Για τις μεγάλες καρδιές, ο θεός είναι μεγάλος.

b091d063b6fe70a2fb0389ef2ff9a5e7Μας συνέβησαν πολλά και μαζεμένα. Ζούμε σε fast forward το «Όσα παίρνει ο άνεμος».  Σε κάθε περίπτωση πάντως, προσωπικά,  θεωρώ τα Greeklish σοβαρότερη εθνική απειλή από τον υποτιθέμενο κίνδυνο εξισλαμισμού της Ελλάδας,  επειδή θα εγκλωβιστούν όπως όλα δείχνουν αρκετές δεκάδες χιλιάδες προσφύγων και μεταναστών.

Από κει κι έπειτα, πράγματι «τον ήλιο και το τσίπουρο δεν θα μας τα πάρουν» αλλά καλό είναι να μην πιστεύουμε πως και όλα τα προβλήματα σε αυτό τον κόσμο,  λύνονται με ήλιο και τσίπουρο. Λύνονται αρκετά, άλλα όχι όλα. Θα ήταν λοιπόν πιο σοφό εκ μέρους της σημερινής διακυβέρνησης αν έμπαινε στον κόπο να σκεφτεί πως κι ο ήλιος καμιά φορά συμβαίνει να «ξεκουράζεται», οπότε βρέχει.

Οι βροχές των τελευταίων ημερών έκαναν ακόμη πιο δύσκολες τις συνθήκες για χιλιάδες πρόσφυγες συνανθρώπους μας που η ιστορική μοίρα τους έφερε στις ακτές του «Ξενίου Διός». Και στην παράδοση τη δική μας,  είναι στο πρόσωπο του ξένου να βλέπουμε το πρόσωπο του θεού. Δεν ξέρω βέβαια στη μεταμοντέρνα Ελλάδα τι ακριβώς βλέπουμε σε αυτά τα πρόσωπα. Όπως δεν ξέρω επίσης τι βλέπουν οι κυβερνώντες στα πρόσωπα τα δικά μας,  που μας  έχουν ακόμη με capital controls, την ώρα που ο πρωθυπουργός μας αναγορεύεται από το Πανεπιστήμιο της Σμύρνης σε επίτιμο διδάκτορα πολιτικής οικονομίας!!!!

Στην παράδοσή μας είναι επίσης η άποψη πως «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους» , όπως επίσης και πως «με πορδές δεν βάφονται αυγά». Όταν μιλάμε για πραγματικούς ανθρώπους που  ζουν σε πραγματικά δραματικές συνθήκες, ο ψηφιακός ανθρωπισμός του facebook όσο κι αν βοηθάει, δεν φτάνει για να υποκαταστήσει  ένα κράτος χαοτικό και διαλυμένο που απλά παρατηρεί τους πρόσφυγες άβουλο κι αμήχανο,  καθώς έχει καταρρεύσει προ πολλού, κάτω από το ίδιο του το βάρος κι έγινε «μαύρη τρύπα»  που ρουφάει τα πάντα. Στην Ελλάδα, ο κρατισμός σκότωσε το κράτος!

Αλλά ούτε και η «κοινωνία των πολιτών» που τόσοι και τόσοι επένδυσαν πάνω της, μπορεί να κάνει και πολλά, όταν τα πράγματα γίνονται όντως «σκούρα». Είναι άλλο να ταΐζεις – με το αζημίωτο πάντα – δέκα αρκουδίτσες κι άλλο χιλιάδες πεινασμένους πρόσφυγες.

Τα πολιτικά ιδεολογήματα λοιπόν έχουν ξεγυμνωθεί από όλες τις πλευρές. Ας κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια. Αλλά όπως λέει κι ο Νίτσε «αν σου αρέσει η άβυσσος, πρέπει να έχεις φτερά». Που σημαίνει πως η πύκνωση του χρόνου και  των γεγονότων με χαρακτήρα  κατεπείγοντος  αναδεικνύουν τρέχοντα διακυβεύματα που είτε θα  επιλυθούν με την ανάδειξη νέων προτάσεων και λύσεων ή αντιθέτως  θα υποστούμε τον ίλιγγο της πτώσης, μέσα από χιλιοειπωμένες αδιέξοδες εμμονές.  Είναι ώρα να συνέλθουμε από το μεταμοντέρνο hangover  της συλλογικής σύγχυσης,  για να κάνουμε την «ελληνική περίπτωση»  εφαλτήριο άρθρωσης νέων λόγων, νέων προγραμμάτων και προταγμάτων. Με έμφαση όχι στην ανάλυση αλλά στη λύση,  με κριτήριο τον προσωπικό αυτοσεβασμό όλων μας στο πλαίσιο ενός υγιούς ανθρωπισμού.

