Η εποχή της «σκούπας» ξεκίνησε…

besomΑπό τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες μέχρι τον Σαίξπηρ, από τις ιστορίες της Βίβλου ως το καταθλιπτικό Broadway του 30  και το μεταπολεμικό «ηρωικό» Hollywood, από  το GamesofThronesως  το Californication που μόλις ολοκλήρωσε τον τηλεοπτικό βίο του, το λογοτεχνικό  μοτίβο είναι πάνω κάτω το ίδιο: Σπέρμα, αίμα, στέμμα!  Είτε σε παπύρους, είτε σε περγαμηνές, είτε σε χαρτί, είτε πάνω στο σανίδι,  είτε σε οθόνη, είτε σε χαρτοπετσέτες και λαδόκολλες,  αυτοί που γράφουν αναλώνονται στο να ρίξουν φως στη σκοτεινή πλευρά.  Σεξουαλικότητα, Θάνατος, Εξουσία.

Αλλά όπως έλεγε κι ο Νίτσε «τα ψηλά βουνά έχουν βαθιές χαράδρες». Στην πλειοψηφία τους,  οι μεγάλοι συγγραφείς, λογοτέχνες, ποιητές είναι άνθρωποι οι οποίοι «σταυρώνονται».  Από τη μια αγγίζουν την κορυφή της δημιουργίας και από την άλλη βυθίζονται σε χαοτικές καταστάσεις προσωπικής νοσηρότητας. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ο πρωταγωνιστής – αντιήρωας του Californication,  καθηγητής και συγγραφέας HankMoody.

HΔυτική Πνευματική Παράδοση είναι γεμάτη «ναυάγια».  Δολοφόνοι, αυτόχειρες, οπιομανείς, σεξομανείς, παιδεραστές, σχιζοφρενείς, απροσάρμοστοι, με εμμονές, θανατοφοβικοί ή θανατόφιλοι, εριστικοί, κυνικοί,  συχνά βίαιοι κι άλλοτε σε μόνιμο «παραλήρημα μεγαλείου».  Όσο περισσότερο φώτιζαν με την τέχνη τους το σκοτεινό κομμάτι της ύπαρξης, τόσο πιο βαριά έπεφτε η «σκιά» πάνω στη ζωή τους.  Από τον Ρεμπώ μέχρι τον Τζιμ Μόρισον.  Από τον Καρυωτάκη μέχρι τον Νικόλα Άσημο.  Όποιος γράφει με την ψυχή του, ξέρει πολύ καλά τι εννοώ…

Κανείς δεν ήταν «καλό παιδί», με τη συμβατική έννοια του όρου.  Αν το καλοσκεφτείς, κανείς δεν θα ήθελε η κόρη του να παντρευτεί με κάποιον από αυτούς που δημιούργησαν και δημιουργούν την «παγκόσμια πνευματική κληρονομιά». Διότι είναι άνθρωποι που επεδίωξαν να δουν την άβυσσο και ως γνωστόν,  όταν κοιτάς την άβυσσο, μοιραία σε κοιτάζει κι αυτή!

Το πρόβλημα είναι πως όσοι δεν το κάνουν, είναι θανάσιμα ανιαροί…. Το «νορμάλ»  είναι πληκτικό. Για αυτό ζούμε την  ιστορία και δεν ζούμε την «Αιώνια Ειρήνη» που ονειρεύτηκε ο Καντ.  Και μέσα στην ιστορία οι Μεγάλες Δυνάμεις είναι πράγματι το Σεξ, ο Πόλεμος και η Εξουσία. Τα κατ’ εξοχήν αντρικά χαρακτηριστικά που νοηματοδότησαν την ιστορία της ανθρώπινης προσπάθειας να  κατακτήσει  τα «πως» και τα «γιατί»  της ύπαρξης.  Αλλά ακριβώς  όπως συμβαίνει με τους «καταραμένους» ποιητές και συγγραφείς, συμβαίνει και με τις κοινωνίες.  Μπορεί να κερδίζουμε σε γνώση, όμως το τίμημα πληρώνεται πάντα σε απόγνωση.

