Έχει «χώρο» να κινηθεί μέχρι τον Μάιο του 2019 ο Τσίπρας;


Η εξουσία είναι σαν το βιολί, που το πιάνεις με το αριστερό και το παίζεις με το δεξί. Τα’ χει αυτά η ζωή. Μήπως από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» δεν πήγαμε στην «αγορά του αιώνα» κι από κει στην ΟΝΕ και το ευρώ; Μπορεί στο διαδίκτυο να γίνονται viral τα βίντεο με «τα ψέματα του Τσίπρα» αλλά δεν είναι και κάτι πρωτοφανές.
Μήπως υπήρξε ποτέ η «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη; Μήπως επανίδρυσε το κράτος ο Κώστας Καραμανλής; Ή μήπως υπήρχαν τα λεφτά του ΓΑΠ; Και μετά ήρθαν τα μνημόνια. Τα οποία ασφαλώς και δεν τα κατήργησε «με ένα νόμο» ο Τσίπρας αλλά με τη βοήθεια των γεωπολιτικών συγκυριών κατάφερε να πετύχει ό,τι μοιάζει πιο κοντά σε αυτό. Να βγει η Ελλάδα, έστω και τυπικά, από το πρόγραμμα.
Σε οικονομικό επίπεδο λοιπόν, ο πρωθυπουργός θέλει μέσα από τη ΔΕΘ να βγάλει ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα: Πως για πρώτη φορά μετά την υπαγωγή στα μνημόνια, υπάρχει «χώρος» για την ελληνική κυβέρνηση να «κάνει πολιτική», κλείνοντας το μάτι στο εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς όμως να το παρακάνει – όπως κατά κόρον συνέβαινε στα προ μνημονίων χρόνια – για «να μην ανησυχήσουν» οι αγορές. Ο Τσίπρας ξέρει κι έχει αποδεχθεί, πως ό,τι λέει σε επίπεδο κυβερνητικής εξαγγελίας, αυτομάτως αντανακλάται στο επιτόκιο δανεισμού της χώρας. Εντάξει δεν είναι η επιτήρηση της τρόικας αλλά απέχει έτη φωτός απ’ αυτό που θα μπορούσε να εννοηθεί ως «εθνική κυριαρχία». Αλλά ποιος έχει «εθνική κυριαρχία» σήμερα;
Σε γεωπολιτικό επίπεδο η ΔΕΘ φέρνει σε πρώτο πλάνο τη «σχέση» με τις ΗΠΑ, σε μια στιγμή ρευστότητας για τα Βαλκάνια και την Αν. Μεσόγειο. Η απόλυτη σύμπτωση της ελληνικής κυβέρνησης με την αμερικανική εξωτερική πολιτική στην περιοχή καθιστά την Ελλάδα (μαζί με το Ισραήλ) χώρα – προτεραιότητας για τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα στέλνει το μήνυμα προς τον Ερντογάν πως ναι μεν η Τουρκία έχει στρατηγική αξία, αλλά μπορεί και εύκολα να αντικατασταθεί… Μήνυμα που έχει πάρει ο Ερντογάν και ήδη διαφοροποιήθηκε από Ρώσους και Ιρανούς στη διάσκεψη της Τεχεράνης για τη Συρία. Αλλά αυτό είναι πολύ λίγο για να κλείσει το χάσμα. Η διακυβέρνηση Τραμπ φαίνεται αποφασισμένη να μη δεχθεί καμία «μετάνοια», μέχρι να συρθεί «γονατιστός» ο Ερντογάν στο ΔΝΤ. Συγκυρία που επίσης δίνει «χώρο» στην ελληνική κυβέρνηση για να προχωρήσει ζωτικής σημασίας θέματα όπως ο καθορισμός και η εκμετάλλευση της ΑΟΖ. Απλά θυμίζουμε εδώ πως ExxonMobil και Total, έχουν ήδη χτυπήσει την πόρτα των ΕΛΠΕ με την κατάθεση αίτησης κοινοπραξίας για δύο περιοχές της Κρήτης. Αν δεν προωθηθεί το ζήτημα του καθορισμού της ΑΟΖ με όλες ανεξαιρέτως τις γειτονικές χώρες σ’ αυτή τη διεθνή συγκυρία, πότε ακριβώς περιμένουμε να υπάρξει ιδανικότερη;
Αντικειμενικά λοιπόν ο Τσίπρας έχει «χώρο» για να κινηθεί. Διαφαίνεται στη ΔΕΘ, αλλά αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Πρέπει να τον γεμίσει με «περιεχόμενο», τουτέστιν πολιτικές, που θα του επιτρέψουν να στήσει τετραπλές κάλπες τον Μάιο του 2019 και να γίνει το «έλα να δεις», με τη μισή και παραπάνω Ελλάδα να είναι υποψήφιοι και να τρέχουν για «σταυρούς».
ΥΓ: Το σενάριο για πτώση της κυβέρνησης εντός του έτους λόγω του «μακεδονικού» έχει μικρές πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα. Περισσότερες έχει να γίνει «σκηνοθετημένα» για να αποδράσει ο Τσίπρας, αν κάτι «στραβώσει άσχημα» στην οικονομία, ειδικά στην περίπτωση που δεν καταφέρει τελικά η κυβέρνηση να παρατείνει την περίοδο εφαρμογής του μέτρου της περικοπής των συντάξεων. Ωστόσο κι εδώ η συγκυρία βοηθά και δίνει «χώρο». Απογοητευμένος από τους Γερμανούς, ο Μακρόν θα επιδιώξει με το σύνολο της «εθνικής ισχύος» της Γαλλίας, να βρεθεί είτε ο Μπαρνιέ, είτε ο Μοσχοβισί στη θέση του Γιούνκερ, κόντρα στην όποια επιλογή των Γερμανών που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής της ομάδας των συντηρητικών του Λαϊκού Κόμματος (PPE) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μέλος των Βαυαρών συμμάχων (CSU) της Μέρκελ. Ο γαλλογερμανικός ανταγωνισμός μπορεί να σώσει τις συντάξεις, τουλάχιστον.