Ο απλός καθημερινός λαός, στηριγμένος σε ό,τι έχει απομείνει από την παράδοσή του, το κάνει ήδη αυθόρμητα. Δείχνει  την ευρυχωρία της καρδιάς του απέναντι στους απόκληρους της τσακισμένης Ανατολής, γνωρίζοντας από τις πηγές του ψυχικού του βάθους πως η αυθεντική και πηγαία ανθρώπινη αλληλεγγύη, γίνεται πάντα ανεξάντλητη πηγή αφθονίας. Το πώς αυτή η δύναμη των αρχετύπων της παράδοσης μπορεί να μεταφραστεί σε δημιουργία με σύγχρονους όρους,  είναι το μεγάλο ζητούμενο που δεν έχει απαντηθεί. Κι όσο μένει αναπάντητο, η Ελλάδα δεν έχει δική της φωνή. Σκέφτεται και μιλάει «σπαστά». Greeklish.

Το μόνο παρήγορο είναι πως «τα νερά είναι αχαρτογράφητα». Το γεγονός αυτό είναι πηγή άγχους και δεινών αλλά και μοναδική ιστορική ευκαιρία, τώρα που η άμμος στην κλεψύδρα δείχνει να τελειώνει, να τη γυρίσουμε  ανάποδα. Και που ξέρεις; Όλα μπορούν να συμβούν… Για τις μεγάλες καρδιές, ο θεός είναι μεγάλος.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Λευτέρης Παρτσάλης. Το «μάτι» πίσω από την φωτογραφία της χρονιάς

παρτ-2

Στο studio του iD Radio φιλοξενήσαμε τον άνθρωπο που είναι το μάτι πίσω από το κλικ της φωτογραφίας που συγκλονίζει σήμερα όλο τον κόσμο!!!!! Έτσι από #espresaki σήμερα, σερβίραμε διπλό φρέντο καπουτσίνο, καθώς ο φίλος Λευτέρης μας μίλησε για την κατάσταση που αντίκρισε στο νησί…

Ακούστε το ηχητικό απόσπασμα:

https://soundcloud.com/idradiogr/espresaki-partsalis

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!

11011113_136307526714937_8184769242367379207_nΤι καταλάβαμε από την προεκλογική περίοδο που διανύουμε; Πώς για  να βγάζει η Μέρκελ τις selfies με χαρούμενους Σύριους πρόσφυγες  και να ξαναφτιάχνει το image της αυστηρής αλλά δίκαιης «μητέρας»,  το οποίο είχε γρατζουνιστεί άσχημα διεθνώς,  μετά το γεμάτο αγγλοσαξονικό φλέγμα #This Is a Coup, θα πρέπει τα νησιά μας «να τρώνε όλο το σκατό», για να κατηγορηθούμε στο τέλος  και σαν φασίστες.

Πράγματι, ο κ. Γιούνκερ είχε δίκιο όταν είπε πως «η Ευρώπη είναι ο φούρναρης στην Κω». Αλλά αυτόν τον φούρναρη,  ο κ. Γιούνκερ τον υποχρεώνει να πληρώνει ΕΝΦΙΑ, να προκαταβάλει το 100% του φόρου του και να ζει με ΦΠΑ 23%, σε ένα ακριτικό νησί που μόνο από τον τουρισμό έχει να προσδοκά ενώ δεν του εξασφαλίζεται η παραμικρή ανταποδοτικότητα για τους φόρους που πληρώνει.  Τίποτα από όλα αυτά δεν απασχολεί τον Γερμανό ή Λουξεμβουργιανό φούρναρη, ο οποίος δεν θα δώσει κανένα ψωμί σε κανέναν… Αν ο κ. Γιούνκερ αυτό μπορεί να το λέει «οικογένεια», προφανώς εννοεί στον κώδικα της Μαφίας.

