Ο Σύνδεσμος, ο Στεργίου και οι… εκλεκτοί!

Ομολογώ πως ένιωσα έκπληξη διαβάζοντας τα νέα. Ο Δήμαρχος Πεντέλης Δημήτρης Στεργίου αναλαμβάνει ρόλο, όπως φαίνεται, στην ηγεσία ενός κόμματος με την επωνυμία «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ».

Το κόμμα δεν το γνωρίζω, αν και έχει μια μικρή προϊστορία στο περιθώριο της πολιτικής ζωής καθώς ιδρύθηκε τον Νοέμβριο 2011, μετά από πρωτοβουλία ομάδας αποστράτων αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.

Ήταν το τελευταίο που περίμενα από έναν άνθρωπο απόλυτα ταυτισμένο με την αυτοδιοίκηση και μάλιστα με ένα δικό του προσωπικό αυτοδιοικητικό στυλ, το οποίο επιβραβεύτηκε σε πολλαπλές εκλογικές αναμετρήσεις.

Ασφαλώς είναι σύνηθες μεταξύ του πολιτικού προσωπικού της χώρας να χρησιμοποιεί την αυτοδιοίκηση ως εφαλτήριο για τη διεκδίκηση θέσης και ρόλου στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Όμως η περίπτωση της επιλογής του κ. Στεργίου δεν είναι τέτοια, με την έννοια πως το εν λόγω κόμμα δεν καταγράφεται ούτε δημοσκοπικά, τουλάχιστον με βάση τις έρευνες που δημοσιεύονται.

Άρα δεν είναι καθόλου αυτονόητο και δεδομένο ένα έδρανο στη βουλή για τον ίδιο, όπως συνέβη με πλείστες άλλες περιπτώσεις συναδέλφων του, οι οποίοι μεταπήδησαν με χαρακτηριστική ευκολία από την αυτοδιοίκηση στο κοινοβούλιο.

Εν προκειμένω ο κ. Στεργίου, αποκτώντας τη συγκεκριμένη κομματική ταυτότητα  αναλαμβάνει το πολιτικό ρίσκο να αποξενωθεί από μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του δημοτών της Πεντέλης, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιη μια έδρα στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν – λογικά – πριν τις αυτοδιοικητικές. Παρ’ όλα αυτά το τολμά κι ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχει κανείς για την επιλογή αυτή, οφείλει να αναγνωρίσει έναν ασυνήθιστο ιδεαλισμό για τα δεδομένα της εποχής.

Η πολιτική όμως είναι η τέχνη του πραγματισμού, ειδικά στην εποχή μας. Εκ των πραγμάτων λοιπόν το νέο πολιτικό εγχείρημα του Δημάρχου Πεντέλης ανοίγει  δύο χρόνια πριν από τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου του 2019 το ζήτημα του ποιος θα τον διαδεχθεί στο Δήμο, ανεξάρτητα αν ο ίδιος διατηρεί ή όχι τη φιλοδοξία της επανεκλογής.

Το ζήτημα είναι σύνθετο ασφαλώς αλλά η απόφαση Στεργίου αντικειμενικά λειτουργεί ως ….πρόσκληση ενδιαφέροντος κι επιταχύνει πλέον τις εξελίξεις.

Οι μνηστήρες είναι πολλοί. Όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Όπως λέει και η ευαγγελική ρήση «πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί».

Άλλο πανηγύρι κι άλλο… «για τα πανηγύρια»!

panigiri-agia-triadaΚατ’ έθιμον που λένε, κάνουμε με την Έφη, τη γυναίκα μου, κάθε χρόνο μια βόλτα στο «πανηγύρι» της Αγ. Τριάδας. Φέτος καθώς είχαμε πάρει τα βουνά για το τριήμερο, κάναμε την εθιμική μας βόλτα το απόγευμα προς βραδάκι της Δευτέρας. Κόσμος πολύς, τα αυτοκίνητα όπου μπορεί κανείς να φανταστεί σκαρφαλωμένα κι ένα «ποτάμι» κόσμου στη φιδωτή διαδρομή του «πανηγυριού».

Θεωρώ ωστόσο πως η επιτυχία ενός «τοπικού θεσμού» δεν θα πρέπει να αξιολογείται μόνο από το πόσο μαζική προσέλευση επισκεπτών πετυχαίνει αλλά και με το εάν έχει έναν χαρακτήρα, μια ταυτότητα, κάτι τέλος πάντων που θα αποτελεί στοιχείο ποιοτικής διαφοροποίησης, ώστε αφενός να δίνει στον επισκέπτη την ευκαιρία μιας ουσιαστικής διάδρασης με τα συμβαίνοντα και αφετέρου να δίνει μια προστιθέμενη αξία στην Πεντέλη.

