Ημέρα Ανυπακοής

Αγαπώ την Αμερική. Γι αυτό και δεν έχω πάει ποτέ. Έχω συνειδητοποιήσει πως αγαπώ τον μύθο της και προτιμώ να μένω πιστός  σε αυτή την εξιδανίκευση,  παρά να προσγειωθώ στο σκληρό έδαφος της πραγματικότητάς της. Θα με απογοήτευε όπως συμβαίνει με τους έρωτες, των οποίων το καλύτερο κομμάτι είναι η αναμονή τους.  Από τη στιγμή που συμβαίνουν, φθείρονται.

Αγαπώ το ελεύθερο πνεύμα της. Αυτό που ενσάρκωσε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας λέγοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας:

«Δεχόμαστε τις εξής αλήθειες ως αυταπόδεικτες, πως όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, και προικίζονται από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα απαραβίαστα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη Ζωή, το δικαίωμα στην Ελευθερία, και το δικαίωμα στην επιδίωξη της Ευτυχίας.

Πως για να εξασφαλιστούν αυτά τα δικαιώματα, ιδρύονται Κυβερνήσεις μεταξύ των Ανθρώπων, αντλώντας τις εύλογες εξουσίες τους από την συναίνεση των κυβερνημένων.

Πως όποτε μια Μορφή Κυβέρνησης γίνεται καταστροφική για τους σκοπούς αυτούς, είναι Δικαίωμα του Λαού να την αλλάξει ή να την καταργήσει, και να εγκαταστήσει νέα Κυβέρνηση θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές και οργανώνοντας τις εξουσίες της σε τέτοια μορφή, ώστε να φανεί πιθανότερο να επιφέρει την Ασφάλεια και την Ευτυχία του.».

Αυτό το «ελεύθερο πνεύμα» ασφαλώς υποτάχθηκε στους σιδερένιους νόμους της οικονομίας, οπότε αναπόφευκτα, στο τέλος,  επιβίωσε τσακισμένο μόνο στην ποίηση του Άλλεν Γκίνσμπεργκ,  στη λογοτεχνία του Τζακ Κέρουακ και στο επαναστατικό αίτημα που τραγουδούσε ο  Τζιμ Μόρισον «θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα».  Και μετά;

Ειλικρινά δεν ξέρω αν η Αμερική έχει πλέον να πει κάτι περισσότερο από την τεχνολογία,  ως ηγέτιδα δύναμη της Δύσης. Στο βαθμό πάντως που για τον δυτικό πολιτισμό παραμένει κυρίαρχο το αφήγημα του «ελεύθερου πνεύματος», τότε αυτός ή θα συντριβεί πάνω στα τείχη της υποκρισίας του ή θ’ αναγκαστεί να αναγνωρίσει πως  η ανυπακοή είναι η πρώτη και έσχατη πράξη ελευθερίας. Μόνο ένα ελεύθερο όν μπορεί να αρνηθεί. Και μόνον έτσι η ανθρώπινη ζωή έχει αξία. Αλλιώς δεν διαφέρει σε τίποτα από την κατάσταση που χαρακτηρίζει τα ζώα, δηλαδή την υποταγή στην αναγκαιότητα του ελευσόμενου.

Δίκη Σώτης Τριανταφύλλου: Υπάρχουν “απαγορευμένες σκέψεις”;

Το γεγονός ότι έχουμε την πρώτη δίκη για ισλαμοφοβία στην Ελλάδα είναι η απτή απόδειξη πως καλούμαστε πλέον να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα που ξεπερνάει τα ως τώρα συνήθη δεδομένα. Η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου θα απολογηθεί «για δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους» με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο και μετά από μήνυση που κατατέθηκε από τον διαχειριστή της σελίδας «Παρατηρητήριο ρατσιστικών εγκλημάτων στην Ελλάδα», Παναγιώτη Δημητρά, με αφορμή ένα άρθρο της.

Η συγγραφέας κατηγορείται για τη φράση της πως «ο Μάρκο Πόλο [είπε πως] φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι».

Θα μπορούσε ο κ. Δημητράς να γράψει ένα απαντητικό άρθρο στην κ. Τριανταφύλλου. Θα μπορούσε να είναι κι ένα ενδιαφέρον debate που θα εμπλούτιζε τον δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα αυτά. Αντίθετα ο κ. Δημητράς έσπευσε να ποινικοποιήσει την έκφραση μιας γνώμης, ξεκινώντας ένα «κυνήγι μαγισσών».

Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις απόψεις της Σώτης Τριανταφύλλου, η συγγραφέας θα πρέπει να μπορεί να τις εκφράζει. Ο ρατσισμός, έτσι κι αλλιώς, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με δίκες, ούτε με λογοκριτές. Είναι ο πιο λάθος δρόμος διότι οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Η «ηθική αναμόρφωση» δια της βίας είναι ο πιο ακραίος ρατσισμός, τον οποίο και επεφύλασσαν διαχρονικά οι «πεφωτισμένες» ελίτ έναντι του αμαθούς «πόπολου». Οδηγεί πάντα σε καθεστώτα ετερονομίας, αυταρχισμού και δογματισμού, όποιον μανδύα εξουσίας κι αν χρησιμοποιούν κάθε φορά.

Τον ρατσισμό τον πολεμάει μόνο η συνειδητότητα. Το να ξέρεις τι είσαι, ώστε να μην προβάλεις τους φόβους σου πάνω στους άλλους. Και να ξέρεις τι θέλεις, ώστε να περιφρουρείς την αξιοπρέπειά σου. Αυτό είναι το μέτρο της προσωπικής μας ελευθερίας και αυτονομίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευματικό επίπεδο με την ακατάπαυστη ανανέωση της σκέψης και την αναζήτηση νέων ιδεών. Μπορεί να ακούγεται «ιδεαλιστικό» σε καιρούς που κατρακυλάμε στο κάτω μέρος του τροχού της ιστορίας. Όμως μόνο αν επιμείνουμε να κινούμαστε προς αυτή την ιδέα, θα καταφέρουμε να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι.

Η υπόθεση αυτή λοιπόν δεν είναι καθόλου αστεία και δεν πρέπει να υποτιμηθεί η σημασία της. Οφείλει να εγείρει πολλές συνειδήσεις, δημοκρατικές συνειδήσεις, οι οποίες είναι καιρός πλέον να πάψουν να πιστεύουν πως η σιωπή είναι χρυσός. Τα «ουργουελιανής» έμπνευσης παρατηρητήρια που θα ελέγχουν τι μπορεί να εκφράζεται δημόσια και τι όχι, προφανώς είναι ένα εξαιρετικά ανησυχητικό προμήνυμα για το που πάει το πράγμα.

Αν αρχίσουν να υπάρχουν «απαγορευμένες σκέψεις» σύντομα θα υπάρχουν και «απαγορευμένα βιβλία» και «απαγορευμένοι συγγραφείς» και λίαν συντόμως «απαγορευμένοι άνθρωποι», πάντα στο όνομα μιας «ανώτερης πραγματικότητας», δηλαδή μια επί της ουσίας αθεϊστική θεοκρατία.

ΥΓ: Στη φωτογραφία, η ρεαλιστική αποτύπωση ενός «φρικαρισμένου» αισθήματος κατωτερότητας και μιας μωροφιλόδοξης και αστήρικτης αυθάδειας. Ελπίζω να μην διαπράττω διπλό ρατσιστικό έγκλημα τώρα…

«Ψήνεσαι» για μια… επανάσταση;

k8-keynote-the-personal-revolution-1-638Παρά τα κατά καιρούς αναγγελθέντα και υπεσχημένα,  δεν υπάρχει κανένα μαγικό εγχειρίδιο που να δίνει τις ορθές οδηγίες χρήσης της Ιστορίας. Αντίθετα το μήνυμα το οποίο σαν κόκκινη κλωστή διαπερνά τους πολιτισμούς μέσα στην ιστορική διαχρονία, είναι πως ο τρόπος της σκέψης μας αντανακλάται στον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και το αντίστροφο. Ωστόσο, τα σκουπίδια τα κρύβουν εύκολα οι λέξεις. Γι αυτό και μαζεύτηκε πολλή σαβούρα μέσα στο μυαλό και είναι ώρα να ρίξουμε αυτή τη σαβούρα στη θάλασσα για να μην μπατάρει το καράβι. Να ξαναψάξουμε καλά μέσα στα λόγια και να κρατήσουμε ό,τι πραγματικά έχει αληθινή αξία για τον πλανήτη μας και την ανθρωπότητα.

Με απλά λόγια εάν θέλουμε έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης για τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας, θα πρέπει να σκεφτόμαστε και να πράττουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας με πλήρη δέσμευση στις αξίες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Γνωρίζοντας πως όσο αποκλίνουμε από τη πλήρη δέσμευση, τόσο ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε θα ρέπει προς την πλευρά του φόβου και της αδικίας.

Όλα εδώ πληρώνονται και πλέον το γνωρίζουμε όλοι. Ωστόσο, είναι μια εξαιρετικά ενοχλητική σκέψη και για τον ναρκισσευόμενο και για τον καταθλιπτικό εαυτό μας. Ξεγελιόμαστε από την ξενικότητα που μας συνοδεύει μέσα μας και δεν αντιλαμβανόμαστε πως δημιουργούμε κάθε δευτερόλεπτο, κάθε στιγμή τον κόσμο μας.   Με όλα όσα κάνουμε ή δεν κάνουμε, με όλα όσα σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, πιστεύουμε…

Ζητάμε άλλα από αυτά που δίνουμε διαιωνίζοντας ένα σύστημα κυριαρχίας του φόβου και της αδικίας. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να βρούμε μια νέα ιδεολογία για να αλλάξουμε τον κόσμο. Αυτό το έχουμε δοκιμάσει και απέτυχε ιστορικά. Το ζήτημα είναι να βρούμε τη δύναμη προκειμένου να αλλάξουμε τους εαυτούς μας. Να τους καταστήσουμε αυθεντικούς και ελεύθερους, ώστε να εννοούμε αυτό που λέμε. Να ενσαρκώνουμε το Λόγο ως Πράξη, αναλαμβάνοντας πλήρως την προσωπική ευθύνη που οφείλει να επιδεικνύει ο ελεύθερος άνθρωπος.

Αν έχει μια ελπίδα να μην καταρρεύσει ο ανθρώπινος πολιτισμός μέσα σ’ ένα σκοτεινό μηδενισμό, τη χρωστάει σε αυτούς που δεν έχουν καμία ελπίδα να αντέξουν το βάρος αυτής της κατάρρευσης. Δηλαδή, σε όλους εμάς.

“We the people” που λέει και η προμετωπίδα του αμερικανικού συντάγματος.  Ωστόσο, η  μεγάλη επανάσταση που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο πλέον, δεν μπορεί να είναι ούτε εθνική, ούτε ταξική. Ιστορικά ό,τι είχαν να δώσουν αυτές οι μορφές επαναστάσεων το έδωσαν.

Η επανάσταση μπορεί να είναι μόνο προσωπική. Μοναδική για το καθένα μας. Κι ακριβώς γι αυτό, παγκόσμια!

Πρώτη δημοσίευση: My Penteli

Η εντιμότητα του Ρωχάμη και η πολιτική ηγεσία μας

ROHAMIS_542_355Στο βαθμό που η αυριανή Σύνοδος Κορυφής αποδειχθεί επί της ουσίας μια «τρύπα στο νερό», τότε η απανθρωπιά σε βάρος ανθρώπινων ψυχών θα συνεχίζεται και η Ελλάδα θα ανεβαίνει «σεμνά και ταπεινά» τα σκαλοπάτια του ευρωπαϊκού βωμού, στο ρόλο της «Ιφιγένειας».

Δυστυχώς στο σενάριο αυτό, όλο το ελληνικό πολιτικό σύστημα – πλην Λεβέντη και ΚΚΕ – έχει βάλει από το απόγευμα της Παρασκευής την υπογραφή του και όλο το υπόλοιπο «στόρι» είναι πλέον το πως θα επιβραδύνουμε την «ώρα και τη στιγμή» της τελετουργικής «θυσίας». Εν τω μεταξύ, θα ελπίζουμε πάντα σε ένα θαύμα…

Υπό αυτές τις συνθήκες, το λιγότερο θα ήταν  ο καθένας να κάνει σωστά τη δουλειά του. Πράγμα που σημαίνει πως η πολιτική ηγεσία  μιας χώρας σε τέτοιες συνθήκες,  δεν θα πρέπει να παίζει το ρόλο του τηλεοπτικού σχολιαστή. Για να δικαιολογεί τον ηγετικό ρόλο της και να επιτελεί την αποστολή της, η πολιτική θα πρέπει  να ηγείται της πραγματικότητας  και όχι να άγεται από αυτήν. Αν δεν μπορεί η πολιτική να ηγηθεί, τότε «κάνουν παιχνίδι» δυνάμεις που στερούνται της παραμικρής δημοκρατικής νομιμοποίησης. Αλλά αυτό είναι ευθύνη της πολιτικής να το αποτρέψει ως ενδεχόμενο και να «κάψει το σενάριο».

Την αδυναμία της πολιτικής να ηγηθεί,  με επάρκεια,  απέναντι σε κρίσιμες προκλήσεις για την ιστορία αυτού του τόπου,  μαρτυρούν τα όσα έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια σε βάρος των απλών πολιτών, στο όνομα μιας κατασκευασμένης «συλλογικής ευθύνης» που δικαιολογεί όλες τις συστηματικές παραβιάσεις των δημοκρατικών κανόνων και των  θεσμικών εγγυήσεων που απορρέουν από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Το «κανείς δεν είναι αθώος» είναι η πιο μαύρη κι αποκρουστική μορφή ολοκληρωτισμού,  η οποία δυστυχώς εμπεδώνεται όλο και περισσότερο ως «κοινή λογική» και «μέση συνείδηση» κι έτσι «αθωώνεται» κάθε εγκληματική εξουσία που ασκείται σε βάρος των απλών καθημερινών ανθρώπων, των αναγκών τους και των δικαιωμάτων τους.

Πριν από μερικά βράδια, είδα μια τηλεοπτική συνέντευξη του Ρωχάμη στον Πέτρο Κωστόπουλο. Και μου έκανε εντύπωση η απάντηση που έδωσε όταν ρωτήθηκε πως κατάφερνε να είναι για είκοσι χρόνια  στην κορυφή της ιεραρχίας των φυλακών χωρίς να χρησιμοποιεί βία. Απάντησε: «Είχα κερδίσει τον σεβασμό τους γιατί ήξεραν πως αν έπαιρναν μέρος σε μια εξέγερση που οργάνωνα εγώ δεν θα πάθαιναν κακό. Θα είχα εξασφαλίσει από πριν να μην μπουν μέσα τα ΜΑΤ να μας τσακίσουν και να καταφέρουμε να κερδίσουμε και κάτι».

Πράγματι, είναι για σεμινάριο ηγεσίας αυτή η εντιμότητα του Ρωχάμη. Αυτό κάνει μια αληθινά έντιμη ηγεσία. Έχει φωνή, τόλμη και θάρρος, αλλά ταυτόχρονα δεν αφήνει τον λαό της εκτεθειμένο από τις δικές της πράξεις ή παραλείψεις να «τσακιστεί». Μπορεί το σημερινό πολιτικό σύστημα να ισχυριστεί κάτι τέτοιο; Ούτε γι αστείο. Μπορεί άραγε η σημερινή πολιτική ηγεσία της χώρας με το ανακοινωθέν που συνυπέγραψε, να το εγγυηθεί αυτό στην αυριανή  Σύνοδο Κορυφής; Χλωμό…

ΥΓ: «Όταν η ελευθερία πεθάνει στις καρδιές των ανδρών και των γυναικών, όπου κάποτε υπήρχε, τότε κανένα σύνταγμα, κανένας νόμος κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να τη σώσει». Το απόφθεγμα αυτό του αμερικανού δικαστή  Learned Hand από την ομιλία του με το τίτλο «The Spirit of Liberty», στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης τον Μάιο του 1944, είναι δραματικά επίκαιρο για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ευρώπη σήμερα. Το τέλος της ελευθερίας σημαίνει και τέλος της υπευθυνότητας. Κι αυτό συνεπάγεται μόνον βαρβαρότητα και θάνατο. Αλλά όπως λέει κι ο Ρωχάμης «το τελευταίο κόλπο δεν έχει γίνει ακόμη»!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Το Μανιφέστο της Ευτυχίας

cropped-heterocouple.jpgΟι αληθινά μυημένοι στα μυστικά της καλής ζωής, ξέρουν μόνο ένα πράγμα. Δεν ερχόμαστε σε αυτόν τον συμπαθητικούλη, αν και απατηλό, κόσμο για να κερδίζουμε στη ζωή αλλά για να κερδίσουμε τη ζωή!

Σπουδαίο μάθημα. Καμιά βούληση δεν μπορεί να είναι ελεύθερη όσο η ζωή είναι αυτή που είναι. Άστατη, αινιγματική, κυκλοθυμική, πότε τρυφερή και πότε σκύλα, πότε σοφή και συνετή και πότε χαώδης και μυστηριώδης. Πότε να μας γεμίζει υποσχέσεις και πότε να τις παίρνει όλες μία μία πίσω. Να γελάει με σαρκασμό ενώ γεμίζει δάκρυα και αγωνία. Ξέφρενη βακχίδα. Εκδικητική Αμαζόνα. Εσχάτως, σε κατάθλιψη. Γιαγιά όλων των παραμυθιών. Μάγισσα με φίλτρα και με ξόρκια, εξίσου ικανή να φέρνει φως και να βυθίζει στο σκοτάδι.

