Παιδιά, μήπως να πάμε παρακάτω;

Τρομερός είναι ο θυμός ενός λαού που μουρμουρίζει . To έγραψε ο Αισχύλος και το εισέπραξα κυρίως τις μέρες του Πάσχα, τόσο στην πόλη όσο και στην ύπαιθρο. Δεν θυμάμαι πιο κατσουφιασμένο Πάσχα σε αυτή τη χώρα. Παντού ένα «μουρμουρητό» που μοιάζει με παραμιλητό καταθλιπτικού.  Γι αυτά που θα μπορούσαν να γίνονται και δεν γίνονται. Και γι αυτά που δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν κι όμως είναι γεγονότα.  Οπότε τα κύματα της δυσφορίας  που σε πρώτη φάση έγιναν αγανάκτηση στις πλατείες κι έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα πλέον είναι ένας συμπιεσμένος θυμός σε μορφή μοναχικής κατάθλιψης. Δεν ξέρω τι πολιτική στάση σηματοδοτείται από αυτή τη συμπεριφορά, γνωρίζω όμως πως όταν κανείς δεν ξέρει τι να κάνει, συνήθως κάνει το χειρότερο. Δότι δεν έχει τη διαύγεια για να κάνει το αυτονόητο.

Θυμωμένοι και συγχυσμένοι οι Έλληνες γιατί τα παιδιά τους είτε θα θάβονται, κυριολεκτικά αν είναι πιλότοι, μεταφορικά αν είναι «ντελίβερι» είτε θα μεταναστεύουν. Καταθλιπτικοί γιατί δεν ξέρουνε τι να κάνουνε για να το αποτρέψουν ως το χειρότερο σενάριο για τους εαυτούς τους κι αυτούς που ακολουθούν. Κι αυτό είναι μεγάλη αποτυχία μιας κοινωνίας.

Το να αναθεματίζουμε συλλήβδην τη Μεταπολίτευση είναι γελοίο και τραγικό μαζί. Έγινε αυτό που μπορούσε να γίνει, κάτω από τις δοσμένες συνθήκες. Σήμερα όμως ο πλανήτης βρίσκεται εν βρασμώ, νέες συνθήκες δημιουργούνται στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα καθώς η παγκοσμιοποίηση των αγορών οδήγησε στην παρακμή του έθνους – κράτους, βοηθώντας όμως την ίδια στιγμή την επιχειρούμενη ανάδυση των Αυτοκρατοριών του ανατολικού δεσποτισμού ( Ρωσία, Τουρκία, Ιράν, Κίνα). Η παγκόσμια δημοκρατία αποδεικνύεται όνειρο απατηλό και ο εφιάλτης του ολοκληρωτισμού επιστρέφει.

Οπότε το αυτονόητο σε αυτές τις περιστάσεις είναι αν μη τι άλλο, η ενότητα. Η ενότητα για να υπερασπιστούμε συλλογικά τις αξίες που περιγράφονται τόσο ξεκάθαρα στον «Επιτάφιο» του Περικλή και είναι η αληθινή εθνική κληρονομιά μας. Την Πατρίδα και τη Δημοκρατία. Γιατί μόνο αν υπάρχει πατρίδα και δημοκρατία μπορεί να θεμελιωθεί η ελευθερία του ατόμου. Αλλιώς είναι μια ζωτική ψευδαίσθηση που μας οδηγεί στο γκρεμό.

Πατρίδα και Δημοκρατία, μαζί.  Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε μέσα από τον εσωτερικό  διχασμό και τη σύγκρουση. Είναι η ώρα να δούμε τη δημοκρατία της συνεργασίας, του «εμείς» και όχι των παραταξιακών περιχαρακώσεων που γεννήθηκαν μέσα σε άλλες συγκυρίες κι εκφράζουν άλλες εποχές.

Είναι τραγικό σε αυτές τις στιγμές, με τους δανειστές να κάνουν «μπαλάκι» το ζήτημα του χρέους, τους εταίρους να παζαρεύουν τις συντάξεις με το όνομα της «Μακεδονίας» και τον Ερντογάν να μας κάνει καθημερινό bullying, το πολιτικό σύστημα να βρίσκεται στην ιδεολογικο-κομματική «κοσμάρα» του.  Να κάνουν προτεραιότητα το πως θα την πει ο ένας στον άλλο και όχι πως να δώσουμε με μια φωνή, ενιαία και ισχυρή, τη σωστή απάντηση στις τεράστιες προκλήσεις και πιέσεις που δεχόμαστε από παντού.

Φτάσαμε έτσι στο σημείο που τη σωστή πολιτική απάντηση στο μεγάλο διακύβευμα της συγκυρίας για τη χώρα να τη δίνει ο Μιχάλης Σάλλας και όχι οι αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησης και οι τομεάρχες της αντιπολίτευσης. Τη μεταφέρω επί λέξει από σχετικό άρθρο του: » Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, μια χρησιμοποίηση της προληπτικής γραμμής θα σήμανε ένα νέο σκληρό μνημόνιο, νέα μέτρα, επιβολή καινούργιων περιορισμών, που δύσκολα θα δεχθεί η κοινωνία, η οποία έχει κουραστεί από περίπου 10 χρόνια μνημονίων, και ακόμα πιο δύσκολα θα διαχειριστούν την κατάσταση οι πολιτικοί».

Όσο δεν γίνεται το αυτονόητο, όσο δεν υπάρχει αρραγές εσωτερικό μέτωπο, η χώρα θα είναι ανοιχτή στις απειλές που δέχεται κι εξαναγκάζεται να υποκύπτει.  Κι αυτό συνιστά μεγάλη ιστορική ευθύνη πλέον.

Η πρωτοβουλία ασφαλώς σε αυτές τις περιπτώσεις ανήκει στην κυβέρνηση. Αυτή πρέπει να δώσει το στίγμα των προθέσεών της. Για να επιτύχει αληθινή ενότητα και ομοψυχία, όπως απαιτούν οι περιστάσεις. Και όχι να συζητάμε στα σοβαρά ποια πλειοψηφία θα μπορούσε να κάνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Ευάγγελο Βενιζέλο ή τον Κώστα Καραμανλή. Αυτή είναι παρακμιακή πολιτικάντικη συζήτηση…

Αν δεν μπορούν να το πετύχουν ο Τσίπρας κι ο Κυριάκος τότε ας πάμε παρακάτω… Είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που πιστεύουμε πως θα μπορούσαν να τον πετύχουν σίγουρα ο Κώστας Μπακογιάννης με τη Ρένα Δούρου. Και όσοι αμφιβάλουν γι αυτό, ας διαβάσουν με προσοχή το πως αποχαιρέτησε ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας τον Ευρυτάνα πολεμιστή του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, υπασπιστή του Άρη Βελουχιώτη, τον Καπετάν Ερμή… Ν’ ανοίξουν λίγο τα μυαλά τους, μπας και προλάβουμε να σώσουμε τίποτα σε αυτή τη χώρα.

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post   

Η «πνιγμένη» αυτοδιοίκηση «από τα μαλλιά της πιάνεται»!

Όπως πολύ ωραία το διατύπωσε με το βρετανικό «φλέγμα» του, ο «πατέρας» της αναλυτικής φιλοσοφίας,  Μπέρτραντ Ράσελ: «Δημοκρατία είναι η διαδικασία με την οποία διαλέγουμε αυτόν στον οποίο θα ρίξουμε το φταίξιμο». Γι αυτό κι έχουνε τον Τζοχατζόπουλο και τον μπαινοβγάζουν στη φυλακή για να βλέπει ο κόσμος πως βρήκανε αυτόν που «φταίει». Διότι κατά τα λοιπά, δεν φταίει κανένας, ποτέ και για τίποτα.

Το πράγμα αποδείχθηκε περίτρανα στις πλημμύρες. Ο ένας «μπαλάκι» τις ευθύνες στον άλλο παίζοντας την … κολοκυθιά. Ποιος φταίει; Η Δούρου! Και  γιατί να φταίει η Δούρου; Και ποιος να φταίει; Να φταίει ο δασάρχης που δεν έδινε τις άδειες. Μα γιατί να φταίει ο δασάρχης και να μην φταίει το υπουργείο;  Α όλα κι όλα το υπουργείο δεν φταίει ποτέ. Η Δήμαρχος της Μάνδρας φταίει που είναι «πουλέν» του Βενιζέλου!

Το πόσο γελοίο είναι όλο αυτό προφανώς το αντιλήφθηκε ακόμη και η ίδια η Περιφερειάρχης Αττικής, κι αποφάσισε να καταθέσει μήνυση ενάντια στον εαυτό της,  μεταξύ όσων συμπεριλαμβάνονται στο  «κατά παντός υπευθύνου». Κι έγινε γελοίο στο τετράγωνο.  Και το έκανε  λανσάροντας ταυτόχρονα νέο «λουκ» στο χτένισμά της. Εμ, ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται.

Αλλά αυτό το «αυτοδιοικητικό ζεν»  στο οποίο ζουν οι αιρετοί μας εκπρόσωποι σε Δήμους και Περιφέρειες  δεν αφορά μόνο την Αττική. Όπου βρέχει γίνονται πλημμυρικά φαινόμενα και η χώρα είναι παντελώς απροετοίμαστη γι αυτό που συμβαίνει. Πριν από τη Μάνδρα πνίγηκε η Σαμοθράκη αλλά κανένας δεν έδωσε σημασία γιατί πέφτει «κομματάκι» μακριά. Αλλά και μετά τη Μάνδρα,  πνίγηκαν προχθές το Μεσολόγγι και το Αγρίνιο. Εκεί ο Κατσιφάρας ως περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας τι έχει να πει; Κίνημα Αλλαγής; Ο Καχριμάνης πάνω εκεί στην Ήπειρο που πνίγηκαν Πρέβεζα, Τζουμέρκα και Ζαγοροχώρια, τι λέει στο «ποίμνιο»; Ζήτω ο Κυριάκος;

Καλά είναι τα αυτοδιοικητικά αξιώματα και οι εκλογές και να βάφονται με χρώματα οι χάρτες της Ελλάδας. Αλλά θα έπρεπε πέρα από το πολιτικό «πανηγύρι» να υπάρχει και ουσία. Δυστυχώς ουσία δεν υπάρχει. «Δημοκρατικό»  καθήκον για κάθε αυτοδιοικητικό άρχοντα, πρώτου ή δεύτερου βαθμού,  είναι κατά τη γνώμη του, μόνον το που θα ρίξει την ευθύνη και όχι να πάει στο καθρέπτη του μπροστά και να πει «φτου σου ρε μασκαρά που άφησες ανθρώπους να πνιγούν». Οι όποιες τιμητικές εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Η αυτοδιοίκηση είναι με τα χέρια κάτω, παρατηρητής του δράματος. Δεν είναι θέμα αρμοδιοτήτων. Ούτε χρημάτων. Είναι θέμα κουλτούρας και προτεραιοτήτων. Η οχύρωση της χώρας με έργα υποδομής έναντι των ακραίων φυσικών φαινομένων που θα παρατηρούνται όλο και συχνότερα λόγω της κλιματικής αλλαγής επιβάλλει στην  αυτοδιοίκηση τουλάχιστον, ως τη πιο κοντινή προς τον πολίτη εξουσία, να θέσει σε προτεραιότητα την προστασία του πληθυσμού. Και για να το πράξουν πρέπει να μπορούν να συνεργαστούν τουλάχιστον οι δύο βαθμοί της αυτοδιοίκησης μεταξύ τους και όχι να κοιτάνε πως θα βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου για λόγους προσωπικών ή κομματικών σκοπιμοτήτων. Διότι έτσι η χώρα πάει «στα τυφλά» κι αυτό κοστίζει ανθρώπινες ζωές, περιουσίες και χρήματα των σκληρά φορολογούμενων πολιτών.