Αριστερά όπως μπαίνουμε ή όπως βγαίνουμε ;

entering-the-labyrinth-23902-1366x768Τελικά, αποφάσισα να γράψω αν και παίζανε όλο αυτό διάστημα και «δεύτερες σκέψεις» περί αποχής. Είναι ο λόγος για τον οποίο κάτι αναρχοχριστιανοί φίλοι μου, με «ψήνανε» για εκδρομή στον Αγ. Ευστάθιο στο Καπανδρίτι, μέρα που θα’ ναι. Ας βάλει και ο άγιος το χέρι του… όμως στο βαθμό που θέλουμε να δείχνουμε μια λογική χώρα που δεν θα την έχουνε πάντα «κλωτσοσκούφι» θα πρέπει να βάλουμε και μεις ως πολίτες το χέρι μας. Και να το βάλουμε σωστά. Με λογισμό και μ’ όνειρο που θα’ λεγε και ο «μεγάλος μας».

Αν η Ελλάδα κατάφερε και είναι ακόμη κανονική χώρα, οφείλεται εν πολλοίς στη διακυβέρνηση Ομπάμα και στους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι  στις κρίσιμες στιγμές του καλοκαιριού  στήριξαν την Ελλάδα έναντι του σχεδίου Σόιμπλε για αποπομπή όχι απλά από την ευρωζώνη αλλά από την Ε.Ε. Υπό το φως των εξελίξεων της μεταναστευτικής/προσφυγικής κρίσης, όλοι κατανοούμε σε ποια  τραγική θέση θα βρισκόταν σήμερα η χώρα,  αν ο Τσίπρας είχε σηκωθεί και φύγει από το «δωμάτιο». Και ήταν τυχερός καθώς είχε τον Μπίλ Κλίντον στο τηλέφωνο να του δίνει τη συμβουλή του 1.000.000 δολαρίων. «Μη βγεις από το δωμάτιο αν δεν πάρεις συμφωνία». Δεν είναι και λίγο να σε «κοουτσάρει» ένας αμερικανός πρόεδρος, ε;

Ευτυχής όποιος γνωρίζει τις αιτίες των πραγμάτων, σύμφωνα με τον Βιργίλιο. Επ’ αυτού, ωστόσο, ο Καρλ Μαρξ είχε διαφορετική άποψη. Σύμφωνα με την 11η θέση για τον Φόιερμπαχ: «Οι φιλόσοφοι το μόνο που κάνανε ήταν να ερμηνεύσουν τον κόσμο κατά διάφορους τρόπους. Αυτό που μετράει είναι να τον αλλάξουμε».

Η θέση αυτή άφησε ένα μόνιμο «κουσούρι» στην παγκόσμια Αριστερά. Διαχρονικά, υποτίμησε την αξία της ερμηνείας και υπερτίμησε τη δράση για αλλαγή. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Ιστορικά αποδείχθηκε πως δεν μπορείς να αλλάξεις και πολλά πράγματα, αν προηγουμένως δεν τα έχεις ερμηνεύσει σωστά. Επιπλέον κάθε απόπειρα αλλαγής μιας κατάστασης πραγμάτων που δεν έχει ερμηνευτεί σωστά, επιφέρει, σχεδόν πάντα, αποτελέσματα αντίθετα των επιδιωκόμενων.

Το «έλα μωρέ και τι έγινε…» εκτός από συνθήκη της νεοελληνικής καθημερινότητας, έχει χρησιμοποιηθεί και ως στρατηγική κατάληψης της εξουσίας. Όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ,  αλλά δυστυχώς και από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος βρέθηκε να περπατά ξυπόλητος πάνω στα σπασμένα γυαλιά του Σόιμπλε. Θεωρητικά, ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και ψυχολογικά απροετοίμαστος να διαχειριστεί με στοιχειώδη επάρκεια μια αξιοπρεπή διακυβέρνηση σε συνθήκες κρίσης. Κι αυτό αφορά οριζόντια όλες τις δημόσιες πολιτικές. Από τη διαπραγμάτευση μέχρι τα κενά στα σχολεία.

