαύμαστη επιμονή να βάζουν τα πράγματα στη θέση τους. Με μια πρακτική εξυπνάδα έδιναν πάντα απαντήσεις χειροπιαστές. Φρόντιζαν να είναι καθαρός και τακτοποιημένος  ο κόσμος τους , να δώσουν ζωή στα παιδιά τους και  να εξελίξουν το είδος,  όταν οι ημιπαράφρονες άντρες  «κυνηγούσαν»  κάθε φορά τις  «καθαρές ιδέες» τους.  Ή τα καθαρά κέρδη τους.  Στη θηλυκή αντίληψη της ζωής,  η αληθινή αρμονία  δημιουργείται από τη σωστή χωροθέτηση  της πολυπλοκότητας και όχι από την αδιαφοροποίητη ενότητα μιας καταναγκαστικής εξουσίας.

Οι Γυναίκες δεν περιμένουν πια κανέναν σούπερ – ήρωα. Πλέον,  τελειώνουν και με τους αντιήρωες.  Ξέρουν τι θέλουν κι έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση για να το ζητάνε.  Διότι αυτό που παίρνουν είναι πάντα πολύ λίγο για αυτές και γι αυτό έχουμε όλοι οι άντρες την αίσθηση πως υπερκαταναλώνουν.  Στην πραγματικότητα καταναλώνοντας κάνουν shoppingtherapy. Διαχειρίζονται τον θυμό τους που μας βλέπουν σαν ηλίθιους να ασχολούμαστε μόνον με το ΑΕΠ, όταν ένας από τους σοφότερους πολιτικούς άντρες, ο  Robert F. Kennedy είχε πει: «Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν μιας χώρας μετρά τα πάντα, εκτός από ό,τι κάνει τη ζωή να αξίζει τον κόπο».

Ιδού λοιπόν  αυτό που θέλουν πραγματικά οι Γυναίκες στο δικό τους μυαλό και όχι στο δικό μας. Θέλουν μια ζωή που να αξίζει τον κόπο. Γιατί μόνον έτσι μπορεί η Γυναίκα να νιώσει μοναδική. Αλλά αυτή η ζωή δεν έχει καμιά σχέση με το ΑΕΠ. Διότι αυτή τη ζωή μπορεί να τη φέρει μόνον μια νέα εποχή πιο ελεύθερη αλλά και πιο  αλληλέγγυα, περισσότερο δοτική και λιγότερο  εγωιστική.  Περισσότερο εποχή μητρικής αγκαλιάς και λιγότερο πατρικής επιβολής «για το καλό σου».  Για να βγούμε από το κάδρο του  «Σπέρμα, Αίμα, Στέμμα» και  να δημιουργήσουμε ένα νέο περιεχόμενο για την ανθρώπινη  δημιουργικότητα, τη χαρά, τον έρωτα, την απόλαυση της ζωής με όρους που θα την εξελίσσουν και δεν θα την καταστρέφουν.  Να δούμε το  – κατά Coelho – «θηλυκό πρόσωπο του Θεού». Το πρόσωπο της  ευτυχίας που έρχεται μόνον  ως ανταμοιβή και ποτέ δεν μπορεί να κατακτηθεί ως σκοπός.

Η  παλιά εποχή  του  «Σπέρμα, Αίμα, Στέμμα» ό,τι είχε να δώσει το έδωσε.  Το ζητούμενο από τη νέα εποχή είναι να συνθέσει την Αγάπη με την Αφθονία. Κι αυτό η Γυναίκα ξέρει να το κάνει καλά. Είναι στη φύση της.  Ξέρει πως κανένας δεν εξελίσσεται μόνος του, όπως επίσης  ξέρει πως για να  υπάρξει  Αύριο, πρέπει να «συμμαζευτεί» το χάος που αφήνει το «παρελθόν».  Ξέρει, τέλος, πως ο καλύτερος πολεμιστής είναι αυτός που μεταμορφώνει  έναν εχθρό σε φίλο.

Κυνηγώντας χίμαιρες,  αφήσαμε το «σπίτι» να βρομίσει πολύ.  Μήπως  είναι ώρα, λοιπόν,  να ανοίξουμε «πόρτες» και «παράθυρα»  να μπει λίγο φως; Να βγάλουμε έξω τα «σκουπίδια»; Να πέσουνε πολλά  « νερά»  για «γενική καθαριότητα»;  Να  βρούμε και μια «σκούπα» – ιπτάμενη ή μη – για να διώξουμε όλη τη διανοητική  σκόνη της προκατάληψης και των στερεοτύπων κι όλη τη συναισθηματική τοξικότητα του μίσους και του φόβου. Και … μήπως να το κάνουμε όλοι μαζί για τον κόσμο μας αλλά και ο καθένας ατομικά  για τον εαυτό του;

Η αλήθεια, έστω και «μπουκίτσα – μπουκίτσα»,  πρέπει να λέγεται. Το Californication τελείωσε. Η  εποχή της «σκούπας» ξεκίνησε…

 

«Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη μου!»

