Το μέλλον ήρθε και μας βρήκε!

Ο Aη Νικόλας («νίκη» + «λαός») να βάλει το χέρι του γιατί η «Καταιγίδα» μας βρίσκει μεσοπέλαγα. Οι άνθρωποι περισσεύουν. Για να ακριβολογώ, οι φτωχοί άνθρωποι περισσεύουν. Αν οι αισιόδοξοι μελλοντολόγοι του παρελθόντος είχαν δίκιο τότε θα ήταν τώρα η στιγμή της μαζικής μετανάστευσης σε άλλους πλανήτες με τα σκάφη του Elon Musk. Όμως αποδεικνύεται πως πρακτικά δεν είναι τόσο απλό όσο στη θεωρητική σύλληψή του. Συνεπώς, δικαιώνονται οι απαισιόδοξοι προφήτες των δυστοπιών. «Αν θέλεις ένα όραμα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο για πάντα», όπως προφήτεψε ο George Orwell. Αυτό ακριβώς το μέλλον ήρθε και μας βρήκε και το ζούμε ως παρόν, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι.
Οι «βασιλείς» αποδείχθηκαν για άλλη μια φορά γυμνοί, παρά την εμπεδωμένη φαινομενολογία των τάχα «ισχυρών κρατών» της Δύσης. Ηλικιωμένοι και ευπαθείς εξολοθρεύονται μαζικά, προς μεγάλη ανακούφιση – υποθέτω – των ασφαλιστικών οργανισμών όλου του κόσμου που «αιμοδοτούν» το μεγαλύτερο κομμάτι του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού τζίρου. Ε να περνάνε και κάποιοι καλά σε αυτόν τον πλανήτη… με τα λεφτά των συγχωρεμένων και των επιζόντων, ασφαλώς.
Κανένα δυτικό κράτος δεν τίμησε το κοινωνικό συμβόλαιο με τους πολίτες του, αποδεικνύοντας στην πράξη πως πρόκειται για κράτη περιορισμένης ευθύνης και απεριόριστης ισχύος, με δικαίωμα «ζωής και θανάτου» επί των υπηκόων τους τελικά. Πότε όμως κληθήκαμε να δώσουμε τη συγκατάθεσή μας σε αυτό; Πότε επίσης κληθήκαμε να συναινέσουμε πως θα υπάρχει μια ελίτ η οποία θα είναι απρόσβλητη σε κάθε κρίση και θα τη χρησιμοποιεί σαν ευκαιρία για να πολλαπλασιάσει τα κέρδη της και τα προνόμιά της; Δεν πρόκειται απλά για «δημοκρατικό έλλειμμα». Ο όρος είναι παραπλανητικός όταν πρόκειται στην πραγματικότητα για μια «μαύρη τρύπα» που καταπίνει κάθε έννοια δημοκρατίας.
Στο περιβάλλον που θα διαμορφώνεται μεταπανδημικά, ο ελεύθερος επαγγελματίας, η μικρή και μεσαία επιχείρηση, θα είναι είδη προς οριστική εξαφάνιση. Όποιος διαβάσει την Έκθεση Πισσαρίδη το αντιλαμβάνεται πλήρως, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα «καθ’ ημάς». Η μεσαία τάξη παγκοσμίως συνθλίβεται αφού ο γιγαντισμός της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας δεν αφήνει περιθώρια επιβίωσης στα «μικρά ψάρια» και η ιεραρχική πυραμίδα του παγκόσμιου καταμερισμού μοιάζει λες και έχει βγει μέσα από τις πιο τρελές φαντασιώσεις των «Ιλλουμινάτι».
Όμως ο μικροαστός ταλαντεύεται πάντα ανάμεσα στο οδόφραγμα και τις παντόφλες του, όπως ευφυώς έχει γράψει κάπου ο Μαρξ. Πρώτα ελπίζει, μετά φορώντας τις παντόφλες του αναμασάει «θεωρίες συνωμοσίας» καθώς νιώθει όλο και πιο κοντά του την απειλητική ανάσα του γιγαντωμένου «Θηρίου» κι όταν πια φτάνει στο οδόφραγμα, συνήθως κάνει χειρότερα τα πράγματα.
Ο Αλτουσέρ έλεγε πως η ιστορία είναι μια διαδικασία χωρίς υποκείμενο. Τα πράγματα γίνονται γιατί είναι δομικά εξαναγκασμένα να γίνουν. Γι αυτό και πολλοί υποστηρίζουν ότι η Δύση βρίσκεται σε μη αναστρέψιμη παρακμή και στην πραγματικότητα φοβάται το ριζικά διαφορετικό μέλλον της ασιατικής υπεροχής. Το πρόσφατα ανακοινωθέν πενταετές σχέδιό της Κίνας για τριπλασιασμό του ΑΕΠ έως το 2035 και τη «πολιτική-στρατιωτική στρατηγική» της για χρήση τεχνολογικής προόδου για την ενίσχυση της στρατιωτικής εξουσίας, ακούγεται όπως ο «Πόλεμος των Άστρων» του Ρήγκαν που διέλυσε τη Σοβιετική Ένωση. Μαντέψτε ποιος θα διαλυθεί τώρα;
«Μια γνωριμία είχα με τη Νύχτα κατά βάθος» λέει κάπου ο ποιητής κι έτσι ακριβώς αποτιμώ προσωπικά τη ζωή μου, μέσα στο χωρόχρονο που μου «κλήρωσε» να ζήσω. Στο μεγαλύτερο μέρος της σφραγίστηκε από το «ζωικό ξεφάντωμα» των καιρών αλλά και την ενοχή έναντι της συνθήκης της αλλοτρίωσης, υπό την οποία τελεί εξαναγκαστικά η σύγχρονη ζωή.
Ταυτόχρονα όμως αντιλαμβάνομαι πλήρως το προνόμιό μου, γι αυτό και δεν επιχαίρω με την παρακμή της Δύσης. Όπως λέει διαφωτιστικά στην Άνοδο της Ασημαντότητας ο Κορνήλιος Καστοριάδης «Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες. Αλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα.».
Στην αρχή μιας άλλης σκοτεινής περιόδου, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έγραφε: «Αν έχουμε ακόμη μια ελπίδα, τη χρωστάμε σε αυτούς που δεν έχουν καμία». Ποιοι δεν έχουν καμία; «Τα παιδιά του κενού» που λέει κι ο Ρ. Γλυκσμάν. Τα παιδιά που γνωρίζουν από νωρίς πως η κοινωνία που γεννήθηκαν δεν είναι βιώσιμη και πως οι παλιές ιδεολογίες και τα παλιά κόμματα δεν έχουν να τους προσφέρουν καμία αληθινή διέξοδο. Πόση υποκρισία να αντέξουν οι νέες γενιές, όταν μαθαίνουν στα σχολεία ένα σωρό μεγάλα λόγια για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη και μόλις βγουν στη ζωή, αν δεν ανήκουν στην ελίτ των προνομίων, συναντούν μόνο την σκλαβιά του γραφείου ή του πάγκου των πωλήσεων στην καλύτερη, τη σκλαβιά του ντελίβερι και του κούριερ στη χειρότερη. Μαζί με την αδικία του να συνεχίζουν να μένουν ή να αναγκάζονται κάθε τόσο να επιστρέφουν στο πατρικό σπίτι.
Η έσχατη ελπίδα είναι λοιπόν αυτή η πιο άγρια εκμεταλλευόμενη δύναμη να συναντηθεί με την πιο εξελιγμένη ανθρώπινη συνείδηση. Αν αυτή η συνάντηση γίνει, μπορεί να συντελέσει το «θαύμα των θαυμάτων». Κβαντική πιθανότητα είναι, όχι βεβαιότητα.

Η μόλυνση είναι παντού και είναι σκοτάδι

H Ευρώπη γιορτάζει σήμερα την επέτειο του τέλους του ΒΠΠ που είχε ως αποτέλεσμα τον διαμοιρασμό της ανάμεσα στους δυο πραγματικούς νικητές, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης υποτίθεται πως ξεκίνησε ακριβώς για να μη βρεθεί ξανά η Γηραιά Ήπειρος στην ίδια κατάσταση. Αποδείχθηκε όμως πως και ο «ευρωπαϊσμός» είναι τόσο κούφιος όσο και οι εθνικισμοί που βίωσε με αγριότητα στο πετσί της.
Γι αυτό και ήδη η Ευρώπη αντιμετωπίζεται ως λάφυρο προς διαμοιρασμό ανάμεσα στους δύο πόλους που αναδύονται στη μεταπανδημική κανονικότητα και με τη φράση «nuclear option» να ακούγεται όλο και πιο συχνά. Τις ΗΠΑ και την Κίνα.
Η μεγάλη αυτή αποτυχία βαραίνει τη Γερμανία πρωτίστως, χωρίς να είναι αμελητέες οι γαλλικές ευθύνες. Αν η Ευρώπη για να προστατέψει τον πληθυσμό της πρέπει να κάνει τηλεμαραθώνιους πραγματικά δεν αξίζει να υπάρχει Ευρώπη. Κάτι έχει πάει πολύ λάθος κι αυτό το λάθος μόλις ξεπεράσει ένα κρίσιμο σημείο, κανείς δεν θα μπορεί να το σταματήσει. Και τότε ας τα ξεχάσουμε όλα. Και πολιτισμό και παραδόσεις και φιλοσοφία και λογοτεχνία και κινηματογράφο και μουσικές και όλα. Είναι το λάθος που έχει μολύνει τον κόσμο μας, να πουλάμε την ψυχή μας στις πλατφόρμες του παγκόσμιου traiding.
Όλα τα υπόλοιπα που έρχονται μετά είναι αναμενόμενα επακόλουθα. Όπως οι γκριμάτσες ειρωνείας της Μενδώνη για τον Σταύρο Ξαρχάκο. Η μόλυνση είναι παντού και είναι σκοτάδι.

Πόση κανονικότητα χωράει στη «νέα κανονικότητα» ;

Οι άνθρωποι είμαστε πλάσματα της συνήθειας και το χειρότερο που μπορείς να μας κάνεις είναι να μας ξεβολέψεις. Ακόμη κι αν η κανονονικότητα που νοσταλγούμε είναι αυτή που μας έκανε τόσο γουρούνια ώστε να γαμάμε «τζάμπα» εκδιδόμενες μετανάστριες. Η εκμετάλλευση της αδυναμίας είναι πλέον τόσο ορατή που χτυπάει «κόκκινο».
Όχι δεν είμαστε όλοι στο ίδιο έργο θεατές. Η αντίθεση μεταξύ καθολικότητας και ιδιαιτερότητας κάνει το έργο να είναι άλλο για τον καθένα μας. Έχει όμως ένα κοινό παρονομαστή ως οικουμενικό ζητούμενο. Να απελευθερωθούμε από τη σκλαβιά που επιβάλλεται μαζικά, κάτω από το ανελέητο μαστίγιο της υποκρισίας. Να συμφωνήσουμε πως τίποτα δεν είναι ανώτερο από την αλήθεια πως όπου υπάρχει φως, υπάρχει και σκιά. Και όταν καταφέρνουμε να αναγνωρίσουμε τη σκιά μας, σημαίνει πως απελευθερωθήκαμε από τα δεσμά του φόβου που μας κάνει να γυρνάμε αλλού το κεφάλι μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει δίπλα μας ή να κοιτάμε σαν χαμένοι στο διάστημα ψελλίζοντας ασυναρτησίες.
Πόσο ακόμη μπορούμε να παριστάνουμε τους «τυφλούς» μόνο και μόνο για να μην ανταλλάξουμε τη «κανονικότητά» μας με την ευθύνη που προϋποθέτει η ελευθερία. Πόσο ακόμη θα αρνούμαστε πως ο πλανήτης έχει γίνει ένας μεγάλος κουβάς από σκατά; Η KGB, πιο ισχυρή από ποτέ, κυβερνάει δια πυρός και σιδήρου τη Ρωσία που απειλείται άμεσα με πτώχευση λόγω του πετρελαϊκού «κραχ» , το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας αποδεικνύεται άτρωτο στον κορονοιό και λανσάρει κρυπτονόμισμα και η Γερμανία κάνει την «καλή», υποδεχόμενη ασυνόδευτα ανήλικα, σε καιρούς παγκόσμιας πανδημίας της παιδοφιλίας, από το Κρανίδι μέχρι το Μπάκιγχαμ. Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία υπό την ηγεσία δύο «κλόουν» μετράνε κάτι χιλιάδες νεκρούς και σκέφτονται μήπως η μόνη λύση είναι ενέσεις χλωρίνης.
Με αυτούς τους όρους, στη «νέα κανονικότητα» δεν χωράει… κανονικότητα. Στην καλύτερη περίπτωση να χωράει ένα μεγάλο μηδέν. Ο «Μάης 68» διαρκείας που έζησε η Ευρώπη, με τη φαντασία στην εξουσία, τώρα τελειώνει και πέφτει στα κεφάλια μας. Θα μιλήσουν ξανά οι «ιμπεριαλισμοί» για τη διανομή της πίτας. Στο βαθμό που αντέξουμε, με μόνο εφόδιο κάποιες θεμελιώδεις αξίες, ίσως και να καταφέρουμε να το πάρουμε όχι από κει που το αφήσαμε, αλλά από την αρχή. Ας διατηρήσουμε την πίστη πως η ύπαρξη δεν μπορεί να πάει τόσο άσχημα.