Για τις μεγάλες καρδιές, ο θεός είναι μεγάλος.

b091d063b6fe70a2fb0389ef2ff9a5e7Μας συνέβησαν πολλά και μαζεμένα. Ζούμε σε fast forward το «Όσα παίρνει ο άνεμος».  Σε κάθε περίπτωση πάντως, προσωπικά,  θεωρώ τα Greeklish σοβαρότερη εθνική απειλή από τον υποτιθέμενο κίνδυνο εξισλαμισμού της Ελλάδας,  επειδή θα εγκλωβιστούν όπως όλα δείχνουν αρκετές δεκάδες χιλιάδες προσφύγων και μεταναστών.

Από κει κι έπειτα, πράγματι «τον ήλιο και το τσίπουρο δεν θα μας τα πάρουν» αλλά καλό είναι να μην πιστεύουμε πως και όλα τα προβλήματα σε αυτό τον κόσμο,  λύνονται με ήλιο και τσίπουρο. Λύνονται αρκετά, άλλα όχι όλα. Θα ήταν λοιπόν πιο σοφό εκ μέρους της σημερινής διακυβέρνησης αν έμπαινε στον κόπο να σκεφτεί πως κι ο ήλιος καμιά φορά συμβαίνει να «ξεκουράζεται», οπότε βρέχει.

Οι βροχές των τελευταίων ημερών έκαναν ακόμη πιο δύσκολες τις συνθήκες για χιλιάδες πρόσφυγες συνανθρώπους μας που η ιστορική μοίρα τους έφερε στις ακτές του «Ξενίου Διός». Και στην παράδοση τη δική μας,  είναι στο πρόσωπο του ξένου να βλέπουμε το πρόσωπο του θεού. Δεν ξέρω βέβαια στη μεταμοντέρνα Ελλάδα τι ακριβώς βλέπουμε σε αυτά τα πρόσωπα. Όπως δεν ξέρω επίσης τι βλέπουν οι κυβερνώντες στα πρόσωπα τα δικά μας,  που μας  έχουν ακόμη με capital controls, την ώρα που ο πρωθυπουργός μας αναγορεύεται από το Πανεπιστήμιο της Σμύρνης σε επίτιμο διδάκτορα πολιτικής οικονομίας!!!!

Στην παράδοσή μας είναι επίσης η άποψη πως «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους» , όπως επίσης και πως «με πορδές δεν βάφονται αυγά». Όταν μιλάμε για πραγματικούς ανθρώπους που  ζουν σε πραγματικά δραματικές συνθήκες, ο ψηφιακός ανθρωπισμός του facebook όσο κι αν βοηθάει, δεν φτάνει για να υποκαταστήσει  ένα κράτος χαοτικό και διαλυμένο που απλά παρατηρεί τους πρόσφυγες άβουλο κι αμήχανο,  καθώς έχει καταρρεύσει προ πολλού, κάτω από το ίδιο του το βάρος κι έγινε «μαύρη τρύπα»  που ρουφάει τα πάντα. Στην Ελλάδα, ο κρατισμός σκότωσε το κράτος!

Αλλά ούτε και η «κοινωνία των πολιτών» που τόσοι και τόσοι επένδυσαν πάνω της, μπορεί να κάνει και πολλά, όταν τα πράγματα γίνονται όντως «σκούρα». Είναι άλλο να ταΐζεις – με το αζημίωτο πάντα – δέκα αρκουδίτσες κι άλλο χιλιάδες πεινασμένους πρόσφυγες.

Τα πολιτικά ιδεολογήματα λοιπόν έχουν ξεγυμνωθεί από όλες τις πλευρές. Ας κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια. Αλλά όπως λέει κι ο Νίτσε «αν σου αρέσει η άβυσσος, πρέπει να έχεις φτερά». Που σημαίνει πως η πύκνωση του χρόνου και  των γεγονότων με χαρακτήρα  κατεπείγοντος  αναδεικνύουν τρέχοντα διακυβεύματα που είτε θα  επιλυθούν με την ανάδειξη νέων προτάσεων και λύσεων ή αντιθέτως  θα υποστούμε τον ίλιγγο της πτώσης, μέσα από χιλιοειπωμένες αδιέξοδες εμμονές.  Είναι ώρα να συνέλθουμε από το μεταμοντέρνο hangover  της συλλογικής σύγχυσης,  για να κάνουμε την «ελληνική περίπτωση»  εφαλτήριο άρθρωσης νέων λόγων, νέων προγραμμάτων και προταγμάτων. Με έμφαση όχι στην ανάλυση αλλά στη λύση,  με κριτήριο τον προσωπικό αυτοσεβασμό όλων μας στο πλαίσιο ενός υγιούς ανθρωπισμού.

Ο απλός καθημερινός λαός, στηριγμένος σε ό,τι έχει απομείνει από την παράδοσή του, το κάνει ήδη αυθόρμητα. Δείχνει  την ευρυχωρία της καρδιάς του απέναντι στους απόκληρους της τσακισμένης Ανατολής, γνωρίζοντας από τις πηγές του ψυχικού του βάθους πως η αυθεντική και πηγαία ανθρώπινη αλληλεγγύη, γίνεται πάντα ανεξάντλητη πηγή αφθονίας. Το πώς αυτή η δύναμη των αρχετύπων της παράδοσης μπορεί να μεταφραστεί σε δημιουργία με σύγχρονους όρους,  είναι το μεγάλο ζητούμενο που δεν έχει απαντηθεί. Κι όσο μένει αναπάντητο, η Ελλάδα δεν έχει δική της φωνή. Σκέφτεται και μιλάει «σπαστά». Greeklish.

Το μόνο παρήγορο είναι πως «τα νερά είναι αχαρτογράφητα». Το γεγονός αυτό είναι πηγή άγχους και δεινών αλλά και μοναδική ιστορική ευκαιρία, τώρα που η άμμος στην κλεψύδρα δείχνει να τελειώνει, να τη γυρίσουμε  ανάποδα. Και που ξέρεις; Όλα μπορούν να συμβούν… Για τις μεγάλες καρδιές, ο θεός είναι μεγάλος.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Ο Αλέξης Τσίπρας και το «τρίγωνο του διαβόλου»

arena_2.8Στην απάντηση που έδωσε στην ερώτηση της Γεννηματά για το “Plan b” , ο Αλέξης Τσίπρας ξαναβρήκε τον εαυτό του. Μετά τις 12 Ιουλίου έδειχνε να κρατάει μια στάση,  η οποία θύμιζε λίγο τον άπιστο σύζυγο, ο οποίος «συλλαμβάνεται επ’ αυτοφόρω» και  προσπαθεί να δικαιολογηθεί με το επιχείρημα «δεν είναι αυτό που νομίζεις!». Την Παρασκευή όμως έδειξε αυτό που πραγματικά μπορεί να είναι. Ο αδιαμφισβήτητος πολιτικός ηγεμόνας στο εσωτερικό της χώρας.

Υποθέτω πως η αντιπολίτευση θα το σκεφτεί δυο και τρεις φορές πριν καταθέσει πάλι ερώτηση προς τον πρωθυπουργό,  ώστε να του δώσει την ευκαιρία να «παίξει μπάλα» με το εθνικό ακροατήριο,  κατατροπώνοντας τις αστείες αιτιάσεις της και την πολιτική «κριτική» της που εξαντλείται στην απόρριψη των πουκαμίσων του Βαρουφάκη! Αυτός είναι και ο λόγος που έβγαλε οργισμένη ανακοίνωση ο Βενιζέλος,  νιώθοντας πως έμεινε εκτεθειμένος και ακάλυπτος από την Πρόεδρό του. Αλλά ποιος ακούει πλέον τον Βενιζέλο; Καθώς προσεγγίζει ήδη τα όρια της γραφικότητας του Πάγκαλου, μάλλον κανείς!

Ο Τσίπρας έχει όλο το γήπεδο δικό του. Προηγούμενη ανάλογη πολιτική ηγεμονία στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας, υπήρξε μόνο κατά την περίοδο του «Καραμανλής ή τανκς»,  μετά την πτώση της χούντας.

Η ηγεμονία σε αυτές τις περιπτώσεις ορίζεται αρνητικά. Είναι ηγεμονία ελλείψει αντιπάλου και μέσα σε συνθήκες κρίσης που δημιουργούν αβεβαιότητα και ανασφάλεια σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και εκ των πραγμάτων ενισχύουν τις τάσεις συσπείρωσης γύρω από την υπάρχουσα ηγεσία.

Η αντοχή και η ανθεκτικότητα της σημερινής πολιτικής ηγεμονίας του ο Α. Τσίπρας, εν πολλοίς θα προσδιοριστεί από το πώς θα καταφέρει να διαχειριστεί το πολυπολοκότερο και πλέον αμαρτωλό ζήτημα που ταλάνισε όλη τη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου και δεν είναι άλλο από το «τρίγωνο» των σχέσεων Κόμματος, Κυβέρνησης και Κράτους. Πρόκειται για το «τρίγωνο του διαβόλου» που «καταπίνει» πρωθυπουργούς.

Είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη πως η κρίση «εξαφανίζει» τους πρωθυπουργούς. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Τον Καραμανλή τον κατάπιε η βιασύνη της Ντόρας, μεταμφιεσμένη στις «σοφές» συμβουλές του Σουφλιά.  Τον Παπανδρέου τον ανέτρεψε ο Βενιζέλος που πάντα ζούσε με το όνειρο να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Τον Παπαδήμο τον έριξε ο Σαμαράς για να γίνει αυτός πρωθυπουργός. Τον Σαμαρά τον έφαγε το άγχος επανεκλογής της  κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του. Σε όλες τις προαναφερθείσες περιπτώσεις η πραγματική αιτία της «εξαφάνισης» είχε να κάνει με το «τρίγωνο» των σχέσεων Κόμματος, Κυβέρνησης και Κράτους.

Ο Τσίπρας έχει «όλα τα χαρτιά στα χέρια του» για να αντιμετωπίσει το «τρίγωνο του διαβόλου» πριν τον εξαφανίσει. Στο βαθμό που επιλέξει να ακολουθήσει την πεπατημένη οδό των συμψηφισμών και της μεθοδολογίας  «business as usual»,  τότε δεν υπάρχει αμφιβολία πως σύντομα ή λίγο πιο αργά,  θα εξαφανιστεί  κι αυτός μέσα στο «τρίγωνο του διαβόλου» όπως πολλοί προκάτοχοί του. Θα είναι τεράστιο ιστορικό και στρατηγικό λάθος του πρωθυπουργού να αντιγράψει τις συνταγές του παρελθόντος και να μην τολμήσει βαθιές και ριζικές τομές και στα τρία επίπεδα (κόμματος, κυβέρνησης, κράτους) αναδιατάσσοντας ταυτόχρονα και τις μεταξύ τους σχέσεις. Οι μεγάλοι ηγέτες γράφουν, δεν αντιγράφουν.

Οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος είναι γνωστές: γραφειοκρατικοποιημένα κόμματα που λειτουργούν ως εκλογικά καρτέλ, κυβερνητισμός, κρατικοποίηση του κόμματος και κομματικοποίηση του κράτους. Ο Τσίπρας έχει την ευκαιρία να αναλάβει την ιστορική πρόκληση και να τα αλλάξει όλα, ξεκινώντας από το ίδιο το κόμμα του.

Ανοιχτό και ενεργό  κόμμα, ισχυρά νομιμοποιημένη και αποτελεσματική κυβέρνηση, αξιόπιστο και δίκαιο κράτος. Αυτό θα πρέπει να είναι το νέο «τρίγωνο»,  μέσα από το οποίο μπορεί να αναδυθεί η Νέα Μεταπολίτευση.

Θα μπορέσει να το κάνει; Θα το δούμε σύντομα… Πάντως τον «διάβολο» δεν τον εξορκίζεις «με το σταυρό στο χέρι». Το σπαθί, κατά τας γραφάς της ιστορίας, έχει αποδειχθεί αποτελεσματικότερο όπλο.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post