Ποιους «αδειάζει» ο Τσίπρας και που το πάει τελικά;

tsipras34Η  στήλη είχε επισημάνει εγκαίρως το ερώτημα που ταλανίζει ακόμη  τη χώρα: Υπάρχει τρίτος δρόμος για τον Αλέξη Τσίπρα;   Από την απάντηση, μένει να αποδειχθεί τελικά και το εάν ο πρωθυπουργός θα περάσει στην ιστορία σαν Game Changer ή Looser  προσδιορίζοντας αντίστοιχα και τη μοίρα της χώρας. Σίγουρα έχει ένα σοβαρό πλεονέκτημα: Αυτή την ώρα δεν έχουμε κάποιον καταλληλότερο ή καλύτερο από αυτόν και έχει μαζεμένα «όλα τα χαρτιά» στα χέρια του για μια απόλυτη ηγεμονία σε ένα νέο πολιτικό σκηνικό. . Σίγουρα επίσης,  έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα: Έλλειψη παραστάσεων από το «παιχνίδι» της διεθνούς πολιτικής,  γεγονός που τον οδηγεί στην εκ των υστέρων παραδοχή πως «οι εταίροι μας παραπλάνησαν» ή στην αφέλεια να πιστεύει πως ο Πούτιν θα δώσει προκαταβολή 5,5 δις ευρώ για τον αγωγό που δεν τον έχει οριστικοποιήσει ακόμη ούτε καν με την Τουρκία!

Το «ξέρω εγώ να χτυπάω, ρε μαλάκα!» είναι τακτική που μπορεί να αποδίδει έναντι της «τρόικας εσωτερικού»,  αλλά όπως φαίνεται – τουλάχιστον μέχρι σήμερα – δεν υπήρχε η γνώση και ο σχεδιασμός για «χτυπήματα ακριβείας»  έναντι της τρόικας των δανειστών. Το τι θα γίνει από δω και πέρα και το που θα το πάει τελικά ο Τσίπρας, προδιαγράφεται από τα όσα  διαμείφθηκαν στην τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Το ρεπορτάζ είναι εγκυρότατο και δεν σηκώνει διαψεύσεις.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Πρώτον, το κόμμα «τσινάει». Η εισήγηση Τσίπρα στο ανώτατο θεσμικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ έκλινε εμμέσως πλην σαφώς προς το «υπογράφουμε». Η εισήγησή του ωστόσο δεν βρήκε παρά μόνον έναν υποστηρικτή!  Από τους εκπροσώπους της Αριστερής Πλατφόρμας επαναδιατυπώθηκε η πρόταση της «ρήξης»  ενώ μέλη της «προεδρικής πλειοψηφίας» του οργάνου έβαλαν στον τραπέζι την πρόταση της «ηρωικής εξόδου» μέσα από εκλογές.  Όσοι τον συμβουλεύουν για ηρωική έξοδο, του λένε «είσαι νέος είναι ακόμη»  ή «θα είμαστε γερή αξιωματική αντιπολίτευση» και πως  «σύντομα θα ξανάρθει η σειρά μας γιατί οι άλλοι είναι τελειωμένοι». Είναι σαφές πως ο Τσίπρας δεν δίνει βάση στις «συμβουλές» αυτές καθώς τις θεωρεί αστείες και καταλαβαίνει πως όσοι τα λένε το κάνουν απλώς διότι δεν αντέχουν να «υπογράψουν». Ενδεικτικό του κλίματος στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας ήταν οι δραματικές εκφράσεις που ακούστηκαν του τύπου  «προτιμώ να αυτοκτονήσω παρά να βάλω υπογραφή» !

