Μήπως είναι ώρα να ξυπνήσει η Δύναμη, σύντροφε;

tsip2Το 2015 που φεύγει μπορεί να χαρακτηριστεί αναμφίβολα ως «η χρονιά του Τσίπρα». Ό,τι κι αν συμβεί από δω και πέρα, ο Τσίπρας έχει βάλει το όνομά του με μεγάλα bold γράμματα μέσα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία. Όμως αυτό που θα κριθεί μέσα στο 2016 θα είναι το πρόσημο που θα τον συνοδεύει για πάντα,  ως πρώτου (και τελευταίου;) αριστερού πρωθυπουργού της χώρας. Διότι διαχρονικά  – από τoν μύθο του πλατωνικού σπηλαίου μέχρι τo τελευταίο Star Wars – αποδεικνύεται το ίδιο δύσκολο να ξεφύγει κανείς από το σύμπαν των ψευδαισθήσεων, όσο και να ξαναγυρίσει εκεί, θέλοντας να προειδοποιήσει αυτούς που αγνοούν την ολέθρια εξάρτησή τους.

Όλα τα γεγονότα της φετινής χρονιάς αντανακλούν ακριβώς αυτή τη διαρκή «σχοινοβασία»  του Τσίπρα,  να «ισορροπεί» ως πρωθυπουργός μιας Αριστεράς που μπορεί να κυβερνάει,  υπό τις δεδομένες συνθήκες. Στην αρχή το επιχείρησε με την «υπόσχεση του ονείρου» κι αφού μεσολάβησε ο θρίαμβος του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα,   έφτασε στη γνωστή «17ωρη διαπραγμάτευση» του περασμένου Ιουλίου που κατέληξε στο «τρίτο μνημόνιο». Η  στρατηγική της «υπόσχεσης του ονείρου»  ηττήθηκε έξω αλλά νίκησε μέσα.

Ο Τσίπρας ξεφορτώθηκε δύο επικίνδυνους πολιτικούς αντιπάλους του, τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, καθώς και όλη την «αριστερή πτέρυγα» του κόμματός του μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη.  Και λίγο αργότερα ο Τσίπρας παραιτήθηκε, έκανε εκλογές και αυτή η «δεύτερη φορά Αριστερά» δεν είναι ίδια με την πρώτη. Η υπόσχεσή της αυτή τη φορά υπήρξε πιο… ρεαλιστική. Υποσχέθηκε μια αξιοπρεπή διαχείριση της ήττας με τους έξω και δημιουργία κάτι νέου μέσα.

Πριν αλέκτωρα φωνήσαι τρις , εις εκ των βασικών εμπνευστών αυτού του αφηγήματος, του «παράλληλου προγράμματος», εκφραστής της κίνησης των 53 και εν δυνάμει «πονοκέφαλος» του Τσίπρα, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης «οδηγήθηκε» με συνοπτικές διαδικασίες στην έξοδο από την πολιτική.

Καθόλου παράξενο που  το διάστημα  που ακολούθησε τις εκλογές του Σεπτεμβρίου δεν δικαιώνει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, την υπόσχεση του νέου. Τίποτα ακόμη  στον ορίζοντα που να μοιάζει σαν κάτι νέο. Η κατάσταση στην αγορά τραγική.  Η κοινωνία στη γωνία, απογοητευμένη. Ίδιες διαχειριστικές λογικές, όχι μόνο στα προαπαιτούμενα του μνημονίου αλλά και συνολικά στον τρόπο διακυβέρνησης. Η ίδια «αγωνία» για το στήσιμο «συστήματος εξουσίας» αλλά κανένα διαφορετικό «ύφος και ήθος» στην άσκησή της,  που θα μπορούσε να πείσει για την ειλικρίνεια των προθέσεων και για το χτίσιμο της συλλογικής εμπιστοσύνης που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα σε ένα περιβάλλον κατακλυσμιαίων αλλαγών. Η κρίση δυστυχώς συνεχίζει ακάθεκτη και εν πολλοίς αυτοτροφοδοτούμενη,  εξαιτίας της έλλειψης ενός συλλογικού σχεδίου πλεύσης, το οποίο θα κέρδιζε πραγματικά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Οι δημοσκοπήσεις που επιβεβαιώνουν την απαισιοδοξία της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, οι αρνητικές γνώμες για το κυβερνητικό έργο και η δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τα εκλογικά ποσοστά του είναι ένα πρώτο ηχηρό καμπανάκι για τον Τσίπρα. Η λογική «κάντο όπως το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα» δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Και μπορεί το γραφείο του Σπίρτζη να είναι γεμάτο από φωτογραφίες του Άρη Βελουχιώτη αλλά αυτό δεν είναι παρά η επανάληψη της τραγωδίας της «Αλλαγής» των 80’s σε σύγχρονη εκδοχή “stand-up comedy”…

