Αλέξης Τσίπρας: Από τα «ωσαννά» στο «σταυρωθήτω»;

Κυριακή των Βαΐων σήμερα. Και μαζί Πρωταπριλιά. Αυτή η ημερολογιακή συντυχία θα μπορούσε να πει κανείς πως αναδεικνύει με μοναδικό τρόπο το απατηλό ψέμα της δόξας. Τη μια Κυριακή τα πλήθη παραληρούν και κραυγάζουν «ωσαννά!» κι αφού μεσολαβήσουν μερικά 24ωρα φωνάζουν εξαγριωμένα «σταυρωθήτω!». Η κοινή γνώμη έχει πάντα τις μεταπτώσεις της.

Όταν η ελπίδα επενδύεται στο πρόσωπο ενός «Μεσσία» που εξυπηρετεί τις επιδιώξεις μας και μας δίνει επιχειρήματα για να στηρίξουμε την πολιτική, οικονομική, θρησκευτική ή όποια άλλη ιδεολογία μας βολεύει, τότε είμαστε πρόθυμοι να αναφωνήσουμε «ωσαννά».

Ωσαννά για » την επανίδρυση του κράτους».  Ωσαννά, «λεφτά υπάρχουν». Ωσαννά, «στο Ζάππειο μια μέρα περιπατούσα…». Ωσαννά, «σκίζουμε τα μνημόνια».  Τη στιγμή του «ωσαννά»,  όσο και να διαφωνεί η αντικειμενική πραγματικότητα για τις δυνατότητες επίτευξης του στόχου, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Είναι ένα είδος βοναπαρτισμού που χαρακτηρίζει οριζόντια το πολιτικό σύστημα: «Θα δοξαστούμε ως νικητές και μετά βλέπουμε…».   Ωστόσο και για τους τρείς πρώην πρωθυπουργούς  (Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά) αυτό που τελικά φάνηκε ήταν μόνον η συνάντησή τους με την αναπόφευκτη  στιγμή του «σταυρωθήτω», όταν πλέον  η ελπίδα του καλύτερου είχε μετατραπεί σε θυμό κι απογοήτευση.

Τηρουμένων των αναλογιών, αυτό συμβαίνει τώρα και με τον Αλέξη Τσίπρα. Η κοινή γνώμη έχει πλέον μεταστραφεί. Δεν είναι μόνο θέμα δημοσκοπήσεων. Είναι αυτό που εισπράττει κανείς «στο δρόμο» και στις καθημερινές συναναστροφές του. Η μέχρι πρότινος πολιτική αμηχανία που εκφραζόταν με το «και οι άλλοι τι παραπάνω θα κάνουν;» έχει μετατραπεί σε «αει σιχτιρ».

Η  «καθαρή έξοδος» από τα μνημόνια ακούγεται σαν σύντομο ανέκδοτο,  όταν το ΔΝΤ  – παρά τις επίσημες διαψεύσεις – ασκεί ήδη πιέσεις για επίσπευση των μέτρων μείωσης αφορολόγητου και συντάξεων από τις αρχές του 2019.    Όσο για  το «Μακεδονικό» αποδείχθηκε εξαιρετικά πολύπλοκο κι επικίνδυνο καθώς προσεγγίστηκε με αμιγώς επικοινωνιακούς όρους. Ωστόσο η καταφυγή στα σκάνδαλα και στη σκανδαλολογία ελλείψει θετικού πολιτικού αφηγήματος δεν μπορεί να παρατείνει για πολύ ακόμη τη ζωή της παρούσας κυβέρνησης.