Δεύτερον, υπάρχει θέμα σοβαρής κριτικής στον Λαφαζάνη. Κίνα  και  Ρωσία ενδιαφέρονται ασφαλώς  για «δουλειές»  με  την Ελλάδα, σε ορισμένα οικονομικά projects  με μεγάλο ενδιαφέρον και σημαντική μεσομακροπρόθεσμη απόδοση, αλλά δεν δίνουν λεφτά «εδώ και τώρα». Ή θα έπρεπε να «υιοθετήσουν» συνολικά την Ελλάδα για όλο το χρέος της (δεν είναι έτοιμες γι’ αυτό αλλά ούτε και η ελληνική κυβέρνηση ήταν έτοιμη), οπότε δεν δίνουν φράγκο πριν ξεκαθαρίσουν οι συνολικές οικονομικές προοπτικές, δηλαδή πως η χώρα  δεν θα χρεοκοπήσει. Το σχέδιο για άμεση οικονομική ενίσχυση από Κίνα – Ρωσία αποδείχτηκε μη ρεαλιστικό για αυτό και στη Γραμματεία ο Τσίπρας έκανε ευθεία (αν και προσεκτική) κριτική στο Λαφαζάνη, ο οποίος φαίνεται πως είχε παρασύρει την κυβέρνηση στο να διατηρεί τέτοιες ελπίδες.

Τρίτον, ο  Τσίπρας «έδωσε στεγνά» τους άμεσους συνεργάτες  του Βαρουφάκη (Παναρίτη – Θεοχαράκη), μιλώντας για σοβαρές αρρυθμίες και πρόβλημα χημείας στην επικοινωνία μαζί τους.  Ειδικά για την Παναρίτη έδωσε την εντύπωση πως επίκειται άμεση απομάκρυνσή της.

Τέταρτον, ο Τσίπρας «άδειασε» με εντυπωσιακό τρόπο και τον Δραγασάκη. Ανέφερε πως ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του είχε πει πως φέτος τα τοκοχρεολύσια είναι λίγα και δεν θα χρειαστεί νέος δανεισμός, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι πολλά και άρα θα χρειαστούμε νέο δάνειο. Προδιέγραψε λοιπόν  σαφώς πως  τον Ιούνιο έρχεται νέο δάνειο με νέο μνημόνιο, όπως κι αν ονομαστεί.

Πέμπτον, πάμε για «ενδιάμεση συμφωνία», η οποία εξετάζεται σε δύο εκδοχές. Είτε ένας μικρός «πρόλογος» τώρα με το πολυνομοσχέδιο ώστε να αποδεσμευτεί το 1,9 δισ. ευρώ των κερδών των κεντρικών τραπεζών από ελληνικά ομόλογα που κατέχουν αλλά με σαφείς δεσμεύσεις για το μετά (μνημόνιο Ιουνίου) είτε από τώρα μια  πιο «βαριά» συμφωνία, όπως ζητούν  για καλύτερη εξασφάλισή τους οι δανειστές  και το «νέο μνημόνιο» από τον Ιούνιο.

Έκτον, ενημέρωσε τα στελέχη του οργάνου πως η  κατάσταση με τα ρευστά διαθέσιμα είναι δραματική. Χωρίς την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου δεν θα μπορούσαν να στείλουν την εντολή από το Γενικό Λογιστήριο για πληρωμή μισθών και συντάξεων.  Αφού πληρώθηκαν οι μισθοί, ύστερα έλειπαν 120 εκατ. ευρώ για τις συντάξεις. Καθάρισε τελευταία στιγμή ο Καμμένος με 120 εκατ. από τα διαθέσιμα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού!

Ο Τσίπρας ενημέρωσε πως  μέχρι τις 11 Μαΐου δεν υπάρχει πρόβλημα,  αλλά για τη μεγάλη δόση 750 εκατ. προς ΔΝΤ στις 12 Μαΐου δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν…  Ήταν ουσιαστικά το επίσημο «σάλπισμα» της υποχώρησης και του συμβιβασμού.

Έβδομο και τελευταίο, ο Τσίπρας δήλωσε ξεκάθαρα πως προτιμάει το δημοψήφισμα από τις εκλογές. Το αιτιολόγησε λέγοντας «το δημοψήφισμα το εξαγγέλλεις και το κάνεις σε μία βδομάδα ενώ για τις εκλογές θέλεις τρεις βδομάδες. Στη δεύτερη περίπτωση θα σου μείνουν οι τράπεζες στα χέρια…».