Ευτυχώς,  υπάρχει κι ένα παράλληλο ρεύμα μέσα στην ιστορία. Οι Γυναίκες. Έστεκαν πάντα πιο πέρα. Πιο πίσω. Στην πραγματικότητα, πιο ψηλά.  Κι από εκεί έβλεπαν καλύτερα και περισσότερα απ’ όσα κατέγραφαν τα αντρικά μάτια.  Έτσι, μπορεί από την αρχαιότητα ως και τους σύγχρονους καιρούς να θεωρήθηκαν σαν «πράγματα», όμως κατάφερναν πάντα με μια αξιοθαύμαστη επιμονή να βάζουν τα πράγματα στη θέση τους. Με μια πρακτική εξυπνάδα έδιναν πάντα απαντήσεις χειροπιαστές. Φρόντιζαν να είναι καθαρός και τακτοποιημένος  ο κόσμος τους , να δώσουν ζωή στα παιδιά τους και  να εξελίξουν το είδος,  όταν οι ημιπαράφρονες άντρες  «κυνηγούσαν»  κάθε φορά τις  «καθαρές ιδέες» τους.  Ή τα καθαρά κέρδη τους.  Στη θηλυκή αντίληψη της ζωής,  η αληθινή αρμονία  δημιουργείται από τη σωστή χωροθέτηση  της πολυπλοκότητας και όχι από την αδιαφοροποίητη ενότητα μιας καταναγκαστικής εξουσίας.

Οι Γυναίκες δεν περιμένουν πια κανέναν σούπερ – ήρωα. Πλέον,  τελειώνουν και με τους αντιήρωες.  Ξέρουν τι θέλουν κι έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση για να το ζητάνε.  Διότι αυτό που παίρνουν είναι πάντα πολύ λίγο για αυτές και γι αυτό έχουμε όλοι οι άντρες την αίσθηση πως υπερκαταναλώνουν.  Στην πραγματικότητα καταναλώνοντας κάνουν shoppingtherapy. Διαχειρίζονται τον θυμό τους που μας βλέπουν σαν ηλίθιους να ασχολούμαστε μόνον με το ΑΕΠ, όταν ένας από τους σοφότερους πολιτικούς άντρες, ο  Robert F. Kennedy είχε πει: «Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν μιας χώρας μετρά τα πάντα, εκτός από ό,τι κάνει τη ζωή να αξίζει τον κόπο».

Ιδού λοιπόν  αυτό που θέλουν πραγματικά οι Γυναίκες στο δικό τους μυαλό και όχι στο δικό μας. Θέλουν μια ζωή που να αξίζει τον κόπο. Γιατί μόνον έτσι μπορεί η Γυναίκα να νιώσει μοναδική. Αλλά αυτή η ζωή δεν έχει καμιά σχέση με το ΑΕΠ. Διότι αυτή τη ζωή μπορεί να τη φέρει μόνον μια νέα εποχή πιο ελεύθερη αλλά και πιο  αλληλέγγυα, περισσότερο δοτική και λιγότερο  εγωιστική.  Περισσότερο εποχή μητρικής αγκαλιάς και λιγότερο πατρικής επιβολής «για το καλό σου».  Για να βγούμε από το κάδρο του  «Σπέρμα, Αίμα, Στέμμα» και  να δημιουργήσουμε ένα νέο περιεχόμενο για την ανθρώπινη  δημιουργικότητα, τη χαρά, τον έρωτα, την απόλαυση της ζωής με όρους που θα την εξελίσσουν και δεν θα την καταστρέφουν.  Να δούμε το  – κατά Coelho – «θηλυκό πρόσωπο του Θεού». Το πρόσωπο της  ευτυχίας που έρχεται μόνον  ως ανταμοιβή και ποτέ δεν μπορεί να κατακτηθεί ως σκοπός.

Η  παλιά εποχή  του  «Σπέρμα, Αίμα, Στέμμα» ό,τι είχε να δώσει το έδωσε.  Το ζητούμενο από τη νέα εποχή είναι να συνθέσει την Αγάπη με την Αφθονία. Κι αυτό η Γυναίκα ξέρει να το κάνει καλά. Είναι στη φύση της.  Ξέρει πως κανένας δεν εξελίσσεται μόνος του, όπως επίσης  ξέρει πως για να  υπάρξει  Αύριο, πρέπει να «συμμαζευτεί» το χάος που αφήνει το «παρελθόν».  Ξέρει, τέλος, πως ο καλύτερος πολεμιστής είναι αυτός που μεταμορφώνει  έναν εχθρό σε φίλο.