Τούτων δοθέντων, το πείραμα του ενιαίου  ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε και η Αριστερά,  για άλλη μια φορά,  ηττήθηκε ιστορικά στην Ελλάδα. Δεν θα επέτρεπαν στον Τσίπρα οι αντίπαλοί του, εκτός και εντός συνόρων, να γίνει «Τσάβες». Παρομοίως,  δεν του επέτρεψαν οι «σύντροφοί» του,  να γίνει «Ρέντσι». Ο τρίτος δρόμος δεν βρέθηκε ποτέ. Διότι την είχαν όλοι εξ αρχής  «στημένη» στον Τσίπρα. Του άνοιξαν διάπλατα  έναν εύκολο δρόμο προς την εξουσία και  έσπευσε να αρπάξει λαίμαργα το «τυράκι», χωρίς να δει τη «φάκα». Ή εν πάση περιπτώσει κι αν την είχε δει, υπερτίμησε την ικανότητά του να αποφύγει το θανάσιμο «καπάκωμα».

Στη χώρα της διεκπεραίωσης, ό,τι δεν είναι στο γόνατο αξίζει επαίνου, ακόμα (ή ιδίως) και τα αυτονόητα. Δυστυχώς για την «Πρώτη Φορά Αριστερά»,  δεν τον  κέρδισε αυτόν τον έπαινο. Από την αρχή μέχρι το τέλος, όλα «στο γόνατο». Με το «βλέποντας και κάνοντας» ο Τσίπρας  επί έξι μήνες, αν και είχε την πλήρη ηγεμονία στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό,  απλά έφερνε βόλτες γύρω από τον εαυτό του, ώσπου σε κατάσταση ιλίγγου και μετά τον 17ωρο εγκλεισμό του στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών κατέληξε σε μια συμφωνία, αποφεύγοντας τα χειρότερα.

Ωστόσο, το ερώτημα τώρα είναι: Και τι κάνουμε στις 20 Σεπτεμβρίου; Το παίζουμε «λεβεντομαλάκες» ρίχνοντας δαγκωτό Λεβέντη; Ανοίγουμε το καπάκι της τρέλας  να βγούν τα «Ορκ» της Χρυσής Αυγής; Γουστάρουμε να κάνουμε καμιά χοντρή πλάκα στον Κουτσούμπα για να κάνει … κωλοτούμπα; Ή μήπως ψηφίζουμε μαζικά ΝΔ για να’ χει η «δημοκρατία του χαβαλέ» τον πρωθυπουργό που της αξίζει;

Η Αριστερά όπως εκφράστηκε από τον ενιαίο  ΣΥΡΙΖΑ,  με τις αντιφάσεις της και τις αμφιταλαντεύσεις της, με τους τακτικισμούς και τις διασπάσεις της, είναι η Αριστερά με την οποία μπαίνουμε ακόμη πιο βαθιά στα αδιέξοδα.

Ζητούμενη λοιπόν είναι μια «άλλη» Αριστερά, με πολιτική πρόταση  εξόδου. Προσγειωμένη, με ρεαλιστική στρατηγική και ορθολογική αξιοποίηση των όποιων περιθωρίων αφήνει η διεθνής επιτήρηση της χώρας. Μια Κεντροαριστερά, δηλαδή. Η οποία αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει στην ιδανική μορφή της. Μοιραία θα πρέπει να ανασυρθεί  και να ανασυντεθεί  μέσα από τον «κάδο ανακύκλωσης» των υφιστάμενων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες  μπορούν να ορίσουν τον συγκεκριμένο χώρο και αναφέρομαι πρωτίστως στον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ και στο σημερινό ΠΑΣΟΚ που προσπαθεί να υπερβεί τον πρόσφατο εαυτό του. Δευτερευόντως δε – αν και καταχρηστικά παρ’ όλα αυτά αναγκαία εάν προκύψει από την κοινοβουλευτική αριθμητική της κάλπης, και το Ποτάμι. Μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία δηλαδή που θα μπορεί να αθροίζει ως και πάνω 165 βουλευτές προκειμένου να καταστεί  πολιτικό στοίχημα το εάν μπορεί τελικά να υπάρξει μια νέα σοσιαλιστική (κοινωνικά) και φιλελεύθερη (πολιτικά και οικονομικά) αριστερά ως αξιόπιστη πρόταση εξουσίας με ορίζοντα ακόμη και ως το 2020.  Το «νέο» που ευαγγελίζεται ο Τσίπρας δεν μπορεί να είναι προεκλογική ρητορική. Στο βαθμό που το εννοεί είναι υποχρεωμένης για λόγους αξιοπιστίας πλέον να το αναδείξει  και να το επιβεβαιώσει  μέσα στο καμίνι της διακυβέρνησης,  με όρους εξόδου από την κρίση και όχι από την Ευρώπη.

