Ο Ερντογάν βυθίζεται – ποιους θα πάρει μαζί του…

H Παρασκευή, αν και ιερή μέρα για τους μουσουλμάνους, αποδείχθηκε «μαύρη» για τον Ερντογάν. Η τουρκική λίρα κατέγραψε πτώση 19% έναντι του δολαρίου, εν μέσω σφοδρής αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ, αναζωπυρώνοντας σενάρια για χρεωκοπία της χώρας κι αναγκαστική προσφυγή στο ΔΝΤ.

Ο Ερντογάν έχοντας εξασφαλίσει τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο στους αρμούς του τουρκικού κράτους μετά τις πρόσφατες εκλογές, επιχειρεί τα τελευταία 24ωρα με δηλώσεις του να ξορκίσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ξέρει πως η υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ θα έβαζε οριστική ταφόπλακα στο μύθο της ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κατ” επέκταση θα σηματοδοτούσε το τέλος του.

Γι αυτό και έσπευσε να πάρει τον Πούτιν στο τηλέφωνο λίγη ώρα αφότου ο Ντόναλντ Τραμπ έσπρωχνε την τουρκική λίρα στην άβυσσο με ένα «τουίτ» που ανακοίνωνε δυσθεώρητους δασμούς για τις εισαγωγές χάλυβα κι αλουμινίου από την Τουρκία, επισημαίνοντας μάλιστα πως οι σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας σε αυτή τη φάση δεν είναι καλές.

Ωστόσο η Ρωσία, όπως κατέδειξε προσφάτως και η ελληνική περίπτωση, πέρα από μερικά εκατομμύρια τουριστών στις τουρκικές ξαπλώστρες δεν έχει να δώσει τίποτα περισσότερο. Και το ρούβλι ακολουθεί την τουρκική λίρα στην ελεύθερη πτώση.

Το «ανατολίτικο παζάρι» που ξεκίνησε ο Ερντογάν με τη Δύση, δεν φαίνεται να του βγαίνει, τον οδηγεί σε απομόνωση κι αδιέξοδο και τον καθιστά τον υπ” αριθμόν ένα κίνδυνο για την Ευρώπη. Ήδη το ευρώ χάνει έδαφος μετά την αποκάλυψη των Financial Times πως η ισπανική BBVA, η ιταλική UniCredit και η γαλλική BNP Paribas θα μπορούσαν να επηρεαστούν ιδιαίτερα από τη συνεχιζόμενη υποτίμηση της λίρας καθώς έχουν χορηγήσει δάνεια που υπερβαίνουν τα 140 δισ. ευρώ. Αν και τα μεγέθη της πιστωτικής έκθεσης δεν είναι υπερβολικά μεγάλα για να προκαλέσουν τραπεζικό σοκ στην Ευρωζώνη, στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπορεί να ξέρει κανείς με ακρίβεια πόσο θα επηρεάσει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα ένα μεγάλο πιστωτικό γεγονός στην Τουρκία και τι αλυσιδωτές συνέπειες ενδέχεται να έχει. Όμως η σοβαρότερη απειλή για την Ευρώπη αφορά στη διαχείριση του προσφυγικού μέσα σε συνθήκες άτακτης χρεωκοπίας της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν είναι σε δύσκολη θέση και είναι πλέον εντελώς απρόβλεπτος ως προς τις αποφάσεις που θα πάρει για να διαχειριστεί τη μεγάλη κρίση στην οποία βυθίζεται η χώρα του. Μπορεί δημοσίως να δηλώνει πως έχει «εναλλακτικές» αλλά τέτοια είναι πάντα η ρητορική του «παζαριού». Οι «εναλλακτικές» του Ερντογάν στην πραγματικότητα είναι δύο. Είτε «να μπει σε πρόγραμμα», είτε να γίνει «μάρτυρας».