Δεν ξέρω ειλικρινά πως δουλεύει το σύστημα των «πανηγυριών» και είναι όλα copy paste, δηλαδή εκτεταμένο παραεμπόριο «μαϊμού» προϊόντων, «βρώμικα» σάντουιτς, λουκουμάδες, μερικά κουνελάκια και όλο το telemarketing σε πάγκους. Ούτε επίσης ξέρω τι έσοδα αφήνει αυτή η μορφή «πανηγυριού» στον Δήμο. Σίγουρα όμως ξέρω πως αυτό δεν είναι πανηγύρι με την έννοια μιας κοινής γιορτής αλλά μια κακέκτυπη εκδοχή «ανατολίτικου παζαριού», χωρίς τη χάρη και την αυθεντικότητα του τελευταίου.

Σκέφτομαι πως θα μπορούσε ο χαρακτήρας αυτής της τριήμερης γιορτής του Πνεύματος να είναι πολύ διαφορετικός από το «ό,τι πάρεις 3 ευρώ». Ασφαλώς να υπάρχει και το εμπορικό στοιχείο αλλά με έναν χαρακτήρα δημιουργικότητας και ποιότητας. Κοσμήματα και χειροτεχνία, ναι. Διάφορες καλλιτεχνικές εκθέσεις, θα ήταν πάρα πολύ όμορφο. Καλλιτέχνες του δρόμου να μπορούν να εκφράζονται και να δείχνουν την τέχνη τους. Επίσης σήμερα υπάρχουν πάρα πολλές συλλογικότητες αλληλέγγυας και ανταλλακτικής οικονομίας που θα μπορούσαν να βρούν στέγη σε μια τέτοια κατεύθυνση. Ή πρωτοβουλίες που σχετίζονται με τη αγροτοδιατροφή, τις βιολογικές καλλιέργειες κλπ. Υπάρχουν επίσης πάρα πολλές αξιόλογες επιχειρήσεις της λεγόμενης κοινωνικής οικονομίας που κι αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος μιας μεγάλης γιορτής που θα τιμά και θα φέρνει σε επαφή με τους επισκέπτες, ανθρώπους που προσπαθούν, που δημιουργούν, που έχουν κάτι διαφορετικό να δείξουν. Θα αποκτούσε έτσι αυτό το τριήμερο «πανηγύρι» έναν πραγματικά πανηγυρικό τόνο για την αξία του δημιουργικού πνεύματος και όχι να επαναλαμβάνεται ρουτινιάρικα το «μία από τα ίδια», μια κατάσταση δηλαδή που δείχνει πως παραμένουμε χώρα «για τα πανηγύρια» με τη «μαιμουδιά», την προχειρότητα, το «ό,τι να’ ναι» και τις παραεμπορικές δραστηριότητες να ακμάζουν.

Μια σκέψη είναι αυτή που κάνω. Την κάνω δημόσια μόνο και μόνο γιατί θα μπορούσαν να υπάρξουν και δέκα καλύτερες από αυτή. Το βασικό είναι ένας «τοπικός θεσμός» που φαίνεται πως έκλεισε τον κύκλο του κι επαναλαμβάνει ρουτινιάρικα τον εαυτό τοου, να καταφέρει να παρακολουθήσει τις εξελίξεις των καιρών, να μετεξελιχθεί σε κάτι ποιοτικότερο και ουσιαστικότερο, να μεταδώσει θετικά μηνύματα για το δημιουργικό πνεύμα και να εντάσσεται μέσα σε μια γενικότερη φιλοσοφία πολιτισμού μέσα στην καθημερινότητα. Είναι ωραίο να λέμε πως από τα πεντελικά νταμάρια βγήκε το μάρμαρο που άστραψε κι έγινε το φως του Παρθενώνα, αλλά αυτή την βαρύτιμη κληρονομιά θα πρέπει να την επιβεβαιώνουμε και στις σημερινές επιλογές μας.

Πρώτη δημοσίευση: MyΠΕΝΤΕΛΗ

Mypenteli… Δικό σας!

11017528_469675533196541_1444629766942909556_nΣτην Πεντέλη χρωστάω κάτι ανεκτίμητο. Τις όμορφες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, όταν περνούσα τα καλοκαίρια «με τον παππού και τη γιαγιά». Οι παιδικές αναμνήσεις έχουν την αξιοθαύμαστη δύναμη να ζουν σαν αναρριχητικά φυτά μέσα στο σώμα. Κι έχουν τη δύναμη να δίνουν μια τροπή στο βίο τέτοια, που να λειτουργεί γι’ αυτές σαν ευεργετικό λίπασμα.

Ήταν η Πεντέλη στα μισά σχεδόν της δεκαετίας του ‘70. Όταν ακόμη οι αλεπούδες «έκλεβαν» τις παντόφλες της γιαγιάς από τον κήπο κι ένα «παιδί του Πειραιά» σαν κι εμένα,  είχε την ευκαιρία να «συμβιώνει» με σκαντζόχοιρους και χελώνες. Αλλά και να μαζευόμαστε κάθε χρόνο «οι φίλοι του καλοκαιριού» για … εξερευνήσεις και μυθικές περιπέτειες, για να παίξουμε μπάλα στο δρόμο της Γλάδστωνος ή της μεγάλης αλάνας που υπήρχε Μαυρομιχάλη και Μαντινείας, για να κάνουμε τα πρώτα … «επιχειρηματικά» μας  βήματα παίζοντας με τις ώρες “Monopoly” ή να νιώσουμε τα πρώτα σκιρτήματα των «καλοκαιρινών ερώτων» που διαρκούν λίγο, αλλά μένουν στη μνήμη για πάντα.

Θα μπορούσα να γράψω χιλιάδες λέξεις για τις αναμνήσεις των καλοκαιριών εκείνων. Αναμνήσεις από χιλιάδες μικρές ετερόκλητες λεπτομέρειες. Από τη γεύση που είχαν  τα σουβλάκια του Ιορδάνη ή τα ρυζόγαλα και οι κρέμες του κυρ Βαγγέλη, μέχρι το πηγαίο καλόκαρδο χιούμορ του παπα – Τιμόθεου Κιλίφη. Κι από τις μοναδικές εικόνες του βουνού, όπως εναλλάσσονταν μπροστά στα μάτια μου στη διαδρομή με το πούλμαν για το (σχεδόν) καθημερινό μπάνιο στο Μαραθώνα, μέχρι τις μαγικές νύχτες στον Πύργο της Πλακεντίας, με τα Κρυστάλλια, που οργάνωνε ο Εξωραϊστικός Επιμορφωτικός Σύλλογος Πεντέλης. Όμως θέλω να προσθέσω ένα ακόμη χρέος.

Στην Πεντέλη χρωστάω πως άνοιξε την αγκαλιά της στον αδερφό μου, τον Μιχάλη,  δίνοντάς του την ευκαιρία όχι μόνο να φοιτά στο Εργαστήρι Ειδικής Αγωγής «Μαργαρίτα», αλλά και να μπορεί να ζει ελεύθερος και με ασφάλεια, συναντώντας καλοσύνη κι αγάπη. Προνόμιο που δεν θα το είχε μέσα στις απρόσωπες συνθήκες  του αστικού κέντρου. Αυτή η δυνατότητα «αυτονόμησης» από το άγχος της οικογενειακής προστασίας έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και σήμερα συναντώ παντού φίλους του Μιχάλη.

Μέσα στο πέρασμα του καιρού ο τόπος αυτός, δέχθηκε πλέον μέσα στα σπλάχνα του, τον παππού και τη γιαγιά, αλλά και, δυστυχώς,  τόσο πρόωρα τον πατέρα μου. Έγινε πλέον ο τόπος μου. Μένοντας μόνιμα πλέον στην Πεντέλη, τριγύριζε τα τελευταία χρόνια στο μυαλό μου η σκέψη μιας ελάχιστης ανταπόδοσης. Αυτή η σκέψη, αυτή η «Πεντέλη μου», σιγά – σιγά σμιλεύτηκε και σχηματοποιήθηκε με βάση την επαγγελματική εμπειρία μου στην αγορά της επικοινωνίας. Και ιδού το αποτέλεσμα… Ό,τι μοιάζει ως αίνιγμα, για τη δημιουργικότητα είναι άνοιγμα. Γι αυτό και θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες μου σε αυτή την προσπάθεια, οι οποίοι άνοιξαν δημιουργικά το μυαλό και την καρδιά τους, για να φτιάξουμε μαζί το mypenteli.gr

