Zero #2

Ο γιορτασμός αποτελεί τη στάση μου, ανεξάρτητα από το τι φέρνει η ζωή.
Osho

Το γεγονός πως άνθρωποι και πράγματα συνδέονται με δίκτυα αιτιακών σχέσεων δεν σημαίνει πως οι σχέσεις αυτές είναι προκαθορισμένες και κατατείνουν αναπότρεπτα σε ένα προοικονομημένο τέλος.
Στα κρίσιμα σταυροδρόμια καταργείται ο εύκολος και ξεκούραστος ντετερμινισμός. Στη ζώνη του ιστορικά απρόβλεπτου μόνον η αμεσότητα της ανάδρασης με τα γεγονότα της πραγματικότητας και τη μη γραμμική εξέλιξή τους, δημιουργεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ουτοπία και τη δυστοπία.
Ζούμε «στιγμή» κατά την οποία η ένστικτη ενσυναίσθηση αρχίζει να προσλαμβάνει κρισιμότερη σημασία από την «κοινή λογική» για την ταυτοποίηση αχαρτογράφητων δυνατοτήτων που εμφανίζονται απρόβλεπτα , χωρίς να προκύπτουν από τον αυτοματισμό της πολιτικής, οικονομικής, επιστημονικής και κοινωνικής αιτιότητας.
Από το «σημείο μηδέν», οι διαφορετικές ενδεχομενικότητες είναι πρώτη φορά τόσο ανοιχτές. Για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο. Η δύναμη της βούλησης είναι αυτή που μπορεί να μεταβάλλει την κατεύθυνση της αιτιότητας. Προς έναν παγκόσμιο ολοκληρωτισμό ή προς τον απελευθερωτικό μετασχηματισμό των πραγματικών δυνατοτήτων της ανθρωπότητας.
Θα είναι λάθος όλο αυτό που συμβαίνει να αντιμετωπιστεί με τον φόβο. Άλλο ευθύνη, άλλο φόβος. Για να είμαι υπεύθυνος δεν σημαίνει πως πρέπει να νιώθω άρρωστος και φορέας της μόλυνσης. Είμαι υπεύθυνος όταν νιώθω ελεύθερος. Αυτό σημαίνει πως ό,τι κι αν συμβαίνει εμείς θα το κάνουμε με τη δύναμη της βούλησης να συμβεί για καλό. Θα σπάσουμε τις αιτιώδεις αλυσίδες για να επιβεβαιώσουμε την ανθρώπινη ελευθερία. Όπως έχουν πει οι καλύτεροι από μας: «Αν χαθεί, εγώ θα φταίω».

Η ιστορία είναι η κρίση της ιστορίας

Μετά το Άουσβιτς και τη Χιροσίμα, η ανεπιφύλακτη αποδοχή του αξιώματος πως «η πρόοδος είναι πάντα καλή» έμοιαζε με ανόητο αστείο. Παρά ταύτα, η έννοια της προόδου συνέχισε να παίζει πρώτο ρόλο στο φαντασιακό των ανθρώπων, σαν υπόσχεση ανάκτησης του κήπου της Εδέμ.
Έτσι, η ιδέα της αέναης «καλής προόδου» κατέστη «θεολογικό δόγμα» κι ας είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, ανεπιβεβαίωτη ιστορικά με την «εκ νεκρών ανάσταση».
Παρά ταύτα, εξακολουθήσαμε να μπουρδολογούμε ασύστολα περί «προοδευτισμού» και «συντήρησης», όταν το πιο ορθολογικό αλλά ταυτόχρονα και το πιο επαναστατικό θα ήταν το να καταφέρναμε να τραβήξουμε χειρόφρενο για να σώσουμε ό,τι σώζεται. Να επενδύσουμε περισσότερο στη συναισθηματική παρά στην τεχνητή νοημοσύνη.
Ωστόσο και μόνο σαν σκέψη, η αμφισβήτηση του δόγματος της «καλής προόδου» προκαλεί ρίγη ανατριχίλας καθώς είναι γνωστό από το «κυνήγι των μαγισσών» ανά τους αιώνες για το τι συμβαίνει σε αυτούς/ές που δοκιμάζουν να πετάξουν χαλικάκια στους τροχούς κίνησης της ιστορίας.
Δεν είμαι ειδικός για να ξέρω τι είναι ο κορονοϊός. Άλλωστε μικρή σημασία έχει. Ξέρω μόνο ότι σκοτώνει εκθετικά. Σκοτώνει ανθρώπους και οικονομίες, κοινωνικές σχέσεις και απλές καθημερινές δραστηριότητες που είναι συνυφασμένες με όλα όσα αποκαλούμε «δυτικό τρόπο ζωής». Για τον οποίο οφείλουμε πλέον να παραδεχτούμε πως δεν είναι βιώσιμος. Οι αντιφάσεις του έχουν προσλάβει υπαρξιακό χαρακτήρα και όσο αδυνατεί να τις επιλύσει οδεύει προς την κατάρρευση, με κλιμακούμενη δραματικότητα.
Όλοι οι πολιτισμοί, μέσα στην ιστορική διαχρονία, κάποια στιγμή «χτυπάνε βράχο». Αυτή η στιγμή έχει έρθει για τον δυτικό πολιτισμό. Ο πλανήτης είναι άρρωστος βαριά. Με τα λόγια του Γκυ Ντεμπόρ:
«Μια κοινωνία ολοένα πιο άρρωστη, αλλά επίσης ολοένα πιο ισχυρή, ανα-δημιούργησε παντού τον κόσμο ως το περιβάλλον και το διάκοσμο της αρρώστιας της, ως έναν άρρωστο πλανήτη. Μια κοινωνία που δεν έγινε ακόμα ομοιογενής και δεν αυτοκαθορίζεται, αλλά καθορίζεται ολοένα και περισσότερο από ένα τμήμα της που τοποθετεί τον εαυτό του υπεράνω αυτής, που είναι εξωτερικό ως προς αυτή, ανέπτυξε μια κίνηση κυριαρχίας επί της φύσης η οποία πλέον δεν ελέγχεται.».
Το πώς φτάσαμε λοιπόν σε αυτό που βιώνουμε έχει την εξήγησή του.
Η ιστορία είναι η κρίση της ιστορίας όπως έλεγε ο γερο – Χέγκελ.