Δύο πολιτικά γεγονότα συνεισφέρουν θετικά προς την ευόδωση αυτού του πολιτικού στοιχήματος, τυχόν επιτυχία του οποίου, θα σηματοδοτούσε πράγματι τομή και θα εγκαινίαζε μια νέα μεταπολίτευση.

Το πρώτο είναι πως ο Τσίπρας απεγκλωβίζεται πλέον  από το στρατηγικό αδιέξοδο του «δεν συνεργάζομαι με κανέναν πλην ΑΝΕΛ», δείχνοντας να αποενοχοποιείται  πλέον έναντι ενός αριστερισμού που βρίσκεται σε «διαρκή παραλήρημα μεγαλείου», σύμφωνα με ψυχαναλυτικούς όρους. Όμως αυτός ο αριστερισμός αντί να αντιμετωπιστεί  από τον Τσίπρα ως «παιδική ασθένεια», με λενιστικούς όρους, κόντεψε να καταστήσει τον ίδιο θύμα «παιδικής καθήλωσης», επιτρέποντας στην Λαγκάρντ να αναζητεί να μιλήσει με ενηλίκους εκπροσώπους της Αθήνας. Φαίνεται πως ο Τσίπρας, ενηλικιώθηκε. Βίαια μεν, αλλά πάντως ενηλικιώθηκε. Δεν είναι ο μικρός Αλέξης για να χρειάζεται τον Καμμένο πλέον.

Το δεύτερο θετικό γεγονός  είναι η δημοκρατική συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ. Μπορεί σε επίπεδο εκλογικής αριθμητικής να μη μεταφράζεται σε τίποτα σπουδαίο, σηματοδοτεί όμως μια σαφή «αριστερή στροφή» του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα προς ένα τμήμα της ανανεωτικής αριστεράς το οποίο είχε το θάρρος να μη μείνει πάνω στο τραίνο της εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ που ερχόταν ολοταχώς, αλλά να υπερασπιστεί ένα πλαίσιο αξιών που εδώ και δεκαετίες επιχειρεί να συναρθρώσει το πρόταγμα μιας φιλελεύθερης αριστεράς, όπως την επιβάλλει η σημερινή ιστορική συγκυρία.

Μια τέτοια κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα στήριζε μια αμιγώς φιλοευρωπαϊκή  κυβέρνηση,  η οποία και θα συντασσόταν ανοιχτά και καθαρά  με τους αποδεδειγμένα συμμάχους μας όπως περιγράφηκαν στην αρχή του άρθρου.

Τη στιγμή αυτή, με όρους ιστορικής αναγκαιότητας και όχι πολιτικής προτίμησης με βάση το συναίσθημα, μπορεί να  είναι η μόνη λογική και βιώσιμη εκδοχή διακυβέρνησης για τη χώρα μας. Όλα τα λοιπά σενάρια περί «μεγάλου συνασπισμού» ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ, οικουμενικής  ή κυβέρνησης με κορμό τη ΝΔ, αν επαληθεύονταν στην πράξη,  το μόνο αποτέλεσμα που θα είχαν είναι να συζητάμε σε έξι μήνες τις  επόμενες εκλογές, με τη χώρα να «σέρνεται», να παραλύει  και να διαλύεται.

