Από το Πολυτεχνείο στην … Black Friday


To Πολυτεχνείο υπήρξε ένα αυθόρμητο ιστορικό συμβάν. Η νέα γενιά εκείνης της εποχής, φοιτητές αλλά και μαθητές, επηρεασμένοι από τα νεολαιίστικα κινήματα που συνταράζουν ολόκληρο τον κόσμο όλα τα προηγούμενα χρόνια ( Μάης 68, Αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ, κλπ) εξεγείρονται στην καταπίεση όλου του «παλιού κατεστημένου» που εκπροσωπούσε με ακραίο και βλακώδη τρόπο η χούντα των συνταγματαρχών.
Το αυθόρμητο της εξέγερσης αιφνιδίασε τους πάντες. Αιφνιδίασε και την Αριστερά, γεγονός που έκανε το φοιτητικό όργανο της ΚΝΕ, την Πανσπουδαστική, να κάνει λόγο για «300 προβοκάτορες του Ρουφογάλη». Ο Παπαδόπουλος είχε αποφασίσει την «πολιτικοποίηση» του καθεστώτος και ο πολιτικός κόσμος που τελούσε εν αναμονή, είδε με ανησυχία στο Πολυτεχνείο την αφορμή ακύρωσης αυτής της εξέλιξης. Όπως και πράγματι έγινε. Το Πολυτεχνείο μπορεί να μην έριξε τη χούντα, έριξε όμως τον ημιπαράφρονα Παπαδόπουλο, έφερε τον απολύτως παράφρονα Ιωαννίδη στην κορυφή της εξουσίας και τελικώς ήταν η τραγωδία της Κύπρου αυτή που οδήγησε στη Μεταπολίτευση.
Η ιστορία έχει πάντα τον τρόπο της να ειρωνεύεται. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε μετά από μια βαριά και ταπεινωτική εθνική ήττα. Όπως και να το κάνεις η ανάμνηση αυτή υπήρξε κάπως δύσκολη κι έτσι το Πολυτεχνείο υποκατέστησε κατά κάποιο τρόπο το ιστορικό ορόσημο περηφάνιας που ήταν αναγκαίο, αφενός ως πράξη αντίστασης του ελληνικού λαού ( ο οποίος κοιμόταν «με ανοιχτά παράθυρα» αλλά πάντως κοιμόταν, κατά την προσφιλή συνήθειά του) και ως αρχή του τέλους της χούντας.
Εννοείται πως στα χρόνια των επετείων δεν υπήρχαν πλέον «προβοκάτορες» για την Αριστερά, αλλά μόνον «ήρωες». Κι έτσι ένα αυθόρμητο ιστορικό συμβάν μετατράπηκε με τα χρόνια σε ένα ιδεολογικό μύθο, χάνοντας τον αυθεντικό χαρακτήρα του και την εξεγερσιακή ζωντάνια του. Αυτό το «μουμιοποιημένο» Πολυτεχνείο πήγαινε με όλα. Με την Αλλαγή. Με την Πραγματική Αλλαγή. Με τις καλύτερες μέρες. Με τις ακόμα καλύτερες νύχτες. Με το δημοκρατικό «πενταράκι» για να παίρνουν όλοι πτυχίο. Με τις αθρόες προσλήψεις. Με τη συντεχνία των μηχανικών. Με την ανεπάρκεια των εκπαιδευτικών. Με όλα. Έγινε το όχημα για πολιτικές ( και όχι μόνο) καριέρες. Όσοι παλιοί «Ρηγάδες» δεν έγιναν αρχισυντάκτες στα media, έγιναν «τσάροι της οικονομίας», υπουργοί εθνικής άμυνας και υπόδικοι για μίζες. Και η φωνή του Πολυτεχνείου, η Δαμανάκη, έφτασε να γίνει Ευρωπαία Επίτροπος για τα ψάρια. Ο μύθος δούλεψε.
Σήμερα ωστόσο αν ρωτήσεις έναν εικοσάχρονο τι σημαίνει γι αυτόν «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» το πιθανότερο είναι ν’ απαντήσει: Big Mac, Deree, Mykonos! Με το δίκιο του… Γι αυτό άλλωστε και οι πορείες μιας «συνήθειας» κάθε 17 Νοέμβρη που έχει χάσει από δεκαετίες το νόημά της, συγκεντρώνουν όλο και λιγότερους νέους ανθρώπους. Το «πολιτικό θαύμα» της Μεταπολίτευσης ήταν η κατανάλωση. Κι αυτό έμαθε στα παιδιά της. Οπότε πορείες θα κάνουν την άλλη Παρασκευή, έξω από τα εμπορικά κέντρα. Black Friday, γαρ…

