Ο Έλληνας θα καταλήξει… βλάκας με περικεφαλαία;

Από διάφορες πλευρές  και για προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς, καλλιεργείται συστηματικά ένας πρωτόγονος πολιτικός  «μεσσιανισμός», ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ εμπεδώνει την προσδοκία για  την «επιστροφή του Μ. Αλέξανδρου», ο οποίος καβάλα στον «Βουκεφάλα»  θα κόψει με το σπαθί όλους τους γόρδιους δεσμούς των προβλημάτων μας και των μειονεξιών μας  κι ασφαλώς «θα πάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά».   Τώρα αν θα τον λένε Αλέξανδρο, Ιωάννη, Κωνσταντίνο, Αντώνη, Νικόλαο και όλα τα συναφή, εκεί διχάζονται οι… προφήτες.

Στη σύγχρονη Ελλάδα,  δεν μας έλειψαν οι «Μεσσίες» και φτάσαμε ως εδώ. Το αντίθετο. Δημοκράτες μας έλειψαν. Είχαμε μια δημοκρατία χωρίς δημοκράτες. Και η μομφή δεν αφορά μόνον τους πολιτικούς αλλά και τους πολίτες. Διότι η δημοκρατία υπάρχει πρωτίστως στο μυαλό του καθενός από εμάς και στο πως αυτή αντανακλάται σε όλη μας τη συμπεριφορά. Την προσωπική, την κοινωνική, την επαγγελματική, κοκ. Δημοκρατία σημαίνει ελευθερία με ευθύνη, παντού.  Κι αυτή είναι μια εξίσωση για δυνατούς λύτες και όχι για πολιτικούς αλήτες.

Δυσκολευόμαστε λοιπόν πολύ να παρακολουθήσουμε τα άλματα που κάνει σήμερα το ανθρώπινο πνεύμα στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας, της ανοιχτής σκέψης, της ανοιχτής κοινωνίας, οπότε καταφεύγουμε στην ευκολία της …περικεφαλαίας. Για ν’ αντισταθμίσουμε τη σημερινή «ντέκα» με ένα «παραλήρημα μεγαλείου».

Όμως το να βάζεις – κυριολεκτικά ή μεταφορικά – μια περικεφαλαία και να βγαίνεις στους δρόμους δεν σε καθιστά πατριώτη. Καραγκιόζη σε κάνει. Πατριωτισμός είναι να κινηθούμε μπροστά και να προλάβουμε το μέλλον πριν είναι αργά. Πατριωτισμός είναι αυτό που κάνουν δυο νέα παιδιά, τα οποία γνώρισα πρόσφατα, ο Θανάσης Γεωργούλης και η Κωνσταντίνα Μπεθάνη. Έχουν ιδρύσει από το 2006 την εταιρεία Tenebra Studios  που εξειδικεύεται στην ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών και εφαρμογών εικονικής πραγματικότητας. Σήμερα είναι επίσημοι συνεργάτες του κολοσσού της Sony, με το σπαθί τους. Χωρίς πολιτικά  «κονέ» ή «κολλητούς από το κολέγιο». Ταυτόχρονα έχουν ανοίξει την κινεζική αγορά μέσα από συνεργασία ετών με την Huawei και την Xiaomi, αναπτύσσοντας κατά παραγγελία παιχνίδια για τα appstores τους,   όπου εκεί πραγματικά “sky is the limit”.

Είναι μέρος μιας παγκόσμιας επανάστασης αλλά σκέφτονται την Ελλάδα. «Θέλουμε να γίνουμε η αλλαγή. Μαζί με όσους προσπαθούν όπως εμείς για μια Ελλάδα που δεν θα τρώει τα παιδιά της» μου λένε και σίγουρα πιστεύουν κάθε λέξη που λένε.  Θα μπορούσαν να επαναπαυθούν στην επιτυχία τους. Δεν το έκαναν. Θέλησαν ταυτόχρονα με όλα αυτά, να κάνουν κάτι που να έχει  αποκλειστικά ελληνικό άρωμα. Κι έτσι   προχωρούν στην ανάπτυξη του πρώτου Ελληνικού βιντεοπαιχνιδιού εικονικής πραγματικότητας (VR) με τίτλο »Η Δούκισσα της Πλακεντίας» (Duchess of Plaisance). Το παιχνίδι, το οποίο βασίζεται στην αληθινή όσο και τραγική ιστορία της Αμερικανογαλλίδας Δούκισσας Sophie de Marbois-Lebrun, η οποία διακρίθηκε για τον φιλελληνισμό της, θα κυκλοφορήσει γύρω στο Μάρτιο, σε υπολογιστές και κινητά. Οι  χρήστες θα βιώνουν με το σύνολο των αισθήσεών τους τη μοναδική εμπειρία της  πιστής αναπαράστασης της εποχής στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία. Αληθινά εκπληκτικό.