Αν αυτή είναι η μόνη εκδοχή κυβερνώσας Αριστεράς που μπορεί να σκεφτεί ο Τσίπρας τότε είναι χαμένος από χέρι. Η σοσιαλδημοκρατία της «διαχείρισης των συμβόλων» έχει εξαντλήσει τον ιστορικό της ρόλο από τη στιγμή που εξαντλήθηκαν τα δάνεια με τα οποία «έχτιζε» τους «στρατούς» που είχε ανάγκη για τη διατήρηση της εξουσίας. Την ώρα της πληρωμής των δανεικών,  είναι προφανές πως δεν είναι έξυπνο να ζητάς επιστροφή  στη συνταγή που δημιούργησε το πρόβλημα, ακόμη κι αν αυτή τη φορά οι ημέτεροι «μη προνομιούχοι» βολεύονται και με … ψίχουλα.

Η δυσκολία απόδοσης θετικού  κυβερνητικού έργου αρχίζει ήδη να αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης της ηγεμονίας του Τσίπρα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. H εύηχη και ευπροσάρμοστη ρητορική δεν είναι πλέον αρκετή, όταν η κοινωνία για ακόμη μια φορά παρατηρεί το γεγονός πως οπουδήποτε συγκεντρώνεται η εξουσία, τότε τα ιδιαίτερα συμφέροντα του «ηγεμόνα» υποστηρίζονται από τη διακυβέρνησή του περισσότερο σθεναρά απ’ ό,τι το κοινό συμφέρον της χώρας. Αλήθεια παλιά όσο κι ο κόσμος.

Ο Τσίπρας έχει μια οριακή δυνατότητα διάσωσης της αριστερής του τιμής. Να καταφέρει να επιλύσει ένα κατ’ ουσία πολιτικό πρόβλημα: Την απελευθέρωση της χώρας από τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής στις οποίες υποχρεώνεται ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της και κυρίως της νεολαίας της.

Η λύση δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Η λύση είναι πάντα προς τα πάνω. Το ερώτημα είναι αν μπορεί ο Τσίπρας να αφυπνίσει την πραγματική δημιουργική δύναμη  της χώρας, η οποία συντίθεται από τη γεωγραφία της, το ιστορικο – πολιτισμικό απόθεμά της, τα συγκριτικά παραγωγικά πλεονεκτήματά της και το ανθρώπινο δυναμικό της.  Αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει ο Τσίπρας να βρει και την ομάδα των ανθρώπων που μπορεί να πάρει στην πλάτη της ένα τέτοιο στοίχημα και να το κερδίσει, με δεδομένο πως η κυβερνητική σύνθεση ως έχει είναι «μετρίως μέτρια και πάντα μετρημένη», δηλαδή πολύ κατώτερη των προκλήσεων.

Πολιτικό μάνατζμεντ στις σημερινές συνθήκες σημαίνει ομάδα ανθρώπων που δεν θα καταθέτει διαπιστευτήρια δουλικότητας  ή κομματικά ένσημα, ούτε θα θεωρεί αυτονόητες τις «φιλικές εξυπηρετήσεις» και τη διαχείριση του κράτους με όρους «φαμίλιας». Αντίθετα, θα πρέπει να συνεισφέρει με την ευρύτητα της αντίληψής της για το σύγχρονο παγκόσμιο σύστημα, την επιστημονική της ακεραιότητα και τις ικανότητές της να μετατρέπει καλές ιδέες σε πράξεις. Ταυτόχρονα δε, θα πρέπει να βρίσκεται σε άμεση συνεργατική σχέση με τη μόνη αληθινά επαναστατική πρωτοπορία της εποχής μας, την Τεχνολογία.

