Σε κάθε πόλεμο κερδίζει αυτός που έχει στρατηγική “Survivor”

Συνεχίζουμε να προσποιούμαστε πως «κάτι κάνουμε». Οπότε οι μισοί Έλληνες πουλάνε καφέδες στους άλλους μισούς Έλληνες που φτιάχνουν ιστοσελίδες. Κι έτσι απλά,  μια «χαλαρή» Παρασκευή,  θα μας πούνε πως αναστέλλονται όλες οι τραπεζικές συναλλαγές λόγω προβλημάτων του «συστήματος».  Ίσως να μας ζητήσουν να κλείσουμε και τους υπολογιστές το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί γιατί η χώρα θα έχει δεχθεί ηλεκτρονική επίθεση από «κυβερνοτρομοκράτες»! Λέμε τώρα… Μη τα πάρετε και τοις μετρητοίς.

Παίξαμε και χάσαμε. Αυτή είναι η αλήθεια. Προσποιηθήκαμε πως είμαστε ένα κανονικό ευρωπαϊκό έθνος, πως έχουμε αποτάξει τον δαίμονα του «βαλκανισμού» και πως μπορούμε να γίνουμε «η ψυχή του πάρτι» σε αυτό που ονομάστηκε Ευρωπαϊκή Ένωση και έμοιαζε τόσο πολύ καλό για να είναι αληθινό.

Αλλά και σε κάθε συζήτηση για το «νέο αναπτυξιακό πρότυπο της χώρας»,   αντιλαμβάνομαι την αμηχανία όσων οικονομολόγων σέβονται την επιστήμη τους και δεν αμολάνε διάφορες κοτσάνες περί «ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης» και «ανάπτυξης με σύγχρονους όρους» για την οικονομία μιας χώρας που δεν ξέρει ούτε που πατά, ούτε που πηγαίνει. Μιας χώρας που μετεξελίσσεται σε έναν ασαφή «χώρο», μη έχοντας πλέον απολύτως καμία ιδέα για τον εαυτό της.

Εδώ όμως είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Και προσωπικά θεωρώ τη γεωγραφία αναπόφευκτη μοίρα. Πολύ δε περισσότερο όταν ζεις στη «γειτονιά» που έχει προβλεφθεί στο παγκόσμιο «πολεοδομικό» σχέδιο ως αποθήκη «χρήσιμων ηλιθίων». Απόδειξη τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία 24ωρα στη FYROM, τον αδύναμο γεωπολιτικό κρίκο της Βαλκανικής. Προφανώς, θα συμβούν κι άλλα… χειρότερα!

Καταλύτης είναι η Τουρκία. Οι αντιφάσεις της είναι τέτοιες που καθιστούν αναπόφευκτη μια έκρηξη επέκτασης προς τη δύση. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο… είναι σχεδόν νομοτέλεια. Το κλείσιμο του πολιτικού δρόμου προς την Ε.Ε για τον «σουλτάνο» Ερντογάν δεν του αφήνει εναλλακτική.  Ο πόλεµος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής. Κι εκεί ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα.

Αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό. Διότι η «Ευρώπη» που θα μας «τάιζε» και ταυτόχρονα θα «φύλαγε» τα σύνορά μας ως ευρωπαϊκά σύνορα δεν υπάρχει. Καλό ήταν όσο κράτησε το παραμύθι… και μαζί του οι ιδεολογίες του ειρηνιστικού ευδαιµονισµού –  είτε φιλελεύθερης, είτε μαρξίζουσας απόχρωσης –  που εμπέδωσε το ελληνικό πολιτικό σύστημα,  αναπαράγοντας επί δεκαετίες τον εαυτό του. Όλα αυτά ανήκουν πλέον στην ιστορία καθώς το πολιτικό παιχνίδι της μεταπολίτευσης μέσω του ευρωπαϊκού «αυτόματου πιλότου» έχει λάβει τέλος.

Ο μόνος τρόπος που είναι διαθέσιμος πλέον στην Ελλάδα για να παραμείνει μεταξύ των ισχυρών της Δύσης, αποδεικνύοντας εμπράκτως την υψηλή γεωπολιτική αξία της, είναι να αναλάβει συνειδητά να «καθαρίσει» (με) τον Ερντογάν.

Σε κάθε πόλεμο κερδίζει αυτός που έχει στρατηγική “survivor”!