«Πολλοί πιστεύουν πως η Δούκισσα της Πλακεντίας είναι απλά ένας σταθμός του μετρό. Τώρα θα μάθουν πολλά περισσότερα» μου λένε γελώντας. Με λίγη βοήθεια από τον Δήμο Πεντέλης, τους Φίλους του Μεγάρου Δουκίσσης Πλακεντίας και κάποιους ακαδημαϊκούς φορείς κάνουν αυτό το μικρό τεχνολογικό  «θαύμα».

Μπορεί να σκεφτεί κανείς τι θα μπορούσαν να κάνουν αυτά τα παιδιά για τον πολιτισμό και την ιστορία της Ελλάδας αν το Υπουργείο Πολιτισμού, για παράδειγμα, είχε γνώση και άποψη για το τι σημαίνει σήμερα παγκόσμια πολιτιστική επικοινωνία; Αν «έβαζαν πλάτη» και άλλοι «θεσμικοί εταίροι» που έχουν όφελος από «περισσότερη Ελλάδα στον κόσμο», όπως ο ΣΕΤΕ, ο ΣΕΒ, κλπ; Μπορεί να σκεφτεί κανείς πόσα προϊόντα ευφυούς τεχνολογίας, θα μπορούσαν να παράγονται από νέους Έλληνες επιστήμονες και τεχνικούς και να πωλούνται ανά τον κόσμο με ελληνικό περιεχόμενο; Από εικονικές περιηγήσεις σε νησιά και σε μουσεία μέχρι VR games με όλη την ελληνική μυθολογία. Πόσες χώρες θα κατακτούσαμε;

Κανένας Μεσσίας! Όπως κι αν τον λένε… Αν κάποιον πρέπει να αναμένουμε,  αυτός είναι ένας. Ο καλύτερος εαυτός μας! Ανοιχτή γνώση, δημοκρατικό ήθος και υψηλή τεχνολογία μαζί!

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Σκοτώνουν την Ελληνική Δημοκρατία!

Draghi-SoimpleΚανείς δεν δικαιούται να έχει πλέον ψευδαισθήσεις. Ο Ντράγκι είναι ο «δράκος» που φυλάει το γερμανικό θησαυροφυλάκιο και ως εκ τούτου το μακρύ χέρι του Βερολίνου για την άσκηση της επικυριαρχίας του στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Συνεπώς η «φωτογραφική» εξαίρεση της Ελλάδας από το πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης που ξεκινάει να εφαρμόζεται από την προσεχή Δευτέρα είναι μια αμιγώς πολιτική απόφαση που ελήφθη με πολιτικά κριτήρια και έχει ως μόνο στόχο να εξαναγκάσει την ελληνική κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση από τις θέσεις της.

Αλλά δεν έφτανε μόνον αυτό στον κ. Ντράγκι και τους εντολείς του. Αποφάσισε επίσης πως το όριο άντλησης ρευστότητας από τον ELA για τις τράπεζες μπορεί να αυξηθεί οριακά, μόλις κατά 500 εκατομμύρια ευρώ. Γιατί; Για να ακυρώσει και την τελευταία πηγή εναλλακτικής χρηματοδότησης των υποχρεώσεων της χώρας μέσα στον Μάρτιο, από τα ταμειακά διαθέσιμα οργανισμών του δημοσίου τομέα που βρίσκονται υπό τη μορφή καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες. Η ελληνική κυβέρνηση χρειάζεται κάπου 2 δις ευρώ και το ποσό αυτό θα μπορούσε να αντισταθμιστεί από τη χρηματοδότηση του ELA προς τις τράπεζες.  Η απόφαση για οριακή αύξηση στα 500 εκατομμύρια δεν είναι παρά μια σαδιστική ειρωνεία, γερμανικής έμπνευσης ασφαλώς.