Τα «πολιτικά καύσιμα» έχουν σχεδόν τελειώσει και η  «μπάλα» κινδυνεύει να χαθεί. Μιλάμε για κράτος που η αστυνομία συστήνει στους πολίτες να κάνουν πως κοιμούνται όταν μπαίνουν συμμορίες μέσα στα σπίτια τους. Κράτος που επί μια βδομάδα έχει αφήσει χωρίς νερό, διψασμένους και άπλυτους  τους Θεσσαλονικείς, ενώ κατά τα λοιπά «Μακεδονία ξακουστή…». Κράτος που όπως διαπιστώνουμε έχει απολέσει το μονοπώλιο της έννομης βίας, εφόσον σημαίνοντες επιχειρηματίες της χώρας  που συμβαίνει να είναι και ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ΠΑΕ έχουν πλέον ιδιωτικούς στρατούς,  οι οποίοι δεν αγγίζονται από καμία κρατική αρχή και μπορούν να παρεμβαίνουν βίαια στα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας. Πότε οι μεν να διαλύουν μια συγκέντρωση του Άδωνη Γεωργιάδη και πότε οι δε,  μια άλλη,  του Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Ο Τσίπρας σίγουρα δεν είναι χαζός για να μην καταλαβαίνει αυτό που του συμβαίνει. Η κοινωνική δυσφορία πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο  και ο σχεδιασμός για διπλές εκλογές – εθνικές και ευρωεκλογές – τον Μάιο του 2019 δεν αντέχει χρονικά, τουλάχιστον αν δεν μεσολαβήσει κάτι «μεγάλο» που θα αλλάξει προς όφελός του τα δεδομένα. Άλλωστε ακούει εισηγήσεις που του λένε πως το στρατηγικό διακύβευμα πλέον είναι το κόμμα και όχι η κυβέρνηση και όσο διατηρούνται δυνάμεις πέριξ του 18 – 20% θα πρέπει να προχωρήσει σε εκλογές και ν’ ανοίξει το δρόμο σε μια «παρένθεση Μητσοτάκη» μέχρι την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το 2020.

Αλλά ο Τσίπρας είναι και «παίκτης» που δεν βγαίνει εύκολα από το «παιχνίδι”.  Ξέρει πως τα σχέδια επί χάρτου με «παρενθέσεις» και «comeback» καταλήγουν συνήθως στον κάλαθο των αχρήστων. Αν δεν μπορεί όπως φαίνεται να παίξει πλέον με την ελπίδα του καλύτερου, σίγουρα δεν θα διστάσει, βοηθούντος του «πολεμικού κλίματος» με τον Ερντογάν,  να παίξει με τον φόβο του χειρότερου.

«Τελειώνουν» τον Τσίπρα;

_83812145_027332072-1Ένας χρόνος «αριστερής διακυβέρνησης» αποδείχθηκε αρκετός για να συζητάμε μεταξύ σοβαρού και αστείου πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας, με βασική προεκλογική δέσμευση τη μείωση του ΦΠΑ στη δημόσια εκπαίδευση! Μαγικό;

Εικάζω πως καθώς συμπληρώνεται αυτός ο  ένας χρόνος στην πρωθυπουργία, και ο  ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει βγάλει κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για τη ζωή και τον κόσμο. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά βέβαια, ούτε μιλάω μαζί του. Μπορώ μόνον  να υποθέσω πως το δρομολόγιο από την αφετηρία «Τσίπρας – Βαρουφάκης» στον τερματισμό «Τσίπρας – Λεβέντης» θα έχει εμπλουτίσει τις παραστάσεις του πρωθυπουργού μας, σε σχέση με όσα πίστευε και νόμιζε πριν ξεκινήσει αυτή τη «βόλτα».

Στο βαθμό που o Αλέξης Τσίπρας πλέον γνωρίζει για το πώς έχουν τα πράγματα στον «πραγματικό κόσμο» και όχι στις νοητικές  προσομοιώσεις της αμέριμνης αριστεράς, υποθέτω ξανά πως ο  Τσίπρας, λογικά, ρίχνει όλη μέρα πάνω στο γραφείο του κινέζικα κέρματα “I Ching” με το υπαρξιακό ερώτημα: Να φύγω ή να μείνω;

Κάθε  ήρωας  δράματος, ο οποίος  βρίσκεται σε αυτή τη διλημματική κατάσταση,  βιώνει τρόπον τινά τη μοναξιά κατά τη «νύχτα της Γεσθημανής», όπου καλείται σε τελική ανάλυση να πιεί το «πικρό ποτήρι» της αποστολής του. Οπότε όπως το έθεσε και μάλιστα  σε παντελώς ανύποπτο χρόνο και ο Σπύρος Ριζόπουλος «Θα προλάβει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ /ΑΝΕΛ να φάει αρνί το Πάσχα;»

Δύσκολο έως αδύνατον. Η απάντηση είναι πλέον καταφανής. Ο ένας χρόνος «αριστερής διακυβέρνησης» έχει αρχίσει να εκνευρίζει φίλους κι αντιπάλους σαν το e-mail που έχει «κολλήσει» και δεν «κατεβαίνει». Οι δημοσκοπήσεις ήδη ξεκίνησαν να δείχνουν τον εκνευρισμό μιας κοινωνίας που διαπιστώνει πως συνέχεια πάει  «κουβά». Οπότε κι ο Τσίπρας πάει για «σταύρωση».