Το καλοκαίρι αυτό μας έχει κάνει όλους σοφότερους. Σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η μεγάλη θυσία της Νέας Δημοκρατίας, η μεγάλη επιλογή όπως αυτές για τις οποίες περηφανεύεται, είναι να κάνει πίσω. Να μείνει στα έδρανα μιας υπεύθυνης αξιωματικής αντιπολίτευσης και να εκλέξει νηφάλια το νέο αρχηγό της, ο οποίος και θα πρέπει να έχει την αποδεδειγμένη πολιτική ικανότητα να βάζει στη σωστή πορεία το καράβι κάθε φορά που πάει να μπατάρει σε… φαντασιώσεις.

Μένει αυτή η σοφία να εκφραστεί και στην κάλπη,  με επιλογές που θα λαμβάνουν υπόψη τους παγκόσμιους συσχετισμούς δύναμης, τις πραγματικές συμμαχίες της χώρας και την ανάγκη για μια λογική, σταθερή και βιώσιμη διακυβέρνηση τουλάχιστον τριών χρόνων, ικανής να διασφαλίσει πως η χώρα το 2021 θα γιορτάσει τα 200 χρόνια της παλιγγενεσίας, όρθια και περήφανη γιατί θα τα έχει καταφέρει σε βάρος όλων των προγνωστικών της παγκόσμιας ελίτ.

Αυτά…  Καλό βόλι, σύντροφοι και πατριώτες.

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Ψήφος Εθνικής Δημοκρατικής Άμυνας απόψε στη Βουλή

greece-financial-crisis-988e43fdd11eba1eΑν μείνουμε όρθιοι, ως χώρα, όλα παίζονται. Αν καταρρεύσουμε θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη σε κλίμακα εθνική καταστροφή μετά τον ξεριζωμό μας από τη γη του Πόντου και της Ιωνίας. Στην ουσία θα μιλάμε για ξεριζωμό από το ίδιο το εθνικό μας κέντρο. Κι αυτό,  δυστυχώς,  φαίνεται να αποτελεί στρατηγική επιδίωξη ακραίων αντιδραστικών κύκλων της Ε.Ε, υπό την ηγεσία του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Η σημερινή Ε.Ε μοιάζει όλο και περισσότερο με την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση. Ο πλούτος στην ελίτ, προνομιούχα γραφειοκρατία, μη αναγνώριση των εθνικών ιδιαιτεροτήτων, απουσία δημοκρατικού αντίλογου,  κομισάριοι και ντιρεκτίβες. Για αυτό και ταιριάζει η σημερινή Ε.Ε στην περιγραφή που έκανε ο Τζορτζ Όργουελ  στη «Φάρμα των Ζώων»,  όπου ο αρχικός κανόνας «όλα τα ζώα είναι ίσα» αντικαταστάθηκε σύντομα από το αξίωμα ««Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα». Αυτό είναι πλέον ξεκάθαρο στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης τα τελευταία 24ωρα. Της παγκόσμιας κοινής γνώμης που μέσω του hashtag που σάρωσε το διαδίκτυο, το #ThisIsACoup, αναγνώρισε και κατήγγειλε το πρώτο μεταμοντέρνο πραξικόπημα στην ιστορία των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών.

Τηρουμένων των αναλογιών αυτό που συνέβη στην Αθήνα είναι ανάλογο της εισβολής των ρωσικών τανκς στην Πράγα τον Μάιο του 1968, όταν ο ηγέτης της χώρας Αλεξάντερ Ντούμτσεκ επιχείρησε να δώσει λίγη ανάσα στο λαό του. Σήμερα δεν χρειάζονται tanks. Σήμερα υπάρχουν… banks και μέσω αυτών επιβλήθηκαν τα τελεσίγραφα των πραξικοπηματιών. Είναι ο λόγος που ο Σλοβάκος Υπουργός Οικονομικών, ένας από τους πολλούς χρήσιμους ηλίθιους της Γερμανίας,  έγραψε  στο Twitter: «Η “Ελληνική Άνοιξη” έφερε τη σκληρή συμφωνία».  Μια δήλωση με την οποία ξεμπροστιάζονταν μόνοι τους και για αυτό τον έβαλαν να τη διαγράψει λίγο αργότερα.