Με βάση αυτά τα δεδομένα η ελληνική κυβέρνηση ή θα πρέπει να πάει γονυπετής στο Eurogroup και να δηλώσει την πλήρη υποταγή της ή να αναλάβει το ρίσκο απρόβλεπτων εξελίξεων. Η πρώτη επιλογή είναι αυτή που έχουν κάνει όλες οι κυβερνήσεις μετά το 2010 και είναι αυτό που περιμένει με τόση ανυπομονησία ο Σαμαράς καθότι θα συνιστά όπως ο ίδιος  νομίζει «δικαίωση» της πολιτικής του, αφού ως γνωστόν έριξε την κυβέρνηση Παπαδήμου ως αντιμνημονιακός και όταν έγινε πρωθυπουργός πήγε στη Μέρκελ για να δηλώσει το περίφημο «ουδείς αναμάρτητος».

Όμως η  μεγάλη «κωλοτούμπα» του ΣΥΡΙΖΑ που την περιμένουν πως και πως,  εντός κι εκτός συνόρων,  θα είναι η επιβεβαίωση του «όλοι ίδιοι είναι» και η ληξιαρχική πράξη θανάτου της Ελληνικής Δημοκρατίας, εφόσον ο λαός μπορεί να ψηφίζει ό,τι θέλει αλλά αυτό δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο στο βαθμό που  οι εξελίξεις είναι προδιαγεγραμμένες βάση … προγράμματος. Γι αυτό και πλανώνται πλάνην οικτρά, όσοι κάνουν αυτές τις ώρες σχέδια επί χάρτου για το πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα είτε αν ο ΣΥΡΙΖΑ συνέχιζε την αντίσταση στην «κωλοτούμπα», είτε αν την κάνει και χάσει τη λαϊκή υποστήριξη που αυτή τη στιγμή διαθέτει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση αποτέλεσε το τελευταίο θεσμικό καταφύγιο για τη διαχείριση της κρίσης εντός του πλαισίου της δημοκρατικής νομιμότητας. Αν δεν τα καταφέρει, οι εξελίξεις θα έχουν εξωθεσμικό και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα. Το γεγονός πως ευρωπαϊκές αλλά και εγχώριες δυνάμεις συνεργούν τόσο απροκάλυπτα στο να μην τα καταφέρει, αυτομάτως τις καθιστά υπόλογες για ηθική αυτουργία σε εκτροπή του πολιτεύματος.

ΥΓ: Και μια υπενθύμιση, μέρες που είναι. Η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας (άρθρο 120, παρ. 4) είναι λιτή και σαφής. «H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Τι σημαίνει εθνική συνεννόηση;

newego_LARGEΤο νέο trend στην πολιτική επικοινωνία είναι η «εθνική συνεννόηση». Επειδή γύρω από την έννοια αυτή θα ξεδιπλωθούν πολλά σενάρια στο προσεχές διάστημα και ίσως αποτελέσει τον καμβά μιας διάδοχης πολιτικής πραγματικότητας, έχει αξία ο προβληματισμός πάνω στο τι θα μπορούσε να αποτελεί περιεχόμενο της  εθνικής συνεννόησης.

Είναι βέβαιο πως μια πολύ μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία θα συμφωνούσε με επιδιώξεις όπως η ενίσχυση της  δημοκρατίας , η ορθή απονομή της δικαιοσύνης,  η μείωση των ανισοτήτων, η αύξηση των ευκαιριών. Όπως επίσης μεταξύ των απλών πολιτών είναι σχεδόν καθολική η υποστήριξη της ελεύθερης αγοράς, του πραγματικού ανταγωνισμού δηλαδή,  ενάντια στην  ελεγχόμενη και εξαναγκαστική μονοπώληση ή ολιγοπώληση  που βλέπουμε ως κυρίαρχη τάση στον σύγχρονο καπιταλισμό.

