Η αντιευρωπαϊκή Γερμανία


H οικονομική κρίση του 2008 στις ΗΠΑ εξάχθηκε στην Ευρώπη μέσω των αδύναμων κρίκων του ευρωσυστήματος όπως η Ελλάδα και οι άλλες χώρες του μεσογειακού νότου. Και στα χρόνια που μεσολάβησαν η οικονομική κρίση μετατράπηκε σε κοινωνική και εν τέλει πολιτική.
Η πολυμέρεια και η διακρατικότητα μοιάζουν πλέον με σύντομο ανέκδοτο καθώς οι εθνικές κυβερνήσεις στην Ε.Ε υποχρεώνονται να ακούνε προσεκτικά τη φωνή του Βερολίνου. Η «γερμανική Ευρώπη» είναι το μείζον πολιτικό πρόβλημα που δημιούργησε η αντι-ευρωπαϊκή Γερμανία.
Παρά τη ρητορική της γερμανικής ηγεσίας να πείσει πως ό,τι εφαρμόζει το εφαρμόζει αφοσιωμένη στην ενότητα και τη δέσμευση για το ευρωπαϊκό σχέδιο και όραμα, η πολιτική της σκληρής λιτότητας ενδυναμώνει τη δική της θέση εις βάρος των άλλων μελών της Ένωσης. Η κρίση του ευρώ έδωσε φτηνό χρήμα με μηδενικά επιτόκια στη Γερμανία καθώς την ώρα που ίδια έκανε ό,τι μπορούσε για να μοιάζουν με «σκουπίδια» τα κρατικά ομόλογα των χωρών που βρίσκονταν στη δίνη της κρίσης, τα γερμανικά κρατικά ομόλογα θεωρούνταν «ασφαλές καταφύγιο».
Την ίδια στιγμή, όταν στους ευρωπαϊκούς λαούς το κυρίαρχο ζητούμενο καταλήγει να είναι η επιβίωση, μετασχηματίζονται οι αντιλήψεις και συρρικνώνονται οι θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες. Ο πολιτισμός – και ό,τι διεκδικούν οι Ευρωπαίοι ως τέτοιον- παραχωρεί τη θέση του σε ενστικτώδεις φόβους. Οι δημοκρατίες αναδιπλώνονται. Το κοινωνικό κράτος κατακερματίζεται. Η ηθική του ευρωπαϊκού πνεύματος εξαχνώνεται.
Το παράδοξο είναι ότι η Γερμανία γνωρίζει πολύ καλά τις αρνητικές μεταλλάξεις που συμβαίνουν όταν οι ευρωπαϊκοί λαοί μετατρέπονται σε πληθυσμιακά σύνολα νεόπτωχων. Ο εκφασισμός της Ευρώπης, που έχει αρχίσει να διαφαίνεται, επαναφέρει μελανές εικόνες ενός παρελθόντος, το οποίο οι παλαιότερες γενιές είχαν πιστέψει ότι έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τώρα, μετατρέπεται σε οδυνηρή πιθανότητα.
Η ίδια η Γερμανία βίωσε τη ναζιστοποίηση λόγω των ανυποχώρητων κυρώσεων που έπρεπε να πληρώσει η χώρα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Γερμανία επίσης έχει στην πλάτη της τον μεγαλύτερο των πολέμων μέχρι σήμερα. Τον φρικώδη Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά ταύτα, ο γερμανικός οικονομικός εθνικισμός οδηγεί την Ευρώπη σε μια ιστορικά επικίνδυνη μεταστροφή με εφιαλτική κατάληξη.
Το ζήτημα δεν είναι πλέον αν η Γερμανία μπορεί αλλά αν θέλει να στηρίξει το ευρωπαϊκό όραμα και τη δημοκρατική Ευρώπη. Κάτι που πλέον αμφισβητείται έντονα, καθώς η γερμανική ηγεσία και η οικονομική ελίτ της χώρας για μια ακόμα φορά στην ιστορία κατευθύνονται – έστω και με οικονομικούς όρους – προς την πολεμική κατάκτηση και όχι την ειρηνική συνύπαρξη.

πρώτη δημοσίευση:RIZOPOULOS POST

Ο Τραμπ, η «μαμά» Μέρκελ και τα … παιδιά!