Άντε και καλά σαράντα

Η συμμετοχή μου στο αφιέρωμα του Allwrite  «Σαράντα χρόνια μεταπολίτευσης μέσα από τα μάτια των δημοσιογράφων».

1974 Όποιος ανατρέξει στην ιστορία του σύγχρονου νεοελληνικού κράτους θα παρατηρήσει εύκολα πως τα τελευταία 40 χρόνια η Ελλάδα υπήρξε για πρώτη φορά  μια «κανονική χώρα»,  όπως αποτυπώνεται αυτή η έννοια στη συνείδηση του μέσου δυτικού πολίτη.   Δεν συνέβη τίποτα το αναπάντεχο και το συνταρακτικό, δεν δημιουργήθηκαν έκτακτες συνθήκες, δεν χρειάστηκαν έκτακτα μέτρα, δεν σημειώθηκαν εκτροπές και ανώμαλες πολιτικές συνθήκες.  Το επίπεδο της ποιότητας ζωής για την πλειοψηφία της κοινωνίας αυξανόταν  διαρκώς με υλικούς όρους και η  λαϊκή ετυμηγορία ήταν αυτή που διαμόρφωνε  τη βασική δομή του πολιτικού συστήματος, δηλαδή την απρόσκοπτη εναλλαγή δύο κομμάτων στην εξουσία μέσα σε συνθήκες ειρήνης, σταθερότητας  και προόδου.

Αν και η Μεταπολίτευση χτίστηκε πάνω σε μια «εσχάτη προδοσία», για μια χώρα με το ιστορικό παρελθόν της Ελλάδας, αυτά τα 40 χρόνια μοιάζουν με … ανέμελες διακοπές στη Χαβάη.  Όμως όλα τα ωραία έχουν κι ένα τέλος. Κι εκεί βρισκόμαστε σήμερα. Στην εξορία από τον «παράδεισο» της Μεταπολίτευσης.  Το ιστορικό ταξίδι της Ελλάδας μέσα στo «τσουνάμι» της παγκοσμιοποίησης δεν θα συνεχιστεί “first class”. Είμαστε ήδη έκπτωτοι προνομίων και δικαιωμάτων καθότι από δω και πέρα ό,τι τρώμε και ό,τι πίνουμε θα πρέπει να το βγάζουμε «με τον ιδρώτα του προσώπου μας».

Η ανακοίνωση αυτή έγινε με τον πιο επίσημο τρόπο στο Καστελόριζο το 2010 από τον τότε πρωθυπουργό, ο οποίος στη συνέχεια ανετράπη. Το τέλος της Μεταπολίτευσης γράφτηκε σιωπηρά με αυτές τις δυο πράξεις.  Την εκχώρηση της κυριαρχίας στους δανειστές μας και την έναρξη ενός νέου κύκλου πολιτικής αντιπροσώπευσης, ο οποίος είναι  πλέον ανήμπορος να εναρμονίσει τις κοινωνικές ανάγκες και τα εθνικά συμφέροντα με τον παγκόσμιο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό ανταγωνισμό και κατ’ επέκταση με τις επιλογές των Μεγάλων Παικτών.

Δυστυχώς η λύση του προβλήματος δεν είναι θέμα «ανθρώπινων πόρων». Δεν είναι θέμα πολιτικού προσωπικού μειωμένων ικανοτήτων, το οποίο μπορούμε να αντικαταστήσουμε και να πάμε καλύτερα.   Αυτό είναι το επιφαινόμενο πάνω στο οποίο εστιάζουν την κριτική τους τα mainstream media.

Στην πραγματικότητα, σύμφωνα  με τους κανόνες που έχουν φτιάξει οι Μεγάλοι Παίκτες για να επωφελούνται από το Μεγάλο Παιχνίδι, η ευρύτερη περιοχή μας θα διευθετηθεί  σαν ένα ενιαίο «οικόπεδο».   Υπό αυτή την έννοια το γεύμα Σαμαρά-Ρέντσι στη Φλωρεντία μόνο τυχαίο δεν ήταν.  Κι αν ο Ερντογάν δεν ήταν σε προεκλογική περίοδο, ίσως είχαμε εξίσου « υψηλού επιπέδου» γεύματα και από την άλλη πλευρά.

Είναι η έσχατη άμυνα; Ή ο κύκλος της Μεταπολίτευσης θα κλείσει και συμβολικά όπως άνοιξε, με μια «εσχάτη προδοσία» για να εξαγοράσουμε άλλα 40 χρόνια ειρήνης, σταθερότητας  και προόδου;