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Τα καλά σχολεία…

public eduΑνήκω σε μια πολύ τυχερή γενιά, γεννημένους στη δεκαετία 1965 – 1975. Θεωρώ τυχερή τη γενιά μου γιατί πρόλαβε να ζήσει και το παρελθόν που έφευγε  και το μέλλον που ερχόταν. Όμως απ’ όλα όσα ζήσαμε ως γενιά, γιατί εγώ μπορώ να μιλήσω καλύτερα μόνο για τη δική μου, το πιο σημαντικό που μας συνέβη ήταν πως προλάβαμε να πάμε σε καλά δημόσια σχολεία. Ήταν τότε που στα ιδιωτικά πήγαιναν οι «σκράπες», αυτοί που «τα είχαν» αλλά «δεν το’ χαν».

Αυτή ακριβώς  υπήρξε μια μεγάλη κατάκτηση, η οποία αποτέλεσε μάλιστα και βασική πρόνοια του Συντάγματος της Μεταπολίτευσης. Πρόνοια που επιτάσσει δημόσια δωρεάν εκπαίδευση παρεχόμενη από το κράτος και υποχρεωτική τουλάχιστον για εννέα χρόνια.

Στα πρότερα Συντάγματα της Ελλάδας,  η παιδεία θεωρείτο απλά σαν ατομικό δικαίωμα. Το Σύνταγμα του 1975 θεωρεί καθαρά την παιδεία όχι μονάχα ατομικό δικαίωμα ,αλλά και κοινωνικό.  Διότι αν συμβαίνει αυτό,  τότε μιλάμε για μια κοινωνία που δίνει μια ευκαιρία σε όλους. Αυτή ήταν η καταστατική συνθήκη της «Μεταπολίτευσης» κατά τη γνώμη μου. Είναι η ελάχιστη εγγύηση για μια δημοκρατική κοινωνία. Αλλιώς μιλάμε για κάτι άλλο, που προφανώς είναι κάτι λιγότερο από δημοκρατία. Κάθε τι λιγότερο όμως,  προϋποθέτει ερπύστριες, είτε αυτές ακούγονται ανατριχιαστικά όπως στο Πολυτεχνείο του ’73 είτε είναι … αθόρυβες. Το σύνθημα του Πολυτεχνείου »Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ήταν πολύ σοφό έστω και αν προδόθηκε από όσους στριμώχτηκαν στην πολιτική αρένα ως πολιτικοί εκπρόσωποι της γενιάς αυτής.

Κάθε γενιά όμως έχει το δικό της χρέος. Θα ήταν μεγάλη αχαριστία και αγνωμοσύνη εκ μέρους της γενιάς μου – η οποία ωφελήθηκε τα μέγιστα από το να έχει μια καλή δημόσια εκπαίδευση –  να μην την υπερασπιστεί και να μη διεκδικήσει το ίδιο και για τα σημερινά παιδιά, τα παιδιά της.  Και να το κάνει τώρα καθώς η δημόσια εκπαίδευση βρίσκεται κάτω από τις αθόρυβες ερπύστριες του οικονομικού ολοκληρωτισμού, οιουδήποτε χρώματος. Μη σας ξεγελάνε οι ταμπέλες.

Η εκπαιδευτική ανισότητα στη χώρα μας βαθαίνει επικίνδυνα. Κι είναι αυτή που αποτελεί τη χειρότερη μορφή κοινωνικής ανισότητας. Διαιωνίζει, κάτω από τη μάσκα της ουδετερότητας, τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες και  υπονομεύει τη βάση της κοινωνικής συνοχής και της δημοκρατίας, ακόμη και την ίδια τη λειτουργία της αγοράς που χρειάζεται κατάλληλα εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό.

Αν παραιτηθούμε ως κοινωνία από το δικαίωμα να υπάρχουν καλά δημόσια σχολεία για όλα τα παιδιά, ώστε το καθένα να’ χει μια πραγματική ευκαιρία, τότε το ανάθεμα που θα πέσει σε αυτή τη χώρα θα είναι σε πέτρες  και μολότοφ! Μετά μάλλον θα είναι απλά ζήτημα χρόνου να ακουστούν και οι ερπύστριες των τανκς.

Πρώτη δημοσίευση: My ΠΕΝΤΕΛΗ

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: