Η Γκρέτα και οι κλόουν

Αυτοί που σήμερα τα έχουν βάλει με τη Γκρέτα είναι οι ίδιοι που θα έλεγαν και την Αντιγόνη υστερική έφηβη, που τα έχει βάλει με το θείο της, που είναι πεισματάρα και αυταρχική και που εν πάση περιπτώσει πρέπει να το βουλώσει γιατί είναι πολύ μικρή για να ξέρει.
Όπως και στην τραγωδία της Αντιγόνης έτσι και στην τραγωδία της Γκρέτα, υπάρχει ένα τυμπανισμένο πτώμα με ευθύνη της εξουσίας. Μόνο που σήμερα ο νεκρός αδερφός είναι το νεκρό περιβάλλον μας. Από τον Αμαζόνιο μέχρι τη Σιβηρία. Από τα λιωμένα παγόβουνα μέχρι τα χιλιάδες στρέμματα καμένων δασών κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα.
Η Γκρέτα φωνάζει «μου κλέψατε τα όνειρά μου». Με ένα τρόπο είναι το ίδιο με αυτό που λέει και η «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ: Τί με νοιάζουν εμέναν η πολιτική σας, οι ανάγκες σας, οι άθλιες ιστορίες σας; Εγώ μπορώ ακόμα να λέω «όχι» σε ό,τι δε μ’ αρέσει. Και σεις, με το στέμμα σας, με τους φρουρούς σας, με τα κουδούνια και τα χαϊμαλιά σας, μονάχα, να με θανατώσετε μπορείτε, επειδή είπατε «ναι».
Η κλεψύδρα έχει από καιρό γυρίσει ανάποδα και ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την ανθρωπότητα. Αυτό δεν το είπε πρώτη η Γκρέτα. Το έχουν πει σε όλους τους τόνους χιλιάδες επιστήμονες του καιρού μας. Και το έχουν πει όσο πιο καθαρά μπορούν: «Σε πολύ λίγο, θα είναι πολύ αργά». To 1992 περισσότεροι από 1.700 ανεξάρτητοι επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και η πλειονότητα των εν ζωή βραβευμένων με Νόμπελ επιστημών, υπέγραψαν το «World Scientists’ Warning to Humanity».
Πέρασαν 25 χρόνια, ένα τέταρτο του αιώνα, και τον Νοέμβριο του 2017, αυτή τη φορά 15.000 επιστήμονες από 184 χώρες ήχησαν τη σάλπιγγα του κινδύνου υπογραμμίζοντας πως «όχι μόνο η ανθρωπότητα απέτυχε να σημειώσει βήματα προόδου για να επιλύσει τις γνωστές περιβαλλοντικές προκλήσεις της αλλά είναι πολύ ανησυχητική και η εξακρίβωση ότι οι περισσότερες από αυτές έχουν επιδεινωθεί σοβαρά».
Λογικά θα έπρεπε να έχει προκληθεί παγκόσμιο σοκ από την ανακοίνωση της Αποκάλυψης με φαρδιά πλατιά την υπογραφή της επιστήμης. Φαίνεται πως αναπτύσσουμε αντισώματα στις δυσάρεστες πληροφορίες και επιμένουμε να διασκεδάζουμε τις ανησυχίες μας. Φαίνεται πως έτσι βυθισμένοι στους καναπέδες μας, ένας θάνατος σε μια δημοφιλή τηλεοπτική σειρά μπορεί να μας συγκινεί περισσότερο από τον θάνατο ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Η Γκρέτα είναι οργισμένη γιατί μας βλέπει με τη στολή του τρελού κλόουν να οδηγούμε με «χίλια» και να είναι ζήτημα χρόνου η πρόσκρουση πάνω στον τοίχο του εξελικτικού αδιεξόδου. Είμαστε σε γενικευμένο πόλεμο με τον εαυτό μας και προτιμούμε να «ξεχνιόμαστε» παρά να κάνουμε κάτι για να αποτρέψουμε την καταστροφή. Μπορεί στιγμιαία να παίρνουμε μια ανήσυχη έκφραση αλλά στο τέλος της μέρας χώνουμε το κεφάλι στο μαξιλάρι και συνεχίζουμε σαν να μην έγινε και τίποτα σημαντικό. Προφανώς γιατί ξέρουμε ενδόμυχα, έστω κι αν δεν το ομολογούμε, πως η συνειδητοποίηση του οικολογικού κινδύνου θα έχει ως αποτέλεσμα μια πολύ μεγάλη ανατροπή για τον ατομικό κομφορμισμό μας.
Όσοι ενοχλούνται λοιπόν από την αισθητική της Γκρέτα, ας βγάλουν πρώτα τη στολή του κλόουν και μετά ως υπεύθυνοι ενήλικοι πολίτες μπορούν να έχουν και σοβαρή άποψη.

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Tik…tak… Boom!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΜία από τις πιο συνετές  φωνές  της  σύγχρονης ιστορίας, ο τελευταίος  Σοβιετικός ηγέτης και κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ,  βγήκε πρόσφατα για να χτυπήσει το «καμπανάκι του κινδύνου»  να βρεθεί ο κόσμος μέσα σε μια πολεμική περιπέτεια με άγνωστη έκβαση.

Η ανθρωπότητα ζει ακόμη στην «εποχή των σπηλαίων». Γι αυτό και κινδυνεύει τόσο άμεσα,  να ξαναγυρίσει κυριολεκτικά στα σπήλαια,  είτε μετά από έναν παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο,  είτε λόγω των δραματικών κλιματικών αλλαγών που ήδη αφανίζουν ολόκληρες περιοχές του πλανήτη, είτε και από τα δύο μαζί όπως, δυστυχώς, μπορεί να αποδειχθεί και το πιο πιθανό.

Αν δεν βγούμε άρον – άρον από τα «σπήλαια» του εγωισμού μας, αν δεν πούμε όλοι μας ένα μεγάλο από καρδιάς  «ΝΑΙ» σε μια Νέα Αρμονική Ισορροπία με τον εαυτό μας, με τους άλλους, με τη φύση και τον πλανήτη, έχω αρχίσει να πιστεύω πως τα παιδιά μας δεν θα προλάβουν να γεράσουν.

Όσοι νομίζουν αφελώς πως θα είναι ασφαλείς στα «σπήλαια» του εγωισμού τους – «κάστρα» με security, offshore, πλάκες χρυσού, κλπ – θα δοκιμάσουν την οδυνηρή έκπληξη πως στοιχημάτισαν υπέρ της λάθους πλευράς,  την πιο λάθος στιγμή για την ανθρώπινη ιστορία.

«Αγάπη για κάθε τι που ανασαίνει πάνω στη γη», έγραψε πριν μερικές μέρες στο facebook του Κύκλου Αλληλεγγύης   και με όλο τον επαναστατικό ρομαντισμό της,  ένα «πνευματικό παιδί» της iDialogue , η ταλαντούχα νέα λογοτέχνης και δημοσιογράφος,   Γεωργία Δρακάκη.

Διαβάζοντας το post  αυτό,  με γύρισε  στη δική μου νεότητα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Μου θύμισε όταν μαζί με τη σύντροφό μου και τότε και σήμερα, Έφη Ασημακοπούλου ,  ενθουσιαζόμασταν με τους στίχους από την «Ενδοχώρα» του Ανδρέα Εμπειρίκου: «Όλα στη γη θέλουν αγάπη και στοργή/ Τα πάντα μοιάζουν στη βαθύτερη πηγή τους…».

Τότε ,  το «τικ ….τακ» συλλαμβανόταν μόνον ως  μακρινή βοή από τη διαρκή ευαισθησία του ελευθεριακού και εναλλακτικού πνεύματος, το οποίο εκφραζόταν με τις πρώτες πολιτικές απόπειρες οργάνωσης ενός κινήματος κοινωνικής οικολογίας. Στοίχημα ανοιχτό ακόμη…

Με τα μάτια του σήμερα,  η Γεωργία  – σε μια μεταγενέστερη και γι αυτό πιο επείγουσα «ποιητική αποκάλυψη» –  βλέπει τα «λύτρα» που πρέπει να πληρώσει η ανθρώπινη αλαζονεία,  για να σωθεί ο κόσμος. Για να έχει το δικαίωμα να γεράσει η γενιά της και οι επόμενες γενιές!

Δεν πρόκειται πλέον για μια μάχη πολιτικών ή/και θρησκευτικών ιδανικών. Είναι μάχη για τη ζωή αυτή καθ’ αυτή. Για μια κοινωνία του ζώντος. Με τα λόγια του Ραούλ Βανεγκέμ:«Φαντάζομαι σαν μέσα από μια ξαφνική αναλαμπή – ένα σημείο συγχώνευσης όπου οι αισθήσεις και η συνείδησή τους φωτίζουν ξαφνικά τους δαιδάλους του λαβυρίνθου μας, τοποθετώντας μας στο κέντρο, στο σημείο όπου ακριβώς η ατομική μας θέληση για ζωή ανακαλύπτει την πηγή της σε μια συλλογική θέληση για ζωή».

Βρισκόμαστε σε μια ιστορική στιγμή στην οποία πρέπει να αποκτήσουμε μια νέα θεώρηση για τη ζωή, τον κόσμο και τη θέση μας μέσα σε αυτόν. Ένα είδος Νέου Διαφωτισμού που θα έχει σε προτεραιότητα την Ορθή Πράξη, με  θεμελιώδεις αρχές την αγάπη, την αλληλεγγύη, τη φιλία, την αλληλοβοήθεια. Μια αληθινή επανάσταση που θα αγγίξει όλους τους τομείς της ζωής, ακριβώς για να μπορέσει και να τη σώσει.

Είναι η στιγμή να αγαπήσουμε. Πρωτίστως, τα ίδια τα παιδιά μας.  Δυνατά κι αληθινά. Δεν τους αξίζει το καλύτερο; Το  καλύτερο δεν είναι το «παιχνίδι εξουσίας» που μπορεί να αποδειχθεί ολέθριο. Το καλύτερο για τα παιδιά μας, είναι μια ζωή γεμάτη «όμορφα και λαμπερά πράγματα», μέσα σε ένα κόσμο δίκαιης ελευθερίας για όλους και με «αγάπη για ό,τι ανασαίνει πάνω στη γη».

Τικ… Τακ… Τικ…. Τακ…

«Και επί γης ειρήνη…»

arenaΗ λέξη ειρήνη κάποτε ήταν της μόδας. Ήταν τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όταν αναπτύχθηκε με διάφορες αιτίες και αφορμές μια παγκόσμια κουλτούρα ειρήνης, μπροστά στο ενδεχόμενο να βρεθούμε μπροστά σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα. Η αμεσότητα της απειλής, ίσως έκανε τότε τις ανθρώπινες συνειδήσεις πιο ευαίσθητες.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έβγαλε από το λεξιλόγιο τη λέξη ειρήνη. Απέμειναν μόνον οι «Μις Κόσμος» να την εύχονται κατά τη διάρκεια της στέψης τους, ως «παγκόσμιες βασίλισσες της ομορφιάς». Κι έτσι σιγά – σιγά η έννοια της ειρήνης προσέλαβε το νόημα μιας αφελούς ευχής, όταν δεν έχει να πεις τίποτα πιο… sharp!

Ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, την «επί γης ειρήνη» δηλαδή, σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και περισσότερο με βομβαρδισμένο τοπίο. Αλλά πως θα περιμέναμε να συμβεί το αντίθετο, όταν έχουμε σταματήσει να το ευχόμαστε, να το πιστεύουμε και να το υποστηρίζουμε;

Στην Αφρική, τα παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν από την πείνα, τη δίψα και από την έλλειψη μερικών απλών εμβολίων.

Στην Ασία, τα παιδιά εργάζονται κάτω από αδιανόητα σκληρές συνθήκες εργασίας για 1 δολάριο την ημέρα και εκπορνεύονται αγόρια και κορίτσια για μια χούφτα ευρώ, προκειμένου να ικανοποιήσουν παιδεραστές, που κατά κύριο λόγο είναι λευκοί, άντρες, χριστιανοί.

Στη Λατινική Αμερική, τα παιδιά στις φαβέλες αγωνιούν για ένα πιάτο φαγητό και η μόνη προοπτική αξιοπρέπειας που έχουν μπροστά τους είναι να ενταχθούν σε κάποια συμμορία και να πεθάνουν νέοι.

Τώρα και στην Ευρώπη, τα παιδιά αρχίζουν να ξαναδιαβάζουν με το φως των κεριών, προσπαθούν να ζεσταθούν με αυτοσχέδια μαγκάλια και για κάποια από αυτά, το μόνο γεύμα της ημέρας είναι το δεκατιανό που τους χορηγεί στο σχολείο κάποιο Ίδρυμα ή κάποια εταιρεία.

Σε όλα αυτά προσθέστε μια αλυσίδα φυσικών καταστροφών που προκαλούν πρόσθετο πόνο και δυστυχία, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών που φαίνεται πως έχουν γυρίσει ανάποδα την κλεψύδρα του χρόνου επιβίωσης του πλανήτη.

«Τι πήγε τόσο στραβά;». Όσο αναμασάμε αυτή την ερώτηση δεν επιλύουμε κανένα πρόβλημα. Δεν μπορείς να διαμορφώσεις το μέλλον, όταν ζεις στο παρελθόν, μόνο και μόνο για να λες πως φταίει ο καπιταλισμός, το Ισλάμ, ο κομμουνισμός, ο φανατισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, οι μυστικές υπηρεσίες, οι «Ιλουμινάτι», η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, κοκ. Το ζήτημα δεν είναι να πούμε ποιος φταίει και πήγε τόσο στραβά το πράγμα. Ας πούμε πως «φταίει ο Χατζηπετρής», όπως έλεγε κι ένα παλιό τραγουδάκι.

Το αληθινά σημαντικό και κρίσιμο είναι να οραματιστούμε ένα μέλλον και να το καταστήσουμε εφικτό με τις πράξεις μας. Να το υποστηρίξουμε με την καθημερινότητά μας. Με τη δουλειά μας. Με τις σχέσεις μας. Με τις γνώσεις μας. Με τη δημιουργικότητά μας. Να οραματιστούμε ένα μέλλον ειρηνικό. Δηλαδή, ένα μέλλον φωτός και ελευθερίας για όλους. Κυρίως όμως για τον ίδιο τον εαυτό μας.

Αν δεν βρούμε την «εσωτερική ειρήνη», δεν θα τη δούμε ποτέ επί γης!

Καλά Χριστούγεννα!