Συμπέρασμα: Ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει τον «μεγάλο συμβιβασμό» και θα τον  θέσει σε δημοψήφισμα προκειμένου να ξεπεράσει τον σκόπελο του κόμματος που δεν αντέχει να αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συνέχισης των μνημονίων. Θα θέσει το δίλλημα όπως αυτός θέλει και με την προτροπή υποστήριξης της συμφωνίας. Εφόσον θα «έχει μιλήσει ο λαός» κάθε «εσωκομματική εξέγερση» θα φαίνεται αναντίστοιχη με τη βούληση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Άλλωστε ήδη από χθες βράδυ οι δημοσκοπήσεις προετοιμάζουν το έδαφος για το «ναι» στη συμφωνία και το «όχι» στη ρήξη.

Κοντός ψαλμός αλληλούια…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Οι μεγάλες προσδοκίες, η βαθιά υπόκλιση και η Gazprom

foto_arena

Τα αποτελέσματα της πρόσφατης επίσκεψης του αφεντικού της Gazprom,  Αλεξέι Μίλερ στην Αθήνα και των συνομιλιών που είχε με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτη Λαφαζάνη, δείχνουν ότι η καλλιέργεια υπερβολικών προσδοκιών, χωρίς να έχει διασφαλιστεί συμφωνία, συνήθως μετατρέπεται σε μπούμερανγκ. Πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για περίπλοκα ζητήματα,  με πολιτικές οικονομικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις, όπως αυτή του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου.

Όπως φαίνεται, το πάθημα της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά που είχε καλλιεργήσει εξίσου μεγάλες προσδοκίες για την εξαγορά της ΔΕΠΑ από την Gazprom μετά τις αλλεπάλληλες (συνολικά τρεις) επισκέψεις του Αλεξέι Μίλερ στο Μέγαρο Μαξίμου, δεν έγινε μάθημα. Τότε, η Gazprom δεν είχε καν υποβάλλει προσφορά στο διαγωνισμό παρά τις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει η κυβέρνηση προκειμένου να επιδείξει… κινητικότητα, εθελοτυφλώντας μπροστά στους ευρύτερους γεωπολιτικούς συσχετισμούς.

Έτσι και τώρα μετά από ένα πενθήμερο συζητήσεων και δημοσιευμάτων περί της πρόθεσης της Gazprom να καταβάλει 3-5 δις ευρώ ως προκαταβολή για την κατασκευή του ελληνικού τμήματος του αγωγού,  η αμηχανία ήταν έντονη όταν ο Αλεξέι Μίλερ βγήκε από το Μέγαρο Μαξίμου, έκανε δηλώσεις στα ρώσικα, χωρίς την παρουσία μεταφραστή και αποχώρησε, ενώ ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης ρωτούσε τους δημοσιογράφους για να μάθει τι είπε ο Ρώσος αξιωματούχος, πριν κάνει τις δικές του δηλώσεις!!!

Συνήθως,  όταν πλακώνονται τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια. Το ερώτημα λοιπόν είναι: υπάρχει πραγματικός χώρος για τις «ελληνικές προσδοκίες» ή τελικά  πατούν πάνω σε …κινούμενη άμμο; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακή και μόνον.

ΥΓ: Η φωτογραφία με τη βαθιά υπόκλιση Λαφαζάνη στο αφεντικό της Gazprom έγινε viral στα social media καθώς ξεφεύγει από τους κανόνες της «ευγενικής φιλοξενίας» κι αγγίζει τα όρια της δουλοπρέπειας, έστω και ασυνείδητα… Δημιουργώντας ταυτόχρονα εύλογα ερωτηματικά για το κατά πόσο μπορεί να συνιστά «αριστερή» και «πατριωτική» πολιτική,  το να γίνεσαι τόσο εύκολα το μικρό πιόνι σε μια μεγάλη σκακιέρα.