Οι πολλοί ακολουθούν τον «οδηγό χρήσης για τη ζωή», τον οποίο «εκδίδει» ο εκάστοτε κυρίαρχος πολιτισμός μέσα στην ιστορία. Ωστόσο, ο κοινός παρονομαστής είναι πάνω κάτω ο ίδιος. Πρόκειται για την εξουσιαστική επιβολή πάνω στους άλλους, δηλαδή για την εξουσιαστική επιβολή πάνω στην ίδια τη ζωή.

Άσχετα με ό, τι κάνουμε ή λέμε μέσα σε κάθε ιστορική εποχή, αυτό που όλοι βαθιά επιθυμούμε και δεν έχει νόημα να το αρνούμαστε υποκριτικά, είναι να ρίξουμε τη ζωή στο κρεβάτι. Να την υποτάξουμε. Να κάνουμε τη ζωή να μοιάζει με σκυλίτσα που κουνάει χαρούμενα την ουρίτσα της. Διαφορετικά, την τρέμουμε και τη φοβόμαστε σαν λύκαινα.

Για αυτό και σε κάθε ιστορική εποχή υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να την εξαγοράσουν, να τη βιάσουν, να την εξευτελίσουν ή να την εξευμενίσουν, να την τρομάξουν ή να την γελοιοποιήσουν, να την περιφρονήσουν, ακόμη και να την αρνηθούν. Εφόσον «η ζωή είναι πουτάνα» δεν της αξίζει έτσι κι αλλιώς καλύτερη μεταχείριση, όπως λένε τα αναπαραγόμενα ανά τους αιώνες «πατριαρχικά» στερεότυπα.

Υπάρχουν όμως πάντα και κάποιοι λίγοι. Πνεύματα ανήσυχα, αναρχικά, με ροπή στον μυστικισμό καθώς το βλέμμα τους πλανιέται στο αόρατο και εισπνέουν το άπειρο. Αυτοί αντιμετωπίζουν τη ζωή με στρατηγική φλερτ, την οποία μόνο μεγάλοι εραστές ακολουθούν για να οδηγήσουν μια femme fatale στο κρεβάτι τους, χωρίς το κίνδυνο να καταλήξουν οι ίδιοι κλόουν.

Αυτοί οι λίγοι, λοιπόν, ανά τις εποχές, πιστεύουν πως ό,τι κάνει μια femme fatale να παραιτηθεί από αυτό που είναι για να γίνει αυτό που θέλεις, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη ζωή. “As above, so below” όπως θα έλεγε ένας σύγχρονος «γκουρού» της διαφήμισης και της επικοινωνίας. Όπως, επίσης, ένας σύγχρονος «γκουρού» τεχνικών νευρο-γλωσσικού προγραμματισμού, θα σας μάθαινε πως τα συναισθήματα, στην πραγματικότητα, είναι επιλογές.

Η μυστική συνταγή που κρύβεται στις λέξεις, βεβαιώνει πως η μεταμόρφωση της ζωής, απαιτεί αθάνατο Έρωτα, δημιουργική Ευφυία και απόλυτο σεβασμό της Ελευθερίας της.

Αυτά τα 3Ε παραδίδονται ως τα τρία μαγικά συστατικά της Ευτυχίας. Αν δεν τα βάλεις όμως και τα τρία στη σωστή τους θέση, η ζωή δεν γυρίζει εύκολα για να σε κοιτάξει. Όμως αξίζει το ρίσκο, ακόμη κι όταν νιώθεις να παίζεις στα άκρα. Διότι εκείνη τη μία στις τόσες που το κάνει, αν γυρίσει και σε κοιτάξει και μείνει ερωτευμένη με την πρώτη ματιά, αν σε επιλέξει δηλαδή, τότε ανοίγει μια τεράστια αυλαία και δείχνει τι πάει να πει ΕΥ – ΤΥΧΙΑ.

Το να κερδίζεις στη ζωή, είναι ανθρώπινο. Όμως το να κερδίσεις τη ζωή, κάνοντάς την να σε αγαπήσει, είναι άλλο… level. Θεϊκό!

Δοκίμασε, σου λέω… Είναι φυσικό μας δικαίωμα. Μη ντρέπεσαι. Άπλωσε το χέρι, όσο αβίαστα έμαθες να το κάνεις και στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Ο καρπός σε περιμένει πάντα. Κατάλαβε, επιτέλους, τι σου δίνει η Γυναίκα. Διότι όπως είπε και ο μεγάλος James Brown “This is a man’s world, this is a man’s world / But it wouldn’t be nothing, nothing without a woman or a girl”.