Φτάνει κι αυτός – σε έναν εξαιρετικά πυκνότερο πολιτικό χρόνο – στο  σημείο όπου οι προκάτοχοί του φρόντιζαν να υποστούν την αναπόφευκτη «σταύρωση»  με τρόπο που θα διασφάλιζε κατά το δυνατόν την υστεροφημία τους και θα άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο της «εκ νεκρών ανάστασής» τους και μιας «δευτέρας παρουσίας».

Ωστόσο αυτό το «κόλπο», μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν το έχει πετύχει κανείς.  Δεν είναι τυχαίο πως ουδείς εκ των «ταχυδακτυλουργών»  που προηγήθηκαν του Τσίπρα,   κατάφερε τελικά να επιστρέψει μετά τη «σταύρωση»  και να πάρει τη ρεβάνς. Αν και όλοι ζουν με αυτό το όνειρο… Και ο Σημίτης. Και ο Καραμανλής. Κι ο Σαμαράς. Ακόμη και ο ΓΑΠ.  ‘Άλλο «ταχυδακτυλουργός» κι άλλο … Μάγος, μιας άλλης εποχής.

Στο βαθμό που η δημοκρατία των μέσων  λειτουργεί από τη δεκαετία του ’90 και μετά   ως μια αέναη  κρίση προσώπων και όχι αντικειμενικών ζητημάτων, η  πολιτική «αρένα» για να παραμένει «προσωποποιημένη» έχει ανάγκη διαρκώς από «νέο αίμα» που θα κρατάει τον κόσμο «μέσα». Έτσι,  καταναλώνουμε περισσότερες «νέες ελπίδες», απ’ όσες μπορούμε να παράγουμε.

Θα πάρει την άγουσα και ο Τσίπρας για μια «βουβή» θέση μεταξύ των «σταυρωμένων» πρώην πρωθυπουργών  ή έχει δύναμη για  κάτι περισσότερο από αυτό;

Κοντός ψαλμός, αλληλούια…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Σοσιαλισμός = μνημόνιο + γεμιστά

KammenosSalamina2skΠρώτα απ’ όλα καλό μήνα. Οκτώβριος. Χωρίς μ. Οκτώβριος με ΚΤΕΟ, δόση φόρου εισοδήματος και ΕΝΦΙΑ. Παρ’ όλα αυτά εμμένουμε στην ευχή του «καλού μήνα» διότι είμαστε λαός που δεν το βάζει εύκολα κάτω. Αν χρειαστεί να τη βγάλουμε καθαρή, αναφωνώντας «δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη», τότε  επινοούμε μέχρι και τα … γεμιστά, όπως είπε προσφάτως η συμπαθεστάτη αναπληρώτρια υπουργός κοινωνικών ασφαλίσεων Θεανώ Φωτίου. Ποτέ δεν περίμενα τέτοια εξέλιξη στη μαρξιστική σκέψη.   Ο Λένιν είχε πει στον καιρό του πως  Σοσιαλισμός = σοβιέτ + εξηλεκτρισμός. Σύμφωνα με την εκσυγχρονισμένη εκδοχή της κυβερνώσας αριστεράς:  Σοσιαλισμός = μνημόνιο + γεμιστά.

Στην πραγματικότητα τρώμε γεμιστό μνημόνιο. Γεμιστό με πρόσφυγες και μετανάστες. Ζούμε σε ιστορική συγκυρία διασταυρούμενων κρίσεων. Μετεωρολόγος δεν είμαι αλλά όταν σε ένα σημείο αρχίζουν και μαζεύονται πολλά «ακραία φαινόμενα» μαζί, τότε να περιμένει κανείς αυτό που βλέπει και στις χολιγουντιανές ταινίες καταστροφής. Έρχεται ο Μεγάλος. Τώρα τι Μεγάλος θα’ ναι αυτός; Τι να σας πω… Σεισμός… Λιμός… Καταποντισμός… Πόλεμος… Κούρεμα… φτου κακά … είπα κακιά λέξη. Όλα τα άλλα τα αντέχουμε. Τις καταθέσεις να μην μας πειράξουν μόνον…

Τουλάχιστον πέντε χρόνια αυτό ακούμε. Σώσαμε τις καταθέσεις και σώσαμε τις καταθέσεις. Ποιες καταθέσεις ρε παιδιά; Οι τράπεζες είναι άδειες. Κουτί περιτυλίγματος έχουν καταντήσει. Το «γλυκάκι» που ήταν κάποτε  μέσα το έχουν φάει άλλοι προ πολλού. Το τυπικό που μένει είναι αυτά τα άδεια κουτιά να αλλάξουν χέρια. Κι ως γνωστόν,  «τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια»…  Ειδικά στο real estate.