Πρώτη δημοσίευση και πλήρες άρθρο στο Rizopoulos Post

 

 

Προσδοκώ ανάσταση… «Φιλικής Εταιρείας»!

easter-holy-lightΠολλοί ήθελαν τον Τσίπρα «επί ξύλου κρεμάμενο» τη Μ. Πέμπτη, με  τη χώρα να μεταμορφώνεται σε «Κρανίου Τόπο»  και αναπόδραστα τη «Ζωή εν τάφω» στη συνέχεια.  Γι αυτό και είχαν προετοιμαστεί για σήμερα  πολλές «πρώτες φωνές» της «πέμπτης φάλαγγας»,  προκειμένου να ψάλλουν χαιρέκακα το «Ω γλυκύ μου Έαρ…». Άλλοι για να πουν πως ήρθε το τέλος της κυβερνώσας Ε(λληνικής) ΑΡ(ιστεράς) και άλλοι διότι θα μιλούσαν ευθέως για τα πρόδρομα συμπτώματα μιας «αραβικής άνοιξης» made in Greece.  Και τότε όλοι θα λούφαζαν,  «για τον φόβο των Ιουδαίων».

Τελικά, άλλο ένα σενάριο κάηκε και οι πρόθυμοι διακινητές του αποδείχθηκαν πράκτορες «του τίποτα». Κι έτσι οι Έλληνες μπορούμε ακόμη ως λαός και όχι ως ένα άτακτο και πανικοβλημένο πλήθος, να πάμε απόψε στην «Ακολουθία των Ωρών» και στις περιφορές των Επιταφίων για να συμμετέχουμε στη σοφία που σώρευσε ο βυζαντινός υμνογράφος και την παρέδωσε σαν «κλειδί» γι αυτούς που «στους αιώνες των αιώνων» βλέπουνε τον θάνατο και λένε θάνατος δεν υπάρχει, όπως μας δίδαξε ο τελευταίος μεγάλος Δάσκαλός μας ο Νίκος Καζαντζάκης. Γι αυτούς που βλέπουνε πρώτοι τη μεταμφιεσμένη βαρβαρότητα να έρχεται, όπως μας ψιθύρισε μυστικά ο τελευταίος μεγάλος Ποιητής μας ο Οδυσσέας Ελύτης. Γι αυτούς που λένε «είμαστε ιστορικός λαός» κι έχουμε μια «ιστορική αποστολή», όπως μας έδειξε στα κρυφά  ο τελευταίος μεγάλος Μύστης μας, ο Άγγελος Σικελιανός.

Αποστολή μας είναι να θυμίζουμε πως μόνον η ελεύθερη ζωή αξίζει τον κόπο και μόνο μέσα στην  ελευθερία του είναι σημαντικός ο άνθρωπος. Γι αυτό και μεταξύ των διαφόρων τρόπων που επινόησε η Ιστορία για τη διακυβέρνηση των «πολλών»,  η ελληνική απάντηση ήταν σταθερά η Πόλις. Το πολίτευμα στο οποίο εκλέγουμε πρώτους μεταξύ ίσων πολιτών-οπλιτών. Κι αυτή είναι μια διαχρονική απάντηση οικουμενικής αξίας, καθώς διασυνδέει οργανικά την ελευθερία με την πνευματικότητα της αληθινής κατάκτησής της και όχι με την εξαγορά της ή τον σφετερισμό της.

Προσδοκώ λοιπόν πως ο Τσίπρας θα καταφέρει να γίνει τελικά αυτό που μπορεί. Ένας μεγάλος Έλληνας ηγέτης.  Μόνο που για να το πετύχει απαιτείται «να σπάσει αυγά», με πρώτο το δικό του. Να βγει από  το «αυγό» του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να «αναστηθεί» ένα νέο πολιτικό υποκείμενο, με ένα νέο αφήγημα για μια «Νέα Ελλάδα». Χώρα με χώρο να κινηθεί. Με ελεύθερο πνεύμα και δίκαιη κρίση. Γέφυρα Δύσης και Ανατολής, με το κεφάλι ψηλά αλλά και με τα δυο πόδια πάνω στη γη. Πάνω – κάτω το καταστατικό της «Φιλικής Εταιρείας» δηλαδή, σε μια συγκυρία που εγείρεται εκ νέου «Ανατολικό Ζήτημα».

