Ένα θαύμα παρακαλώ

Σύμφωνα με το ranking εθνική ισχύος στην ετήσια έκθεση 2020 Best Countries του US News and World Report που συμπεριλαμβάνει δείκτες από την οικονομία μέχρι την στρατιωτική ισχύ, η Ελλάδα βρίσκεται στην 43η θέση, με την Πολωνία από πάνω (42) και την Σερβία από κάτω (44). Αντίθετα, η γειτονική Τουρκία έχει θέση στο top20 καταλαμβάνοντας την 16η θέση, αμέσως μετά την Αυστραλία (15). Νομίζω το χάσμα ισχύος εξηγεί εν πολλοίς γιατί η Τουρκία είναι σε θέση να κάνει αυτά που κάνει, με αποτέλεσμα να προβάλλονται ήδη απόψεις του τύπου «κάτι να δώσουμε, κάτι να μας μείνει». Σε σημείο που ένα σπιτάκι που μου άφησε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου στην ακριτική Νίσυρο να μην είμαι σίγουρος αν πρέπει να το δηλώσω στο ελληνικό κτηματολόγιο ή να περιμένω….
Τώρα το γιατί βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε, προφανώς και δεν είναι μόνον γεωγραφική μοίρα. Είναι και το αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών, συγκεκριμένων πρωθυπουργών και κυβερνήσεων που έτυχαν της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που στην πραγματικότητα κανένας δεν θέλει να ανοίξει.
Ειλικρινά λοιπόν δεν ξέρω τι ακριβώς θα γιορτάσουμε μαζί με τη Γιάννα το 2021. Ελπίζω μόνο να είχε δίκιο ο Καζαντζάκης γράφοντας πως η Ελλάδα επιζεί μέσα από διαδοχικά θαύματα.

Για τον Άρη…


Κατεβαίνοντας χθες από το Καρπενήσι και διασχίζοντας τη Λαμία, πέρασα μπροστά από το μνημείο που είναι στημένο σε κεντρικό σημείο της πόλης για τον Άρη Βελουχιώτη. Κατά σύμπτωση χθες ήταν και η μέρα των γενεθλίων του, 27.8.1905 σ’ αυτή την πόλη, απ’ όπου – φαντάζομαι – θ’ αγνάντευε στα παιδικά χρόνια του την κορυφή του Βελουχίου κι έτσι διάλεξε να τον θυμόμαστε. Αν κι έχω περάσει άπειρες φορές από κει, χθες με έβαλε σε σκέψεις.
Σκέψου να είχαν οι πατρίδες φωνή. Αυθεντική δική τους, όχι δανεική από εγγαστρίμυθους μίμους. Για να μπορούν να συνομιλούν μεταξύ τους και να συνθέτουν έναν ενιαίο κόσμο, όχι μέσα από τις ερπύστριες της παγκοσμιοποίησης που επιχειρείται πότε με τανκς, πότε με funds, πότε και με τα δυο μαζί, αλλά από την αλληλεγγύη του ανθρώπινου πεπρωμένου μέσα στη διαφορά της πλουραλιστικής έκφρασής του.
Αυτό αποδείχθηκε μια μεγάλη ουτοπία, στην αναζήτηση της οποίας βρήκαν χώρο μερικές από τις χειρότερες στιγμές της ανθρωπότητας. Οπότε οι πατρίδες έχουν σιωπήσει και σήμερα μιλάνε για λογαριασμό τους μόνον οι φασίστες. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της πατριδοκαπηλίας, που συμβαίνει να είναι και το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων, όπως εύστοχα έχει επισημανθεί.
Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές ορόσημα, που οι πατρίδες βρίσκουν φωνή. Στιγμιαία βεβαίως και μετά βουβαίνονται πάλι. Οι ΗΠΑ, ας πούμε, βρήκαν την αληθινή φωνή τους όταν ο John Fitzgerald Kennedy βγήκε και είπε: «My fellow Americans, ask not what your country can do for you, ask what you can do for your country.». Και σαν απάντηση τον δολοφόνησαν.
Συνήθως έτσι γίνεται. Η Ελλάδα, ας πούμε, πότε μίλησε για τελευταία φορά με μια δική της φωνή; Χωρίς καμία ιδεολογική εμμονή ή προκατάληψη νομίζω πως είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που θα συμφωνήσουμε πως ο λόγος του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία ήταν πρωτίστως και πάνω απ’ όλα ο λόγος του Έλληνα. Διαχρονικός, όσο και οι αρχαίες τραγωδίες. Δραματικός, όσο και οι «μεγαλοβδομάδες». Γιατί έβαζε ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα: Πως αξίζει να ζεις τη ζωή σου;
Και η απάντηση είναι σμιλεμένη από τους αιώνες. Ελεύθερος! Όχι όμως ασύδοτος. Ελεύθερος με την ευθύνη που αναλογεί στους ελεύθερους ανθρώπους. Ελευθερία και Δικαιοσύνη ζήτησε ο Άρης το 1944 στη Λαμία. Τίποτε άλλο. Και συνόψισε την αγωνία και τον αγώνα τριών χιλιάδων χρόνων ιστορίας.
Αλλά η ιστορία γελάει ειρωνικά, όσο αποτυγχάνουμε να προσεγγίσουμε έστω και κατ’ ελάχιστον αυτές τις «καθαρές ιδέες». Ακόμη κι αν ξέρουμε πάντα μέσα μας ποιο είναι το σωστό, κάνουμε το λάθος. Το να αδικείς δεν είναι άσκηση ελευθερίας. Είναι άσκηση εξουσίας. Δειλοί άνθρωποι σπέρνουν τον φόβο, πλην εκείνων των οριακών στιγμών που βρίσκουμε τη φωνή μας έχοντας πλήρη επίγνωση πως κι «ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και οι Πρόδρομοι αποκεφαλίζονται κατ’ εξακολούθηση. Αλλά η ζωή έχει αξία μόνο αν έχεις βρει ένα καλό λόγο που να υπερβαίνει την προσωπική επιβίωση. Αλλιώς είναι βούλιαγμα στη λάσπη της ματαιότητας. Αυτό το ήξερε ο Θανάσης Κλάρας. Κι έγινε ο Άρης!
Χαιρόμαστε που σ’ έχουμε ρε Άρη! Όλοι οι Έλληνες.
(φωτο αρχείου από το Βελούχι, το οποίο απειλείται όπως πολλά βουνά της πατρίδας μας με εγκατάσταση άχρηστων επί της ουσίας κι επιβλαβών για το φυσικό περιβάλλον ανεμογεννητριών).

Έχω μια θεά να σας συστήσω

anna“Έρχομαι από μακριά κι έχω μια θεά να σας συστήσω”. Κάπως έτσι πρέπει να ξεκινούσαν ενδιαφέρουσες συζητήσεις στην ύστερη αρχαιότητα, καθώς ήταν φανερό πλέον, τουλάχιστον στους πιο οξυδερκείς,  πως ο παλιός κόσμος κατέρρεε κι ένας νέος, ήταν έτοιμος να γεννηθεί…

Τηρουμένων των αναλογιών το ίδιο θέλω να σας πω κι εγώ. Έχω μια θεά να σας συστήσω: τη γυναίκα στην Ελλάδα της κρίσης. Ναι έτσι ακριβώς. Και δεν είναι μια θεά φανταστική, είναι μια θεά ζωντανή. Αν σήμερα η κοινωνία είναι όρθια, το χρωστάμε στα καθημερινά θαύματα που κάνει αυτή η ζωντανή θεά. Στο σπίτι της. Στην πολυκατοικία της. Στη γειτονιά της. Στους δρόμους. Στα σχολεία. Στα νοσοκομεία. Στις δράσεις αλληλεγγύης. Σε πρωτοβουλίες συνεργασίας. Σε προσπάθειες αυτοβελτίωσης. Παντού. Ακόμη και στα νεκροταφεία, γυναίκες κατά κύριο λόγο αποδίδουν τιμές στους νεκρούς, κατά το ήθος της παράδοσής μας.

Όσοι δεν βλέπουν αυτά τα θαύματα  πάσχουν σοβαρά από την ανίατη τυφλότητα που προκαλεί η συναισθηματική απονέκρωση. Κι αυτή είναι μια σοβαρή ψυχολογική και διανοητική διαταραχή που απειλεί να αφανίσει ολόκληρο τον πλανήτη και το ανθρώπινο είδος. Ακριβώς γιατί έχει μεταδοθεί σαν ένας θανατηφόρος ιός μέσω της δήθεν «πληροφορίας» πως “the good guys lost”. Αλήθεια, μάγκες; Από πότε;

Έχω γεννηθεί σε έναν ευλογημένο τόπο ανάμεσα στον «χριστιανικό κόσμο», στον οποίο το κοσμικό δράμα δεν σταματάει στη «σταύρωση» με την οποία απειλείται με αφανισμό το καλό. Στην πνευματική παράδοση αυτού του ευλογημένου τόπου πανηγυρίζεται η Ανάσταση εκ νεκρών!

Δυστυχώς όμως σε αυτό τον ευλογημένο τόπο, τη γενναιότητα της υπεράσπισης του καλού,  την έχουν αναλάβει κατά πλειοψηφία οι γυναίκες. Εμείς λίγο «μαυρίσαμε». Κι αν δεν συνέλθουμε, αν δεν αναστήσουμε εκ νεκρών τη συναισθηματική νοημοσύνη μας, εάν δεν νιώσουμε ξανά συγκίνηση και να δούμε τα θαύματα που επιτελούν  γυναίκες μπροστά στα μάτια μας, ώστε να βάλουμε κι εμείς κάνα χεράκι, τότε θα γίνει… κόλαση. Συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Ωστόσο, για τους άπιστους, όπως έχω υπάρξει αναμφίβολα κι εγώ επί μακρόν, η μόνη πίστη που έκανε θαύματα ήταν η τραπεζική. Πιστεύαμε στη visa! Μιλάμε δηλαδή για ανθρωπολογική φθορά βαριάς μορφής. Αλλά ότι δεν συνειδητοποιείς εσύ, στο πετάει στα μούτρα η ζωή.

Γι αυτό τώρα έχουν σημασία μόνο τα θεμελιώδη. Δηλαδή, παρά τις όποιες δυσκολίες, αντιξοότητες ή κινδύνους, είναι θεμελιώδες για το «ποιος είσαι»,  να μπορείς να χορεύεις. Το να παραμένεις ανθρώπινος είναι θεϊκή ιδιότητα, σε απάνθρωπους καιρούς.  Να ζει μέσα σου ο Λύσιος Διόνυσος. Αυτό είναι σε δυο γραμμές το ελληνικό πνεύμα.

Οπότε  αν αξίζει να υπάρχει Ελλάδα είναι για να ζει αυτό το πνεύμα της δημιουργικής ελευθερίας, κόντρα και ενάντια σε κάθε εξουσιαστική επιβολή απ’ όπου κι αν προέρχεται. Γιατί αυτό το πνεύμα μπορεί να σμιλεύει ανθρώπους ελεύθερους και δημιουργικούς.

Προσωπικά αυτό το πνεύμα, σε αυτή τη δύσκολη εποχή, το βλέπω κατά κύριο λόγο σε γυναίκες. Γυναίκες που αγωνίζονται, δημιουργούν, δεν το βάζουν κάτω και κάνουν θαύματα.

Ας μου επιτρέψετε να απαριθμήσω μερικά.

Το θαύμα τις φροντίδας που περικλείει πολλά, όπως τη γνώση για τη θεραπευτική ιδιότητα μιας αγκαλιάς χωρίς λόγο, το πόσο σημαντικό είναι να παίρνεις βάρος από τις πλάτες του διπλανού σου μόνο και  μόνο για να ανασάνει και να σου χαρίσει ένα μικρό χαμόγελο.

Το θαύμα του «είμαι εδώ» μέσα από ένα απλό βλέμμα, την αυτόματη ηρεμία είτε είσαι παιδί, είτε ενήλικας που σου δίνει μια σχέση σιωπής…

Το να δημιουργεί το μοναδικό μέσα από το τίποτα. Πάντα θα θυμάσαι με αγάπη εκείνο το κέικ με τα κεράκια που έφτιαξε η Τάνια στο 2ο έτος της σχολής, όχι γιατί ήσουν ερωτευμένος αλλά γιατί δεν είχατε ούτε για σπόρια.

Το θαύμα της διαίσθησης που σου λέει το πόσο σε μελέτησε, σε «ένιωσε» και προσπάθησε να σε μάθει. Κι’ όμως πάντα τρέχουμε να ξεφύγουμε από αυτό, λες και μπορούμε.

Το να υπερασπίζεται τη δικαιοσύνη ή να πολεμά το άδικο εκεί έξω είτε για τα σκυλάκια της γειτονιάς, είτε για τη κυρία στον έκτο που της έκοψαν τη θέρμανση, είτε για το ζητιάνο που τον κλώτσησαν… είτε για όλα αυτά και άλλα τόσα μαζί.

Το να ενώνει σε ένα τραπέζι ψυχές και να τις θεραπεύει μια-μια με σοφία.

Το θαύμα της πίστης στο καλό, στη νίκη του λευκού, στη βελτίωση του κάθε ανθρώπου. Θέλει δύναμη να πιστέψεις τον άλλον από το μηδέν.

Το θαύμα να βιώνει έντονα όμορφα συναισθήματα και όχι μόνο θυμό ή εγωιστική τάση. Έχει μέσα της πιο πολύ λευκό από ότι κόκκινο, ροζ ή πράσινο.

Τη δύναμη να σκορπάει ένα «όλα καλά θα πάνε» και να το πιστεύεις γιατί απλά το ξέρει. Δε ξέρεις γιατί το ξέρει,  αλλά κοίτα την… ΤΟ ΞΕΡΕΙ!

Τη μοναδικότητα να προσφέρει βοήθεια σε όλα ενώ δε το περιμένεις και μάλιστα να το κάνει με εφευρετικότητα και αποτελεσματικότητα.

Το θαύμα να παραγκωνίζει ότι είναι η ίδια και να γίνει ένα απλό τραπέζι ώστε πάνω της να ξετυλίξεις της δυνατότητες σου ενώ αυτή σε κοιτάζει με καμάρι. Όχι… αυτή δεν είναι μόνο η μάνα σου.

Την ικανότητα να αναγεννιέται από τις στάχτες της με τη μικρότερη δυνατή φθορά, σφίγγοντας γροθιές, δόντια και στομάχι.

Το θαύμα να παίρνει ένα στυλό και να τον κάνει χίλια αντικείμενα που θα βοηθούν καπου. Αν το δεις καλύτερα θα σκέφτεσαι λίγο πιο ανοιχτά από αύριο.

Τη χαρά της έντασης και του ενθουσιασμού με τα απλά πράγματα, πολλές φορές σχεδόν χαζά. Από την άλλη πόσο φως έχει ένας άνθρωπος που δακρύζει σε μια ανατολή και πόσο τυχερός όποιος το δεί; Ακόμα πιο πολύ να νιώσει λίγο από το μεγαλείο.

Την ιδιότητα να πιστέψει τόσο σε εσένα ώστε να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο αν της το επιτρέψεις….( ή αν το αντέξεις)

Ιέρειες και φύλακες της ζωής, της εστίας, της δικαιοσύνης, της σοφίας, της δύναμης, των ζώων, των ψυχών, της αρμονίας, της ομορφιάς βρίσκονται γύρω μας… κάθε μέρα.

Αρπάζουν κάθε φωτεινό νήμα της ανθρωπότητας και πλέκουν φωτεινές μέρες.

ΥΓ: Τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου, στις 5μμ, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αιγάλω «Γιάννης Ρίτσος» ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός iDialogue, συνεχίζει το ταξίδι του στα θαύματα της γυναικείας δημιουργικότητας. Και όχι μόνο. Κάθε δημιουργικός άνθρωπος, γυναίκα ή άντρας, μπορεί να μιλήσει για τη δική του εμπειρία δημιουργικότητας, να ακούσει και να δικτυωθεί με άλλους δημιουργικούς ανθρώπους μέσα σε ένα συνεργατικό δίκτυο που σχηματίζεται με άξονα αυτή τη δράση.  Η τρίτη συνάντηση των WoWo’s,  θα περιλαμβάνει όπως και οι προηγούμενες,  ιστορίες έμπνευσης, life coaching για την επίτευξη προσωπικών στόχων και tips για την αξιοποίηση του διαδικτύου. Σε αυτή τη συνάντηση θα παρουσιαστεί όμως και μια ιστορία για το πώς ήδη μέσα από τις δύο προηγούμενες συναντήσεις,  γεννιούνται ιδέες και πρωτοβουλίες που θα είναι τα επόμενα success stories. Δημιουργήστε φυσικά… Διαδώστε digital!

Model: Anna Liakou

Photo : Marios Sabanis Photography

Garment design : Geli Paris

Hairstyle and Make-up : Stella Miliadou

 

Η Ελλάδα της Ελένης

blue_moon (3)Όχι δεν θα γράψω για το «Υπερταμείο», ούτε θα σταθώ στις ευθύνες της ελληνικής βουλής έναντι της ιστορίας. Αυτά είναι έτσι κι αλλιώς τα συγκυριακά συμπτώματα της κατάστασης. Χθες ήταν κάποια άλλα κι αύριο θα είναι κάποια διαφορετικά και μάλλον χειρότερα.

Παρά τα όσα  αντιλαμβανόμαστε στο επίπεδο της επιφανειακής πραγματικότητας, το μέλλον μιας χώρας δεν εξαρτάται πρωτίστως από τους κατ’ επίφαση ηγέτες της. Οι ενέργειές τους δεν είναι παρά αντανακλάσεις μιας βαθύτερης πραγματικότητας. Υπό αυτή την έννοια το μέλλον ενός έθνους εξαρτάται,  πάνω από όλα,  από το επίπεδο της ηθικής, της ακρίβειας και της καθαρότητας στον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες αντιλαμβάνονται τη ζωή.  Την οπτική που οι ίδιοι έχουν για το σύμπαν, τον πλανήτη, τους άλλους ανθρώπους  και τον τρόπο που αντιλαμβάνονται το νόημα της δικής τους ζωής μέσα σε όλα αυτά.

Για παράδειγμα, σκεφτείτε πως θα μπορούσαν να έχουν τα πράγματα, αν υπήρχε μια κρίσιμη μάζα συνειδήσεων που θα αντιλαμβανόταν το νόημα της ζωής όπως ένας εκ των σπουδαιότερων σύγχρονων Ελλήνων, ο Γεώργιος Παπανικολάου: «Το ιδανικόν μου δεν είναι να πλουτίσω, ούτε να ζήσω ευτυχής αλλά να εργασθώ, να δράσω, να δημιουργήσω, να κάμω κάτι τι αντάξιον ενός ανθρώπου ηθικού και δυνατού…». Δημιούργημα μιας τέτοιας ηθικής στάσης υπήρξε λοιπόν το «τεστ ΠΑΠ» που έσωσε και σώζει ζωές εκατομμυρίων γυναικών κάθε χρόνο ανά τον κόσμο.

Ωστόσο, μια τέτοια στάση μοιάζει από «ξενέρωτη» μέχρι «εξωπραγματική», μέσα στο κυρίαρχο ήθος της  μεταμοντέρνας καταναλωτικής αποχαύνωσης. Σε αυτή την κατ’ επίφαση δημοκρατική  «θερμοκοιτίδα» που αναπτύχθηκε και κατέστη κυρίαρχη η «φιλοσοφία του σκύλου»: Ό, τι δε μπορείς να γαμήσεις ή να φας, κατούρα το.

Η κυριαρχία του κυνισμού είναι σήμερα περισσότερο ορατή από ποτέ. Αλλά κι εκεί που δεν είναι, στις περισσότερες των περιπτώσεων,  πρόκειται γι αυτό που ο Ελύτης ωραία ονομάζει «ψευδοφάνεια», έχουμε δηλαδή την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ό,τι πραγματικά είμαστε. Πίσω από θεωρητικές ταμπέλες, υψηλόφρονα ιδανικά  και ιδεολογικές προμετωπίδες δεν  κρύβεται παρά  η «φιλοσοφία του σκύλου». Το πώς φτάσαμε λοιπόν στα αδιέξοδα που βιώνουμε έχει την εξήγησή του. Αποξενωμένοι πλέον  από τις πηγές μιας παράδοσης που σχηματίστηκε νοηματοδοτώντας τον ανθρώπινο βίο μέσα στην ιστορική διαχρονία, βρισκόμαστε in limbo. Δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε κι απλά καταναλώνουμε. Ό,τι βρούμε. Ενίοτε και «σανό».

Ναι, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Οι Έλληνες όμως πεθαίνουν. Κι ασφαλώς όλοι μια μέρα πεθαίνουμε, συνεπώς το μόνο άξιο λόγου ερώτημα είναι το πώς αξίζει να ζήσει και να πεθάνει κανείς. Δυστυχώς, πεθαίνουμε και θα συνεχίσουμε να πεθαίνουμε όπως ζούμε, σαν τα σκυλιά. Γι αυτό και θα συνεχίσουμε να «τρωγόμαστε» μεταξύ μας για τα «κοκαλάκια» που πέφτουν ώστε να μείνουν καθαρά τα «φιλέτα».

Η δυσαρέσκεια απλώνεται παντού, ενώ λύσεις δεν διαφαίνονται πουθενά στα σοβαρά. Υπάρχει εναλλακτική; Δεν ξέρω, ειλικρινά. Διαισθάνομαι όμως πως έχουμε μπει στη ζώνη του απρόβλεπτου και πιστεύω πως αν μη τι άλλο οφείλουμε να συζητήσουμε ειλικρινά,  πρωτίστως με τον ίδιο μας τον εαυτό. Το να συνειδητοποιείς όλο και πιο καθαρά πως η ζωή σου είναι «επικηρυγμένη», με τον έναν ή τον άλλο τρόπο,  δεν είναι κάτι που μπορείς να το προσπεράσεις αδιάφορα. Και εν πάση περιπτώσει, ακόμη κι αν η «επικήρυξη»  έχει καταστεί αναπόφευκτη,  «να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει».

Ψήφος Εθνικής Δημοκρατικής Άμυνας απόψε στη Βουλή

greece-financial-crisis-988e43fdd11eba1eΑν μείνουμε όρθιοι, ως χώρα, όλα παίζονται. Αν καταρρεύσουμε θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη σε κλίμακα εθνική καταστροφή μετά τον ξεριζωμό μας από τη γη του Πόντου και της Ιωνίας. Στην ουσία θα μιλάμε για ξεριζωμό από το ίδιο το εθνικό μας κέντρο. Κι αυτό,  δυστυχώς,  φαίνεται να αποτελεί στρατηγική επιδίωξη ακραίων αντιδραστικών κύκλων της Ε.Ε, υπό την ηγεσία του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Η σημερινή Ε.Ε μοιάζει όλο και περισσότερο με την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση. Ο πλούτος στην ελίτ, προνομιούχα γραφειοκρατία, μη αναγνώριση των εθνικών ιδιαιτεροτήτων, απουσία δημοκρατικού αντίλογου,  κομισάριοι και ντιρεκτίβες. Για αυτό και ταιριάζει η σημερινή Ε.Ε στην περιγραφή που έκανε ο Τζορτζ Όργουελ  στη «Φάρμα των Ζώων»,  όπου ο αρχικός κανόνας «όλα τα ζώα είναι ίσα» αντικαταστάθηκε σύντομα από το αξίωμα ««Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα». Αυτό είναι πλέον ξεκάθαρο στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης τα τελευταία 24ωρα. Της παγκόσμιας κοινής γνώμης που μέσω του hashtag που σάρωσε το διαδίκτυο, το #ThisIsACoup, αναγνώρισε και κατήγγειλε το πρώτο μεταμοντέρνο πραξικόπημα στην ιστορία των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών.

Τηρουμένων των αναλογιών αυτό που συνέβη στην Αθήνα είναι ανάλογο της εισβολής των ρωσικών τανκς στην Πράγα τον Μάιο του 1968, όταν ο ηγέτης της χώρας Αλεξάντερ Ντούμτσεκ επιχείρησε να δώσει λίγη ανάσα στο λαό του. Σήμερα δεν χρειάζονται tanks. Σήμερα υπάρχουν… banks και μέσω αυτών επιβλήθηκαν τα τελεσίγραφα των πραξικοπηματιών. Είναι ο λόγος που ο Σλοβάκος Υπουργός Οικονομικών, ένας από τους πολλούς χρήσιμους ηλίθιους της Γερμανίας,  έγραψε  στο Twitter: «Η “Ελληνική Άνοιξη” έφερε τη σκληρή συμφωνία».  Μια δήλωση με την οποία ξεμπροστιάζονταν μόνοι τους και για αυτό τον έβαλαν να τη διαγράψει λίγο αργότερα.

Τις μέρες αυτές γράφεται ιστορία. Τίποτα απ’ όσα λέγονται και γίνονται δεν είναι άνευ σημασίας καθώς διαμορφώνονται οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί ενός νέου παγκόσμιου χάρτη. Τα όσα κάνει ή δεν κάνει η Γερμανία συνεπικουρούμενη από τους δορυφόρους της θα πυροδοτήσουν αντιδράσεις που δεν θα περιορίζονται στο twitter. Θα υπάρξουν παγκόσμιας κλίμακας εξελίξεις, οι οποίες υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποδειχθούν θετικές για τη χώρας μας στο βαθμό όμως που έχει καταφέρει να μείνει «μέσα στο παιχνίδι» και δεν έχει θυσιαστεί σαν «μικρό πιόνι» στη «μεγάλη σκακιέρα». Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο πως ο Ομπάμα στέλνει τον Τζακ Λιου περιοδεία σε Βερολίνο, Φρανκφούρτη και Παρίσι, με μοναδικό θέμα στην ατζέντα το ελληνικό ζήτημα.

Το μείζον λοιπόν είναι να αντέξουμε. Να κρατήσουμε άμυνα. Άμυνα εθνική, άμυνα δημοκρατική. Σε όλα τα μέτωπα. Στις διεθνείς σχέσεις της χώρας, στην καθημερινή διακυβέρνηση, στην οικονομία, στην κοινωνία, παντού. Με όλους τους δυνατούς τρόπους. Και κυρίως με την ψυχική ενότητα  και την αλληλεγγύη μεταξύ των Ελλήνων. Δεν είναι ούτε η ώρα του ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών, ούτε της απόδοσης ευθυνών. Άλλωστε «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». Είναι η ώρα της σύνεσης και της σοφίας, του αισθήματος της ατομικής και συλλογική ευθύνης απέναντι στην ιστορία και το μέλλον της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Το καλό για να γίνει απαιτεί κόπο και χρόνο. Το κακό γίνεται σε μια στιγμή και διορθώνεται πάρα πολύ δύσκολα κι αν…

Απόψε λοιπόν στο εθνικό κοινοβούλιο, οι Έλληνες πρέπει να δείξουμε πως είμαστε αποφασισμένοι να το παλέψουμε μέχρι τέλους. Να ορθώσουμε την άμυνά μας και να μην παραδοθούμε στα σενάρια που έχει στο συρτάρι του ο Σόιμπλε και η συμμορία του. Να κερδίσουμε χρόνο, να κερδίσουμε χώρο και τις όποιες υπαρξιακές αποφάσεις για την τύχη μας να τις πάρουμε εμείς και μόνον εμείς,  όταν θα είμαστε έτοιμοι και όχι τώρα που είμαστε με την πλάτη στον τοίχο.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post