Αν δεν ηττηθεί «η συνομωσία των μέτριων» – που καταδυναστεύει τη χώρα για δεκαετίες μέσω του κομματικού συστήματος – από την Αριστερά που θέλει να εκπροσωπεί το μέλλον και το νέο, τότε από ποιον πρέπει να περιμένουμε να ηττηθεί; Από τη «συντήρηση»;

Η χρονιά του Τσίπρα τελειώνει ημερολογιακά. Μένει να διαπιστωθεί αν τελειώνει κι ο πολιτικός χρόνος του. Αν δεν καταφέρει ο Τσίπρας να  «ξυπνήσει» πολύ γρήγορα αυτή τη δημιουργική δύναμη, τότε την επόμενη φορά που θα θελήσει να χρησιμοποιήσει έναντι των δανειστών το επιχείρημα «μετά από μένα το χάος», ενδέχεται να εκπλαγεί εισπράττοντας την απάντηση « Α … όχι! Τώρα υπάρχει ο Κυριάκος!». Οπότε αυτομάτως θα βρεθεί  στη δυσάρεστη  θέση των προκατόχων του που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Μαξίμου πριν προλάβουν να φτάσουν στην πηγή και να πιουν νερό. Κι ας είχαν κάνει πολλά από τα δύσκολα κομμάτια της διαδρομής…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Το Game of Thrones αλά ελληνικά… μόλις αρχίζει!

GOTΤο 1986 μιλώντας στο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι, Channel 4, ο σημαντικότερος πολιτικός φιλόσοφος του καιρού μας, ο αείμνηστος Κορνήλιος Καστοριάδης,  με δεινή πνευματική οξυδέρκεια και ιστορική διορατικότητα σημείωνε μεταξύ άλλων: «Πριν από τριάντα ή εξήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αριστεράς μιλούσαν για τη Μεγάλη Νύχτα, οι άνθρωποι της δεξιάς για την αέναη πρόοδο κ.λπ. Σήμερα, κανένας δεν τολμάει να εκφράσει ένα φιλόδοξο σχέδιο, ή τουλάχιστον ορθολογικό, που να πηγαίνει πέρα από τον προϋπολογισμό ή από τις προσεχείς εκλογές».

Τριάντα χρόνια μετά από αυτή τη διαπίστωση,  τα πράγματα είναι σαφώς πολύ πιο απογοητευτικά. Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας,  τα τελευταία πέντε χρόνια,   έχουμε φθάσει πλέον στο «σχέδιο βδομάδας» και κάθε Κυριακή,  ανάλογα και με το τι γράφουν και τα πρωτοσέλιδα,  «βλέπουμε και κάνουμε».

Το παραδεχόμαστε ή όχι, η πολιτική έχει μετατραπεί στο «γιουσουφάκι» της οικονομίας. Ιδεολογίες, προγράμματα, σχέδια  και θέσεις δεν είναι παρά το «σκηνικό» σε ένα «θέατρο του παραλόγου» μέσα στο οποίο ένας υπουργός στη διαδρομή από το σπίτι του μέχρι το γραφείο του,  χάνει ή βρίσκει (ανάλογα με τη μέρα) 400 – 500 εκατομμύρια ευρώ για να πληρώσει συντάξεις!

Η πολιτική συρρικνώνεται σε μια λογιστική διαχείριση του υπάρχοντος, ανήμπορη να αρθρώσει αντίλογο στους αυτοματισμούς  της οικονομίας. Περιορίζεται στο να βρει όπως – όπως  τα λεφτά των συντάξεων αλλά αδυνατεί να απαντήσει πειστικά στο δημογραφικό πρόβλημα, για παράδειγμα. Και όσο η πολιτική αδυνατεί να δημιουργήσει μια συνεκτική ρεαλιστική αφήγηση για το πώς θα μοιάζουν τα πράγματα σε πέντε ή σε δέκα χρόνια και να την υπηρετήσει με μια στοιχειώδη συνέπεια, αντισταθμίζει αυτή την ανημποριά με ρητορικούς διαξιφισμούς και διάφορα εύηχα παραμύθια,  ώσπου έρχεται η ώρα της «πραγματιστικής πολιτικής» και  η κοινωνία βυθίζεται στην πιο μεγάλη σύγχυση.