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Ή Δημιουργία ή Διχασμός

arenaphotoΓια τον κ. Τόμσεν του ΔΝΤ μπορεί να λέγεται πως φέρνει διαρκώς την «καταστροφή» με τις εκτιμήσεις που κάνει, αλλά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Η Ελλάδα, ούτως ή άλλως, καταστρέφεται. Οπότε η εκτίμησή του πως θα χρειαστούν 21 χρόνια για να επιστρέψει η ανεργία στα προ κρίσης επίπεδα, αν πάμε έτσι όπως πάμε, θα αποδειχθεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Όταν βγαίνεις και λες σε μια κοινωνία πως θα συνεχιστεί επί εικοσαετία το μαρτύριό της, το μαρτύριο της ανεργίας, της φτώχειας και της αναξιοπρέπειας, είναι σαν να της λες να πάρει ο καθένας ένα καλάσνικοφ κι όποιον πάρει ο χάρος… Μπορεί άλλωστε κι αυτό να είναι το τελικώς επιδιωκόμενο. Άλλωστε πουθενά δεν υπάρχει πιο ελκυστικό επενδυτικό κλίμα από κει που χύνεται αίμα στους δρόμους.

Όταν ο άλλος χρωστάει τα κοινόχρηστα και ντύνεται Μπάτμαν για να κατεβάσει τα σκουπίδια, μη τυχόν πέσει πάνω στη διαχειρίστρια, στην οποία το «αύριο τα φέρνω» το ’χε πει πρόπερσι, τότε η εξέλιξη αυτή θα καταστεί αναπόφευκτη. Αν δεν φαίνεται από πουθενά φως και εάν δεν δίνονται έστω και κάποιες στοιχειώδεις ευκαιρίες για να αποκτήσει κάποιος ένα εισόδημα και να μην καταλήγει επαίτης, καταθλιπτικός, αυτόχειρας ή και όλα αυτά μαζί, τότε πολύ σύντομα θα είναι αποφασισμένος να πάρει κι άλλους μαζί του!

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πως δεν υπάρχουν δουλειές. Το σοβαρότερο πρόβλημα είναι πως υπάρχει ένα κράτος, το οποίο ως εντολοδόχος συμφερόντων ξένων προς την πλειοψηφία της κοινωνίας, δεν επιτρέπει και να δημιουργηθούν δουλειές από την ίδια την κοινωνία. Αντιθέτως, περιφρουρεί ασφυκτικά τον γιγαντισμό των πολυεθνικών και σπρώχνει στην εξαφάνιση κάθε δημιουργική απόπειρα ή προσπάθεια για να δημιουργήσει καθένας που το προσπαθεί, μια ευκαιρία απόκτησης εισοδήματος.

Θα σας μεταφέρω μερικές ιστορίες. Είναι όλες πραγματικές. Τις κατέγραψε η συνεργάτιδά μου στην i-dialogue και συντονίστρια της δράσης #WoWos http://www.wowos.gr, Άννα Λιάκου.

Πως θα ήταν αν η κυρία Κατερίνα που πλέκει από μικρό παιδί και σήμερα στα 60 της αν και παραμένει μια νεότατη γυναίκα που θα έπρεπε να έχει ευκαιρίες και όχι να αισθάνεται βάρος, μπορούσε να φτιάχνει και να πουλάει υπέροχες ζακέτες; Να της δινόταν η ευκαιρία να τις πουλήσει χωρίς να πρέπει να πουλήσει το σπίτι της για τα χαρτιά, τα ταμεία, τους φόρους και το 50% της προκαταβολής τους.

Πως θα ήταν αν η 20χρονη Αλεξάνδρα που αγχώνεται λιγότερο για τις σπουδές όταν φτιάχνει δαχτυλίδια και σκουλαρίκια από υγρό γυαλί καθώς έτσι αναλύει καλύτερα τις σκέψεις της κι αγαπάει πιο πολύ τον εαυτό της, μπορούσε να βγάλει τα χρήματα που χρειάζεται ως φοιτήτρια (με μια μάνα άνεργη εδώ και τρία χρόνια) πουλώντας αυτά τα δαχτυλίδια;