Τις μέρες αυτές γράφεται ιστορία. Τίποτα απ’ όσα λέγονται και γίνονται δεν είναι άνευ σημασίας καθώς διαμορφώνονται οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί ενός νέου παγκόσμιου χάρτη. Τα όσα κάνει ή δεν κάνει η Γερμανία συνεπικουρούμενη από τους δορυφόρους της θα πυροδοτήσουν αντιδράσεις που δεν θα περιορίζονται στο twitter. Θα υπάρξουν παγκόσμιας κλίμακας εξελίξεις, οι οποίες υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποδειχθούν θετικές για τη χώρας μας στο βαθμό όμως που έχει καταφέρει να μείνει «μέσα στο παιχνίδι» και δεν έχει θυσιαστεί σαν «μικρό πιόνι» στη «μεγάλη σκακιέρα». Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο πως ο Ομπάμα στέλνει τον Τζακ Λιου περιοδεία σε Βερολίνο, Φρανκφούρτη και Παρίσι, με μοναδικό θέμα στην ατζέντα το ελληνικό ζήτημα.

Το μείζον λοιπόν είναι να αντέξουμε. Να κρατήσουμε άμυνα. Άμυνα εθνική, άμυνα δημοκρατική. Σε όλα τα μέτωπα. Στις διεθνείς σχέσεις της χώρας, στην καθημερινή διακυβέρνηση, στην οικονομία, στην κοινωνία, παντού. Με όλους τους δυνατούς τρόπους. Και κυρίως με την ψυχική ενότητα  και την αλληλεγγύη μεταξύ των Ελλήνων. Δεν είναι ούτε η ώρα του ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών, ούτε της απόδοσης ευθυνών. Άλλωστε «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». Είναι η ώρα της σύνεσης και της σοφίας, του αισθήματος της ατομικής και συλλογική ευθύνης απέναντι στην ιστορία και το μέλλον της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Το καλό για να γίνει απαιτεί κόπο και χρόνο. Το κακό γίνεται σε μια στιγμή και διορθώνεται πάρα πολύ δύσκολα κι αν…

Απόψε λοιπόν στο εθνικό κοινοβούλιο, οι Έλληνες πρέπει να δείξουμε πως είμαστε αποφασισμένοι να το παλέψουμε μέχρι τέλους. Να ορθώσουμε την άμυνά μας και να μην παραδοθούμε στα σενάρια που έχει στο συρτάρι του ο Σόιμπλε και η συμμορία του. Να κερδίσουμε χρόνο, να κερδίσουμε χώρο και τις όποιες υπαρξιακές αποφάσεις για την τύχη μας να τις πάρουμε εμείς και μόνον εμείς,  όταν θα είμαστε έτοιμοι και όχι τώρα που είμαστε με την πλάτη στον τοίχο.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Επιστροφή «αλά Σαρκοζί» σημαίνει Καραμανλής, όχι Σαμαράς!

karamanlis-sarkozi-660Το βράδυ της πρωταπριλιάς ο Αντώνης Σαμαράς προσκάλεσε τους πρωτοεκλεγέντες βουλευτές του κόμματός του σε ταβέρνα στην Κηφισιά σε μια προσπάθεια «σύσφιξης των σχέσεων». Στην πραγματικότητα,  τους χρησιμοποίησε ως πολιτικό «ντεκόρ» για να κάνει «διαρροές»  σε φιλικά  μέσα της διαπλοκής των αναφορών του στην «ολική επαναφορά Σαρκοζί» στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας. Προσδοκώντας έτσι να δημιουργήσει αναλογικούς συνειρμούς με το πρόσωπό του. Κανένας ασφαλώς δεν πίστεψε το σενάριο κι όχι μόνο γιατί ήταν πρωταπριλιά… Γιατί άραγε;