«Αυτοί που αποκαλούνται ηγέτες μας δεν μπορούν να πάνε τη χώρα μπροστά, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Είναι παιδιά και αυτό το αποκάλυψε η παρουσία του Τραμπ». Τάδε έφη Ντέιβιντ Λιντς, ο πάντα ανατρεπτικός και αιρετικός σκηνοθέτης και καλλιτέχνης που μίλησε πρόσφατα στον Guardian.  Κι έχει δίκιο.

Ο Τραμπ δεν βρίσκεται εκεί που βρίσκεται τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας της «συστημικής πολιτικής» να λύνει προβλήματα των απλών πολιτών. Όχι πως ο Τραμπ θα καταφέρει να τα λύσει. Πιθανότερο είναι στο τέλος  να συμβεί το ακριβώς αντίθετο κι αυτό διαφαίνεται ήδη  αν αθροίσει κανείς τις δουλειές που θα χαθούν σε διάφορους κλάδους της αμερικανικής οικονομίας – από τα ηλιακά πάνελ μέχρι τις Harley Davidson – λόγω  των «αντιποίνων» που θα εφαρμόσουν Ε.Ε, Κίνα και άλλες χώρες στην πολιτική δασμών της διακυβέρνησης Τραμπ. Εντούτοις, δείχνει διαφορετικός από τα στερεότυπα της «συστημικής πολιτικής» που έχουν σιχαθεί οι απλοί πολίτες, καθώς για χρόνια ακούνε ωραία λόγια περί δημοκρατίας,  την ώρα που η ζωή τους υποβαθμίζεται καθημερινά και νιώθουν πως δεν έχουν τον παραμικρό έλεγχο στο μέλλον τους. Οπότε όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις, κάνεις κακό. Αυτό λέει η ιστορία, δυστυχώς.

Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα απόγνωσης μπροστά στο μέλλον κι αποστροφής για την πολιτική όπως την ξέρουμε,  κυριαρχεί και σε μεγάλο τμήμα της Ευρώπης. Οι παλιές καλές μέρες του κοινού ευρωπαϊκού «σπιτιού»  έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί καθώς τα «ρετιρέ» των Βορειοευρωπαίων αφαίμαξαν τα «κοινόχρηστα» των Νότιων του «ισογείου», οι οποίοι  ήταν εύκολη λεία λόγω διαρθρωτικών προβλημάτων στις οικονομίες τους αλλά και λόγω κουλτούρας και νοοτροπίας. Έτσι ο «ζουρλομανδύας» του ευρώ που είναι «κομμένος και ραμμένος» στα γερμανικά μέτρα, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αναπτυξιακής ανάσας για τους «φτωχούς συγγενείς», οι οποίοι ωστόσο καλούνται να σώσουν τη δημοκρατική τιμή της Ευρώπης, σε μείζονα ζητήματα όπως το προσφυγικό.

Υπό αυτό το πρίσμα, η πρόταση που έκανε ο Τραμπ στον Μακρόν να εγκαταλείψει η Γαλλία την Ε.Ε και να συνάψει μια προνομιακή εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ, κατά μία έννοια δεν είναι και τόσο «παλαβή» όσο ακούγεται. Ασφαλώς ο Μακρόν θα πρέπει να έζησε εκείνες τις στιγμές  τα πιο αμήχανα λεπτά της θητείας του,  αν και η Washington Post που έκανε τη σχετική αποκάλυψη δεν δίνει λεπτομέρειες για την αντίδραση του Γάλλου Προέδρου. Σίγουρα όμως κατάλαβε πως σ’ ένα τέτοιο κλίμα,  θα μπει ακόμη πιο βαθιά στο συρτάρι η περιβόητη μεταρρυθμιστική ατζέντα του.

Κανείς δεν ξέρει όμως πως θ’ αντιδρούσε, εάν και όποτε βρισκόταν μπροστά  σε μια τέτοιου τύπου πρόταση ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζουζέπε Κόντε. Η απειλή του ιταλικού βέτο που θα τίναζε στον αέρα όχι απλά τη Σύνοδο Κορυφής για το προσφυγικό αλλά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ολόκληρο,  ήταν μια πρώτη διερευνητική και προειδοποιητική βολή της Ρώμης προς τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Οι πολιτικές αψιμαχίες με την Ιταλία  θα συνεχιστούν και είναι βέβαιο πως θα  δούμε λίαν συντόμως κι άλλα «επεισόδια».

Στην «παιδική χαρά» της ευρωπαϊκής σκηνής  είναι νομοτέλεια ν’ αναπτυχθούν ραγδαία  οι πολιτικοί κλώνοι του Τραμπ, προς μεγάλη χαρά του Πούτιν και με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου.  Μπορεί αυτή τη φορά η Ευρώπη να τα «μπάλωσε» όπως όπως αλλά η επόμενη κρίση είναι αναπόφευκτη κι είναι απλώς ζήτημα χρόνου για να συμβεί.

Προσώρας στο «μπάλωμα» βοήθησαν τα «παιδιά» που παίζουν τους ηγέτες, όπως λέει και ο Ντειβιντ Λιντς. Ο δικός μας Αλέξης Τσίπρας και ο άλλος ο «γλυκούλης»,  ο Σάντσεθ της Ισπανίας. Και βγήκε έτσι μια συμφωνία μόνο και μόνο για να μην καταρρεύσει ο κυβερνητικός συνασπισμός στη Γερμανία, το  βάρος της οποίας όμως θα το επωμιστούν και πάλι δυο χώρες του Νότου. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια και τα περί δημοκρατίας και ουμανισμού, στα οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη τύπου μετά τη σύνοδο, είναι η πικάντικη αριστερή «σάλτσα» για να την καταπιούμε πιο εύκολα.

Οι δημοκρατικές και ανθρωπιστικές αξίες στην πράξη και όχι στα λόγια, απαιτούν και την αντίστοιχη οικονομική επένδυση. Το να στοιβάζονται άνθρωποι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή να αλληλομαχαιρώνονται στα πάρκα,  δεν είναι ούτε ουμανισμός, ούτε δημοκρατία. Είναι απλά αβάντα στη «μαμά» Μέρκελ. Και ο δημοσιονομικός σκύλος χορτάτος και η πίτα της δημοκρατίας ολόκληρη, απλά δεν γίνεται! Είναι ένα μεγάλο ψέμα. Και κάθε ψέμα είναι σαν τη χιονοστιβάδα. «The longer it rolls, the bigger it gets» που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι.

Από κει και πέρα είναι πραγματικά αστείο,  να θεωρούμε σοβαρό οικονομικό αντάλλαγμα την αναστολή της αύξησης του ΦΠΑ στα νησιά που πλήττονται από τις προσφυγικές ροές. Να λέμε δηλαδή πάλι καλά που δεν σκέφτηκε κάνας γραφειοκράτης των Βρυξελλών να πληρώσουν κι από πάνω οι Έλληνες νησιώτες κάνα «προσφυγόσημο»  για να μπορεί αυτός ν’ απολαμβάνει τον καφέ του στην  Grand Place χωρίς την ενοχλητική θέα μελαμψών μουσουλμάνων!

Αλλά είπαμε… παιδιά!

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST 

 

 

 

 

Ο κατεψυγμένος μπακαλιάρος και η αναζήτηση εθνικού αφηγήματος

Φτάσαμε στα 197 χρόνια και σε λίγο θα συμπληρωθούν τα 200 από την επανάσταση του 1821, η οποία αποτέλεσε την αφετηρία διαμόρφωσης του Νέου Ελληνισμού,  με βάση τα δυτικά πρότυπα πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής συγκρότησης. Κι αυτό αποδείχθηκε ευλογία και κατάρα.

Ευλογία μεν γιατί η σύγχρονη Ελλάδα αποτελεί έκτοτε αναπόσπαστο τμήμα της ευρωπαϊκής ιστορίας με όλα τα υλικά πλεονεκτήματα που αυτή η θέση  συνεπάγεται για την οικονομία και την κοινωνία της χώρας.