Με γενναιοδωρία αποφάσισαν να ενώσουν μαζί μου τα ταλέντα τους, τις ιδέες και τις εμπειρίες τους, προκειμένου να δημιουργήσουμε ένα διαδικτυακό κόμβο για την Πεντέλη, αλλά και την ευρύτερη γειτονιά της. Για τις μνήμες του χθες, την καθημερινότητα του σήμερα, αλλά και για τα όνειρα του αύριο. Έναν κόμβο ανοιχτό και φιλόξενο στην κοινωνική ευρηματικότητα, την καινοτομία, τον πολιτισμό, την τοπική ιστορία, την αλληλεγγύη, την οικολογία, την αυτοδιοίκηση (προσθέστε και ό,τι άλλο θέλετε εσείς…), ο οποίος προσφέρεται ελεύθερα και δωρεάν για να τον αξιοποιήσουν «όσοι ζεστοί, όσοι πιστοί…», κατά την έκφραση του ποιητή.

Το mypenteli.gr δεν είναι ένα ακόμη site ποικίλης ύλης ή ένα ακόμη site τοπικής ειδησεογραφίας. Φτιάξαμε αυτό το portal με τη φιλοδοξία να γίνουμε με τον καιρό κάτι πολύ περισσότερο από αυτό: μια μεγάλη ενεργή κοινότητα όλων όσοι πιστεύουν στη θετική σκέψη και δράση, αναγνωρίζοντας πως και οι γενιές που έρχονται μετά από εμάς, θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να πουν μια μέρα πως χρωστάνε στην Πεντέλη μας τις καλύτερες αναμνήσεις τους!

Γι’ αυτό και το mypenteli.gr αξίζει να το …πάρετε προσωπικά. Δικό σας!

Πρώτη δημοσίευση: ΜyΠΕΝΤΕΛΗ

Ωραίο το Hobbs!

hobbsΕίχα καιρό να ενθουσιαστώ με μαγαζί για τον καφέ του Σαββατοκύριακου, που τον θέλω κάπου που να αποπνέει μια ποιότητα κι ένα στυλ. Το Hobbs, νέο μαγαζί  στη συμβολή Λεωφ. Πεντέλης 110 & Ολύμπου ανοίγει την ερχόμενη Δευτέρα 6.10.14  τις πόρτες του και επίσημα για «coffee, lunch & dinner» όπως αυτοσυστήνεται.

hobbs1Σήμερα, ωστόσο, μαζί με την Έφη και τη Μαρία πήραμε μια καλή πρόγευση. Καφές και σοκολάτες – και λευκή, παρακαλώ – όπως πρέπει για να ένα τονωτικό break στις  σαββατιάτικες υποχρεώσεις κι αγορές.

hobbs3Αυτό που πάντως κάνει τη μεγάλη διαφορά και το συγκριτικό πλεονέκτημα ανάμεσα στη σειρά των καφέ που βρίσκονται στην περιοχή είναι η μοναδική ατμόσφαιρα που δημιουργεί η διακόσμηση του χώρου, με σοφιστικέ concepts νοσταλγίας των 3o’s, 40’s και 50’s.

hobbs2

Αν σας βγάζει ο δρόμος προς Βριλήσια – Πεντέλη, συστήνεται για την αισθητική του. Μόλις δοκιμάσουμε και το μενού του σεφ, θα επανέλθουμε…..

hobbs4

Ζητείται Πρίγκιπας για … Δούκισσα

Doukissa_tis_PlakentiasΚάποια πράγματα αξίζει να τα παίρνεις προσωπικά και να μην τα αφήνεις να περνάνε λες και δεν τρέχει τίποτα. Είναι αυτά που έχουν να κάνουν σε τελική ανάλυση με το ποιος είσαι και με ποια «ταυτότητα» κυκλοφορείς τελικά σε αυτή τη ζωή.