Μέσα σ’ αυτή την «όμορφη ατμόσφαιρα», χάσαμε τη μάχη με τη στρατηγική Τσίπρα; Χάσαμε τη μάχη για να αποφύγουμε έναν πόλεμο.  Τώρα τα «πως» και τα «γιατί» δεν έχουν τόση σημασία. Σημασία έχει να σκεφτούμε ψύχραιμα, αν το μόνο που μας μένει είναι να διαχειριστούμε την ήττα ή να… πάρουμε τα όπλα. Το δίλημμα ποτέ δεν ήταν και δεν θα είναι «ευρώ ή δραχμή». Το δίλημμα ήταν εξαρχής και εξακολουθεί να είναι: «ευρώ ή εμφύλιος». Αυτό το δίλλημα δεν μπορεί να επιλυθεί με όρους προσφυγής σε εκλογές,  καθώς  αντανακλά σε θεμελιακές γεωπολιτικές σταθερές. Κάθε μετατόπιση και της παραμικρής μοίρας στις γεωπολιτικές συντεταγμένες,  σημαίνει όχι απλά πολιτική αλλά πολιτειακή ρευστότητα και εν τέλει σύγκρουση.

Η δημοκρατία είναι σε αδιέξοδο. Αυτή είναι μια αλήθεια που οφείλουμε να την παραδεχτούμε,  από τη στιγμή που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τις «κλειστές τράπεζες» με ένα ψηφοδέλτιο. Δημοκρατία σημαίνει τουλάχιστον δυο επιλογές. Εδώ μιλάμε για μία… Εκτός κι αν εξετάσουμε ως επιλογή  τον πόλεμο. Ο οποίος στη σημερινή εποχή, κληρονόμο του “make love, not war”,  μπορεί να είναι μόνον εμφύλιος. Οπότε και  η «παγκόσμια κοινή γνώμη»  είναι ήσυχη πως φταίνε αυτοί που «σκοτώνονται μεταξύ τους» και κανείς άλλος.

Σε μια «δημοκρατία» λοιπόν η οποία είναι αναγκασμένη πλέον να σκηνοθετείται ως τις παραμικρές της λεπτομέρειες για να μοιάζει τέτοια χωρίς να είναι φυσικά,  μιλάμε στην ουσία  για «το τέλος της πολιτικής». Η πολιτική έχει πάψει προ πολλού να είναι η τέχνη του εφικτού και γίνεται «ο κόσμος του Disney». Ο Λαφαζάνης πάει με ταξί στο Νομισματοκοπείο και η Ζωή αλλάζει λάστιχο… Τι είπατε; Η φαντασία στην εξουσία ή αλλιώς… «ό,τι θέλουν τα παιδιά».

Υπό αυτές τις συνθήκες, η σοφή  ρήση του Κινέζου κομμουνιστή ηγέτη  Ντενγκ Χσιάο Πινγκ: «Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, μου είναι αδιάφορο. Αρκεί να πιάνει ποντίκια»,  θα καθησυχάζει την αριστερή μου συνείδηση πίσω από το παραβάν καθώς θα ρίχνω «δαγκωτό» στο … νέο Τσίπρα!

ΥΓ: Στη διάρκεια του «εικονικού πνιγμού» τον οποίο υπέστη και έχοντας απωλέσει τις αισθήσεις του «μεταφέρθηκε» σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο είδε τη Νέα Ελλάδα να αναδύεται μέσα από  το νερό σαν αναγεννημένη Αφροδίτη. Μόλις συνήλθε, συνειδητοποίησε ασφαλώς την ακρότητα της μεθόδου, όμως είχε πλέον στο μυαλό του ένα καθαρό όραμα για το «αναπτυξιακό μπουμ» της χώρας μέσα  στην ευρύτερη Μεσόγειο. Τότε βρήκε ξανά τον εαυτό του κι αναφώνησε, συντονιζόμενος με τον «εσωτερικό ρυθμό» της συντριπτικής  πλειοψηφίας των Ελλήνων: «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!». Γαμάτο;

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post