Την ίδια στιγμή όμως αποτέλεσε και κατάρα. Το έχει επισημάνει με οξυδερκή τρόπο και σε ανύποπτο χρόνο, ένας εκ των κορυφαίων ποιητών μας, ο Οδυσσέας Ελύτης. Λέει ωραία σε μια συνέντευξή του,  στην εφημερίδα «Ελευθερία» το 1958: » Από τι πάσχουμε κυρίως; Θα σας το πω αμέσως: από μία μόνιμο, πλήρη και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του «ήθους» που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολό του! Έχουμε την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ό,τι πραγματικά είμαστε. Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη της γνησιότητας. Το κακό πάει πολύ μακριά. Όλα τα διοικητικά μας συστήματα, οι κοινωνικοί μας θεσμοί, τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, αρχής γενομένης από τους Βαυαρούς, πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο από έξω, και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως  –  όπως επάνω σ’ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής.».

Η επισήμανση ερμηνεύει πολλά απ’ όσα μεσολάβησαν έκτοτε και κυρίως την παταγώδη αποτυχία του ευρώ για την ελληνική οικονομία. Όμως την ίδια στιγμή συνειδητοποιούμε πως η Ελλάδα μόνη της, δεν είναι παρά ένα μικρό πιόνι στη σκακιέρα ενός μεγάλου παγκόσμιου παιχνιδιού. Με κομμένη την ανάσα λοιπόν παραμένουμε εντός της ζώνης του ευρώ, συνεχίζοντας να κλωτσάμε το τενεκαδάκι προς το μέλλον κι όσο πάει…

Αυτό βέβαια είναι και η αιτία της εθνικής μας κατάθλιψης στην οποία έχουμε βουλιάξει μη ξέροντας τι να κάνουμε επί της ουσίας και πως  να βγάλουμε στην επιφάνεια την αυθεντικότητα των βαθύτερων ψυχικών δυνατοτήτων που μας χαρακτηρίζουν ως λαό.

Πως να συμφιλιώσουμε τη σοφία μιας τρισχιλιετούς  παράδοσης  με την «εδώ και τώρα» παγκοσμιοποίηση των αγορών; Πως να χωρέσει το φιλότιμο στην τεχνητή νοημοσύνη; Πως μπορεί να έχει νόημα και περιεχόμενο η δημοκρατία όταν αναδύονται στο προσκήνιο αυταρχικά καθεστώτα που αναβιώνουν τον ανατολικό αυτοκρατορικό δεσποτισμό (Ρωσία, Τουρκία, Ιράν); Πως εννοούνται τα «εθνικά συμφέροντα» από ένα αποεθνικοποιημένο κράτος; Πως να συλλάβουμε μια  «μεγάλη ιδέα» όταν ακόμη μας κατατρώει ο φόβος από την τραγωδία της τελευταίας φοράς που το επιχειρήσαμε; Πως να ξέρουνε τι μπορούνε να γίνουνε οι νεότερες γενιές, αν δεν ξέρουνε ποιοι είναι; Πως ν’ αποφύγουμε έναν ακόμη  διχασμό,  ο οποίος θα βάλει οριστικά ταφόπλακα στη χώρα;

Οι απαντήσεις δεν είναι ούτε απλές, ούτε εύκολες. Από αυτές όμως θα εξαρτηθεί ό,τι μπορεί ακόμη να ονομάζεται «εθνική αυτογνωσία».  Όσο και να αναβάλλουμε τις απαντήσεις, κουνώντας σημαιάκια στις παρελάσεις και τρώγοντας ήσυχα – ήσυχα τον κατεψυγμένο μπακαλιάρο μας, θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να δοθούν. Όταν δεν συνειδητοποιούμε μια εσώτερη κατάσταση, τότε αυτή  προβάλλεται εξωτερικά σαν μοίρα.

Καλύτερα λοιπόν να απαντήσουμε εγκαίρως και απροκατάληπτα, αφού πρώτα  σταματήσουμε ν’ ακούμε μόνον τι λέει η Μέρκελ, ο Τραμπ, ο Πούτιν κι ο Ερντογάν κι αρχίσουμε ν’ ακούμε περισσότερο ο ένας τον άλλο. Και να το κάνουμε με αρετή και τόλμη, όπως αρμόζει σε ελεύθερους, δηλαδή σε συνειδητούς, ανθρώπους.  Ίσως προλάβουμε να διαμορφώσουμε το αφήγημα που μας λείπει,  το αφήγημα που πραγματικά θα μας κάνει να ξαναπιστέψουμε πως αξίζει να είμαστε Έλληνες,  όχι για αυτά που έχουμε ή δεν έχουμε, αλλά γι αυτό που είμαστε. Και αυτό που είμαστε, είναι ο ιδιαίτερος τρόπος να υπάρχουμε ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Δηλαδή να συνθέτουμε. Πότε με αίμα. Πότε με πνεύμα. Πότε και με τα δυο μαζί.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Η Γηραιά Ήπειρος και το… μαγεμένο μήλο!

