(Ανα)γεννημένοι την 5η Ιουλίου

arena-28-06«Είναι κακή κατασκευή, αγαπημένε μου», γράφει  ο Αλμπέρ Καμύ  στην «Πανούκλα» και προσθέτει:  «Όσο μακριά και να γυρίσω πίσω θυμάμαι πως άρκεσε πάντα ένας άνθρωπος που ξεπέρασε το φόβο του κι επαναστάτησε για να αρχίσει η μηχανή τους να τρίζει. Δε λέω δα και πως σταματά, θα απείχε πολύ. Πάντως όμως, τρίζει και μερικές φορές καταλήγει να χαλάσει στ’ αλήθεια».

Τι είναι ο επαναστατημένος άνθρωπος; Απαντά και πάλι ο Καμύ: «Ένας άνθρωπος που λέει όχι. Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται.».  Είναι αυτός που θέλει να βάλει ένα όριο στην αδικία που υφίσταται. Για αυτό και το «όχι» που λέει,  μεταφράζεται σε: “ως εδώ και μη παρέκει”, “το τραβάτε μακριά”, “το παρακάνετε” κι ακόμα “υπάρχει ένα όριο που δε θα ξεπεράσετε”.

Ο συσχετισμός της εισαγωγικής αναφοράς μου με τις εξελίξεις που πυροδοτεί η πρόταση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος την άλλη Κυριακή 5 Ιουλίου, είναι προφανής. Και διάλεξα να αναφερθώ στον Καμύ καθώς στην εποχή του ήρθε σε  σύγκρουση με τους κομμουνιστές, με τους φασίστες, με τους ναζί, με τους κληρικούς, με τους σουρεαλιστές, με τους αποικιοκράτες Γάλλους και με τους φονταμενταλιστές Αλγερινούς. Κι έπραξε έτσι καθώς δεν ήταν ένας ακόμη τυφλός οπαδός μιας ιδεολογίας, μιας ψευδούς συνείδησης δηλαδή, αλλά ένας υπερασπιστής της αυθεντικής συνείδησης, η οποία γεννιέται με την απόφαση του «όχι». Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά: «Η συνείδηση προβάλλει στο φως μαζί με την εξέγερση».

Ο ελληνικός λαός έκανε την εξέγερσή του στις 25 Ιανουαρίου,  δίνοντας  εντολή αντίστασης σε αυτό που συμβαίνει στη χώρα. Κι αυτό που συμβαίνει είναι η σχεδιασμένη καταστροφή της οικονομίας της, την οποία οι δανειστές συνεχίζουν με αμείωτη ένταση για πέντε ολόκληρα χρόνια. Απόδειξη πως η  τελική πρόταση των δανειστών προς την ελληνική κυβέρνηση δεν εμπεριέχει ίχνος οικονομικού ορθολογισμού. Είναι ένα μίγμα μέτρων το οποίο επιχειρεί με φορολογικές βολές ακριβείας να πλήξει τους τελευταίους εναπομείναντες πυλώνες που κρατάνε όρθια την οικονομία,  ήτοι: τις υπηρεσίες εστίασης και τουρισμού, ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική βιομηχανία και την ελληνική αγροτική παραγωγή, ενώ την ίδια στιγμή θέλει να «αποκεφαλίσει» με σκληρότητα “τύπου ISIS”,  τις συντάξεις χάρη στις οποίες επιβιώνει ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού λόγω των δεσμών οικογενειακής αλληλεγγύης που ευτυχώς διατηρούνται ακόμα ισχυροί.

Το «όχι» του Τσίπρα στην αποδοχή αυτής της επίθεσης και η προσπάθειά του να σηκώσει μια «εθνική ασπίδα» με το δημοψήφισμα για να αποκρούσει ή έστω να απομειώσει τη σφοδρότητά της, κάνει την συνείδηση «να προβάλλει στο φως» για να κατανοήσουμε πως το ζητούμενο από τους δανειστές δεν είναι να πάρουν πίσω τα λεφτά τους,  αλλά να μας «τελειώσουν»  οικονομικά και κατ’ επέκταση πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά.