Η «Ισχυρή Ελλάδα» του Κώστα Σημίτη. Η «Νέα Διακυβέρνηση» του Κώστα Καραμανλή. Το «Restart» του Γιώργου Παπανδρέου. Τα «Ζάππεια» του Αντώνη Σαμαρά. Σωροί ερειπίων. Διαψεύσεις και ματαιώσεις που «ξήλωσαν το πουλόβερ»  του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης κι άνοιξαν το δρόμο για να συμβεί το… αδιανόητο, να πάρει στα χέρια της  το «τιμόνι» της χώρας η ριζοσπαστική Αριστερά. Για να αναγκαστεί ασφαλώς να το στρέψει κι αυτή προς τα «δεξιά»,  μετά από μια μάχη τεσσάρων μηνών, από την οποία βγαίνει «τραυματισμένη» μεν αλλά ακόμα ζωντανή.

H Μεταπολίτευση κατά τον συμπαντικό νόμο της Αδράστειας, κλείνει όπως ξεκίνησε. Με τη Δεξιά σε σπαραγμό. Το Κέντρο εξαφανισμένο στα αζήτητα. Την Αριστερά «τραυματισμένη»,  αλλά ζωντανή. Κι αν γινόταν  δημοψήφισμα, τότε το μόνο που θα έλειπε από το «κάδρο» θα ήταν ένας «Καραμανλής». Δηλαδή,  ένας πολιτικός ηγέτης που θα υπερβεί το παρελθόν του, θα αναμετρηθεί με τους δαίμονές του και θα «στεγνώσει την ψυχή του», προκειμένου να κάνει “damage control”, προχωρώντας σε κορυφαίες  εθνικές επιλογές που θα διαμορφώσουν το νέο τοπίο στις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας αλλά και στην εσωτερική ανασυγκρότηση της χώρας.

Ποιος θα είναι ο νέος Ηγέτης; Ο Τσίπρας έχει όλα τα φώτα πάνω του καθώς οι παλιοί πολιτικοί «οίκοι» κατέρρευσαν. Διεκδικεί να είναι αυτός που θα οδηγήσει την Ελλάδα στην «επόμενη μέρα»,  ωστόσο οι τέσσερις μήνες έδειξαν πως δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο,  καθώς ισχύει το «πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί». Τώρα το γνωρίζει καλά και ο ίδιος, οπότε ο Ιούνιος θα αποδειχθεί καθοριστικός,  τόσο για την τύχη του όσο και για την τύχη της χώρας.

Το Game of Thrones αλά ελληνικά… μόλις αρχίζει!  «Opening your eyes is all that is needing» όπως λέει και μια διάσημη ατάκα του πρώτου μέρους της ομώνυμης σειράς. Ή επί το ελληνικότερο «έχε τα μάτια σου ανοιχτά, βράδυ – πρωί…».

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Οι μεγάλες προσδοκίες, η βαθιά υπόκλιση και η Gazprom

foto_arena

Τα αποτελέσματα της πρόσφατης επίσκεψης του αφεντικού της Gazprom,  Αλεξέι Μίλερ στην Αθήνα και των συνομιλιών που είχε με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτη Λαφαζάνη, δείχνουν ότι η καλλιέργεια υπερβολικών προσδοκιών, χωρίς να έχει διασφαλιστεί συμφωνία, συνήθως μετατρέπεται σε μπούμερανγκ. Πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για περίπλοκα ζητήματα,  με πολιτικές οικονομικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις, όπως αυτή του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου.

Όπως φαίνεται, το πάθημα της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά που είχε καλλιεργήσει εξίσου μεγάλες προσδοκίες για την εξαγορά της ΔΕΠΑ από την Gazprom μετά τις αλλεπάλληλες (συνολικά τρεις) επισκέψεις του Αλεξέι Μίλερ στο Μέγαρο Μαξίμου, δεν έγινε μάθημα. Τότε, η Gazprom δεν είχε καν υποβάλλει προσφορά στο διαγωνισμό παρά τις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει η κυβέρνηση προκειμένου να επιδείξει… κινητικότητα, εθελοτυφλώντας μπροστά στους ευρύτερους γεωπολιτικούς συσχετισμούς.