Γιατί λοιπόν δεν υπάρχει αυτή η συνεννόηση  του 99% που θα αναλάμβανε να κάνει πράξη όλα τα παραπάνω που αποτελούν τον «κοινό τόπο» μιας ευρύτατης πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης;  Διότι όλα τα παραπάνω  είναι οργανικά διασυνδεδεμένα  με την έννοια της εθνικής κυριαρχίας μιας δημοκρατίας. Με τη δυνατότητα δηλαδή που έχουν οι πολίτες μιας χώρας  να είναι αφέντες του σπιτιού τους,  κύριοι των όρων και των προϋποθέσεων της ζωής τους. Με το αίσθημα πως  δεν είναι έρμαια που κλυδωνίζονται από  παγκόσμιες δυνάμεις και πως η εξουσία δεν είναι κάπου αλλού αλλά μέσα στο «σπίτι» τους.

Η πρόκληση είναι προφανής. Σήμερα κυριαρχεί η αίσθηση πως η εξουσία βρίσκεται κάπου στην «παγκόσμια αγορά» ή στις Βρυξέλλες, οι πολίτες  είμαστε τα παιχνίδια της και η πολιτική δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σόου με μαριονέτες. Ηγέτες και κυβερνήσεις μοιάζουν όλο και περισσότερο με τους πιλότους των σύγχρονων αεροσκαφών. Οι πιλότοι σήμερα δεν «πετούν» με την κυριολεκτική έννοια. Η δουλειά τους είναι ο έλεγχος των πληροφοριών  και η επιτήρηση πολύπλοκων υπολογιστικών συστημάτων. Κατά συνέπεια το  «σας μιλάει ο κυβερνήτης» στερείται πραγματικού νοήματος εφόσον δεν πετάει αυτός αλλά ένα «σύστημα διαχείρισης πτήσης».

Αυτή η κρίση της δημοκρατικής κυριαρχίας γίνεται αισθητή παντού και πολύ περισσότερο στη σημερινή Ελλάδα και ευρύτερα στον ευρωπαϊκό νότο.

Ο Dani Rodrik,  καθηγητής στο Χάρβαρντ, επινόησε τη φράση «πολιτικός χώρος» για να περιγράψει ό, τι χρειαζόμαστε. Κάθε χώρα πρέπει να έχει πολιτικό χώρο. Ένα μέγεθος δεν ταιριάζει σε όλους. Χρειαζόμαστε πολιτικές που είναι κατάλληλες για τις κυρίαρχες συνθήκες και τις ιστορίες των χωρών που ζούμε. Και το νόημα μιας αληθινής  πολιτικής είναι  να υπερασπιστεί και να διευρύνει την χωρητικότητα των κυρίαρχων δημοκρατιών για να δημιουργήσει το «πολιτικό χώρο» που χρειάζονται, αντί να καταπίνουν το φάρμακο της λιτότητας, που επινόησαν «γιατροί»  που δεν ξέρουν τίποτα για τις ανάγκες των «ασθενών»  τους.

Η δημοκρατία δεν είναι μια διαδικασία, ένα μέσο ή μια τεχνική. Είναι ένας τρόπος να ζούμε με μια σειρά από αξίες που δημιουργούν την αίσθηση σε κάθε πολίτη πως ζει σε ένα μέρος όπου δεν είναι χαμένος και δέσμιος δυνάμεων που βρίσκονται πολύ μακριά του και δεν μπορεί να τις επηρεάσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο.

Από τα παραπάνω θέλω να πιστεύω πως καθίστανται προφανές το τι θα μπορούσε να αποτελεί περιεχόμενο της εθνικής συνεννόησης. Η δημιουργία χώρου για τη χώρα, προκειμένου να χωράμε όλοι και να μην «περισσεύουν» άνθρωποι για τα σκουπίδια.

ΥΓ: Η πολιτική πάντα προσωποποιείται, αλλιώς είναι εξαιρετικά πολύπλοκη για να γίνεται καθολικά αντιληπτή. Συνεπώς κι ο κυβερνήτης σε μια πορεία εθνικής συνεννόησης, πρέπει να είναι αυτό που λέει. Κυβερνήτης και όχι επιτηρητής ενός «συστήματος διαχείρισης πτήσης». Δηλαδή να ξέρει να πιλοτάρει και «με το χέρι», αν χρειαστεί.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Άντε και καλά σαράντα

Η συμμετοχή μου στο αφιέρωμα του Allwrite  «Σαράντα χρόνια μεταπολίτευσης μέσα από τα μάτια των δημοσιογράφων».