Όταν έμαθα λοιπόν ότι το Μέγαρο της Δουκίσσης Πλακεντίας, ο «Πύργος» όπως τον λέμε οι παλιοί Πεντελιώτες, έχει εκχωρηθεί προς πώληση στο ΤΑΙΠΕΔ, ένιωσα τουλάχιστον απογοήτευση. Όχι μόνο γιατί είναι ένας χώρος ταυτισμένος με τα παιδικά και εφηβικά μου καλοκαίρια, στις εκδηλώσεις πολιτισμού και τέχνης που οργάνωνε ο τοπικός σύλλογος και ερχόταν όλη η Αθήνα, αλλά και για το γεγονός πως στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, ο «Πύργος» έμεινε σταδιακά παντελώς αναξιοποίητος με αποτέλεσμα το εγχείρημα της πώλησής του να φαίνεται σήμερα εύλογο. Μάλιστα όπως πληροφορήθηκα το ενδιαφέρον που έχει εκδηλωθεί προέρχεται από γαλλικό όμιλο συμφερόντων προκειμένου να τον μετατρέψει σε gourmet εστιατόριο. Οι Γάλλοι καλά το σκέφτηκαν. Εμείς;

Δεν ξέρω τι έσοδα προσδοκά να βάλει στο ταμείο του το ΤΑΙΠΕΔ από μια τέτοια πώληση, είμαι βέβαιος ωστόσο πως εάν το Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας μπορούσε να αξιοποιηθεί έξυπνα και δημιουργικά ως πολυχώρος τεχνών, πολιτισμού, διαδικτυακών projects, ψηφιακής βιβλιοθήκης, κοκ, θα είχε σε μεσομακροπρόθεσμη βάση σημαντικότερα κοινωνικά και οικονομικά οφέλη.

Κι επειδή το δημόσιο σε όλες τις εκδοχές του, κεντρική διοίκηση και αυτοδιοίκηση, έχει δείξει πως ούτε ξέρει και ούτε μπορεί να αναλαμβάνει με επιτυχία τέτοια εγχειρήματα, πιστεύω πως η διάσωση του Μεγάρου είναι υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας των πολιτών. Να αναδειχθεί ως σύμβολο της προσπάθειας που απαιτείται συνολικά σε αυτή τη χώρα αφενός για να διατηρηθεί η ιστορική μνήμη και η πολιτισμική ταυτότητα και αφετέρου για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος με σύγχρονους όρους οικονομικής βιωσιμότητας και κοινωνικού οφέλους.

Είναι η ώρα, επίσης, που χρειάζονται και οι «μεγάλοι ευεργέτες». Κάτι από το «νεκρό χρήμα» που «λιμνάζει» θα μπορούσε να συνδράμει οικονομικά ένα τέτοιο σχέδιο. Είναι η ώρα το χρήμα να ξανασυναντήσει την ευγένεια. Διότι τίποτα αληθινά μεγάλο δεν γίνεται μόνον με «ωραίες ιδέες». Χρειάζεται και η πρακτικότητα εκείνη, η οποία καταφέρνει να γεφυρώσει τη φαντασία με τον πραγματισμό και παρέχει τη δύναμη υλοποίησης.

Σκόρπιες σκέψεις κάνω. Μπορεί να γίνουν και άλλες, ευφυέστερες κι αποδοτικότερες. Το σημαντικό είναι να ενωθούν οι καλές ιδέες και να πετάξουμε τις παρωπίδες που μας κρατούν σε αδράνεια και απαξίωση. Μια καλή μαγιά από σοβαρούς ανθρώπους και δημιουργικές ιδέες, μπορεί πάντα να κάνει ένα συναρπαστικό start up. Η Δούκισσα της Πλακεντίας, η οποία αγάπησε τόσο την Ελλάδα ώστε να αφιερωθεί σε αυτή , το αξίζει. Θυμίζω για όσους νομίζουν πως η Δούκισσα της Πλακεντίας είναι μόνον σταθμός του μετρό, πως η Sophie de Marbois-Lebrun, Δούκισσα της Πλακεντίας, υπήρξε φιλελληνίδα Αμερικανίδα, γόνος Γάλλου διπλωμάτη και σύζυγος του Δούκα της Πλακεντίας, (Πιατσέντσα), πόλης στη βόρεια Ιταλία. Η δράση της εστιάστηκε στην ενίσχυση του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, με μεγάλη οικονομική και κοινωνική συνεισφορά κατά τα πρώτα χρόνια εδραίωσης του νεοελληνικού κράτους. Να μη ξεχνάμε λοιπόν όσους «έβαλαν πλάτη». Δεν είναι ηθικά σωστή η α(μερι)μνησία.

Θα μου πείτε τώρα, «δύσκολοι καιροί για Πρίγκιπες» κι έχετε δίκιο. Όμως στους δύσκολους καιρούς φαίνονται αυτοί που μπορούν να κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Οι αληθινοί Πρίγκιπες.

Έχει μείνει κανένας;

http://www.rizopoulospost.com/post4life/