Από τις 25 Ιανουαρίου και μετά, ο Σαμαράς «το ζει όλο μόνος του». Κάθε «dead line» που μπαίνει στην εξελισσόμενη διαπραγμάτευση και συνοδεύεται από μπαράζ επιθέσεων στους «απείθαρχους» της Αθήνας, για τον Σαμαρά είναι άλλη μια «μεγάλη προσδοκία» επιστροφής στην εξουσία, καθώς ακόμη δεν έχει παραδεχθεί πως ο πολιτικός κύκλος του έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα με τη λαϊκή ετυμηγορία της 25ης Ιανουαρίου. Γι αυτό και δεν διστάζει να συνταχθεί τόσο απροκάλυπτα με τους δανειστές, να υπονομεύσει κάθε προσπάθεια ανάκτησης μέρους της εθνικής κυριαρχίας από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και να εμφανιστεί πρόθυμος για συμμετοχή σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, τη στιγμή που δεν του το ζήτησε κανένας.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να «χωνέψει» πως ενώ έκανε όλα όσα του ζητήθηκαν, αμέσως μετά τις ευρωεκλογές αδειάστηκε από τους εταίρους του στο ΕΛΚ,  με την «υπόσχεση» πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να καταφέρει να αποτελέσει κάτι περισσότερο από μια «παρένθεση» και πως σύντομα θα επιστρέψει «δικαιωμένος» στο Μέγαρο Μαξίμου. Λογάριαζαν όμως χωρίς τον «ξενοδόχο», δηλαδή τις ΗΠΑ υπό τη διακυβέρνηση Ομπάμα…

Από την εξέλιξη των πραγμάτων έχει καταστεί σαφές πως οι ΗΠΑ δεν συμμερίζονται τα «σχέδια επί χάρτου» που καταστρώνονται στην Ευρώπη για την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης μέσω του χρηματοδοτικού εκβιασμού που θυμίζει τακτικές Μαφίας, γεγονός που κατά την αμερικανική οπτική  θα μπορούσε να αποτελέσει τη θρυαλλίδα ενός ντόμινο γενικευμένης αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Αν. Μεσογείου. Και μάλιστα τη στιγμή που οι σχέσεις των ΗΠΑ με την «ερντογανική» Τουρκία βρίσκονται στο ναδίρ και εκατομμύρια φανατικών Τούρκων ισλαμιστών θεωρούν την Αμερική «το πιο μισητό έθνος στον κόσμο».

Μπορεί λοιπόν οι ευρωπαίοι δανειστές να έβγαλαν το «φίμωτρο» που είχαν βάλει για κάμποσο διάστημα στο «ντόπερμαν» Σόιμπλε προκειμένου να «γαυγίσει» πως δεν θα υπάρξει συμφωνία στις 25 Απριλίου και να πυροδοτήσει μπαράζ δημοσιευμάτων περί Grexit ή χρεωκοπίας ακόμη και εντός ευρωζώνης,  έσπευσε ωστόσο ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιού να «μαζέψει» το λουρί σημειώνοντας πως «ακόμη και αν ο κίνδυνος της μετάδοσης είναι πολύ μικρότερος σήμερα απ’ ότι ήταν, ας πούμε, το 2012 και νωρίτερα, δεν θα ήταν καλό να εισαχθεί αυτή η μορφή της αβεβαιότητας σε μία παγκόσμια οικονομία που μόλις ανακάμπτει από μία βαθιά ύφεση». Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να υποστηρίζουν την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των ευρωπαίων και της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης και όχι εκτροπή κι ανατροπή της.

Στο «σχέδιο» λοιπόν δεν μπορεί να ελπίζει ο Σαμαράς για να γίνει ο Έλληνας Σαρκοζί. Τι μένει; Το «ατύχημα». Να ξεφύγουν δηλαδή καθ’ οιονδήποτε τρόπο τα πράγματα στην Ελλάδα που δέχεται πολλαπλές πιέσεις και μπροστά στον κίνδυνο εθνικής κατάρρευσης να οδηγηθούμε σε κυβερνητική λύση «εθνικής ενότητας». Όμως ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, ο τελευταίος που θα μπορούσε να «γεφυρώσει» τις αντιθέσεις θα ήταν ο Σαμαράς. Αντίθετα,  θα ήταν ο πρώτος στον οποίο θα καταλογιζόταν (και δικαίως) η συστηματική προσπάθεια υπονόμευσης της σημερινής κυβέρνησης σε αγαστή συνεργασία με τους δανειστές,  προκειμένου να είναι αυτοί που θα διορίζουν τους «κηπουρούς» τους για να κυβερνούν την Ελλάδα.  Ο υπόλογος για την εκτροπή δεν μπορεί να είναι μέρος της λύσης, όταν είναι οργανικό μέρος του προβλήματος.  Η Ελλάδα θα ξαναζούσε «Ιουλιανά» με άγνωστη έκβαση.