Πρώτη δημοσίευση @ RIZOPOULOS POST

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη… στη ΔΕΘ!

Το καλοκαίρι είναι εδώ κι ο κυρίαρχος λαός σε ετοιμότητα για τα μπάνια του. Ίσως όχι με την άνεση και τις ευκολίες του παρελθόντος αλλά πάντως όλοι λίγο – πολύ «μια άκρη» προς τη θάλασσα τη βρίσκουμε. Ενόσω ο λαός λοιπόν θα είναι απασχολημένος με το να μετράει τα «λάικ» που πήρε η «σέλφι» στην παραλία, η πάντα πρόθυμη αυτοδιοίκηση θα στέκεται δίπλα του, εξασφαλίζοντάς του… ναυαγοσώστες! Δεν είναι αστείο, είναι πραγματικότητα.

Με βάση προεδρικό διάταγμα που δημοσιεύτηκε το Απρίλιο στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, οι Δήμοι της χώρας που έχουν στην ευθύνη τους είτε οργανωμένες είτε ελεύθερες παραλίες είναι υποχρεωμένοι να προσλάβουν ναυαγοσώστες και να έχουν και τα σχετικά επαγγελματικά σκάφη διάσωσης. Χαράς ευαγγέλια στους παραθαλάσσιους Δήμους καθότι μπορούν να κάνουν προσλήψεις αλλά κι ακριβούτσικες προμήθειες για το τοπικό… Baywatch, σε μια κατ’ ουσία προεκλογική περίοδο για την αυτοδιοίκηση με ό,τι οφέλη συνεπάγεται αυτό για τους νυν δημοτικούς άρχοντες (και όχι μόνο).

Προσθέστε και το γεγονός πως ο τουρισμούς πάει κι αυτή τη σεζόν «τραίνο» οπότε δίνει δουλειές και λεφτά κι έτσι έχετε την «ολιστική» εικόνα της καλοκαιρινής πραγματικότητας, όπως την αντιλαμβάνεται αυτή τη στιγμή το Μαξίμου. Με την κοινωνία και την καθημερινή οικονομία σε μια κατάσταση περίπου κανονική, ο πρωθυπουργός και το στενό επιτελείο του επεξεργάζονται το action plan του καλοκαιρινού τριμήνου για την εξασφάλιση του «πακέτου επιτυχίας».