Για το λόγο αυτό και ως μια πρώτη απάντηση στο ελληνικό «όχι», το Eurogroup απαγόρευσε κατ’ ουσίαν τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Συνειδητοποιούμε κατά συνέπεια πως  μαζί με την επιδίωξη της οικονομικής καταστροφής, αλλάζει και το πολίτευμα. Δεν είναι πλέον προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία και το καταλαβαίνουμε τώρα που επιχειρούμε να ασκήσουμε το δικαίωμα του δημοψηφίσματος, το οποίο σαφώς προβλέπεται στο πλαίσιό της. Αν με οποιονδήποτε τρόπο εμποδιστεί η άσκηση αυτού του δικαιώματος, στην ουσία έχουμε να κάνουμε με πραξικοπηματική αλλαγή πολιτεύματος.

Και τα πολιτικά κόμματα, και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως θεματοφύλακας του πολιτεύματος (και όχι της συμμετοχής μας στο ευρώ) και οι πολίτες, είμαστε όλοι μπροστά σε ιστορικές ευθύνες. Διότι αν έχουμε Δημοκρατία, όλα γίνονται. Χωρίς Δημοκρατία….

ΥΓ: Το «Ανήκομεν εις τη Δύση» κατά τη γνώμη μου έχει ένα πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο. Σημαίνει πως ανήκουμε πάντα στον «ελεύθερο κόσμο», όπως κι αν αυτός ορίζεται κάθε φορά. Πάντα θα είμαστε μέρος του πολιτικού πολιτισμού που γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1776 όταν συγκλήθηκε η  συνέλευση των Αμερικανών στη Φιλαδέλφεια, όπου ψηφίστηκε  η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, η οποία στηρίζεται εν πολλοίς  στις πολιτικές ιδέες της κλασσικής ελληνικής αρχαιότητας. Ο πόλεμος που ακολούθησε έμεινε γνωστός ως Αμερικανική Επανάσταση ή Πόλεμος της Ανεξαρτησίας και αποτέλεσε την απαρχή δημιουργίας του κόσμου, όπως τον ξέρουμε σήμερα. Βεβαίως, αυτός ο πολιτισμός έχει χάσει σήμερα τις ρίζες του κι έχει στεγνώσει επικίνδυνα.

Στις 5 Ιουλίου, την επομένη της Μέρας Ανεξαρτησίας, η Ελλάδα ως  μήτρα του δυτικού πολιτισμού, έχει την ιστορική αποστολή να αποκαταστήσει αυτή την επαφή με το περιεχόμενο της  Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, στην οποία μεταξύ άλλων σημειώνονται και τα εξής:

«Απευθύναμε έκκληση στο έμφυτο αίσθημα δικαιοσύνης και μεγαλοθυμίας τους και επικαλεστήκαμε τους δεσμούς της κοινής καταγωγής μας για να αποκηρύξουν αυτές τις πράξεις σφετερισμού, οι οποίες αναπότρεπτα θα διαρρήγνυαν τους δεσμούς και την αλληλογραφία μας. Και αυτοί κώφευσαν στη φωνή της δικαιοσύνης και της συγγένειας. Οφείλουμε, κατά συνέπεια να ενδώσουμε στην ανάγκη που επιβάλει το χωρισμό μας και να τους θεωρούμε, όπως και το υπόλοιπο της ανθρωπότητας, εχθρούς στον πόλεμο και φίλους στην ειρήνη.».

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Διάγγελμα Τσίπρα και μετά … η βοήθεια του κοινού!

arena-editorial-17-51Ελευθερία είναι η δυνατότητα που πρέπει να έχει κάθε άνθρωπος, να αρέσει ή να μην αρέσει, όμως εξαιτίας αυτού του γεγονότος να μην κινδυνεύει να χάσει το κεφάλι του. Συνήθως το κεφάλι του το χάνει κάποιος όταν λέει επικίνδυνα πράγματα για την εκάστοτε εξουσία ή όταν είναι ξένος στον τόπο που βρίσκεται.

Αυτό που ορίζει την ελευθερία μεταξύ των ανθρώπων, ορίζει και την ελευθερία μεταξύ των εθνών και των λαών. Γι αυτό και με την Ελλάδα θεωρώ πως συμβαίνουν και τα δυο. Κινδυνεύει αυτή τη στιγμή να χάσει το κεφάλι της καθώς λέει επικίνδυνα πράγματα για την ευρωγερμανική (και όχι μόνο…) εξουσία και μοιάζει όλο και πιο ξένη μέσα στην κοινότητα των υπολοίπων μελών – κρατών της Ευρωζώνης. Αυτή είναι η απόδειξη πως δεν είμαστε ελεύθεροι, πως η Ελλάδα δεν είναι ελεύθερη. Απειλείται με το να καταστεί «αποδιοπομπαίος τράγος»,  μόνο και μόνο επειδή σε κάποιους «δεν αρέσει»…