Υπάρχουν στιγμές μέσα στην ιστορία που η διακυβέρνηση ενός λαού συναρτάται ευθέως με τη διακυβέρνηση του κόσμου ολόκληρου. Το  «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;» στερείται νοήματος, αν δεν ενταχθεί στη «μεγάλη εικόνα» του μεγαλύτερου ερωτήματος: «ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;».

Οι απαντήσεις είναι «εν τω γίγνεσθαι», γι’ αυτό και ζούμε σε μεταβατική εποχή. Την εποχή δηλαδή που πειραματίζεται με πολλά και διαφορετικά υβρίδια. Άλλα από αυτά πεθαίνουν πρόωρα, άλλα καταλήγουν «τέρατα» κατά τη γνωστή έκφραση του Γκράμσι, άλλα όμως μπορούν να αποτελέσουν το πρόπλασμα μιας βιώσιμης εναλλακτικής πραγματικότητας για το μέλλον. Αυτό που μετράει πολύ σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι η καλή γνώση του Μεγάλου Παιχνιδιού. Διότι όπως θα έλεγε κι ο Μπρεχτ,  η  πραγματικότητα είναι αυτή που μας ανοίγει τα μάτια για να αλλάξουμε την πραγματικότητα.

ΥΓ1: Φαντάζομαι είναι αυτονόητο πως η αναφορά μου στη «Φιλική Εταιρεία» δεν περιορίζεται στο  «συνωμοτικό όνομα» της πλατείας Κολωνακίου, αλλά σε κάτι πολύ περισσότερο από αυτό…

ΥΓ2: Τυχόν πρωτοβουλίες ενεργοποίησης «Φιλικών» ανά τον κόσμο,  θα πρέπει να επισπευσθούν πάραυτα, καθώς στην κλεψύδρα του διαθέσιμου χρόνου το ακρότατο όριο είναι οι αμερικανικές εκλογές, τον Νοέμβριο του 2016. Μετά κανείς δεν ξέρει…

 

 

 

 

 

«Πολύ σκληρός για να πεθάνει» ο Αλέξης Τσίπρας

tsipras-dhΜε δήλωσή του στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg, ο αρχηγός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς  δήλωσε «πρόθυμος να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας,  αν ο στόχος είναι η παραμονή στο ευρώ». Τώρα,  το γιατί σπεύδει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάνει μια δήλωση για ένα ζήτημα που δεν έχει τεθεί από κανέναν, είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς.

Στην πραγματικότητα ο κ. Σαμαράς ανοίγει το θέμα και εμμέσως πλην σαφώς αποκαλύπτει πως η διαπραγμάτευση της Ελλάδας με τους δανειστές της ήταν και είναι πολιτική. Οι περιβόητες «μεταρρυθμίσεις» δεν είναι παρά το αναγκαίο φύλο συκής για την απόκρυψη του πραγματικού στόχου που είναι αμιγώς πολιτικός: ποιος και πως κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Η σωστή απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι «ο λαός με δημοκρατία». Αλλά αυτό γίνεται συντονισμένη  προσπάθεια όχι απλά να αμφισβητηθεί ή να σχετικοποιηθεί αλλά να ανατραπεί πλήρως και να υποκατασταθεί από ένα άλλο πολίτευμα το οποίο προς το παρών το λέμε «ευρωζώνη».