Όπως φάνηκε και στην τελευταία συζήτηση στη Βουλή, για τον Τσίπρα «όλα είναι ένα». Σκόπια, χρέος, έξοδος από τα μνημόνια ή προληπτική πιστωτική γραμμή. Επιδίωξη είναι να επιτύχει κάτι που θα μπορεί να το «πουλήσει» στην εκλογική αγορά ως «τρίλιζα», που βγάζει τη χώρα από την απαξίωση των τελευταίων χρόνων και την επανατοποθετεί με αναβαθμισμένους όρους μέσα στο παγκόσμιο σύστημα.

Ασφαλώς δεν είναι ούτε κάτι απλό, ούτε κάτι εύκολο. Όταν μάλιστα η επιδίωξη αυτή ξεδιπλώνεται μέσα σ’ ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον, με τον εμπορικό πόλεμο ΗΠΑ-Ε.Ε, τα «είπα – ξείπα» του Τραμπ με τον Κίμ και ασφαλώς τις ραγδαίες εξελίξεις στον ευρωπαϊκό Νότο,  με την εκλογική επικράτηση του ευρωσκεπτικισμού στην Ιταλία και την παραίτηση του πλέον αφοσιωμένου συμμάχου της πολιτικής της Γερμανίας, του Ραχόι στην Ισπανία.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να πάρει «μια απάντηση για όλα» και γι αυτό ενώ «αμόλησε» σε πρώτο χρόνο τον ενθουσιώδη Κοτζιά να πανηγυρίζει για την επίλυση του Σκοπιανού, στη συνέχεια τον «άδειασε» μεγαλοπρεπώς, επιστρέφοντας ουσιαστικά στο «θα δούμε…». Βασικά αυτό που θέλει να δει ο Τσίπρας είναι το τι θα βγει από το Eurogroup της 21ης Ιουνίου, όπου κι αναμένεται το οριστικό κλείσιμο του «ελληνικού ζητήματος» τουλάχιστον για την ώρα. Επίσης θέλει να δει το αποτέλεσμα των τουρκικών εκλογών και την τύχη της λίρας.  Γι αυτό κι ο Τσίπρας εφαρμόζει τη «συνταγή» που ακολουθούσαν οι μάγοι αλχημιστές του Μεσαίωνα: » Δίνε υποσχέσεις στους δαίμονες μέχρι να φτάσεις στο Θεό».  Αλλά παραμένει άγνωστο,  αν έφτασε κανείς…

Τούτων δοθέντων, το καλοκαίρι αυτό θα είναι πυκνό σε εξελίξεις που θα διαμορφώσουν το μέλλον της χώρας για πολλά χρόνια. Η Ελλάδα έχασε την ιστορική ευκαιρία στις δεκαετίες του 90 και του 2000 να αναδειχθεί σε ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων και της Ν.Α Ευρώπης. Χωρίς όραμα για τον εαυτό της σπατάλησε τις δυνατότητες που είχε στη συντήρηση ενός νοσηρού παρασιτικού οικονομικού μοντέλου και στην επικάλυψή του από τα ιδεολογήματα ενός ακροδεξιού εθνικισμού που εκφράστηκε οριζόντια πάνω στο ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων.  Ζήτημα που θα έπρεπε να έχει λήξει από το «πακέτο Πινέιρο», αν ο Αντώνης Σαμαράς δεν επιχειρούσε να εμφανίσει ως προδότη τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και να χορεύει η χώρα εδώ και τριάντα χρόνια «καλαματιανό».

Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι, ώστε η Ελλάδα να έχει μια «δεύτερη ευκαιρία». Δεν το λέω εγώ, το είπε προχθές  ο αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ μιλώντας στο Φόρουμ Συνεργασίας Βαλκανίων και Εύξεινου Πόντου. Ο  κ. Πάιατ επισήμανε ότι ο ρόλος της Ελλάδας ως περιφερειακός ηγέτης είναι ένας από τους λόγους που αφιερώνει τόσο πολύ χρόνο και ενέργεια για την προώθηση της φετινής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, στην οποία οι ΗΠΑ θα είναι η τιμώμενη χώρα.

Εκεί λοιπόν πλέον τα σπουδαία…

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST