Οι πρόωρες εκλογές είναι … σορμπέ λεμόνι

Ένας φίλος μου, σεφ σε «πεντάστερο» ( αν ανοίξει…), επιμένει πως όταν αλλάζεις πιάτα πρέπει να μεσολαβεί σορμπέ με λεμόνι. Ειδικά σε περιπτώσεις ακραίας αντίθεσης των γεύσεων, όπως στην περίπτωση της «γέφυρας» από κρέας σε ψάρι. Το σορμπέ λεμόνι σβήνει τη γεύση που προηγήθηκε κι αφήνει καθαρό τον ουρανίσκο για τη γεύση που έρχεται.
Δεν ξέρω ποιος είναι «μάστερ σεφ» στο Μαξίμου, ξέρω όμως πως ο Θεοδωρικάκος, έχοντας πολύτιμο εφόδιο τη μαθητεία του στην ΚΝΕ, το είπε καθαρά: «Καπιταλισμό έχουμε!». Στον καπιταλισμό των ταχυτήτων «5G», εκ των πραγμάτων ισχύει το «here today, gone tomorrow» που λέει και ο «καλός» Αγγλοσαξονικός κόσμος. Μάζεψε γρήγορα τα κέρδη και για τις ζημιές …. έχει ο θεός. Ή ο λαός.
Ο Κ. Μητσοτάκης είναι αυτή την ώρα «καβάλα στο άλογο» έχοντας σχηματίσει ένα προσωπικό κεφάλαιο εμπιστοσύνης με μια μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας. Καλώς ή κακώς, τυχαία ή στρατηγικά σχεδιασμένα, δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Είναι γεγονός. Και είναι ο λόγος που ο Τσίπρας είναι πεταμένος στα σχοινιά και δεν τον ακούει κανένας, όσα «What if..» κι αν γράψει για την Εφημερίδα των Συντακτών.
Ωστόσο υπάρχει ένας ορατός κίνδυνος για το πολιτικό μέλλον του Κ. Μητσοτάκη. Η «συμφωνία αλήθειας» είναι από δύσκολο έως αδύνατο να τηρηθεί στις συνθήκες που διαμορφώνονται παγκοσμίως, μετά την πρώτη φάση της πανδημίας και χωρίς κανένας να γνωρίζει αν και πότε θα υπάρξει και δεύτερο κύμα. Αλλά ακόμη και στο καλύτερο υγειονομικό σενάριο, όλοι οι διεθνείς χρηματοοικονομικοί αναλυτές συμφωνούν σε ένα πράγμα: Είναι από δύσκολο έως αδύνατο η καμπύλη ύφεσης / ανάπτυξης να έχει σχήμα V, δηλαδή σύντομη επάνοδο σε αλματώδη ανάπτυξη μετά τη χαώδη καταβαράθρωση των οικονομιών από το lockdown.
Αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να εξανεμιστεί το κεφάλαιο εμπιστοσύνης που σχηματίστηκε στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη για τρεις βασικούς λόγους, τα πρώτα φορολογικά μέτρα της κυβέρνησης, τη διαχείριση των τουρκικών προκλήσεων στον Έβρο και την υγειονομική επιτυχία του χαμηλού «σκορ» σε κρούσματα και θανάτους.
Το να συνεχίσει στη «νέα πραγματικότητα» τη διακυβέρνηση «σαν να μην τρέχει τίποτα», μετά την εμπειρία του Γιώργου Παπανδρέου, δεν το λες και πολύ σοφό. Ήταν ο λόγος που και ο Τσίπρας πήγε σε εκλογές, όταν ηττήθηκε η στρατηγική του πρώτου εξαμήνου της διακυβέρνησής του έναντι των Βρυξελλών . Ο Μητσοτάκης είναι σε πολύ πλεονεκτικότερη θέση, εφόσον ο ίδιος δεν έχει άμεσα την ευθύνη για όσα θα φέρει το «τσουνάμι» της παγκόσμιας ύφεσης.
Άρα έχει κάθε λόγο να καταγράψει τα πολιτικά κέρδη του ενός χρόνου διακυβέρνησης και με «προίκα» τα 24 δις που θα ρίξει στην οικονομία, να ζητήσει εντολή για τη διαχείριση μιας κατάστασης που προδιαγράφεται όσο μαύρη την περιέγραψε και ο ίδιος στο διάγγελμά του, μιλώντας για μια παγκόσμια κρίση που όμοιά της δεν έχουμε δει εδώ και τρεις γενιές. Σε κάθε περίπτωση, διαμορφώνονται συνθήκες που στερούν την πραγματική βάση του αφηγήματος της ΝΔ που υπερψήφισε η κοινωνία τον περασμένο Ιούλιο.
Όπως σημειώνεται και στο τελευταίο μηναίο δελτίο του ΣΕΒ, η δημοσιονομική κατάσταση όπως διαφαίνεται στην μετά τον κορονοϊό εποχή προφανώς επηρεάζει δυσμενώς τη βιωσιμότητα του χρέους, καθώς προκύπτουν πρωτογενή ισοζύγια για το 2020 και το 2021 δυσμενέστερα των συμφωνηθέντων. Συνεπώς η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να ζητήσει, για αναπτυξιακούς σκοπούς, τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων-στόχων μέχρι και το 2022 είναι απίθανο να βρει ανταπόκριση. Όσο για το γαλλογερμανικό «Ταμείο Ανάκαμψης» ισχύει το «Ζήσε Μάη μου…».
Με αυτά τα δεδομένα οι πρόωρες εκλογές θα ήταν ένα… σορμπέ λεμόνι. Θα έσβηναν γλυκά τη γεύση της «συμφωνίας αλήθειας» πριν περάσει αναγκαστικά η χώρα στο επόμενο «πιάτο». Διαφορετικά οι «γεύσεις» θα μπερδευτούν κι αυτό έχει πάντα, όπως λέει και ο φίλος μου ο σεφ, δυσάρεστες συνέπειες για το τραπέζι. Ενίοτε και για τη Δημοκρατία.

πρώτη δημοσίευση 24/5 RP.GR

Οι «πολλοί» και οι «καλοί»

Ζούμε την πιο αποπολιτικοποιημένη προεκλογική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας. Από τη μια οι «πολλοί» και από την άλλη οι «καλοί». Κι αυτό ασφαλώς δεν είναι καθόλου τυχαίο όταν η απεύθυνση αφορά ακροατήρια που σε συντριπτικά ποσοστά είναι εξοικειωμένα περισσότερο με το FACEBOOΚ παρά με οποιοδήποτε από τα μεγάλα ζητήματα (ανάπτυξη, οικονομία, εθνικά θέματα, ρόλος Ε.Ε, νέες τάσεις στην παγκοσμιοποίηση, κλπ). Η κρίση για πρόσωπα είναι πάντα πιο «ξεκούραστη» από τις κρίσεις για αντικειμενικά προβλήματα, τα οποία κινούνται σε πολύ υψηλό βαθμό συνθετότητας και πολυπαραγοντικότητας.
Όσο πιο αχανής και πολύπλοκος είναι ο κόσμος τόσο πιο σημαντικές είναι οι απλοποιήσεις. Αν έχουμε τους «σταρ», μειώνουμε την πολυπλοκότητα του κόσμου μέσω της εμπιστοσύνης στα πρόσωπα. Η σύγχρονη πολιτική δεν εκτίθεται στο κοινοβούλιο αλλά στις κάμερες των smartphones.
Στις ψηφιακές δημοκρατίες η πολιτική μοιάζει όλο και περισσότερο με multiple choice. Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζουμε όλη την απάντηση για κάθε ερώτημα. Αρκεί να βρίσκουμε τον Κυριάκο «καλό» και τον Τσίπρα «κακό» ή τον Αλέξη «καλό» και τον Κούλη «κακό». Περισσότερες πληροφορίες θα προκαλούσαν απλώς μεγαλύτερη σύγχυση. Γι αυτό και ουδόλως νοιάζεται η κοινωνία για κανένα debate.
Από την πολιτική συζήτηση έχουμε μπει στη «ζώνη» της συναισθηματικής διαχείρισης πραγμάτων που στην πραγματικότητα δεν μπορεί κανείς να διαχειριστεί και το μόνο που κρίνεται κάθε φορά είναι η ικανότητά του να σχηματίσει το εκλογικό κεφάλαιο ελπίδας πως θα το κάνει.
Με αυτούς τους όρους οι «καλοί» έχουν προβάδισμα έναντι των «πολλών», η προδοσία των οποίων έχει συντελεστεί προ πολλού.

Παιδιά, μήπως να πάμε παρακάτω;

Τρομερός είναι ο θυμός ενός λαού που μουρμουρίζει . To έγραψε ο Αισχύλος και το εισέπραξα κυρίως τις μέρες του Πάσχα, τόσο στην πόλη όσο και στην ύπαιθρο. Δεν θυμάμαι πιο κατσουφιασμένο Πάσχα σε αυτή τη χώρα. Παντού ένα «μουρμουρητό» που μοιάζει με παραμιλητό καταθλιπτικού.  Γι αυτά που θα μπορούσαν να γίνονται και δεν γίνονται. Και γι αυτά που δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν κι όμως είναι γεγονότα.  Οπότε τα κύματα της δυσφορίας  που σε πρώτη φάση έγιναν αγανάκτηση στις πλατείες κι έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα πλέον είναι ένας συμπιεσμένος θυμός σε μορφή μοναχικής κατάθλιψης. Δεν ξέρω τι πολιτική στάση σηματοδοτείται από αυτή τη συμπεριφορά, γνωρίζω όμως πως όταν κανείς δεν ξέρει τι να κάνει, συνήθως κάνει το χειρότερο. Δότι δεν έχει τη διαύγεια για να κάνει το αυτονόητο.

Θυμωμένοι και συγχυσμένοι οι Έλληνες γιατί τα παιδιά τους είτε θα θάβονται, κυριολεκτικά αν είναι πιλότοι, μεταφορικά αν είναι «ντελίβερι» είτε θα μεταναστεύουν. Καταθλιπτικοί γιατί δεν ξέρουνε τι να κάνουνε για να το αποτρέψουν ως το χειρότερο σενάριο για τους εαυτούς τους κι αυτούς που ακολουθούν. Κι αυτό είναι μεγάλη αποτυχία μιας κοινωνίας.

Το να αναθεματίζουμε συλλήβδην τη Μεταπολίτευση είναι γελοίο και τραγικό μαζί. Έγινε αυτό που μπορούσε να γίνει, κάτω από τις δοσμένες συνθήκες. Σήμερα όμως ο πλανήτης βρίσκεται εν βρασμώ, νέες συνθήκες δημιουργούνται στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα καθώς η παγκοσμιοποίηση των αγορών οδήγησε στην παρακμή του έθνους – κράτους, βοηθώντας όμως την ίδια στιγμή την επιχειρούμενη ανάδυση των Αυτοκρατοριών του ανατολικού δεσποτισμού ( Ρωσία, Τουρκία, Ιράν, Κίνα). Η παγκόσμια δημοκρατία αποδεικνύεται όνειρο απατηλό και ο εφιάλτης του ολοκληρωτισμού επιστρέφει.

Οπότε το αυτονόητο σε αυτές τις περιστάσεις είναι αν μη τι άλλο, η ενότητα. Η ενότητα για να υπερασπιστούμε συλλογικά τις αξίες που περιγράφονται τόσο ξεκάθαρα στον «Επιτάφιο» του Περικλή και είναι η αληθινή εθνική κληρονομιά μας. Την Πατρίδα και τη Δημοκρατία. Γιατί μόνο αν υπάρχει πατρίδα και δημοκρατία μπορεί να θεμελιωθεί η ελευθερία του ατόμου. Αλλιώς είναι μια ζωτική ψευδαίσθηση που μας οδηγεί στο γκρεμό.

Πατρίδα και Δημοκρατία, μαζί.  Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε μέσα από τον εσωτερικό  διχασμό και τη σύγκρουση. Είναι η ώρα να δούμε τη δημοκρατία της συνεργασίας, του «εμείς» και όχι των παραταξιακών περιχαρακώσεων που γεννήθηκαν μέσα σε άλλες συγκυρίες κι εκφράζουν άλλες εποχές.

Είναι τραγικό σε αυτές τις στιγμές, με τους δανειστές να κάνουν «μπαλάκι» το ζήτημα του χρέους, τους εταίρους να παζαρεύουν τις συντάξεις με το όνομα της «Μακεδονίας» και τον Ερντογάν να μας κάνει καθημερινό bullying, το πολιτικό σύστημα να βρίσκεται στην ιδεολογικο-κομματική «κοσμάρα» του.  Να κάνουν προτεραιότητα το πως θα την πει ο ένας στον άλλο και όχι πως να δώσουμε με μια φωνή, ενιαία και ισχυρή, τη σωστή απάντηση στις τεράστιες προκλήσεις και πιέσεις που δεχόμαστε από παντού.

Φτάσαμε έτσι στο σημείο που τη σωστή πολιτική απάντηση στο μεγάλο διακύβευμα της συγκυρίας για τη χώρα να τη δίνει ο Μιχάλης Σάλλας και όχι οι αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησης και οι τομεάρχες της αντιπολίτευσης. Τη μεταφέρω επί λέξει από σχετικό άρθρο του: » Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, μια χρησιμοποίηση της προληπτικής γραμμής θα σήμανε ένα νέο σκληρό μνημόνιο, νέα μέτρα, επιβολή καινούργιων περιορισμών, που δύσκολα θα δεχθεί η κοινωνία, η οποία έχει κουραστεί από περίπου 10 χρόνια μνημονίων, και ακόμα πιο δύσκολα θα διαχειριστούν την κατάσταση οι πολιτικοί».

Όσο δεν γίνεται το αυτονόητο, όσο δεν υπάρχει αρραγές εσωτερικό μέτωπο, η χώρα θα είναι ανοιχτή στις απειλές που δέχεται κι εξαναγκάζεται να υποκύπτει.  Κι αυτό συνιστά μεγάλη ιστορική ευθύνη πλέον.

Η πρωτοβουλία ασφαλώς σε αυτές τις περιπτώσεις ανήκει στην κυβέρνηση. Αυτή πρέπει να δώσει το στίγμα των προθέσεών της. Για να επιτύχει αληθινή ενότητα και ομοψυχία, όπως απαιτούν οι περιστάσεις. Και όχι να συζητάμε στα σοβαρά ποια πλειοψηφία θα μπορούσε να κάνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Ευάγγελο Βενιζέλο ή τον Κώστα Καραμανλή. Αυτή είναι παρακμιακή πολιτικάντικη συζήτηση…

Αν δεν μπορούν να το πετύχουν ο Τσίπρας κι ο Κυριάκος τότε ας πάμε παρακάτω… Είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που πιστεύουμε πως θα μπορούσαν να τον πετύχουν σίγουρα ο Κώστας Μπακογιάννης με τη Ρένα Δούρου. Και όσοι αμφιβάλουν γι αυτό, ας διαβάσουν με προσοχή το πως αποχαιρέτησε ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας τον Ευρυτάνα πολεμιστή του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, υπασπιστή του Άρη Βελουχιώτη, τον Καπετάν Ερμή… Ν’ ανοίξουν λίγο τα μυαλά τους, μπας και προλάβουμε να σώσουμε τίποτα σε αυτή τη χώρα.

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post   

To Μεγάλο Παιχνίδι είναι για «μεγάλα παιδιά»

the-grand-chess-boardTο δίπολο «Τσίπρας – Μητσοτάκης» έχει να αντιμετωπίσει το γεγονός πως κινδυνεύουμε, ως Ελλάδα, να γίνουμε «Ανατολικό Ζήτημα». Ανατολικό Ζήτημα έχουμε κάθε φορά που για κάθε Μεγάλη Δύναμη υφίστανται σοβαροί προβληματισμοί  ως προς το πώς θα διαφυλαχθούν καλύτερα τα συμφέροντα της στον χώρο που κατείχε κάποτε η «Οθωμανική Αυτοκρατορία» και ποιες ενέργειες πρέπει να αναληφθούν γι αυτό.

Αυτό περιπλέκει άσχημα τα πράγματα. Διότι επί της ουσίας είναι και ο πραγματικός λόγος που διαφωνούν μεταξύ τους οι «θεσμοί»,  στο βαθμό που ο καθένας αντιλαμβάνεται πλήρως τα συμφέροντα που εκπροσωπεί.

Το «ανήκομεν εις τη Δύση» του Κωνσταντίνου Καραμανλή έχω την αίσθηση πως αποκτά μια δραματική επικαιρότητα έναντι του «βαθέως» στρατηγικού σχεδίου ανασύστασης της «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»,  είτε  με «σουλτάνο» τον Ερντογάν, είτε με κάποιον άλλο. Σενάριο που  συνεπάγεται την αναπόφευκτη  δορυφοροποίηση της Ελλάδας γύρω από την Τουρκία.

Μέχρι το 2010 ήμασταν εμείς που κάναμε τους «καλούς» για να μπούνε οι Τούρκοι στην Ε.Ε. Με αφετηρία την «πολιτική κατευνασμού»  του Κώστα Σημίτη έναντι της Τουρκίας μετά τα Ίμια, αποτέλεσε την πεμπτουσία της εθνικής στρατηγικής τις τελευταίες δεκαετίες. Όμως τα δεδομένα αυτά δεν ισχύουν πλέον.

Δυστυχώς σήμερα είναι η Ελλάδα αυτή που διαπραγματεύεται την παραμονή της στην Ευρώπη, με εξαιρετικά σκληρούς όρους καθώς ρεαλιστικά ως μόνη εναλλακτική διαφαίνεται το να καταλήξουμε να διαπραγματευόμαστε το πώς τελικά  θα βάλουμε εμείς το «φέσι». Αυτό  θα συνιστούσε ασφαλώς  εθνική ταπείνωση τεραστίων διαστάσεων, που  δεν θα μπορεί να είναι διαχειρίσιμη από καμία πολιτική ηγεσία.

Ο χρόνος που έχουνε Τσίπρας και Μητσοτάκης  για να εξαιρέσουν από την πολωτική αντιπαράθεσή τους τη συμφωνία τους σε μια νέα εθνική στρατηγική,  η οποία θα αντικαταστήσει αυτή που «πνίγηκε» τόσο άδοξα στα νερά του Καστελόριζου,  δεν είναι ατέλειωτος. Κι αυτόν που έχουμε διαθέσιμο ως τώρα,  τον έχουμε  διότι η απόπειρα ανασύστασης της «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας» με «σουλτάνο» τον Ερντογάν, συνάντησε εξ αρχής την αμφισβήτηση τόσο από το Ισραήλ, όσο και από μεγάλο τμήμα του αραβικού κόσμου. Επί της ουσίας ωστόσο, φάνηκε πως καταπνίγηκε από τους Ρώσους. Όντως; Και για πόσο;

Εικάζω πως αυτά είναι ερωτήματα με τα οποία ασχολείται ο υπουργός των Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς και θα πρέπει να ενημερώνει σχετικά την πολιτική ηγεσία της χώρας,  προκειμένου να σταθμίζει ανάλογα τη συμπεριφορά της ώστε  με αίσθημα ιστορικής ευθύνης να λάβει αποφάσεις «υπαρξιακού» χαρακτήρα.

ΥΓ: Το Μεγάλο Παιχνίδι είναι για «μεγάλα παιδιά» και όχι για κακομαθημένα «παιδάκια» που απλώς  κάνουν φασαρία για να τα προσέξουμε.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

«Τελειώνουν» τον Τσίπρα;

_83812145_027332072-1Ένας χρόνος «αριστερής διακυβέρνησης» αποδείχθηκε αρκετός για να συζητάμε μεταξύ σοβαρού και αστείου πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας, με βασική προεκλογική δέσμευση τη μείωση του ΦΠΑ στη δημόσια εκπαίδευση! Μαγικό;

Εικάζω πως καθώς συμπληρώνεται αυτός ο  ένας χρόνος στην πρωθυπουργία, και ο  ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει βγάλει κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για τη ζωή και τον κόσμο. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά βέβαια, ούτε μιλάω μαζί του. Μπορώ μόνον  να υποθέσω πως το δρομολόγιο από την αφετηρία «Τσίπρας – Βαρουφάκης» στον τερματισμό «Τσίπρας – Λεβέντης» θα έχει εμπλουτίσει τις παραστάσεις του πρωθυπουργού μας, σε σχέση με όσα πίστευε και νόμιζε πριν ξεκινήσει αυτή τη «βόλτα».