Έτσι και τώρα μετά από ένα πενθήμερο συζητήσεων και δημοσιευμάτων περί της πρόθεσης της Gazprom να καταβάλει 3-5 δις ευρώ ως προκαταβολή για την κατασκευή του ελληνικού τμήματος του αγωγού,  η αμηχανία ήταν έντονη όταν ο Αλεξέι Μίλερ βγήκε από το Μέγαρο Μαξίμου, έκανε δηλώσεις στα ρώσικα, χωρίς την παρουσία μεταφραστή και αποχώρησε, ενώ ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης ρωτούσε τους δημοσιογράφους για να μάθει τι είπε ο Ρώσος αξιωματούχος, πριν κάνει τις δικές του δηλώσεις!!!

Συνήθως,  όταν πλακώνονται τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια. Το ερώτημα λοιπόν είναι: υπάρχει πραγματικός χώρος για τις «ελληνικές προσδοκίες» ή τελικά  πατούν πάνω σε …κινούμενη άμμο; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακή και μόνον.

ΥΓ: Η φωτογραφία με τη βαθιά υπόκλιση Λαφαζάνη στο αφεντικό της Gazprom έγινε viral στα social media καθώς ξεφεύγει από τους κανόνες της «ευγενικής φιλοξενίας» κι αγγίζει τα όρια της δουλοπρέπειας, έστω και ασυνείδητα… Δημιουργώντας ταυτόχρονα εύλογα ερωτηματικά για το κατά πόσο μπορεί να συνιστά «αριστερή» και «πατριωτική» πολιτική,  το να γίνεσαι τόσο εύκολα το μικρό πιόνι σε μια μεγάλη σκακιέρα.

Πρώτη δημοσίευση και πλήρες άρθρο στο Rizopoulos Post

 

 

Επιστροφή «αλά Σαρκοζί» σημαίνει Καραμανλής, όχι Σαμαράς!

karamanlis-sarkozi-660Το βράδυ της πρωταπριλιάς ο Αντώνης Σαμαράς προσκάλεσε τους πρωτοεκλεγέντες βουλευτές του κόμματός του σε ταβέρνα στην Κηφισιά σε μια προσπάθεια «σύσφιξης των σχέσεων». Στην πραγματικότητα,  τους χρησιμοποίησε ως πολιτικό «ντεκόρ» για να κάνει «διαρροές»  σε φιλικά  μέσα της διαπλοκής των αναφορών του στην «ολική επαναφορά Σαρκοζί» στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας. Προσδοκώντας έτσι να δημιουργήσει αναλογικούς συνειρμούς με το πρόσωπό του. Κανένας ασφαλώς δεν πίστεψε το σενάριο κι όχι μόνο γιατί ήταν πρωταπριλιά… Γιατί άραγε;

Από τις 25 Ιανουαρίου και μετά, ο Σαμαράς «το ζει όλο μόνος του». Κάθε «dead line» που μπαίνει στην εξελισσόμενη διαπραγμάτευση και συνοδεύεται από μπαράζ επιθέσεων στους «απείθαρχους» της Αθήνας, για τον Σαμαρά είναι άλλη μια «μεγάλη προσδοκία» επιστροφής στην εξουσία, καθώς ακόμη δεν έχει παραδεχθεί πως ο πολιτικός κύκλος του έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα με τη λαϊκή ετυμηγορία της 25ης Ιανουαρίου. Γι αυτό και δεν διστάζει να συνταχθεί τόσο απροκάλυπτα με τους δανειστές, να υπονομεύσει κάθε προσπάθεια ανάκτησης μέρους της εθνικής κυριαρχίας από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και να εμφανιστεί πρόθυμος για συμμετοχή σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, τη στιγμή που δεν του το ζήτησε κανένας.