Τι ακριβώς «δεν αρέσει»; Δεν αρέσει και δηλώνεται με κάθε τρόπο,  το γεγονός πως στη μεγάλη πλειοψηφία της η ελληνική κοινωνία έχει επιδείξει ανακλαστικά στη διάρκεια της κρίσης κι έχει βρει τρόπους να παραμείνει όρθια, παρά τα περί του αντιθέτου εικαζόμενα, τα οποία και επαναλαμβάνονται σταθερά από το 2010 μέχρι και σήμερα. Και εν πολλοίς αυτό οφείλεται στις «αντιστάσεις» που επιδείχθηκαν ώστε να μπαίνουν «χαλικάκια» στους τροχούς μεταφοράς εθνικού πλούτου στους δανειστές αυτά τα πέντε χρόνια. Σε συνθήκες κατοχής έτσι γίνεται «αντίσταση».

Η ελληνική κοινωνία στράφηκε στο ΣΥΡΙΖΑ για να δυναμώσει ακριβώς αυτή την «αντίσταση». Δηλαδή το «σαμποτάζ» στις «γραμμές μεταφοράς» να γίνει πιο συστηματικό και ενταγμένο σε ένα ευρύτερο σχεδιασμό αποτελεσματικότερης προστασίας του εθνικού πλούτου, του πραγματικού πλούτου των Ελλήνων ώστε να μπορούν να μεγαλώσουν κι άλλες γενιές Ελλήνων σε αυτόν τον τόπο και να μη διασκορπισθούν στα πέντε σημεία του ορίζοντα για να γλυτώσουν από τη μοίρα μιας χώρας «υπό κατοχή».

Αυτή η στροφή οδήγησε στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Κι αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη του πρωθυπουργού να ανταποκριθεί με μοιρογνωμονιακή ακρίβεια στη βούληση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού να μην παραδοθεί στην «κινεζοποίησή του», απ’ όποια πλευρά κι αν επιχειρείται κάτι τέτοιο. Διότι μπορεί πράγματι η «λάθος συνταγή» και το «λάθος φάρμακο» να μην ήταν ατυχείς συμπτώσεις, όμως αυτό δεν σημαίνει πως και η διακοπή του «φαρμάκου»,  συνεπάγεται ανάρρωση υπό τις παρούσες συνθήκες. Αντιθέτως θα μπορούσε να επιφέρει ραγδαίες μεταβολές επιδείνωσης εάν δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική «θεραπεία».

Συνεπώς, αν ο πρωθυπουργός αισθάνεται αβέβαιος για την έκβαση του σχεδιασμού της «αντίστασής του»  και δεν μπορεί να λάβει αποφάσεις για τη «συνταγή» που πρέπει να ακολουθήσει καθώς θα υπερβαίνουν τα όρια της λαϊκής εντολής της 25ης Ιανουαρίου,  αντί να αφήνει το χρόνο να κυλάει και στο τέλος να οδηγηθεί να «βγει στο βουνό», καλύτερα να βγει να πει τι τρέχει.  Να βγει μπροστά από τα γεγονότα,  με ένα διάγγελμα – απόψε κιόλας – και να εξηγήσει απλά και καθαρά στον ελληνικό λαό,  ποιο είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η χώρα. Με κάθε ειλικρίνεια και κάθε λεπτομέρεια. Να περιγράψει επίσης,  χωρίς μικροκομματικές αναστολές, χωρίς μεζούρα  «πολιτικού κόστους» και με αίσθηση ιστορικού καθήκοντος,  την εμπειρία του να είναι πρωθυπουργός αυτές τις 100 μέρες και κάτι, σε αυτή τη χώρα του κόσμου και με αυτόν τον συσχετισμό δυνάμεων στο παγκόσμιο σύστημα.

Αν ο Τσίπρας μιλήσει απλά κι ειλικρινά, η κοινωνία θα τον καταλάβει, οπότε θα καταλάβει σωστά και το δίλημμα. Ακόμη κι από διαίσθηση. Οπότε θα μπορέσει πλέον ο πρωθυπουργός να ζητήσει … «τη βοήθεια του κοινού», την οποία προφανώς και χρειάζεται όσο η σιωπή της αμηχανίας τροφοδοτεί νευρικότητα και «κρίσεις πανικού». Είναι αποδεδειγμένο διαχρονικά και σε όλα τα «παιχνίδια», πως η «βοήθεια του κοινού» είναι η πιο πολύτιμη βοήθεια που μπορεί να έχει ένας Παίχτης.  Αρκεί βέβαια το κοινό να έχει καταλάβει σωστά την ερώτηση και να μην απαντά «με ό,τι ξέρει».