Ο άνευ όρων συμβιβασμός με τους δανειστές όπως ζητείται από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο ακυρώνουν de facto τη διενέργεια των πρόσφατων εκλογών στην Ελλάδα.  Κι αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα σήμαινε πως ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνουν από το «παιχνίδι». Δηλαδή θα είχαμε μια ανατροπή της εκφρασμένης βούλησης του ελληνικού λαού και αντιδημοκρατική εκτροπή σε μια κυβέρνηση δήθεν «εθνικής ενότητας» που δεν θα έχει την παραμικρή βάση λαϊκής νομιμοποίησης για να εκτελέσει πειθήνια τις εντολές των δανειστών, στηριζόμενη στη διαπλοκή και το φόβο.

Σαμαράς και Βενιζέλος κρατούν ακόμη τις καρέκλες τους μήπως και φανούν…. χρήσιμοι. Ταυτόχρονα, ο Σταύρος Θεοδωράκης και το Ποτάμι του φτιάχτηκαν και ζουν πολιτικά για ένα και μόνο λόγο:  να κάνουν τον μπαλαντέρ. Μια κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ – Ποτάμι είναι ήδη χθεσινή είδηση.  Μετά τα πρώτα crash tests δανειστές και εγχώρια κέντρα συμφωνούν στον στόχο κυβέρνησης εθνικής ενότητας – και μάλιστα,  δεν σκέφτονται για επικεφαλής αυτής της κυβέρνησης τον Τσίπρα…

Τα σχέδια επί χάρτου υποτιμούν την αντίδραση των «μελλοθανάτων». Η «παρένθεση» όχι μόνον αντέχει ακόμη αλλά άρχισε να στέλνει και λογαριασμούς εκεί που πρέπει. Όσο για την Ελλάδα ισχύει και οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά το  “too big to fail”, τόσο και ο Τσίπρας θα αποδεικνύεται «πολύ σκληρός για να πεθάνει». Έχει Ζωή!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Απόλυτη ηγεμονία Τσίπρα σε νέο πολιτικό σκηνικό

tsipras_aeroplano_296906198Από τα μεσάνυχτα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού της Αλέξη Τσίπρα ύψωσε τη φωνή και την αξιοπρέπειά της, αρνούμενη να συνεχίσει να είναι το «κλωτσοσκούφι» των ισχυρών της Ευρωζώνης. Ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο έβαλε την ηγεσία της Ευρωζώνης να καθίσει στο τραπέζι με δική του πρωτοβουλία αλλά πήρε κι αυτό που ήθελε στο κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση. Την επαναβεβαίωση δηλαδή της απόφασης του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου,  με την αποσαφήνιση πως είναι η Ελλάδα και όχι οι δανειστές,  αυτή που αποφασίζει για τον εαυτό της.

Ο Τσίπρας που πέταξε για Βρυξέλλες σαν κοινός θνητός, στην οικονομική θέση της τακτικής αεροπορικής γραμμής, καθίσταται μέρα τη μέρα ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της χώρας,  συγκρινόμενος πλέον στη συνείδηση των Ελλήνων με εθνικούς ηγέτες όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως οι υγιείς δυνάμεις που υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα, άμεσα ή έμμεσα, δηλώνουν πλήρη υποστήριξη κι εμπιστοσύνη στη διακυβέρνησή του.

Από την άλλη, οι αντίπαλοι του Αλέξη Τσίπρα δοκιμάζουν τη μια ήττα μετά την άλλη. Η κυβέρνησή του δεν έπεσε «σε πέντε βδομάδες» όπως «προφήτευαν» (ή και σχεδίαζαν) όσοι διακινούσαν τα σχετικά σενάρια. Δεν σημειώθηκε πιστωτικό γεγονός και ούτε πρόκειται να σημειωθεί τουλάχιστον στον ορατό ορίζοντα. Η Ελλάδα εκπροσωπείται με αξιοπρέπεια στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές της και το ελληνικό κοινοβούλιο σηματοδοτεί την ανάκτηση σημαντικού μέρους της εθνικής κυριαρχίας που είχαν απωλέσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, με το να συζητά και να ψηφίζει νομοθετήματα τα οποία δεν έρχονται έτοιμα από το Βερολίνο ή τις Βρυξέλλες. Επιπλέον, για πρώτη φορά, η διακυβέρνηση Ομπάμα στέλνει στο Βερολίνο μια απόλυτα ευθεία και σαφή προειδοποίηση: δεν είναι  επιλογή να τεθεί εκτός ευρωζώνης  η Ελλάδα.