Στο βαθμό που o Αλέξης Τσίπρας πλέον γνωρίζει για το πώς έχουν τα πράγματα στον «πραγματικό κόσμο» και όχι στις νοητικές  προσομοιώσεις της αμέριμνης αριστεράς, υποθέτω ξανά πως ο  Τσίπρας, λογικά, ρίχνει όλη μέρα πάνω στο γραφείο του κινέζικα κέρματα “I Ching” με το υπαρξιακό ερώτημα: Να φύγω ή να μείνω;

Κάθε  ήρωας  δράματος, ο οποίος  βρίσκεται σε αυτή τη διλημματική κατάσταση,  βιώνει τρόπον τινά τη μοναξιά κατά τη «νύχτα της Γεσθημανής», όπου καλείται σε τελική ανάλυση να πιεί το «πικρό ποτήρι» της αποστολής του. Οπότε όπως το έθεσε και μάλιστα  σε παντελώς ανύποπτο χρόνο και ο Σπύρος Ριζόπουλος «Θα προλάβει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ /ΑΝΕΛ να φάει αρνί το Πάσχα;»

Δύσκολο έως αδύνατον. Η απάντηση είναι πλέον καταφανής. Ο ένας χρόνος «αριστερής διακυβέρνησης» έχει αρχίσει να εκνευρίζει φίλους κι αντιπάλους σαν το e-mail που έχει «κολλήσει» και δεν «κατεβαίνει». Οι δημοσκοπήσεις ήδη ξεκίνησαν να δείχνουν τον εκνευρισμό μιας κοινωνίας που διαπιστώνει πως συνέχεια πάει  «κουβά». Οπότε κι ο Τσίπρας πάει για «σταύρωση».

Φτάνει κι αυτός – σε έναν εξαιρετικά πυκνότερο πολιτικό χρόνο – στο  σημείο όπου οι προκάτοχοί του φρόντιζαν να υποστούν την αναπόφευκτη «σταύρωση»  με τρόπο που θα διασφάλιζε κατά το δυνατόν την υστεροφημία τους και θα άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο της «εκ νεκρών ανάστασής» τους και μιας «δευτέρας παρουσίας».

Ωστόσο αυτό το «κόλπο», μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν το έχει πετύχει κανείς.  Δεν είναι τυχαίο πως ουδείς εκ των «ταχυδακτυλουργών»  που προηγήθηκαν του Τσίπρα,   κατάφερε τελικά να επιστρέψει μετά τη «σταύρωση»  και να πάρει τη ρεβάνς. Αν και όλοι ζουν με αυτό το όνειρο… Και ο Σημίτης. Και ο Καραμανλής. Κι ο Σαμαράς. Ακόμη και ο ΓΑΠ.  ‘Άλλο «ταχυδακτυλουργός» κι άλλο … Μάγος, μιας άλλης εποχής.

Στο βαθμό που η δημοκρατία των μέσων  λειτουργεί από τη δεκαετία του ’90 και μετά   ως μια αέναη  κρίση προσώπων και όχι αντικειμενικών ζητημάτων, η  πολιτική «αρένα» για να παραμένει «προσωποποιημένη» έχει ανάγκη διαρκώς από «νέο αίμα» που θα κρατάει τον κόσμο «μέσα». Έτσι,  καταναλώνουμε περισσότερες «νέες ελπίδες», απ’ όσες μπορούμε να παράγουμε.

Θα πάρει την άγουσα και ο Τσίπρας για μια «βουβή» θέση μεταξύ των «σταυρωμένων» πρώην πρωθυπουργών  ή έχει δύναμη για  κάτι περισσότερο από αυτό;

Κοντός ψαλμός, αλληλούια…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post