Η Αλεξάνδρα μη μπορώντας να βγάλει ένα «χαρτζιλίκι» από αυτό που αγαπάει, γιατί θα πρέπει να κάνει έναρξη επαγγέλματος και να φορτωθεί τρελές υποχρεώσεις στις οποίες δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί από τα δυο τρία κατοστάρικα που θα έβγαζε από τα δακτυλίδια, δουλεύει αναγκαστικά σε καφέ μπαρ που τρώει πολλές ώρες της, αλλάζει το βιολογικό της ρολόι αφού πολλές φορές σχολάει ξημερώματα στις 4 και πρακτικά έχει παρατήσει τις σπουδές της…

Πως θα ήταν αν ο Δημήτρης που φτιάχνει σκίτσα μπορούσε να κάνει κάτι επαγγελματικό με αυτά, όταν έχασε τη δουλειά του στη βιοτεχνία που εργαζόταν καθώς το αφεντικό την πήγε στη Βουλγαρία; Προσπάθησε να βρει τετράωρη δουλειά σε σουπερ μάρκετ, αλλά δεν στάθηκε «τυχερός». Σήμερα έκοψε αυτό το χόμπι, καθώς δεν μπορεί πια να αγοράζει μολύβια που κάνουν 10 ευρώ, όταν δεν έχει δυο κουταλιές ελληνικού καφέ για να πιεί το πρωί. Αισθάνεται άχρηστος και με υπόδειξη γιατρού έχει ξεκινήσει να κάνει χρήση αντικαταθλιπτικών…

Οι ιστορίες είναι πολλές καθώς είναι πολλοί οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που στερούνται βίαια από το κράτος τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν δημιουργικά αυτό που είναι για να ξεφύγουν από το σκοτεινό τούνελ της φτώχειας και να κερδίσουν την αυτοεκτίμησή τους. Νιώθουν να διαπράττεται μια τεράστια αδικία σε βάρος τους κι αυτό τους οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη βύθιση μέσα στην απόγνωση.

Η οικοτεχνία έχει παίξει διαχρονικά σημαντικό ρόλο στην οικονομική επιβίωση της ελληνικής οικογένειας. Και θα μπορούσε να ξαναπαίξει, σαν μια έστω μικρή διέξοδος, για ανθρώπους που «πιάνουν τα χέρια τους». Δημιουργικότητα δεν είναι μόνο οι τεχνολογικές startups. Είναι κι ένα «ζιπουνάκι» που έχει φτιαχτεί με μεράκι και φροντίδα. Που δεν έχει φτιαχτεί σε κάποιο σκλαβοπάζαρο της Κίνας αλλά εδώ, από μια γιαγιά Ελληνίδα που δεν τα καταφέρνει με τα 340 της σύνταξης του ΟΓΑ.

Πριν από κάνα δυο μήνες, σε μια συνάντηση γνωριμίας που είχα με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο, προσπάθησα να γίνω κατά κάποιο τρόπο η φωνή αυτών των ανθρώπων που δεν έχουν φωνή και οδηγούνται σε υποχρεωτικό εγκλεισμό στα σπίτια τους και στην ανέχειά τους. Του είπα λοιπόν πως θα έπρεπε να βρεθεί μια απλή λύση, με ένα τέλος οικοτεχνίας που δεν θα ξεπερνούσε τα 200 – 300 ευρώ (σε 2 ή 3 δόσεις) και να παίρνουν οι άνθρωποι αυτοί μια άδεια για να μπορούν να πωλούν νόμιμα αυτά που δημιουργούν χωρίς να είναι υπόχρεοι άλλης φορολογικής ή ασφαλιστικής επιβάρυνσης. Στην αρχή μου άρχισε τα «φιλελεύθερα» περί της «φορολογικής ισότητας» των πολιτών. Μετά κάτι σημείωσε κι είπε θα το δει. Να σας πω την αλήθεια δεν το βλέπω.

Αριστερή πολιτική πάντως δεν σημαίνει επιδόματα και φιλοδωρήματα. Αριστερή πολιτική σημαίνει θετικές διακρίσεις υπέρ των φτωχών προκειμένου να έχουν την ευκαιρία τους. Αλλιώς, πολύ φοβάμαι πως θα τον διαβούμε τον… Ρουβίκωνα!