«ΞΥΠΝΗΣΑΝ-ΟΙ-ΣΚΛΑΒΟΙ-ΑΝΤΩΝΑΚΗ-ΜΟΥ»Οι άντρες, στη μεγάλη πλειοψηφία μας τουλάχιστον, έχουμε την ψευδαίσθηση πως στις γυναίκες αρέσει να τις κάνουμε ευτυχισμένες πουτάνες. Μπορεί και να τους αρέσει στο κρεβάτι, αλλά δεν είναι το πιο σημαντικό για αυτές. Το αληθινά σημαντικό είναι αυτό που ακολουθεί. Να μιλήσουν μετά, για ό,τι έγινε πριν. Η αληθινή κόλαση δηλαδή των αντρών, οι οποίοι μεγαλώνουμε για να γίνουμε «μπαμπάδες–αφέντες» που δεν δίνουν λογαριασμό.

Η ελπίδα είναι βουβή, η πίστη μιλάει. Ο άντρας «μπαμπάς–αφέντης» πίστευε πως η «κοριτσάρα του» θα ήταν πάντα υπάκουη και πρόθυμη να «χορεύει» στους ρυθμούς των «χορδών» του «βιολιού» του. Η γυναίκα ήλπιζε βουβά. Όσο λοιπόν η πίστη των αντρών επιβεβαιωνόταν, η έννοια της οικογένειας ανήκε στα «όσια και τα ιερά», δίπλα στη θρησκεία και την πατρίδα. Πίσω από αυτή την «αγία τριάδα» κρυβόταν το αρσενικό “αφεντιλίκι” πάνω στη γυναίκα, η οποία ήλπιζε στην αγάπη του «μπαμπά» και φοβόταν την εξουσία του «αφέντη».

Μέσα στην πορεία του χρόνου, οι γυναίκες σταμάτησαν και να ελπίζουν και να φοβούνται. Ικανοποίησαν δηλαδή τις δύο προϋποθέσεις της ελευθερίας, έτσι όπως έθεσε το ζήτημα ο Ν. Καζαντζάκης. Άρχισαν λοιπόν να πιστεύουν στον εαυτό τους. Οπότε μοιραία, η γυναίκα άρχισε και να «μιλάει». Από τη «Μαρία της Σιωπής» τρέξαμε ως κοινωνία με ιλιγγιώδεις ταχύτητες –μέσα σε μια γενιά δηλαδή– και φτάσαμε στη «Θηλυκή Εταιρεία». Την αρχή έκανε εκείνη η ατάκα της Κοντού: «Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη μου!».

Ζούμε κατακλυσμιαίες αλλαγές σε πολιτισμικό επίπεδο αλλά επειδή ζούμε μέσα στις αλλαγές αυτές, δεν συνειδητοποιούμε την έκταση και το βάθος τους. Δεν έχουμε πλήρη συναίσθηση του γεγονότος πως βρισκόμαστε πάνω σε μια παράξενη γέφυρα και ο καθένας μας καλείται να συλλογιστεί αν θα υποχωρήσει στο κατώτερο ζώο για να «συντηρηθεί» το παρελθόν ή αν θα κοιτάξει προς τα πάνω και θα καθοδηγηθεί προς το μέλλον από τον μέσα του θεό. Κι αυτός δεν είναι  άλλος από το συλλογικό ανθρώπινο πεπρωμένο. Το πεπρωμένο του στοχαστή, ο οποίος φτιαγμένος από σκέψη ζητάει να ξεκαθαρίσει τα πάντα για να γνωρίσει τον εαυτό του. Αυτός ο αθάνατος στοχαστής που επιμένει διαρκώς να ρωτάει: «Γιατί υπάρχω;».

Αλλά για να βρεθεί η σωστή απάντηση, θέλει δύο. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ένα. Είναι δύο. Αρσενικός και Θηλυκός. Αυτή η συνειδητοποίηση εκ των πραγμάτων θα διαμορφώσει το νέο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ζήσει ο/η άνθρωπος της Νέας Εποχής. Άνθρωπος που στη μεγαλύτερη διάρκεια του βίου του, θα μοιάζει με Παιδί. Κι ως γνωστόν, στα μεγάλα παιδιά αρέσουν τα μεγάλα παιχνίδια. Οπότε ή κάθεσαι και παίζεις ή…. παίρνεις το καπελάκι σου και βγαίνεις από το παιχνίδι. Πάντως απ’ τα παιδιά μαθαίνεις την αλήθεια.

 

Το Μανιφέστο της Ευτυχίας

cropped-heterocouple.jpgΟι αληθινά μυημένοι στα μυστικά της καλής ζωής, ξέρουν μόνο ένα πράγμα. Δεν ερχόμαστε σε αυτόν τον συμπαθητικούλη, αν και απατηλό, κόσμο για να κερδίζουμε στη ζωή αλλά για να κερδίσουμε τη ζωή!

