#mazi: Ελλήνων Ευρώπη!

we are all GreeksΟι Έλληνες πολιτικά, είμαστε αναρχικοί. Μπορεί να σαχλαμαρίζουμε με τα περί δεξιάς, κέντρου και αριστεράς, όμως κατά βάθος είμαστε αναρχικοί. Δεν μας αρέσει να έχουμε κάποιον πάνω από το κεφάλι μας και να μας λέει τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι.   Αλλά αυτό τον έμφυτο  αναρχισμό μας,  τον εκδηλώνουμε με  το να είμαστε και αθεράπευτα εξουσιομανείς, με τη λογική πως  «αν κάποιος πρέπει να είναι το Αφεντικό, ας είμαι εγώ».

Το μεγαλύτερο μέρος του αρχαίου και σύγχρονου βίου μας,  το περάσαμε μέσα σε αυτή την υπαρξιακή αντίφαση. Αναρχικοί,  σε ένα διαρκές “power game”.  Από την αρχαία αγορά  μέχρι την Ιερά Σύνοδο και από τα δεκαπενταμελή μαθητικά συμβούλια μέχρι την πρωθυπουργία. Είναι στη φύση μας.

Διαχρονικά, όταν αυτός ο έμφυτος αναρχισμός  συναντά το φιλότιμο και μια επιδίωξη με αληθινά ανώτερο ηθικό περιεχόμενο, τότε δημιουργούμε μεγάλες τομές μέσα στην ιστορία. Έτσι  αναδείξαμε σπουδαίους στρατηγούς αλλά και σπουδαίους πολιτικούς. Δεν γράφω ονόματα, τα ξέρουμε όλοι. Σπουδαίο πολιτικό πάντως, έχουμε να δούμε πολλά χρόνια να βγαίνει στην «Αρένα».

Σπουδαίος πολιτικός είναι αυτός που κοιτάζει την πραγματικότητα όχι για να συνθηκολογήσει μαζί της,  αλλά για να την αλλάξει  προς όφελος των πολλών και όχι των λίγων. Όποιοι κι αν είναι οι λίγοι, όσο ισχυροί κι αν είναι.  Σπουδαίος πολιτικός είναι αυτός που βλέπει πιο μακριά από αυτό που βλέπουν όλοι οι άλλοι,  μπορεί να σχεδιάζει  αυτό που δεν υπάρχει ακόμη και έχει την αποφασιστικότητα  να το καθιστά εφικτό. Σπουδαίος πολιτικός είναι αυτός που διαλέγει τη σωστή θέση στη σωστή στιγμή και το πετυχαίνει διότι μπορεί να αφουγκράζεται  τη «σοφία του πλήθους».

Αυτό λοιπόν που θα κρίνει κατά πόσο ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο σπουδαίος πολιτικός που μας έλειψε τα χρόνια του μαρασμού και της υποτίμησης,  είναι η σταθερή και αταλάντευτη προσήλωσή του στην εκπροσώπηση  των πολλών και όχι των λίγων. Όσο αδύνατο κι αν  φαίνεται σήμερα,  μέσα στην «Σκοτεινή Ήπειρο» του δημοσιονομικού  ολοκληρωτισμού και της λιτότητας. Η  αταλάντευτη προσήλωση στη δημοκρατική αρχή είναι η μόνη ρεαλιστική πολιτική  που μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την Ευρώπη.

Η Ελλάδα ξαναγίνεται φάρος,  μέσα στο πυκνό σκοτάδι του αποχαλινωμένου ναρκισσισμού της βορειοευρωπαικής ελίτ. Οι λαοί της Ευρώπης (και όχι μόνο) το διαισθάνονται, το βλέπουν και νιώθουν την ανάγκη να είναι … #mazi.

Η Ιστορία έσπρωξε μπροστά την Ελλάδα,  γιατί η Ελλάδα  μπορεί να σπρώχνει μπροστά την Ιστορία. Απέναντι στον εφιάλτη ενός νέου ολοκληρωτισμού, μιας Γερμανικής Ευρώπης, οι Ευρωπαίοι πολίτες  ξαναδίνουν νόημα στο ευρωπαϊκό όνειρο του «Μαζί»,  αναφωνώντας «We are all Greeks now». Η  Ελλάδα  ως σύμβολο της δημοκρατίας και ο λαός της ως σύμβολο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ήδη κερδίζουν. Κι όχι μόνο για μας. Για όλους!

ΥΓ1: To τελευταίο επί γης χριστιανικό ευαγγέλιο έχει τον τίτλο «Αλληλοβοήθεια». Το έγραψε ένας Αναρχικός Πρίγκιπας, με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Ο Πρίγκιπας Πέτρος Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν (στις  8 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν 94 χρόνια από το θάνατό του) ήταν εξέχων Ρώσος θεωρητικός ενός ειρηνόφιλου και συνεργατικού αναρχισμού, πνευματικής δύναμης και  ηθικής ευγένειας. Η οξυδερκέστατη παρατήρηση που έκανε, κόντρα στο κυρίαρχο «πνεύμα» των επιγόνων του Δαρβίνου,  είναι πως η αλληλοβοήθεια εξηγεί την εξέλιξη των ειδών και όχι η αλληλοεξόντωση. Μέσα στην εξέλιξη, σύμφωνα με τον Πρίγκιπα Κροπότκιν, δεν σώζεται ο πιο ισχυρός.  Σώζεται αυτός που έχει φίλους.

ΥΓ2:  H Apple  αξίζει 3,5 φορές το ελληνικό ΑΕΠ. Δεν μας δανείζει τα λεφτά της «γέφυρας» του Βαρουφάκη  η φίλη μας,   να αλλάξουμε την Ευρώπη μια ώρα αρχύτερα;   Τι καλύτερη παγκόσμια καμπάνια για το iPad Air 2, το οποίο λανσάρεται  με το σλόγκαν “Change is in the Air!”.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Η άκρη του νήματος είναι ο…. Άλλος

Η-ΑΚΡΗ-ΤΟΥ-ΝΗΜΑΤΟΣ-ΕΙΝΑΙ…-Ο-ΑΛΛΟΣ-605x659Η ζωή του ανθρώπου πολλές φορές γίνεται ένα μεγάλο μπλεγμένο κουβάρι. Θες οι εκκρεμότητες του χθες, θες οι ανάγκες του σήμερα, θες οι ανεδαφικές προσδοκίες για το αύριο, κάνουν τη ζωή να ξεστρατίζει από την απλότητα που χρειάζεται για να έχει τη δύναμη να εξελίσσεται και να αναπτύσσεται σύμφωνα με τον προορισμό της.

Θα αναρωτηθεί κάποιος: «Μα,  έχει η ανθρώπινη ζωή προορισμό;».  Ασφαλώς και έχει. Είναι ο ίδιος προορισμός που φέρεται εντός όλου του φυσικού κόσμου. Ανάπτυξη. Είναι αυτό που είπε ωραία και ποιητικά ο Καζαντζάκης. «Ρώτησα την αμυγδαλιά: Τι είναι Θεός; Κι αυτή άνθισε». Αυτή είναι η γενική οδηγία του Σύμπαντος και προφανώς δεν είναι ούτε λανθασμένη, ούτε τυχαία. Η «ανθοφορία» είναι προορισμός και της ανθρώπινης ζωής. Ανάπτυξη προκειμένου να γίνει αυτό που μπορεί.

Αυτή η γενική οδηγία έχει δημιουργήσει ωστόσο πολλές επιπλοκές. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντη, οριζόμενη ως αέναη υλική ανάπτυξη χωρίς να παρακολουθείται από μια ανάλογη πνευματική ανάπτυξη. Πολλά από τα προσωπικά και συλλογικά αδιέξοδα του καιρού μας οφείλονται ακριβώς στην αναντιστοιχία μεταξύ υλικής και πνευματικής ανάπτυξης.

Ο πλανήτης κινδυνεύει με οικολογική κατάρρευση. Η φτώχεια εξαπλώνεται. Η βία γίνεται αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας όλο και μεγαλύτερων τμημάτων του παγκόσμιου πληθυσμού.  Όλο και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν πως έχουν απωλέσει τον έλεγχο της ζωής τους. Προφανώς κάτι πήγε στραβά. Οι προσυσκευασμένες απαντήσεις υπάρχουν έτοιμες στα ράφια των ιδεολογικών supermarkets.  «Φταίει ο καπιταλισμός». «Φταίει το Ισλάμ».  «Φταίει ο σιωνισμός». «Φταίνε οι γκόμενες». «Φταίει ο Διάβολος». «Φταίει το ανεξιχνίαστο ασυνείδητο». Και πάει λέγοντας. Οι μεγάλες θεωρίες για το τι φταίει και οι μεγάλες αφηγήσεις για το τι πρέπει να κάνουμε,  το μόνο που κατάφεραν ήταν να περιπλέξουν χειρότερα το κουβάρι του κόσμου μας.

Ο Θησέας μέσα στον λαβύρινθο στάθηκε τυχερός. Η Αριάδνη τον ερωτεύτηκε και του έδωσε την άκρη του νήματος,  για να μην γίνει νόστιμη λιχουδιά στα δόντια του Μινώταυρου. Πιστεύω πως ο καθένας ατομικά αλλά και συλλογικά ως κοινωνία,  βρισκόμαστε σε αναζήτηση της  «Αριάδνης».  Αλλά που να ψάξει κανείς όταν όλα έχουν ειπωθεί και όλα έχουν διαψευστεί;  Η απάντηση όπως πάντα είναι μπροστά στα μάτια μας, αλλά  έχουμε συνηθίσει να ζούμε με  «μάτια ερμητικά κλειστά».