Όσο πιο σύντομα το κάνει ο πρωθυπουργός,  τόσο πιο λυτρωτικό θα είναι για τη χώρα. Οι μεγάλοι ηγέτες φαίνονται στα «ιστορικά σταυροδρόμια».  Σύγχρονη  ηγεσία δεν σημαίνει «αποφασίζω εγώ». Σημαίνει όμως σίγουρα,  δίνω ένα σαφή προσανατολισμό σε μια κοινωνία που βυθίζεται καθημερινά όλο και πιο βαθιά μέσα στη σύγχυση.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Δημοψήφισμα για να αλλάξει η Ελλάδα

DIMOPSIFISMA312Φαντάζομαι κανείς δεν ήταν τόσο αφελής και ουτοπιστής ώστε να πιστεύει πως ο Τσίπρας είχε κάποια μαγική μεθοδολογία για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους και συνακόλουθα για τη σχέση της χώρας με τους δανειστές της. Αν και ειπώθηκαν από μέρους του και «κάποιες κουβέντες παραπάνω» , ειδικά με τις αναφορές στους «ζουρνάδες», τα «νταούλια» και τους «χορούς» των αγορών, λίγο – πολύ όλοι καταλάβαιναν πως επρόκειτο για τον ρητορικό οίστρο στο τελευταίο μίλι προς την κατάκτηση της εξουσίας, για πρώτη φορά από την Αριστερά.

Εν τέλει,  οι 100 μέρες που προηγήθηκαν δεν άλλαξαν την Ευρώπη. Δεν θα μπορούσαν άλλωστε,  καθώς κάτι τέτοιο θα συνιστούσε παραβίαση βασικών νόμων της ιστορικής εξέλιξης. Η Αριστερά, ιστορική κληρονόμος του λενινιστικού βοναπαρτισμού, σε πολλές περιπτώσεις,  έχει επιδείξει περισσότερη σπουδή στην ιδεολογική στοχοπροσήλωση,  υποτιμώντας τους αντικειμενικούς περιορισμούς της πραγματικότητας.  Κι αυτό την έχει οδηγήσει διαχρονικά σε μικρότερα ή μεγαλύτερα «Βατερλώ».

Το ενθαρρυντικό με τον Αλέξη Τσίπρα είναι πως δεν φαίνεται να ακολουθεί αυτή την αδιέξοδη στρατηγική «ιδεολογικής καθαρότητας» κι έτσι,  τόσο κατά τη διάρκεια των 100 ημερών που προηγήθηκαν όσο και σήμερα πολύ περισσότερο, κόβει το τιμόνι όσο χρειάζεται για να κρατάει την Ελλάδα «πάνω στο δρόμο» και να μη βγει εκτός σε κάποια «επικίνδυνη στροφή». Στην ουσία κάνει αυτό για το οποίο πήρε εντολή από τον ελληνικό λαό καθώς σε καμία περίπτωση δεν εξουσιοδοτήθηκε να κάνει «σοσιαλιστική επανάσταση», ούτε ασφαλώς να επιφέρει ανατροπές στους στρατηγικούς γεωπολιτικούς προσανατολισμούς της χώρας. Η κοινή συνισταμένη της βούλησης του εκλογικού σώματος όπως αποτυπώθηκε στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου αφορά σε δύο πολύ βασικά ζητούμενα: την ανάκτηση έστω και μέρους της εθνικής κυριαρχίας καθώς αυτή είχε καταρρακωθεί βάναυσα από τις κυβερνήσεις που προηγήθηκαν και την εκ νέου σύγκλιση των πολιτικών σε ένα «κοινωνικό κέντρο»,  καθώς η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είχε επιλέξει τη δεξιά ακρότητα.