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να «χωνέψει» πως ενώ έκανε όλα όσα του ζητήθηκαν, αμέσως μετά τις ευρωεκλογές αδειάστηκε από τους εταίρους του στο ΕΛΚ,  με την «υπόσχεση» πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να καταφέρει να αποτελέσει κάτι περισσότερο από μια «παρένθεση» και πως σύντομα θα επιστρέψει «δικαιωμένος» στο Μέγαρο Μαξίμου. Λογάριαζαν όμως χωρίς τον «ξενοδόχο», δηλαδή τις ΗΠΑ υπό τη διακυβέρνηση Ομπάμα…

Από την εξέλιξη των πραγμάτων έχει καταστεί σαφές πως οι ΗΠΑ δεν συμμερίζονται τα «σχέδια επί χάρτου» που καταστρώνονται στην Ευρώπη για την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης μέσω του χρηματοδοτικού εκβιασμού που θυμίζει τακτικές Μαφίας, γεγονός που κατά την αμερικανική οπτική  θα μπορούσε να αποτελέσει τη θρυαλλίδα ενός ντόμινο γενικευμένης αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Αν. Μεσογείου. Και μάλιστα τη στιγμή που οι σχέσεις των ΗΠΑ με την «ερντογανική» Τουρκία βρίσκονται στο ναδίρ και εκατομμύρια φανατικών Τούρκων ισλαμιστών θεωρούν την Αμερική «το πιο μισητό έθνος στον κόσμο».

Μπορεί λοιπόν οι ευρωπαίοι δανειστές να έβγαλαν το «φίμωτρο» που είχαν βάλει για κάμποσο διάστημα στο «ντόπερμαν» Σόιμπλε προκειμένου να «γαυγίσει» πως δεν θα υπάρξει συμφωνία στις 25 Απριλίου και να πυροδοτήσει μπαράζ δημοσιευμάτων περί Grexit ή χρεωκοπίας ακόμη και εντός ευρωζώνης,  έσπευσε ωστόσο ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιού να «μαζέψει» το λουρί σημειώνοντας πως «ακόμη και αν ο κίνδυνος της μετάδοσης είναι πολύ μικρότερος σήμερα απ’ ότι ήταν, ας πούμε, το 2012 και νωρίτερα, δεν θα ήταν καλό να εισαχθεί αυτή η μορφή της αβεβαιότητας σε μία παγκόσμια οικονομία που μόλις ανακάμπτει από μία βαθιά ύφεση». Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να υποστηρίζουν την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των ευρωπαίων και της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης και όχι εκτροπή κι ανατροπή της.

Στο «σχέδιο» λοιπόν δεν μπορεί να ελπίζει ο Σαμαράς για να γίνει ο Έλληνας Σαρκοζί. Τι μένει; Το «ατύχημα». Να ξεφύγουν δηλαδή καθ’ οιονδήποτε τρόπο τα πράγματα στην Ελλάδα που δέχεται πολλαπλές πιέσεις και μπροστά στον κίνδυνο εθνικής κατάρρευσης να οδηγηθούμε σε κυβερνητική λύση «εθνικής ενότητας». Όμως ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, ο τελευταίος που θα μπορούσε να «γεφυρώσει» τις αντιθέσεις θα ήταν ο Σαμαράς. Αντίθετα,  θα ήταν ο πρώτος στον οποίο θα καταλογιζόταν (και δικαίως) η συστηματική προσπάθεια υπονόμευσης της σημερινής κυβέρνησης σε αγαστή συνεργασία με τους δανειστές,  προκειμένου να είναι αυτοί που θα διορίζουν τους «κηπουρούς» τους για να κυβερνούν την Ελλάδα.  Ο υπόλογος για την εκτροπή δεν μπορεί να είναι μέρος της λύσης, όταν είναι οργανικό μέρος του προβλήματος.  Η Ελλάδα θα ξαναζούσε «Ιουλιανά» με άγνωστη έκβαση.

