Η εντιμότητα του Ρωχάμη και η πολιτική ηγεσία μας

ROHAMIS_542_355Στο βαθμό που η αυριανή Σύνοδος Κορυφής αποδειχθεί επί της ουσίας μια «τρύπα στο νερό», τότε η απανθρωπιά σε βάρος ανθρώπινων ψυχών θα συνεχίζεται και η Ελλάδα θα ανεβαίνει «σεμνά και ταπεινά» τα σκαλοπάτια του ευρωπαϊκού βωμού, στο ρόλο της «Ιφιγένειας».

Δυστυχώς στο σενάριο αυτό, όλο το ελληνικό πολιτικό σύστημα – πλην Λεβέντη και ΚΚΕ – έχει βάλει από το απόγευμα της Παρασκευής την υπογραφή του και όλο το υπόλοιπο «στόρι» είναι πλέον το πως θα επιβραδύνουμε την «ώρα και τη στιγμή» της τελετουργικής «θυσίας». Εν τω μεταξύ, θα ελπίζουμε πάντα σε ένα θαύμα…

Υπό αυτές τις συνθήκες, το λιγότερο θα ήταν  ο καθένας να κάνει σωστά τη δουλειά του. Πράγμα που σημαίνει πως η πολιτική ηγεσία  μιας χώρας σε τέτοιες συνθήκες,  δεν θα πρέπει να παίζει το ρόλο του τηλεοπτικού σχολιαστή. Για να δικαιολογεί τον ηγετικό ρόλο της και να επιτελεί την αποστολή της, η πολιτική θα πρέπει  να ηγείται της πραγματικότητας  και όχι να άγεται από αυτήν. Αν δεν μπορεί η πολιτική να ηγηθεί, τότε «κάνουν παιχνίδι» δυνάμεις που στερούνται της παραμικρής δημοκρατικής νομιμοποίησης. Αλλά αυτό είναι ευθύνη της πολιτικής να το αποτρέψει ως ενδεχόμενο και να «κάψει το σενάριο».

Την αδυναμία της πολιτικής να ηγηθεί,  με επάρκεια,  απέναντι σε κρίσιμες προκλήσεις για την ιστορία αυτού του τόπου,  μαρτυρούν τα όσα έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια σε βάρος των απλών πολιτών, στο όνομα μιας κατασκευασμένης «συλλογικής ευθύνης» που δικαιολογεί όλες τις συστηματικές παραβιάσεις των δημοκρατικών κανόνων και των  θεσμικών εγγυήσεων που απορρέουν από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Το «κανείς δεν είναι αθώος» είναι η πιο μαύρη κι αποκρουστική μορφή ολοκληρωτισμού,  η οποία δυστυχώς εμπεδώνεται όλο και περισσότερο ως «κοινή λογική» και «μέση συνείδηση» κι έτσι «αθωώνεται» κάθε εγκληματική εξουσία που ασκείται σε βάρος των απλών καθημερινών ανθρώπων, των αναγκών τους και των δικαιωμάτων τους.

Πριν από μερικά βράδια, είδα μια τηλεοπτική συνέντευξη του Ρωχάμη στον Πέτρο Κωστόπουλο. Και μου έκανε εντύπωση η απάντηση που έδωσε όταν ρωτήθηκε πως κατάφερνε να είναι για είκοσι χρόνια  στην κορυφή της ιεραρχίας των φυλακών χωρίς να χρησιμοποιεί βία. Απάντησε: «Είχα κερδίσει τον σεβασμό τους γιατί ήξεραν πως αν έπαιρναν μέρος σε μια εξέγερση που οργάνωνα εγώ δεν θα πάθαιναν κακό. Θα είχα εξασφαλίσει από πριν να μην μπουν μέσα τα ΜΑΤ να μας τσακίσουν και να καταφέρουμε να κερδίσουμε και κάτι».

Πράγματι, είναι για σεμινάριο ηγεσίας αυτή η εντιμότητα του Ρωχάμη. Αυτό κάνει μια αληθινά έντιμη ηγεσία. Έχει φωνή, τόλμη και θάρρος, αλλά ταυτόχρονα δεν αφήνει τον λαό της εκτεθειμένο από τις δικές της πράξεις ή παραλείψεις να «τσακιστεί». Μπορεί το σημερινό πολιτικό σύστημα να ισχυριστεί κάτι τέτοιο; Ούτε γι αστείο. Μπορεί άραγε η σημερινή πολιτική ηγεσία της χώρας με το ανακοινωθέν που συνυπέγραψε, να το εγγυηθεί αυτό στην αυριανή  Σύνοδο Κορυφής; Χλωμό…

ΥΓ: «Όταν η ελευθερία πεθάνει στις καρδιές των ανδρών και των γυναικών, όπου κάποτε υπήρχε, τότε κανένα σύνταγμα, κανένας νόμος κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να τη σώσει». Το απόφθεγμα αυτό του αμερικανού δικαστή  Learned Hand από την ομιλία του με το τίτλο «The Spirit of Liberty», στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης τον Μάιο του 1944, είναι δραματικά επίκαιρο για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ευρώπη σήμερα. Το τέλος της ελευθερίας σημαίνει και τέλος της υπευθυνότητας. Κι αυτό συνεπάγεται μόνον βαρβαρότητα και θάνατο. Αλλά όπως λέει κι ο Ρωχάμης «το τελευταίο κόλπο δεν έχει γίνει ακόμη»!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Αν πέσει ο Τσίπρας, πέφτει η Ελλάδα!

arena-12-07Κάθε αληθινός ηγέτης, ξέρει ότι ο καλύτερος τρόπος να πετύχεις στο μέλλον είναι να το δημιουργήσεις. Είναι ο λόγος που κάθε αληθινός ηγέτης έχει μάθει πως πριν από μια μεγάλη νίκη, πρέπει να βιώσει μια μεγάλη δυσκολία. Το κλειδί για να τα καταφέρει είναι να μένει συγκεντρωμένος και να μη χάνει την πίστη του. Γι αυτό και η ηγεσία δεν έχει να κάνει τόσο με τη θέση που βρίσκεται αλλά με τον τρόπο που δρα. Ηγέτης είναι σε τελική ανάλυση αυτός που κατανοεί μια σοφή ρήση του Ρόμπερτ Λούι Στήβενσον: «Το να είμαστε αυτό που είμαστε και να γίνουμε αυτό που είμαστε ικανοί να γίνουμε είναι ο μοναδικός σκοπός της ζωής».

Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται μπροστά σε ένα δραματικό δίλημμα: Να ακολουθήσει την πεπατημένη των προκατόχων του και να γίνει… δραπέτης ή να μείνει όρθιος στις επάλξεις και να γίνει ο ηγέτης που έλειψε από την Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Δεν είναι εύκολη η επιλογή, λαμβάνοντας υπόψη κανείς  τις ανθρώπινες αντοχές και τη σφοδρότητα της επίθεσης που δέχτηκε και δέχεται. Προσωπικά είμαι βέβαιος πως θα επιλέξει το ηθικά σωστό,  γιατί αυτό φαίνεται στο βλέμμα του. Κουρασμένο, αγχωμένο αλλά ακόμη καθαρό.

Το χθεσινοβραδινό δραματικό Eurogroup που διεκόπη αργά μετά τα μεσάνυχτα και θα συνεχιστεί σήμερα στις 12 το μεσημέρι (ώρα Ελλάδας) έδειξε για άλλη μια φορά ξεκάθαρα πως τα λεφτά δεν είναι θέμα. Θέμα είναι η Δημοκρατία.

Οι  αστείες αιτιάσεις περί εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας, το σόου του Φινλανδού  Οικονομικών περί αποχώρησής του και οι διαρροές στον τύπο περί πρότασης Σόιμπλε για πενταετές Grexit δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η γερμανική απάντηση στο «ΟΧΙ» των Ελλήνων στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Η πίεση αυτή που παρατείνει την εκκρεμότητα και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της εξόδου από το ευρώ δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το «τρεις στο λάδι, τρεις στο ξύδι» των μέτρων ή με κενά στα excel των αριθμών. Η απειλή του Grexit ήταν εξ αρχής και εξακολουθεί να παραμένει πολιτική, έστω κι αν ντύνεται τον οικονομικό μανδύα. Ο στόχος είναι να τιμωρηθεί η αναίδεια των Ελλήνων να ψηφίσουν «ΟΧΙ» με συντριπτικό ποσοστό ακόμη και με τις τράπεζες κλειστές όπως και η αναίδεια του Έλληνα πρωθυπουργού να ζητεί την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και χώρο για λίγη εθνική αξιοπρέπεια.

Οι προθέσεις των Γερμανών και των δορυφόρων τους είναι δεδομένες. Δεν τους αρέσει ο Τσίπρας. Όσο ο Τσίπρας παραμένει πρωθυπουργός της Ελλάδας, αυτό είναι ένα ηχηρό συμβολικό χαστούκι στην αυτοκρατορική ηγεμονία τους επί της Ευρώπης. Εξαντλούν λοιπόν όλα τα μέσα προκειμένου να επιτευχθεί αυτό για το οποίο πασχίζουν από την αρχή: Να πέσει ο Τσίπρας.

Η λαϊκή στήριξη και οι έξυπνοι ελιγμοί του Τσίπρα ωστόσο,  έχουν αρχίσει να δημιουργούν περιπλοκές που ενδέχεται να καταστήσουν μπούμερανγκ για τους Γερμανούς την εμμονή τους μαζί του. Για να λέμε αλήθειες… Την «ελληνική» πρόταση την προανήγγειλαν οι Ιταλοί, την έγραψαν οι Γάλλοι, την καλωσόρισαν οι Αμερικανοί και την μπλοκάρουν οι Φινλανδοί! Ποιοι; Οι Φινλανδοί! Το απόλυτο τίποτα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Και κάποιοι νομίζουν πως αυτό το «φτύσιμο»  είναι μόνον στον Τσίπρα; Δεν είναι μια de facto κατάργηση του γαλλογερμανικού άξονα; Δεν είναι μια ευθεία αμφισβήτηση ως προς τη δυνατότητα των ΗΠΑ να έχει ρόλο και λόγο στα ευρωπαϊκά πράγματα; Πέραν της γερμανικής τυφλότητας, υπάρχει σκεπτόμενος νους που να πιστεύει πως αυτή η αλαζονεία δεν θα επιφέρει συνέπειες μέσα σε ένα κλίμα κλιμακούμενης  καχυποψίας μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού όπως έχουν καταδείξει τα  WikiLeaks;

Εξελίξεις λοιπόν θα υπάρξουν καθώς η Γερμανία διεκδικεί μονομερώς να είναι κάτι περισσότερο από αυτό που της έχει αναγνωριστεί μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Το ζητούμενο για την Ελλάδα είναι να αντέξει και να μην είναι το μικρό πιόνι που θα θυσιαστεί εύκολα στο «παιχνίδι» της μεγάλης σκακιέρας. Και για να μην συμβεί αυτό υπάρχει μια ουσιαστική προϋπόθεση: Η χώρα να έχει ηγεσία.

Αν πέσει ο Τσίπρας, πέφτει η Ελλάδα. Απλά τα πράγματα. Όταν όλο το παλιό πολιτικό σύστημα είναι πλήρως απαξιωμένο και οι εκπρόσωποί του προκαλούν θυμό και αηδία στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, όπως καταδείχθηκε και στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, εξωθεσμικές λύσεις και μεταμοντέρνα πραξικοπήματα που θα ακυρώνουν στην πράξη τη λαϊκή κυριαρχία θα ανοίξουν επικίνδυνες ατραπούς για την τύχη της Ελλάδας. Τα Ιουλιανά του 65 οδήγησαν στην εθνική τραγωδία της Κύπρου. Όταν ακυρώνεται η Δημοκρατία, η εθνική καταστροφή είναι απλά ζήτημα χρόνου.

Αυτό πρέπει να το λάβουν σοβαρά υπόψη όλες οι πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός ότι σήμερα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν νέες ηγεσίες, οι οποίες  δεν δείχνουν – τουλάχιστον μέχρι σήμερα- πως επιθυμούν να γίνουν μέρος σεναρίων εξωθεσμικής ανατροπής της νόμιμα εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης που χαίρει της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού,  είναι μια πολύ θετική εξέλιξη. Γι αυτό όμως και η πίεση με τα «προπαιτούμενα» μεταφέρεται τώρα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος και θα πρέπει να αναλογιστεί τι θα ήταν χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα…

Θα πρόκειται για επανάληψη ολέθριου ιστορικού λάθους να αγνοηθούν για δεύτερη φορά στη σύγχρονη ελληνική  ιστορία οι γεωπολιτικοί περιορισμοί της χώρας και να είναι άλλη μια φορά «η Αριστερά της ήττας» υπεύθυνη για τα δεινά που θα πέσουν πάνω στις πλάτες του λαού, ο οποίος θα έχει μείνει απροστάτευτος και εκτεθειμένος στους «γύπες» που καραδοκούν. Όπως λέει στο «Σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας» ο Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ «δεν κάνεις δυο φορές την ίδια επανάσταση».  Όσοι λοιπόν ζητούν από τον Τσίπρα «να βγει στο βουνό» είναι τουλάχιστον ανιστόρητοι.

Ο καιρός των τεράτων που το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν έχει ακόμη γεννηθεί,  απαιτούν «συνταγή» μιας νέας ΕΔΑ: Εθνική Δημοκρατική Άμυνα. Και τον Α. Τσίπρα ηγέτη της, όρθιο στις επάλξεις του καθήκοντος προς το λαό και την πατρίδα.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post