Σπουδαίο μάθημα. Καμιά βούληση δεν μπορεί να είναι ελεύθερη όσο η ζωή είναι αυτή που είναι. Άστατη, αινιγματική, κυκλοθυμική, πότε τρυφερή και πότε σκύλα, πότε σοφή και συνετή και πότε χαώδης και μυστηριώδης. Πότε να μας γεμίζει υποσχέσεις και πότε να τις παίρνει όλες μία μία πίσω. Να γελάει με σαρκασμό ενώ γεμίζει δάκρυα και αγωνία. Ξέφρενη βακχίδα. Εκδικητική Αμαζόνα. Εσχάτως, σε κατάθλιψη. Γιαγιά όλων των παραμυθιών. Μάγισσα με φίλτρα και με ξόρκια, εξίσου ικανή να φέρνει φως και να βυθίζει στο σκοτάδι.

Οι πολλοί ακολουθούν τον «οδηγό χρήσης για τη ζωή», τον οποίο «εκδίδει» ο εκάστοτε κυρίαρχος πολιτισμός μέσα στην ιστορία. Ωστόσο, ο κοινός παρονομαστής είναι πάνω κάτω ο ίδιος. Πρόκειται για την εξουσιαστική επιβολή πάνω στους άλλους, δηλαδή για την εξουσιαστική επιβολή πάνω στην ίδια τη ζωή.

Άσχετα με ό, τι κάνουμε ή λέμε μέσα σε κάθε ιστορική εποχή, αυτό που όλοι βαθιά επιθυμούμε και δεν έχει νόημα να το αρνούμαστε υποκριτικά, είναι να ρίξουμε τη ζωή στο κρεβάτι. Να την υποτάξουμε. Να κάνουμε τη ζωή να μοιάζει με σκυλίτσα που κουνάει χαρούμενα την ουρίτσα της. Διαφορετικά, την τρέμουμε και τη φοβόμαστε σαν λύκαινα.

Για αυτό και σε κάθε ιστορική εποχή υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να την εξαγοράσουν, να τη βιάσουν, να την εξευτελίσουν ή να την εξευμενίσουν, να την τρομάξουν ή να την γελοιοποιήσουν, να την περιφρονήσουν, ακόμη και να την αρνηθούν. Εφόσον «η ζωή είναι πουτάνα» δεν της αξίζει έτσι κι αλλιώς καλύτερη μεταχείριση, όπως λένε τα αναπαραγόμενα ανά τους αιώνες «πατριαρχικά» στερεότυπα.

Υπάρχουν όμως πάντα και κάποιοι λίγοι. Πνεύματα ανήσυχα, αναρχικά, με ροπή στον μυστικισμό καθώς το βλέμμα τους πλανιέται στο αόρατο και εισπνέουν το άπειρο. Αυτοί αντιμετωπίζουν τη ζωή με στρατηγική φλερτ, την οποία μόνο μεγάλοι εραστές ακολουθούν για να οδηγήσουν μια femme fatale στο κρεβάτι τους, χωρίς το κίνδυνο να καταλήξουν οι ίδιοι κλόουν.

Αυτοί οι λίγοι, λοιπόν, ανά τις εποχές, πιστεύουν πως ό,τι κάνει μια femme fatale να παραιτηθεί από αυτό που είναι για να γίνει αυτό που θέλεις, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη ζωή. “As above, so below” όπως θα έλεγε ένας σύγχρονος «γκουρού» της διαφήμισης και της επικοινωνίας. Όπως, επίσης, ένας σύγχρονος «γκουρού» τεχνικών νευρο-γλωσσικού προγραμματισμού, θα σας μάθαινε πως τα συναισθήματα, στην πραγματικότητα, είναι επιλογές.

Η μυστική συνταγή που κρύβεται στις λέξεις, βεβαιώνει πως η μεταμόρφωση της ζωής, απαιτεί αθάνατο Έρωτα, δημιουργική Ευφυία και απόλυτο σεβασμό της Ελευθερίας της.

Αυτά τα 3Ε παραδίδονται ως τα τρία μαγικά συστατικά της Ευτυχίας. Αν δεν τα βάλεις όμως και τα τρία στη σωστή τους θέση, η ζωή δεν γυρίζει εύκολα για να σε κοιτάξει. Όμως αξίζει το ρίσκο, ακόμη κι όταν νιώθεις να παίζεις στα άκρα. Διότι εκείνη τη μία στις τόσες που το κάνει, αν γυρίσει και σε κοιτάξει και μείνει ερωτευμένη με την πρώτη ματιά, αν σε επιλέξει δηλαδή, τότε ανοίγει μια τεράστια αυλαία και δείχνει τι πάει να πει ΕΥ – ΤΥΧΙΑ.

Το να κερδίζεις στη ζωή, είναι ανθρώπινο. Όμως το να κερδίσεις τη ζωή, κάνοντάς την να σε αγαπήσει, είναι άλλο… level. Θεϊκό!

Δοκίμασε, σου λέω… Είναι φυσικό μας δικαίωμα. Μη ντρέπεσαι. Άπλωσε το χέρι, όσο αβίαστα έμαθες να το κάνεις και στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Ο καρπός σε περιμένει πάντα. Κατάλαβε, επιτέλους, τι σου δίνει η Γυναίκα. Διότι όπως είπε και ο μεγάλος James Brown “This is a man’s world, this is a man’s world / But it wouldn’t be nothing, nothing without a woman or a girl”.