Αν ο μη γένοιτο… γίνει το μη γένοιτο και χρειαστεί «γεφύρωση» των δύο πόλων του πολιτικού συστήματος, σε συνθήκες οξυμμένης έντασης και γενικευμένης εθνικής κρίσης, αυτό  θα μπορούσε να το επιτύχει μόνον ο Κώστας Καραμανλής.  Είναι ο μόνος που μπορεί να ενώσει όλη τη κεντροδεξιά παράταξη, κράτησε αποστάσεις ασφαλείας από τη «μνημονιακή συγκυβέρνηση», διατήρησε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας τόσο με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όσο και με τους ΑΝΕΛ και έπαιξε τον πρώτο και καθοριστικό ρόλο στη συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Το ερώτημα λοιπόν είναι γιατί προσπαθεί με τόση πολιτική αφέλεια ο Σαμαράς να ανατρέψει μια κυβέρνηση με τρόπο που θα θέσει τον ίδιο όχι απλά στο περιθώριο αλλά στις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας; Λογική εξήγηση δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η γνωστή κινηματογραφική ατάκα σύμφωνα με την οποία «η ματαιοδοξία είναι η αγαπημένη αμαρτία του διαβόλου». Κι ο Σαμαράς με τις αμαρτίες έχει παρελθόν, όπως ο ίδιος έχει εξομολογηθεί ενώπιον της κας Μέρκελ.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Ο Τσίπρας είναι Game Changer ή… Loser;

GameChangerVideoOverlayΤα ιστορικά πρόσωπα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Αντιλαμβάνονται πως το να παραμείνουν στο παιχνίδι με τους παλιούς κανόνες, δεν έχει κανένα νόημα. Το να παίζεις  σε ένα παιχνίδι που είσαι εκ των προτέρων και μονίμως χαμένος, μοιάζει με τις «ομάδες – δορυφόρους» των μεγάλων brands  στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δείχνουν να «σκοτώνονται» αλλά με τη λήξη, έχει γίνει αυτό που θέλει το «Αφεντικό» κι έτσι οι παίκτες εξαφανίζονται στα αποδυτήρια με σκυμμένο κεφάλι και υπό τις αποδοκιμασίες της εξέδρας.

Όλα τα παιχνίδια έχουν τον ίδιο «χρυσό κανόνα»: αυτός που έχει τον χρυσό βάζει και τους κανόνες. Κατ’ ακολουθία, το ερώτημα που βάζει κάθε επίδοξος Game Changer στον εαυτό του είναι το αν θα βγει «με τη μία» από το παιχνίδι σαν loser ή… αν:

  1. Μείνει στο παιχνίδι.
  2. Παίξει στα όρια, αλλά με τους κανόνες.
  3. Επιχειρήσει να αλλάξει τους κανόνες «από μέσα» και στον «δικό του χρόνο».
  4. Παίξει ακόμη και ενάντια στον «χρυσό», αλλά με απώτερο στόχο να «τον βάλει στο χέρι».

Τα μέχρι σήμερα δείγματα πολιτικής στρατηγικής του Αλέξη Τσίπρα δείχνουν πως έχουμε να κάνουμε με Game Changer. Το να μην συνθηκολογείς αμαχητί με τις συνθήκες του παρόντος , το να τολμάς να ελπίζεις και να διεκδικείς την κατάκτηση ενός ονείρου, το να μην ξεχνάς την ουσία της ανθρώπινης ελευθερίας, έχει μέσα του τη δύναμη της αλήθειας. Μια  δύναμη που είναι πάνω απ’ όλα.

Το σύνθημα της τελευταίας μεγάλης πολιτισμικής επανάστασης στη Δύση, το σύνθημα  του γαλλικού Μάη του 68 , ήταν «είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το αδύνατο». Το σύνθημα αυτό έχει αφήσει το ισχυρό του αποτύπωμα πάνω στη συλλογική συνείδηση στη Δύση.