Αν ο μη γένοιτο… γίνει το μη γένοιτο και χρειαστεί «γεφύρωση» των δύο πόλων του πολιτικού συστήματος, σε συνθήκες οξυμμένης έντασης και γενικευμένης εθνικής κρίσης, αυτό  θα μπορούσε να το επιτύχει μόνον ο Κώστας Καραμανλής.  Είναι ο μόνος που μπορεί να ενώσει όλη τη κεντροδεξιά παράταξη, κράτησε αποστάσεις ασφαλείας από τη «μνημονιακή συγκυβέρνηση», διατήρησε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας τόσο με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όσο και με τους ΑΝΕΛ και έπαιξε τον πρώτο και καθοριστικό ρόλο στη συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Το ερώτημα λοιπόν είναι γιατί προσπαθεί με τόση πολιτική αφέλεια ο Σαμαράς να ανατρέψει μια κυβέρνηση με τρόπο που θα θέσει τον ίδιο όχι απλά στο περιθώριο αλλά στις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας; Λογική εξήγηση δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η γνωστή κινηματογραφική ατάκα σύμφωνα με την οποία «η ματαιοδοξία είναι η αγαπημένη αμαρτία του διαβόλου». Κι ο Σαμαράς με τις αμαρτίες έχει παρελθόν, όπως ο ίδιος έχει εξομολογηθεί ενώπιον της κας Μέρκελ.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

«Πολύ σκληρός για να πεθάνει» ο Αλέξης Τσίπρας

tsipras-dhΜε δήλωσή του στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg, ο αρχηγός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς  δήλωσε «πρόθυμος να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας,  αν ο στόχος είναι η παραμονή στο ευρώ». Τώρα,  το γιατί σπεύδει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάνει μια δήλωση για ένα ζήτημα που δεν έχει τεθεί από κανέναν, είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς.

Στην πραγματικότητα ο κ. Σαμαράς ανοίγει το θέμα και εμμέσως πλην σαφώς αποκαλύπτει πως η διαπραγμάτευση της Ελλάδας με τους δανειστές της ήταν και είναι πολιτική. Οι περιβόητες «μεταρρυθμίσεις» δεν είναι παρά το αναγκαίο φύλο συκής για την απόκρυψη του πραγματικού στόχου που είναι αμιγώς πολιτικός: ποιος και πως κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Η σωστή απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι «ο λαός με δημοκρατία». Αλλά αυτό γίνεται συντονισμένη  προσπάθεια όχι απλά να αμφισβητηθεί ή να σχετικοποιηθεί αλλά να ανατραπεί πλήρως και να υποκατασταθεί από ένα άλλο πολίτευμα το οποίο προς το παρών το λέμε «ευρωζώνη».

Ο άνευ όρων συμβιβασμός με τους δανειστές όπως ζητείται από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο ακυρώνουν de facto τη διενέργεια των πρόσφατων εκλογών στην Ελλάδα.  Κι αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα σήμαινε πως ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνουν από το «παιχνίδι». Δηλαδή θα είχαμε μια ανατροπή της εκφρασμένης βούλησης του ελληνικού λαού και αντιδημοκρατική εκτροπή σε μια κυβέρνηση δήθεν «εθνικής ενότητας» που δεν θα έχει την παραμικρή βάση λαϊκής νομιμοποίησης για να εκτελέσει πειθήνια τις εντολές των δανειστών, στηριζόμενη στη διαπλοκή και το φόβο.

Σαμαράς και Βενιζέλος κρατούν ακόμη τις καρέκλες τους μήπως και φανούν…. χρήσιμοι. Ταυτόχρονα, ο Σταύρος Θεοδωράκης και το Ποτάμι του φτιάχτηκαν και ζουν πολιτικά για ένα και μόνο λόγο:  να κάνουν τον μπαλαντέρ. Μια κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ – Ποτάμι είναι ήδη χθεσινή είδηση.  Μετά τα πρώτα crash tests δανειστές και εγχώρια κέντρα συμφωνούν στον στόχο κυβέρνησης εθνικής ενότητας – και μάλιστα,  δεν σκέφτονται για επικεφαλής αυτής της κυβέρνησης τον Τσίπρα…

Τα σχέδια επί χάρτου υποτιμούν την αντίδραση των «μελλοθανάτων». Η «παρένθεση» όχι μόνον αντέχει ακόμη αλλά άρχισε να στέλνει και λογαριασμούς εκεί που πρέπει. Όσο για την Ελλάδα ισχύει και οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά το  “too big to fail”, τόσο και ο Τσίπρας θα αποδεικνύεται «πολύ σκληρός για να πεθάνει». Έχει Ζωή!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post