Η Καταλονία «βράζει» τη στιγμή που δεν υπάρχει ευρωπαϊκή ηγεσία.  Ο Μακρόν έμοιαζε να μιλάει μόνος του στην Σύνοδο Κορυφής χωρίς  να τον ακούει κανένας πλην του Τουσκ, ο οποίος μάλλον τον τρόλαρε.

Η Μέρκελ ψάχνει να βρει πως θα σχηματίσει κυβέρνηση και στην Αυστρία ένας «κουλ» και «σέξι»  τύπος, ανεπάγγελτος κατά κύριο λόγο, υπόσχεται  να φέρει τα πάνω κάτω – σε μια χώρα βαθιάς σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης – αναστηλώνοντας τις αξίες της Άκρας Δεξιάς.

Οι ήσυχες μέρες της Ευρώπης έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και μένει να δούμε τι δουλειά θα κάνουν για μας τα F-16… την ώρα που ο Τραμπ ανακοινώνει ότι θα επιτρέψει τη δημοσιοποίηση των διαβαθμισμένων αρχείων που αφορούν την υπόθεση της δολοφονίας του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι.

Α, και την ώρα που οι Ρώσοι ολημερίς και ολονυχτίς μεταδίδουν την είδηση του σχεδίου δολοφονίας του Κώστα Καραμανλή από πράκτορες της CIA.

Σε κάθε περίπτωση είναι εντυπωσιακή η έκταση και η ένταση της ευρωπαϊκής  αποβλάκωσης ώστε  στην ξέφρενη κούρσα της παγκοσμιοποίησης, τα ιστορικά (παρ)άλογα να θεωρούνται «γκανιάν». Λες κι αυτή ή Γηραιά Ήπειρος δεν έχει ζήσει ούτε μια μέρα ιστορίας για να μην επαναλάβει ακριβώς τα ίδια λάθη που την οδήγησαν σε διαδοχικές καταστροφές, να συνειδητοποιήσει αυτό που συμβαίνει  και ν’ αναζητήσει νέες λύσεις σε παλιά – όσο κι ο κόσμος – προβλήματα αντί να κάνει copy paste τις ιστορικές τραγωδίες της.

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!

11011113_136307526714937_8184769242367379207_nΤι καταλάβαμε από την προεκλογική περίοδο που διανύουμε; Πώς για  να βγάζει η Μέρκελ τις selfies με χαρούμενους Σύριους πρόσφυγες  και να ξαναφτιάχνει το image της αυστηρής αλλά δίκαιης «μητέρας»,  το οποίο είχε γρατζουνιστεί άσχημα διεθνώς,  μετά το γεμάτο αγγλοσαξονικό φλέγμα #This Is a Coup, θα πρέπει τα νησιά μας «να τρώνε όλο το σκατό», για να κατηγορηθούμε στο τέλος  και σαν φασίστες.

Πράγματι, ο κ. Γιούνκερ είχε δίκιο όταν είπε πως «η Ευρώπη είναι ο φούρναρης στην Κω». Αλλά αυτόν τον φούρναρη,  ο κ. Γιούνκερ τον υποχρεώνει να πληρώνει ΕΝΦΙΑ, να προκαταβάλει το 100% του φόρου του και να ζει με ΦΠΑ 23%, σε ένα ακριτικό νησί που μόνο από τον τουρισμό έχει να προσδοκά ενώ δεν του εξασφαλίζεται η παραμικρή ανταποδοτικότητα για τους φόρους που πληρώνει.  Τίποτα από όλα αυτά δεν απασχολεί τον Γερμανό ή Λουξεμβουργιανό φούρναρη, ο οποίος δεν θα δώσει κανένα ψωμί σε κανέναν… Αν ο κ. Γιούνκερ αυτό μπορεί να το λέει «οικογένεια», προφανώς εννοεί στον κώδικα της Μαφίας.

Μέσα σ’ αυτή την «όμορφη ατμόσφαιρα», χάσαμε τη μάχη με τη στρατηγική Τσίπρα; Χάσαμε τη μάχη για να αποφύγουμε έναν πόλεμο.  Τώρα τα «πως» και τα «γιατί» δεν έχουν τόση σημασία. Σημασία έχει να σκεφτούμε ψύχραιμα, αν το μόνο που μας μένει είναι να διαχειριστούμε την ήττα ή να… πάρουμε τα όπλα. Το δίλημμα ποτέ δεν ήταν και δεν θα είναι «ευρώ ή δραχμή». Το δίλημμα ήταν εξαρχής και εξακολουθεί να είναι: «ευρώ ή εμφύλιος». Αυτό το δίλλημα δεν μπορεί να επιλυθεί με όρους προσφυγής σε εκλογές,  καθώς  αντανακλά σε θεμελιακές γεωπολιτικές σταθερές. Κάθε μετατόπιση και της παραμικρής μοίρας στις γεωπολιτικές συντεταγμένες,  σημαίνει όχι απλά πολιτική αλλά πολιτειακή ρευστότητα και εν τέλει σύγκρουση.

Η δημοκρατία είναι σε αδιέξοδο. Αυτή είναι μια αλήθεια που οφείλουμε να την παραδεχτούμε,  από τη στιγμή που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τις «κλειστές τράπεζες» με ένα ψηφοδέλτιο. Δημοκρατία σημαίνει τουλάχιστον δυο επιλογές. Εδώ μιλάμε για μία… Εκτός κι αν εξετάσουμε ως επιλογή  τον πόλεμο. Ο οποίος στη σημερινή εποχή, κληρονόμο του “make love, not war”,  μπορεί να είναι μόνον εμφύλιος. Οπότε και  η «παγκόσμια κοινή γνώμη»  είναι ήσυχη πως φταίνε αυτοί που «σκοτώνονται μεταξύ τους» και κανείς άλλος.

Σε μια «δημοκρατία» λοιπόν η οποία είναι αναγκασμένη πλέον να σκηνοθετείται ως τις παραμικρές της λεπτομέρειες για να μοιάζει τέτοια χωρίς να είναι φυσικά,  μιλάμε στην ουσία  για «το τέλος της πολιτικής». Η πολιτική έχει πάψει προ πολλού να είναι η τέχνη του εφικτού και γίνεται «ο κόσμος του Disney». Ο Λαφαζάνης πάει με ταξί στο Νομισματοκοπείο και η Ζωή αλλάζει λάστιχο… Τι είπατε; Η φαντασία στην εξουσία ή αλλιώς… «ό,τι θέλουν τα παιδιά».

Υπό αυτές τις συνθήκες, η σοφή  ρήση του Κινέζου κομμουνιστή ηγέτη  Ντενγκ Χσιάο Πινγκ: «Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, μου είναι αδιάφορο. Αρκεί να πιάνει ποντίκια»,  θα καθησυχάζει την αριστερή μου συνείδηση πίσω από το παραβάν καθώς θα ρίχνω «δαγκωτό» στο … νέο Τσίπρα!

ΥΓ: Στη διάρκεια του «εικονικού πνιγμού» τον οποίο υπέστη και έχοντας απωλέσει τις αισθήσεις του «μεταφέρθηκε» σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο είδε τη Νέα Ελλάδα να αναδύεται μέσα από  το νερό σαν αναγεννημένη Αφροδίτη. Μόλις συνήλθε, συνειδητοποίησε ασφαλώς την ακρότητα της μεθόδου, όμως είχε πλέον στο μυαλό του ένα καθαρό όραμα για το «αναπτυξιακό μπουμ» της χώρας μέσα  στην ευρύτερη Μεσόγειο. Τότε βρήκε ξανά τον εαυτό του κι αναφώνησε, συντονιζόμενος με τον «εσωτερικό ρυθμό» της συντριπτικής  πλειοψηφίας των Ελλήνων: «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!». Γαμάτο;

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post