Όλο το «αφήγημα» που είχαν φιλοτεχνήσει οι «πεμπτοφαλαγγίτες» της Αθήνας   καταρρέει και το μόνο που τους απομένει ως πολιτική ρητορική είναι να κάνουν σεξιστικό bullying στη Ζωή Κωνσταντοπούλου ή να ασχολούνται με το πρόγραμμα της παρέλασης που οργανώνει ο Πάνος Καμμένος. Απόλυτη γύμνια πολιτικής δηλαδή που αφήνει όλο το χώρο ελεύθερο στον Αλέξη Τσίπρα για να ξεδιπλώσει την πλήρη ηγεμονία του στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, θέτοντας τις βάσεις για μια διακυβέρνηση μακράς πνοής.

Είναι σημαντικό δε, πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει παίξει ακόμη με τους πολλούς «άσσους» που κρατάει στα χέρια του. Η προτεραιότητα ήταν να αντιμετωπιστεί ο ορατός κίνδυνος της ανατροπής και να ελεγχθούν οι αρμοί του βαθέως κράτους. Δοκιμασία που πέρασαν επιτυχώς τόσο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν παρέλαβε το χάος που κληρονόμησε από τη χούντα, όσο και ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν έκανε το 1981 μια ιστορική τομή στην πολιτική εξέλιξη της χώρας. Επιτυχώς περνάει αυτή τη δοκιμασία και ο Τσίπρας και απελευθερωμένος πλέον θα αρχίσει στο αμέσως επόμενο διάστημα να κατεβάζει τους «άσσους» που έχει.

Ο πρώτος εξ αυτών είναι το σκάνδαλο της Siemens.  Χθες ο Σήφης Βαλυράκης (ένα καθόλου τυχαίο πρόσωπο στην πολιτική σκηνή της χώρας) απέστειλε επιστολή προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, με την οποία τονίζει ότι η κυβέρνηση, η Δικαιοσύνη και η Βουλή πρέπει να συνεχίσουν τη διερεύνηση και να εκκαθαρίσουν το σκάνδαλο Siemens. Ο κ. Βαλυράκης, ο οποίος ήταν πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής που είχε ερευνήσει την υπόθεση, επισημαίνει στην επιστολή του ότι «το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, η Δικαστική, η Εκτελεστική και η Νομοθετική εξουσία αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων και αδύναμες να αντιμετωπίσουν το ίδιο το σκάνδαλο σε όλο το μέγεθος του, αλλά και να αξιοποιήσουν το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής», με αποτέλεσμα σήμερα να δικάζονται δεκάδες υπηρεσιακοί παράγοντες, χωρίς πολιτικά πρόσωπα για την εμπλοκή των οποίων στο σκάνδαλο υπήρξαν σημαντικά στοιχεία.

Τα στόματα θα ανοίξουν. Και όχι μόνο για τη Siemens αλλά και για όλες τις μεγάλες υποθέσεις καταλήστευσης του εθνικού πλούτου που συμπεριλαμβάνονται στη «λίστα των αμαρτιών» και αφορούν στα εξοπλιστικά αλλά και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εφόσον η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν έπεσε «σε πέντε βδομάδες», θα καταπέσει τελικά η απλουστευτική αφήγηση ότι οι Έλληνες χρωστούν και πρέπει να πληρώσουν.

Η συνέχεια επί της οθόνης του «Κλικλίκου», ο οποίος κι αυτός θα δώσει οσονούπω εξηγήσεις για το πώς βρέθηκε με ψηφιακές συχνότητες έναντι πινακίου φακής…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post