Ακούσατε…. ακούσατε…

aleksandros163Ακούσατε…. ακούσατε… Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι
Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι,
Πολωνοί, αγάδες, πασάδες, ντερβισάδες,
Ρώσοι, Μπόερς και Οθωμανοί….

Σόιμπλε και ΔΝΤ θέλουν λέει κι ένα νέο «μίνι μνημόνιο» στη μορφή ενός σκληρού Μεσοπρόθεσμου πλαισίου για την επόμενη τετραετία. Έτσι να μας βρίσκεται, μη τυχόν και «σταθεροποιηθούμε».

Τούτων δοθέντων, κατά διαταγή του πολυχρονεμένου μας πασά όποιος μπορέσει και σκοτώσει τον κατηραμένον όφιν που είναι στο αραχνιασμένο σπήλαιο θα πάρει εκατό λίρες μπαξίσι, τη θυγατέρα του πασά δια σύζυγον
και μετά τον θάνατον του πασά θα λαμβάνει και τον θρόνον!

Αυτά τα ωραία έχει η επικαιρότητα σήμερα…

Είναι ο «πανωλεθρίαμβος», η Αριστερά της εποχής μας;

kastanasΟι περισσότερες κουβέντες ξεκινάνε πλέον με το ερώτημα «πως τα βλέπεις τα πράγματα;» και συνήθως ακολουθούν  διάφορες γκριμάτσες και άσεμνες χειρονομίες. Ο πρωθυπουργός έγραψε χθες  στην Εφημερίδα των Συντακτών – και πολύ σωστά – πως «ούτε η τυφλή σύγκρουση, ούτε η επιστροφή στην αντιπολίτευση, ούτε η οικειωθελής αναχώρηση από τις κυβερνητικές ευθύνες συνιστά αριστερή στρατηγική». Το υπαρξιακό ερώτημα της Αριστεράς όμως δεν μπορεί να σταματά εδώ. Οφείλει να βλέπει που και που τον εαυτό της στον καθρέπτη και να διερωτάται αν έχει  στρατηγική για τη διαχείριση μιας «κατάστασης πραγμάτων» που εμφανίζει – ενδεικτικά σταχυολογώ μόνον από τις ειδήσεις της τελευταίας εβδομάδας – τα ακόλουθα χαρακτηριστικά «ανεμόμυλου»:

Πρώτα απ’ όλα σε καμία σοβαρή χώρα το γραφείο πρωθυπουργού δεν απαντά σε σχολιαστή μιας ξένης εφημερίδας, όποιος κι αν είναι ο σκοπός του δημοσιεύματός του. Ακόμα δε χειρότερα,  όταν η απάντηση είναι γραμμένη σε ύφος και στυλ «Άντε γεια»,  λες κι έχουν προσλάβει το Τάκη για Διευθυντή Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού.

Δεύτερον είχαμε ένα αιφνίδιο καβγαδάκι με τον Σόιμπλε, καθώς από ελληνικής πλευράς άρχισε ξαφνικά να διακινείται το σενάριο της μη συμμετοχής του ΔΝΤ στο πρόγραμμα. Κάτι τέτοια «τρελά» είχε αρχίσει να λέει κι η κυβέρνηση Σαμαρά ( «θα βάλουμε το ΔΝΤ στο πίσω κάθισμα») κι άρχισε να μετράει μέρες αντίστροφα…

Τρίτον,  με μόλις 10% τηλεθέαση της συνέντευξης του πρωθυπουργού στην ΕΡΤ στα γενικά και 6% στα νεανικά κοινά, είναι αμφίβολο αν φτάνει  το κομπλιμέντο της Μενεγάκη, η οποία παραδέχθηκε δημόσια πως ο Τσίπρας δείχνει μικρότερός της. Μάλλον χρειαζόταν κάτι περισσότερο…

Τέταρτον,  η ανάπτυξη έρχεται. Όπως ίσως πληροφορηθήκατε συστήνεται κυβερνητική επιτροπή για Μεγάλα Έργα Υποδομής με συντονιστή τον Αλέκο Φλαμπουράρη! Είναι η επιβεβαίωση της γνωστής ρήσης «ευτυχία είναι να ζεις στο στοιχείο σου».