Κυνηγώντας χίμαιρες,  αφήσαμε το «σπίτι» να βρομίσει πολύ.  Μήπως  είναι ώρα, λοιπόν,  να ανοίξουμε «πόρτες» και «παράθυρα»  να μπει λίγο φως; Να βγάλουμε έξω τα «σκουπίδια»; Να πέσουνε πολλά  « νερά»  για «γενική καθαριότητα»;  Να  βρούμε και μια «σκούπα» – ιπτάμενη ή μη – για να διώξουμε όλη τη διανοητική  σκόνη της προκατάληψης και των στερεοτύπων κι όλη τη συναισθηματική τοξικότητα του μίσους και του φόβου. Και … μήπως να το κάνουμε όλοι μαζί για τον κόσμο μας αλλά και ο καθένας ατομικά  για τον εαυτό του;

Η αλήθεια, έστω και «μπουκίτσα – μπουκίτσα»,  πρέπει να λέγεται. Το Californication τελείωσε. Η  εποχή της «σκούπας» ξεκίνησε…

 

«Καλά θα πας με… αυτόν;»

photo_ARENAΤίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Τα μικρά αγόρια, όταν βρίσκονται στα πρώτα εφηβικά σκιρτήματα και είναι έτοιμα για το «Μεγάλο Παιχνίδι» της κατάκτησης, ενίοτε τρώνε μεγάλες «χυλόπιτες». Το χειρότερο όλων είναι δε, όταν η πιτσιρίκα όχι απλά ρίχνει τη χυλόπιτα αλλά κυκλοφορεί και με τον γκόμενο που είναι… είτε μεγαλύτερος, είτε ομορφότερος, είτε εξυπνότερος, είτε όλα μαζί. Πώς να «καταπιεί» τόσο μεγάλη ήττα, ένα μικρό αγόρι;

Κι όμως το κάνει. Κι εκεί τελειώνουν όλα. Διότι πλέον είναι ορθάνοιχτος ο δρόμος που καταλήγει στο να πιστέψει πως μόνο οι «κακοί» κάνουν καλό σεξ. Είναι ο βολικός και εύκολος δρόμος για να παραμείνει κακομαθημένο ένα μικρό αγόρι. Με την αντίδραση του τύπου « Καλά, θα πας με … αυτόν;», να γίνεται ένα ανεπούλωτο τραύμα που θα καθορίζει τη μετέπειτα συμπεριφορά του.

Το μικρό αγόρι για να γίνει «μεγάλος άντρας» δεν φτάνει να τρώει μόνο όλο το φαί του. Πρέπει να έχει και μια φιλοσοφία για τη ζωή. Είναι ο λόγος που σε όλες τις κοινωνίες προηγούμενων εποχών τα αγόρια περνούσαν από μια μυητική διαδικασία, προκειμένου να ανακαλύψουν τους εαυτούς τους, να μάθουν από τα λάθη τους, να βελτιωθούν ως ανθρώπινες προσωπικότητες. Μάθαιναν πως δεν είναι τα Αφεντικά του Σύμπαντος και πως αν θέλουν να πετύχουν στο «Μεγάλο Παιχνίδι» της κατάκτησης πρέπει να μάθουν να παίζουν σωστά και όχι να κλαψουρίζουν «Καλά, θα πας με … αυτόν;».

Ε, βέβαια και θα πάει με αυτόν. Με ποιον θα πάει ρε κακομοίρη, με σένα; Άνοιξε τα μάτια σου να δεις πως είσαι και όταν καταφέρεις να γίνεις καλύτερος από αυτόν, τότε άπλωσε το χέρι να διεκδικήσεις ό,τι σου αξίζει.

Το πεδίο των σχέσεων με το άλλο φύλλο, δεν είναι το μόνο στο οποίο τρώνε τα μούτρα τους τα «κακομαθημένα» αγοράκια. Διότι παντού όπου κι αν βρίσκονται έχουν τα άγχος να είναι πρώτα και συνήθως καταλήγουν … τελευταία.

– «Καλά θα έχουμε καθηγητή αυτόν;»

– «Καλά θα έχουμε προϊστάμενο αυτόν;»

– «Καλά θα έχουμε αρχηγό αυτόν;».

Κάτσε ρε μεγάλε…. Δείξε μας πρώτα τι μπορείς να κάνεις, τι μπορείς να πετύχεις , πως μπορείς να δώσεις λύσεις και μετά θα σε δοξάσουμε. Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Ιησούς Χριστός στα 33 τους είχαν κατακτήσει (με διαφορετικό τρόπο, αλλά δεν αλλάζει το αποτέλεσμα) τον κόσμο. Τώρα ο άλλος φτάνει στα 35 κι ακόμη ζητάει να βρει τη μαμά του, πιστεύοντας ενδόμυχα πως είναι η μόνη που δεν θα πάει με κάποιον άλλο! Και το κακό είναι πως έχει δίκιο… Αλλά το κακό δεν το βλέπει στον καθρέπτη του. Εξακολουθεί να το βλέπει στις άλλες και στους άλλους.

Να το (ανα) λύσεις αυτό, αγόρι μου. Να γίνεις Άντρας.