Γι αυτό και εξακολουθεί να έχει τη στήριξη των πολιτών έτσι όπως αυτή καταγράφεται δημοσκοπικά. Μόλις χθες, μεσούσης της συζήτησης περί συμφωνίας και μέτρων,  δημοσκόπηση της Palmos Analysis  δίνει διαφορά 20,2 μονάδων ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ.  Στην πρόθεση ψήφου ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει ποσοστό 36,7%, η ΝΔ 16,5%, το Ποτάμι 6,1%, η Χρυσή Αυγή 5,4%, το ΚΚΕ 3,9%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες 3,1%, το ΠΑΣΟΚ 2,5%.

Σύμφωνα με την έρευνα και στο ερώτημα ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας ή ο Αντώνης Σαμαράς, το 57% θεωρεί καταλληλότερο τον Αλέξη Τσίπρα, το 21% τον Αντώνη Σαμαρά και ποσοστό 18% απαντά κανένας από τους δύο.  Επίσης το 46% πιστεύει ότι θα υπάρξει συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών, το 29% απαντά «μάλλον ναι», το 9% απαντά «όχι», ποσοστό 10% απαντά «μάλλον όχι». Στο ερώτημα αν η διαπραγμάτευση μπορεί να χαρακτηριστεί σκληρή από την κυβέρνηση το 43% απαντά «σκληρή», το 29% «ανύπαρκτη» και το 22% την χαρακτηρίζει «ήπια».

Με βασικό πλεονέκτημα τον ρεαλισμό των πολιτών, ο πρωθυπουργός είναι σε θέση να κλείσει επιτυχώς τη διαπραγμάτευση και να τη θέσει στην έγκριση του ελληνικού λαού.  Το αν θα σκίζει τα ιμάτιά του ο Πρετεντέρης και η Τρέμη που μέχρι χθες κινδυνολογούσαν  «μας βγάζουν από το ευρώ» και τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις «αδικίες των οριζόντιων μέτρων» είναι το λιγότερο που θα πρέπει να τον απασχολεί. Όπως δεν πείθουν κανέναν και οι κωλοτούμπες των Σαμαρά και Βενιζέλου, οι οποίοι αίφνης από το «πάση θυσία στο ευρώ και στην Ευρώπη», τώρα  ανακαλύπτουν τα «αγνά φιλολαϊκά τους αισθήματα»,  κατανοώντας προφανώς πως με τη συμφωνία ο πολιτικός χρόνος τους εκπνέει οριστικά και αμετάκλητα.

Ο Τσίπρας κρατάει τα κλειδιά των εξελίξεων, καθώς κατανοεί  ευφυώς πως ο ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου σε αυτές τις κρίσιμες ιστορικές στιγμές για την Ελλάδα,  θα πρέπει να μοιάζει περισσότερο με ένα οπαδό της αριστοτελικής μεσότητας και λιγότερο με έναν «επαναστάτη ποπολάρο». Έχει σαφώς καλύτερη γνώση των διεθνών συσχετισμών για να πιστεύει ακόμη πως μπορεί να αλλάξει την Ευρώπη,  αλλά ταυτόχρονα έχει και την βεβαιότητα πως πάση θυσία πρέπει να αλλάξει την Ελλάδα. Αλλά αυτό θα το επιτύχει μόνο με τη συναίνεση και την έγκριση των πολιτών. Υπό αυτή την έννοια το δημοψήφισμα δεν είναι «αναγκαίο κακό», ούτε θα πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν τέτοιο. Καθώς το πολιτικό και δημοκρατικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης εισχωρεί αναγκαστικά στο εθνικό κράτος, απομειώνοντας τη συνταγματική του ουσία, είναι πρωτοβουλία ισχυρού πολιτικού συμβολισμού αλλά και ουσίας.

Οι μεγάλες ιστορικές τομές θα πρέπει να σφραγίζονται από τον λαό για να είναι  δημοκρατικά νομιμοποιημένες. Αυτό έκανε και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής με το δημοψήφισμα του 1974, το οποίο έθεσε τους νέους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού κι αποτέλεσε τη συντακτική πράξη της Μεταπολίτευσης. Αυτό οφείλει να κάνει και ο Αλέξης Τσίπρας ξεπερνώντας δισταγμούς, αιτιάσεις και δεύτερες σκέψεις, εμπιστευόμενος το ρεαλισμό και τη συλλογική σοφία του κοινωνικού σώματος,  ώστε να εγκαθιδρύσει τη Νέα Μεταπολίτευση και να αλλάξει την Ελλάδα.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Ποιους «αδειάζει» ο Τσίπρας και που το πάει τελικά;

tsipras34Η  στήλη είχε επισημάνει εγκαίρως το ερώτημα που ταλανίζει ακόμη  τη χώρα: Υπάρχει τρίτος δρόμος για τον Αλέξη Τσίπρα;   Από την απάντηση, μένει να αποδειχθεί τελικά και το εάν ο πρωθυπουργός θα περάσει στην ιστορία σαν Game Changer ή Looser  προσδιορίζοντας αντίστοιχα και τη μοίρα της χώρας. Σίγουρα έχει ένα σοβαρό πλεονέκτημα: Αυτή την ώρα δεν έχουμε κάποιον καταλληλότερο ή καλύτερο από αυτόν και έχει μαζεμένα «όλα τα χαρτιά» στα χέρια του για μια απόλυτη ηγεμονία σε ένα νέο πολιτικό σκηνικό. . Σίγουρα επίσης,  έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα: Έλλειψη παραστάσεων από το «παιχνίδι» της διεθνούς πολιτικής,  γεγονός που τον οδηγεί στην εκ των υστέρων παραδοχή πως «οι εταίροι μας παραπλάνησαν» ή στην αφέλεια να πιστεύει πως ο Πούτιν θα δώσει προκαταβολή 5,5 δις ευρώ για τον αγωγό που δεν τον έχει οριστικοποιήσει ακόμη ούτε καν με την Τουρκία!

Το «ξέρω εγώ να χτυπάω, ρε μαλάκα!» είναι τακτική που μπορεί να αποδίδει έναντι της «τρόικας εσωτερικού»,  αλλά όπως φαίνεται – τουλάχιστον μέχρι σήμερα – δεν υπήρχε η γνώση και ο σχεδιασμός για «χτυπήματα ακριβείας»  έναντι της τρόικας των δανειστών. Το τι θα γίνει από δω και πέρα και το που θα το πάει τελικά ο Τσίπρας, προδιαγράφεται από τα όσα  διαμείφθηκαν στην τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Το ρεπορτάζ είναι εγκυρότατο και δεν σηκώνει διαψεύσεις.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Πρώτον, το κόμμα «τσινάει». Η εισήγηση Τσίπρα στο ανώτατο θεσμικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ έκλινε εμμέσως πλην σαφώς προς το «υπογράφουμε». Η εισήγησή του ωστόσο δεν βρήκε παρά μόνον έναν υποστηρικτή!  Από τους εκπροσώπους της Αριστερής Πλατφόρμας επαναδιατυπώθηκε η πρόταση της «ρήξης»  ενώ μέλη της «προεδρικής πλειοψηφίας» του οργάνου έβαλαν στον τραπέζι την πρόταση της «ηρωικής εξόδου» μέσα από εκλογές.  Όσοι τον συμβουλεύουν για ηρωική έξοδο, του λένε «είσαι νέος είναι ακόμη»  ή «θα είμαστε γερή αξιωματική αντιπολίτευση» και πως  «σύντομα θα ξανάρθει η σειρά μας γιατί οι άλλοι είναι τελειωμένοι». Είναι σαφές πως ο Τσίπρας δεν δίνει βάση στις «συμβουλές» αυτές καθώς τις θεωρεί αστείες και καταλαβαίνει πως όσοι τα λένε το κάνουν απλώς διότι δεν αντέχουν να «υπογράψουν». Ενδεικτικό του κλίματος στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας ήταν οι δραματικές εκφράσεις που ακούστηκαν του τύπου  «προτιμώ να αυτοκτονήσω παρά να βάλω υπογραφή» !

Δεύτερον, υπάρχει θέμα σοβαρής κριτικής στον Λαφαζάνη. Κίνα  και  Ρωσία ενδιαφέρονται ασφαλώς  για «δουλειές»  με  την Ελλάδα, σε ορισμένα οικονομικά projects  με μεγάλο ενδιαφέρον και σημαντική μεσομακροπρόθεσμη απόδοση, αλλά δεν δίνουν λεφτά «εδώ και τώρα». Ή θα έπρεπε να «υιοθετήσουν» συνολικά την Ελλάδα για όλο το χρέος της (δεν είναι έτοιμες γι’ αυτό αλλά ούτε και η ελληνική κυβέρνηση ήταν έτοιμη), οπότε δεν δίνουν φράγκο πριν ξεκαθαρίσουν οι συνολικές οικονομικές προοπτικές, δηλαδή πως η χώρα  δεν θα χρεοκοπήσει. Το σχέδιο για άμεση οικονομική ενίσχυση από Κίνα – Ρωσία αποδείχτηκε μη ρεαλιστικό για αυτό και στη Γραμματεία ο Τσίπρας έκανε ευθεία (αν και προσεκτική) κριτική στο Λαφαζάνη, ο οποίος φαίνεται πως είχε παρασύρει την κυβέρνηση στο να διατηρεί τέτοιες ελπίδες.