A , είπα real estate και θυμήθηκα τον Καμμένο. Δεν ξέρω τι συνειρμός ήταν αυτός. Ίσως προκύπτει από το αρχαίο ρητό «οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν». Ο Καμμένος πήγε και «τραγούδησε» στη Σαλαμίνα. Τραγούδησε τρόπος του λέγειν. Έκανε εμφάνιση. Ρεκλάμα, πως το λένε αυτοί οι …επικοινωνιολόγοι. Οφείλω να πω ένα μεγάλο respect. Ο άνθρωπος είναι γεννημένος για την πολιτική επικοινωνία. Αυτός ο ευλαβικός τρόπος που έκλινε το κεφάλι μπροστά στην ακύμαντη θάλασσα για να αποδώσει τιμές στους Σαλαμινομάχους, υποθέτω πως σε μερικά χρόνια θα διδάσκεται στο John F. Kennedy School of Government ως η επιτομή της διακυβέρνησης ενός λαού που βρίσκεται σε απελπισία.

Μέχρι τώρα case study ήταν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Θυμίζω πως ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ως δήμαρχος Αθηναίων το 1996, επισκέφτηκε τη Σπάρτη και ανακάλυψε ότι… δεν έχει συναφθεί ειρήνη με την λακωνική πρωτεύουσα. Έτσι ήταν της ιστορίας γραφτό η λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου να υπογραφεί επί των ημερών του,  ενώ στο κείμενο της συνθήκης ειρήνης οι δύο δήμαρχοι εξέφραζαν την οδύνη τους για την πολυαίμακτη σύρραξη των δύο κορυφαίων πόλεων. Καταλαβαίνουμε όλοι τώρα σε τι χέρια έχει πέσει αυτή η χώρα, έτσι;

Χθες μιλούσα με μια μητέρα, σε μια κοινωνική εκδήλωση στη Πεντέλη που μένω, και μου έλεγε πως βλέπει τα παιδιά της, το κορίτσι ήταν είναι στη Β Λυκείου και το αγόρι της στη Α Γυμνασίου και τα λυπάται για την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλουν για ένα μέλλον τόσο αβέβαιο και τόσο αγχωτικό για αυτή τη νέα γενιά που μεγαλώνει χωρίς δικαίωμα στο όνειρο. Είναι τραγικό πραγματικά καθώς ξαναγυρνάμε σε εποχές που η μόνη ελπίδα ήταν να φύγεις από τον τόπο σου. Και κακά τα ψέμματα. Όσο πηγαίνει ο Καμμένος να υποβάλει τα σέβη του στη θάλασσα κι όσο η κ. Φωτίου θα έχει ως απάντηση τα γεμιστά, θα μεγαλώνουμε παιδιά που θα κοιτούν πώς να πάρουν το πρώτο καράβι να φύγουν. Ναι εκεί και ξαναγυρίσαμε. Και θα μείνει πίσω μια Ελλάδα γερόντων και μεταναστών. Δεν ξέρω όμως στην πραγματικότητα για ποια Ελλάδα θα μπορούμε ακόμη να μιλάμε…

Για κάποιους ίσως και να μην έχει τόση σημασία. Μέσα στον χυλό της παγκοσμιοποίησης τι Λωζάνη, τι Κοζάνη…

Ίσως κι εκεί στην Αμφίπολη, να μη δούμε τίποτα περισσότερο από ένα αρχαίο μνημείο αφιερωμένο στον ομοφυλοφιλικό έρωτα. Οπότε βλέπω ήδη τον Μπουτάρη να αναλαμβάνει τα δέοντα για να γίνει το ιερό προσκύνημα της απανταχού gay κοινότητας. Και θα πουλάνε και ακανάδες οι Σέρρες! Όλοι happy λοιπόν.

Να γιατί βλέπω σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη νέα γενιά, λαμπρό μέλλον για τον Κώστα Καραμανλή,  το νεότερο. Στη συζήτηση περί αρχηγίας της ΝΔ, μπήκε ήδη στο «κάδρο». Από τα πλάγια, αλλά πάντως μπήκε…. Έ- ε- ε- ρχεται κι αυτός.

Ε, τι… Δεν θα μείνει για πάντα ο Τσίπρας. Όπως είδατε άλλωστε, δεν τον βοηθάνε και τα αγγλικά του. Μας κατέστρεψε αυτός ο Στρατηγάκης…

#espresaki

To καθημερινό ραδιοφωνικό μου σχόλιο στο iDradio.

To ηχητικό μπορείτε να ακούσετε εδώ.