1974 Όποιος ανατρέξει στην ιστορία του σύγχρονου νεοελληνικού κράτους θα παρατηρήσει εύκολα πως τα τελευταία 40 χρόνια η Ελλάδα υπήρξε για πρώτη φορά  μια «κανονική χώρα»,  όπως αποτυπώνεται αυτή η έννοια στη συνείδηση του μέσου δυτικού πολίτη.   Δεν συνέβη τίποτα το αναπάντεχο και το συνταρακτικό, δεν δημιουργήθηκαν έκτακτες συνθήκες, δεν χρειάστηκαν έκτακτα μέτρα, δεν σημειώθηκαν εκτροπές και ανώμαλες πολιτικές συνθήκες.  Το επίπεδο της ποιότητας ζωής για την πλειοψηφία της κοινωνίας αυξανόταν  διαρκώς με υλικούς όρους και η  λαϊκή ετυμηγορία ήταν αυτή που διαμόρφωνε  τη βασική δομή του πολιτικού συστήματος, δηλαδή την απρόσκοπτη εναλλαγή δύο κομμάτων στην εξουσία μέσα σε συνθήκες ειρήνης, σταθερότητας  και προόδου.

Αν και η Μεταπολίτευση χτίστηκε πάνω σε μια «εσχάτη προδοσία», για μια χώρα με το ιστορικό παρελθόν της Ελλάδας, αυτά τα 40 χρόνια μοιάζουν με … ανέμελες διακοπές στη Χαβάη.  Όμως όλα τα ωραία έχουν κι ένα τέλος. Κι εκεί βρισκόμαστε σήμερα. Στην εξορία από τον «παράδεισο» της Μεταπολίτευσης.  Το ιστορικό ταξίδι της Ελλάδας μέσα στo «τσουνάμι» της παγκοσμιοποίησης δεν θα συνεχιστεί “first class”. Είμαστε ήδη έκπτωτοι προνομίων και δικαιωμάτων καθότι από δω και πέρα ό,τι τρώμε και ό,τι πίνουμε θα πρέπει να το βγάζουμε «με τον ιδρώτα του προσώπου μας».

Η ανακοίνωση αυτή έγινε με τον πιο επίσημο τρόπο στο Καστελόριζο το 2010 από τον τότε πρωθυπουργό, ο οποίος στη συνέχεια ανετράπη. Το τέλος της Μεταπολίτευσης γράφτηκε σιωπηρά με αυτές τις δυο πράξεις.  Την εκχώρηση της κυριαρχίας στους δανειστές μας και την έναρξη ενός νέου κύκλου πολιτικής αντιπροσώπευσης, ο οποίος είναι  πλέον ανήμπορος να εναρμονίσει τις κοινωνικές ανάγκες και τα εθνικά συμφέροντα με τον παγκόσμιο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό ανταγωνισμό και κατ’ επέκταση με τις επιλογές των Μεγάλων Παικτών.

Δυστυχώς η λύση του προβλήματος δεν είναι θέμα «ανθρώπινων πόρων». Δεν είναι θέμα πολιτικού προσωπικού μειωμένων ικανοτήτων, το οποίο μπορούμε να αντικαταστήσουμε και να πάμε καλύτερα.   Αυτό είναι το επιφαινόμενο πάνω στο οποίο εστιάζουν την κριτική τους τα mainstream media.

Στην πραγματικότητα, σύμφωνα  με τους κανόνες που έχουν φτιάξει οι Μεγάλοι Παίκτες για να επωφελούνται από το Μεγάλο Παιχνίδι, η ευρύτερη περιοχή μας θα διευθετηθεί  σαν ένα ενιαίο «οικόπεδο».   Υπό αυτή την έννοια το γεύμα Σαμαρά-Ρέντσι στη Φλωρεντία μόνο τυχαίο δεν ήταν.  Κι αν ο Ερντογάν δεν ήταν σε προεκλογική περίοδο, ίσως είχαμε εξίσου « υψηλού επιπέδου» γεύματα και από την άλλη πλευρά.

Είναι η έσχατη άμυνα; Ή ο κύκλος της Μεταπολίτευσης θα κλείσει και συμβολικά όπως άνοιξε, με μια «εσχάτη προδοσία» για να εξαγοράσουμε άλλα 40 χρόνια ειρήνης, σταθερότητας  και προόδου;