Πέμπτον, τι παιδιά βγάζει η Κρήτη! Μετά τον μελισσοκόμο Κρητικό το πανελλήνιο ανακάλυψε τον… Πολάκη. Η επιτομή της «Κοινωνίας του Θεάματος» του Γκυ Ντεμπόρ προσωποποιημένη. Νομίζω πως πλέον το ρείκι είναι μονόδρομος… διά πάσα νόσο και μαλακία.

Έκτον, αυτό που ο Βενιζέλος πάει πάντα και «χώνεται» την ώρα που μιλούν οι αρχηγοί, φαντάζομαι η Φώφη θα το βλέπει, ε; Το βλέπει και ο Τσίπρας, ε;

Έβδομον, η αγορά κοιμάται και ξυπνάει με το ερώτημα: Που θα φτάσει η «μετοχή» του Λεβέντη; Θα αποδειχθεί «φούσκα» ή θα δώσει λεφτά στους «επενδυτές»; Έλα ντε…

‘Ογδοον, όσοι περίμεναν τον «Μαύρο Δεκέμβρη» θα πρέπει να περιμένουν μέχρι του χρόνου πάλι.

Κατόπιν τούτων,  τι να κάνει κι ο πρωθυπουργός, πήγε να δει μετά της συζύγου και του μισού υπουργικού συμβουλίου την παράσταση «Θεέ μου, τι σου κάναμε» του Λαζόπουλου. Κανονικά η παράσταση θα έπρεπε να έχει τον τίτλο «Λαέ μου, τι σου κάναμε» αλλά μικρή σημασία έχει αυτό. Όπως είπε κι ο πρωθυπουργός «Μοιάζει λίγο από τα έργα κλασικών». Από..! Τώρα τελευταία ο πρωθυπουργός έχει αρχίσει και ψωνίζει  συντακτικό από  τα lidl, όπως λένε και στο twitter.

Αθροίστε τώρα τον Αμβρόσιο, τον Φαήλο και την Μπαλατσινού  που καλούν ο καθένας το «πιστό ποίμνιό» του να «φτύνει» τους ομοφυλόφιλους ( και προφανώς όχι για να μην τους ματιάσουν), την ίδια ώρα που ειδικές μονάδες καταστολής συλλαμβάνουν καστανάδες και μανάβισσες γιαγιάδες για φοροδιαφυγή! Ακόμη και η πιο ζωηρή φαντασία αδυνατούσε να συλλάβει αυτό που αποκαλύπτει η  «πρώτη φορά αριστερά», δηλαδή πως για να αλλάξουμε αναπτυξιακό πρότυπο πρέπει να τελειώνουμε με τη μαφία των καστανάδων που γονάτισε τη χώρα.

Με τέτοια «ρότα» για το … «ακυβέρνητο καράβι», σε πολύ λίγο ο Ρουβίκωνας των αναρχικών θα έχει πιο πολλούς οπαδούς από το Ποτάμι. Και θα’ ναι μόνον η αρχή…

Α.. και πριν κλείσουμε να σας ενημερώσουμε πως  κάποιοι «μαυριδεροί» συνεχίζουν να πνίγονται αδιάλειπτα όταν δεν «ψήνονται» σε ηλεκτροφόρους φράχτες, ενώ εμείς στολίσαμε σπίτια και επιχειρήσεις που θα πάρουν οι τράπεζες, ύστερα από άλλη μια πετυχημένη «διαπραγμάτευση»!

Εν κατακλείδι, στο αρχικό ερώτημα «πως τα βλέπεις τα πράγματα;» η μόνη έντιμη απάντηση που μπορεί να σταθεί είναι: Πανωλεθρίαμβος!

Αναμένω λοιπόν σε  ένα επόμενο άρθρο του ο πρωθυπουργός να μας εξηγήσει αν αυτός ο «Πανωλεθρίαμβος» συνιστά «την Αριστερά της εποχής μας» και θα πρέπει όχι μόνο να αρκεστούμε σε αυτό αλλά και να το υπερασπιστούμε.

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post