To πνεύμα της (νέας) εποχής

arena-sto-pneuma-ths-epoxhs-605x610Η επανάσταση του διαδικτύου, ειδικά στις εκφάνσεις της εκείνες που συναρτώνται με την εκρηκτική ανάπτυξη των social media, είναι ίσως η πρώτη επί της ουσίας… κομμουνιστική επανάσταση! Διότι κανείς δεν μπορεί να θεωρεί ατομική ιδιοκτησία του ό,τι ‘‘ανεβαίνει’’ κι αυτό όχι μόνο δεν θα πρέπει να τον ενοχλεί αλλά να τον ικανοποιεί, καθώς θα μοιράζονται δωρεάν όσο το δυνατόν περισσότεροι το περιεχόμενό του! Εδώ πραγματικά τρίζουν ‘‘τα ιερά και τα όσια» του καπιταλισμού, καθώς αυτό το ‘‘πνεύμα’’ δεν έχει καταλάβει μόνον μερικές χιλιάδες ‘‘κυβερνοπανκς’’ αλλά τείνει να καταστεί κυρίαρχη ιδεολογία σε παγκόσμιο επίπεδο. Κι αν σήμερα το περιεχόμενο μπορεί να είναι ένα έξυπνο κείμενο, μια καλοτραβηγμένη φωτογραφία ή ένα ξεκαρδιστικό βίντεο, αύριο – ποιος ξέρει; – μπορεί αυτή η απαίτηση να αφορά στο δωρεάν μοίρασμα όλο και πιο ‘‘υλιστικού’’ περιεχομένου (τρόφιμα, φάρμακα, ένδυση, κατοικία, ψυχαγωγία, κοκ).

Ήδη τα προγράμματα Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, μικρότερων ή μεγαλύτερων, πολυεθνικών ομίλων κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, αναγνωρίζοντας πως πρέπει να κάνουν ένα ‘‘deal’’ με την επανάσταση του ‘‘like & share’’ που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Για όποιον έχει ζωηρή φαντασία αχνοφαίνονται στον ορίζοντα οι κατακλυσμιαίες αλλαγές που θα επιφέρει η συνάντηση της υψηλής τεχνολογίας με αυτό το ‘‘πνεύμα’’. Ήδη οι 3D εκτυπωτές μπορούν να ‘‘τυπώνουν’’ εκατοντάδες σπίτια μέσα σε 24 ώρες! Μιλάμε για την απόλυτη πτώση όλων των αξιών της καπιταλιστικής οικονομίας όπως τη γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.

Ένας νέος κόσμος ανατέλλει κι αυτό θα οδηγήσει σε σοβαρές περιπλοκές, αλλά όπως μας έμαθε ο Χέγκελ ‘‘η ιστορία είναι η κρίση της ιστορίας’’. Από το δικό της κόσκινο περνούν όλες οι ενδεχομενικές δυνατότητες αλλά μόνο ό,τι υπηρετεί τη διαλεκτική εξέλιξη των πραγμάτων καθίσταται πραγματικό. Το τέλος μιας παλιάς εποχής δεν είναι ούτε το τέλος της ιστορίας, ούτε το τέλος του κόσμου. Τουλάχιστον για όσους έχουμε πάρει θέση κι ανήκουμε στους αισιόδοξους, θα είναι απλά η αφετηρία μιας Νέας Εποχής, η οποία ήδη μας εμπνέει με το ‘‘πνεύμα’’ της. Αυτό που λέει πως ο χρόνος πρωτίστως είναι δημιουργία και όχι χρήμα. Είναι κατάθεση ψυχής κι επένδυση στις καλές αναμνήσεις μιας αξιοβίωτης ζωής.

ΥΓ1: «One day to make a difference!», με το μήνυμα αυτό, 40 εθελοντικοί οργανισμοί, μεταξύ αυτών και η «δική μας» iDialogue, με τους εκατοντάδες εθελοντές τους, μας προσκαλούν για 12η συνεχή χρονιά σε μια ανοιχτή γιορτή για τον Εθελοντισμό και την ανιδιοτελή προσφορά, τη Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, από τις 10.00 π.μ. έως τις 19.00 μ.μ., στον πεζόδρομο Αποστόλου Παύλου, στο Θησείο. Οι ιδέες του Εθελοντισμού και της Αλληλεγγύης αποδεικνύονται, πλέον, ως απαραίτητο στοιχείο για µία κοινωνία ζωντανή, υγιή και εξελισσόμενη. Η Γιορτή Εθελοντισμού είναι ανοιχτή σε όλους! Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά το έργο των εθελοντικών οργανισμών, από τους ίδιους τους εθελοντές αλλά και μέσω ενημερωτικού υλικού. Θέατρο δρόμου, χορευτικά δρώμενα, δια δραστικά παιχνίδια, θα γεμίσουν με ρυθμό και ενέργεια τη Γιορτή του Εθελοντισμού.