Οι μεγάλες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας στην πληροφορική και την επικοινωνία,  ξεκίνησαν με το ρίσκο και την τόλμη νεαρών αμερικανών φοιτητών που ζήτησαν το αδύνατο.

Ο Μπάρακ Ομπάμα ζήτησε το αδύνατο  και έγινε ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος στις ΗΠΑ.

Το ίδιο και ο Τσίπρας, σήμερα.  Ζήτησε το αδύνατο και έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός κυβέρνησης της ριζοσπαστικής αριστεράς στη μεταπολεμική Ευρώπη.  Στο εξωτερικό ανάγκασε τους πάντες να δώσουν προσοχή στην Ελλάδα. Και στο εσωτερικό διαμορφώνει για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια ένα πραγματικό μέτωπο ομοψυχίας. Επιπλέον, στις αδυσώπητες γερμανικές επιθέσεις απαντάει λιτά, με δύο μόνον λέξεις: «Δεν εκβιαζόμαστε»!

Σε ότι αφορά το στάδιο της διαπραγμάτευσης που βρισκόμαστε σήμερα, ο Τσίπρας  για να υπογραμμίσει πως η κυβέρνηση  είναι έτοιμη να προχωρήσει και σε μέτρα ελέγχου της ροής κεφαλαίων στον τραπεζικό χώρο, έστειλε τον Δραγασάκη να συναντήσει «εκτάκτως» τον Στουρνάρα. Ανεξαρτήτως του πώς «σκηνοθετήθηκε» η συνάντηση, αυτοί που έπρεπε να καταλάβουν, κατάλαβαν…

Το μήνυμα πήγε «συστημένο» και στον Ντράγκι, ο οποίος κινδυνεύει να χρεωθεί ένα τραπεζικό «ατύχημα» σε τράπεζες της ενιαίας – ευρωπαϊκής τραπεζικής εποπτείας και την επιβολή από κυβέρνηση της Ευρωζώνης μέτρων περιορισμού της διακίνησης κεφαλαίων – μια πραγματική καταστροφή για το κύρος της ΕΚΤ και πιθανή θρυαλλίδα για ένα νέο γύρο κρίσης στο τραπεζικό ευρωσύστημα… Βεβαίως, ένα τέτοιο τραπεζικό «ατύχημα» δεν αφήνει αδιάφορο ούτε τον κ. Σόιμπλε.

Την οριστική απάντηση στο ερώτημα του τίτλου, δεν την περιμένουν μόνον οι Έλληνες. Την περιμένει όλος ο κόσμος. Αν όχι σήμερα Παρασκευή, σε λίγες μέρες θα ξέρουμε…

 

ΥΓ: Η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται όσο ποτέ μια νέα αφήγηση. Το αφήγημα «ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του»,  το οποίο κυριάρχησε για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο,  μας  πήγε στα βράχια. Η στροφή πρέπει να είναι 180 μοιρών,  για να μπορέσουμε να ξεκολλήσουμε. Το νέο αφήγημα θα πρέπει να είναι αυτό της Ελλάδας ως παγκόσμιου Game Changer.

Υπάρχουν ικανοί άνθρωποι για να αρθρώσουν και να εκφράσουν αυτό το αίτημα, να αναδείξουν αυτή τη  νέα εθνική αφήγηση, να πάρουν στην πλάτη τους το στοίχημα μιας  Ελλάδας που δεν θα μας πληγώνει αλλά και δεν θα την πληγώνουμε.  Αυτοί οι άνθρωποι είναι διάσπαρτοι, παντού. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Σε όλες τις πόλεις και τα χωριά μας,  από τη Θράκη  μέχρι την Κρήτη και από την Ήπειρο μέχρι την Κύπρο. Σε όλα τα φύλα, σε όλες τις ηλικίες, σε όλα τα κοινωνικά, μορφωτικά και εισοδηματικά στρώματα.   Είναι όλοι όσοι και όλες όσες – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – έχουν γίνει οι Game Changers της ζωής τους. Αν του βγει του Τσίπρα, θα τους έχει όλους μαζί του. Κι αυτή η «κρίσιμη μάζα» μπορεί πραγματικά να δημιουργήσει μια Νέα Ελλάδα.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post