Τρίτον, ο  Τσίπρας «έδωσε στεγνά» τους άμεσους συνεργάτες  του Βαρουφάκη (Παναρίτη – Θεοχαράκη), μιλώντας για σοβαρές αρρυθμίες και πρόβλημα χημείας στην επικοινωνία μαζί τους.  Ειδικά για την Παναρίτη έδωσε την εντύπωση πως επίκειται άμεση απομάκρυνσή της.

Τέταρτον, ο Τσίπρας «άδειασε» με εντυπωσιακό τρόπο και τον Δραγασάκη. Ανέφερε πως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του είχε πει πως φέτος τα τοκοχρεολύσια είναι λίγα και δεν θα χρειαστεί νέος δανεισμός, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι πολλά και άρα θα χρειαστούμε νέο δάνειο. Προδιέγραψε λοιπόν  σαφώς πως  τον Ιούνιο έρχεται νέο δάνειο με νέο μνημόνιο, όπως κι αν ονομαστεί.

Πέμπτον, πάμε για «ενδιάμεση συμφωνία», η οποία εξετάζεται σε δύο εκδοχές. Είτε ένας μικρός «πρόλογος» τώρα με το πολυνομοσχέδιο ώστε να αποδεσμευτεί το 1,9 δισ. ευρώ των κερδών των κεντρικών τραπεζών από ελληνικά ομόλογα που κατέχουν αλλά με σαφείς δεσμεύσεις για το μετά (μνημόνιο Ιουνίου) είτε από τώρα μια  πιο «βαριά» συμφωνία, όπως ζητούν  για καλύτερη εξασφάλισή τους οι δανειστές  και το «νέο μνημόνιο» από τον Ιούνιο.

Έκτον, ενημέρωσε τα στελέχη του οργάνου πως η  κατάσταση με τα ρευστά διαθέσιμα είναι δραματική. Χωρίς την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου δεν θα μπορούσαν να στείλουν την εντολή από το Γενικό Λογιστήριο για πληρωμή μισθών και συντάξεων.  Αφού πληρώθηκαν οι μισθοί, ύστερα έλειπαν 120 εκατ. ευρώ για τις συντάξεις. Καθάρισε τελευταία στιγμή ο Καμμένος με 120 εκατ. από τα διαθέσιμα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού!

Ο Τσίπρας ενημέρωσε πως  μέχρι τις 11 Μαΐου δεν υπάρχει πρόβλημα,  αλλά για τη μεγάλη δόση 750 εκατ. προς ΔΝΤ στις 12 Μαΐου δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν…  Ήταν ουσιαστικά το επίσημο «σάλπισμα» της υποχώρησης και του συμβιβασμού.

Έβδομο και τελευταίο, ο Τσίπρας δήλωσε ξεκάθαρα πως προτιμάει το δημοψήφισμα από τις εκλογές. Το αιτιολόγησε λέγοντας «το δημοψήφισμα το εξαγγέλλεις και το κάνεις σε μία βδομάδα ενώ για τις εκλογές θέλεις τρεις βδομάδες. Στη δεύτερη περίπτωση θα σου μείνουν οι τράπεζες στα χέρια…».

Συμπέρασμα: Ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει τον «μεγάλο συμβιβασμό» και θα τον  θέσει σε δημοψήφισμα προκειμένου να ξεπεράσει τον σκόπελο του κόμματος που δεν αντέχει να αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συνέχισης των μνημονίων. Θα θέσει το δίλλημα όπως αυτός θέλει και με την προτροπή υποστήριξης της συμφωνίας. Εφόσον θα «έχει μιλήσει ο λαός» κάθε «εσωκομματική εξέγερση» θα φαίνεται αναντίστοιχη με τη βούληση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Άλλωστε ήδη από χθες βράδυ οι δημοσκοπήσεις προετοιμάζουν το έδαφος για το «ναι» στη συμφωνία και το «όχι» στη ρήξη.

Κοντός ψαλμός αλληλούια…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post