ΥΓ2: Θα έχουμε και συναρπαστική συνέχεια… Save the Date.

«Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη μου!»

«ΞΥΠΝΗΣΑΝ-ΟΙ-ΣΚΛΑΒΟΙ-ΑΝΤΩΝΑΚΗ-ΜΟΥ»Οι άντρες, στη μεγάλη πλειοψηφία μας τουλάχιστον, έχουμε την ψευδαίσθηση πως στις γυναίκες αρέσει να τις κάνουμε ευτυχισμένες πουτάνες. Μπορεί και να τους αρέσει στο κρεβάτι, αλλά δεν είναι το πιο σημαντικό για αυτές. Το αληθινά σημαντικό είναι αυτό που ακολουθεί. Να μιλήσουν μετά, για ό,τι έγινε πριν. Η αληθινή κόλαση δηλαδή των αντρών, οι οποίοι μεγαλώνουμε για να γίνουμε «μπαμπάδες–αφέντες» που δεν δίνουν λογαριασμό.

Η ελπίδα είναι βουβή, η πίστη μιλάει. Ο άντρας «μπαμπάς–αφέντης» πίστευε πως η «κοριτσάρα του» θα ήταν πάντα υπάκουη και πρόθυμη να «χορεύει» στους ρυθμούς των «χορδών» του «βιολιού» του. Η γυναίκα ήλπιζε βουβά. Όσο λοιπόν η πίστη των αντρών επιβεβαιωνόταν, η έννοια της οικογένειας ανήκε στα «όσια και τα ιερά», δίπλα στη θρησκεία και την πατρίδα. Πίσω από αυτή την «αγία τριάδα» κρυβόταν το αρσενικό “αφεντιλίκι” πάνω στη γυναίκα, η οποία ήλπιζε στην αγάπη του «μπαμπά» και φοβόταν την εξουσία του «αφέντη».

Μέσα στην πορεία του χρόνου, οι γυναίκες σταμάτησαν και να ελπίζουν και να φοβούνται. Ικανοποίησαν δηλαδή τις δύο προϋποθέσεις της ελευθερίας, έτσι όπως έθεσε το ζήτημα ο Ν. Καζαντζάκης. Άρχισαν λοιπόν να πιστεύουν στον εαυτό τους. Οπότε μοιραία, η γυναίκα άρχισε και να «μιλάει». Από τη «Μαρία της Σιωπής» τρέξαμε ως κοινωνία με ιλιγγιώδεις ταχύτητες –μέσα σε μια γενιά δηλαδή– και φτάσαμε στη «Θηλυκή Εταιρεία». Την αρχή έκανε εκείνη η ατάκα της Κοντού: «Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη μου!».

Ζούμε κατακλυσμιαίες αλλαγές σε πολιτισμικό επίπεδο αλλά επειδή ζούμε μέσα στις αλλαγές αυτές, δεν συνειδητοποιούμε την έκταση και το βάθος τους. Δεν έχουμε πλήρη συναίσθηση του γεγονότος πως βρισκόμαστε πάνω σε μια παράξενη γέφυρα και ο καθένας μας καλείται να συλλογιστεί αν θα υποχωρήσει στο κατώτερο ζώο για να «συντηρηθεί» το παρελθόν ή αν θα κοιτάξει προς τα πάνω και θα καθοδηγηθεί προς το μέλλον από τον μέσα του θεό. Κι αυτός δεν είναι  άλλος από το συλλογικό ανθρώπινο πεπρωμένο. Το πεπρωμένο του στοχαστή, ο οποίος φτιαγμένος από σκέψη ζητάει να ξεκαθαρίσει τα πάντα για να γνωρίσει τον εαυτό του. Αυτός ο αθάνατος στοχαστής που επιμένει διαρκώς να ρωτάει: «Γιατί υπάρχω;».

Αλλά για να βρεθεί η σωστή απάντηση, θέλει δύο. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ένα. Είναι δύο. Αρσενικός και Θηλυκός. Αυτή η συνειδητοποίηση εκ των πραγμάτων θα διαμορφώσει το νέο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ζήσει ο/η άνθρωπος της Νέας Εποχής. Άνθρωπος που στη μεγαλύτερη διάρκεια του βίου του, θα μοιάζει με Παιδί. Κι ως γνωστόν, στα μεγάλα παιδιά αρέσουν τα μεγάλα παιχνίδια. Οπότε ή κάθεσαι και παίζεις ή…. παίρνεις το καπελάκι σου και βγαίνεις από το παιχνίδι. Πάντως απ’ τα παιδιά μαθαίνεις την αλήθεια.