Ο άνθρωπος που έδωσε όραμα στον προορισμό της Apple, o πρόωρα χαμένος Steve Jobs, διατύπωσε μια ερώτηση ανεκτίμητης αξίας: «Αν σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σας, θα θέλετε να κάνετε ό, τι πρόκειται να κάνετε σήμερα;».

Όταν θέτει ο καθένας μας αυτή την ερώτηση στον εαυτό του, ανάλογα με την ειλικρινή απάντηση που δίνει μπροστά στον καθρέπτη του, μπορεί να ανακαλύψει  και πόσο μπλεγμένο κουβάρι είναι η ζωή του και πόσο έχει αποκλίνει από το προορισμό να γίνει αυτό που πραγματικά μπορεί. Είναι ο πιο έντιμος τρόπος προκειμένου αντί να τα βάζουμε όλοι με όλους να μάθουμε να βάζουμε τον εαυτό μας και στη θέση των άλλων. Διότι αυτό θα μας εφοδιάσει με τη διεύρυνση της συνείδησης που είναι αναγκαία προκειμένου ο κατακλυσμός της υλικής υπεραφθονίας να βρει το πνευματικό μέτρο του. Και στις παρούσες συνθήκες το μέτρο αυτό δεν είναι άλλο από το να αντιμετωπίσουμε πιο social τον κόσμο. Να μην περιμένουμε μόνο το “like” και το “share” αλλά να επενδύσουμε αληθινό ενδιαφέρον για τους φίλους μας, τους γνωστούς μας, τους συνεργάτες μας, τους πελάτες μας, τους συναδέλφους μας, τους γείτονές μας, τους συμπατριώτες μας, τους συνανθρώπους μας, ανεξάρτητα από το φύλο τους ή το χρώμα τους.

Υπό τις παρούσες ιστορικές συνθήκες, μόνο μπαίνοντας στη θέση των άλλων,  μπορούμε πραγματικά να αυτοπραγματώσουμε τον αληθινό προορισμό της ζωής μας. Ασφαλώς είναι κάτι που θέλει τον χρόνο του. Μπορούμε όμως να ξεκινήσουμε…. Ήσυχα, απλά και θετικά. Εστιάζοντας περισσότερο στις ομοιότητες,  παρά στις διαφορές. Διότι τελικά θα εκπλαγούμε από το πόσο πολύ μοιάζουμε αλλά και το πόσο πολύ δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε.

ΥΓ1: Επειδή τα λόγια δεν πρέπει να μένουν στα χαρτιά ή στην οθόνη του υπολογιστή,  την Πέμπτη 24.7.14 ελάτε να περάσετε καλά…. κάνοντας το καλό!  Στο «Άλικο»  (Αγίου Δημητρίου 16, Ψυρρή, τηλ.: 210 3253272) η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία iDialogue (http://www.i-dialogue.org) και το id web radio  (http://www.idradio.gr) σας κερνούν παγωμένη μπύρα, ζητώντας να δώσετε κάτι σε  τρόφιμα, φάρμακα  και είδη πρώτης ανάγκης για συνανθρώπους μας που τα χρειάζονται στο πλαίσιο προγράμματος υποστήριξης αστέγων της ΜΚΟ «Κλίμακα».  Η ενέργεια υποστηρίζεται επικοινωνιακά από το POST4LIFE.  Συνεπώς,  στο δίλλημα εκείνης της ημέρας  «Προεδρικό ή Άλικο;», η επιλογή φαντάζομαι πως είναι αυτονόητη! Τουλάχιστον,  για «αντισυστημικούς» χαρακτήρες…

 

Αν θες να αλλάξεις τον κόσμο σου, πρέπει να αλλάξεις το μυαλό σου!

cropped-change-your-mind«Αυτό δεν γίνεται». Είναι μια από τις πλέον δημοφιλείς νεοελληνικές εκφράσεις, την οποία μπορεί κανείς να ακούσει από το στόμα των πιο ετερόκλητων ανθρώπων κάτω από τις πλέον διαφορετικές μεταξύ τους συνθήκες. Ωστόσο, ο κοινός παρονομαστής είναι μια καλλιεργημένη επί δεκαετίες τάση συντηρητισμού και φυγόπονης διάθεσης. Διότι για να γίνει κάτι, οσοδήποτε μικρό ή μεγάλο, απαιτείται πάντα ένα όραμα, ένα σχέδιο, μια προσπάθεια που να διακρίνεται για τη συνέπειά της και τη συνέχειά της.

Αντίθετα, με την επίκληση του «αυτό δεν γίνεται» όλα μένουν σε αδράνεια και από κει και πέρα η πεπατημένη να είναι καλά. Στα 70’s αλά ελληνικά, άνοιγε ένας ψιλικατζίδικο κι άνοιγαν δίπλα άλλα δέκα. Στα 80’s ζήσαμε την «επιδημία» των βίντεο κλαμπ που άνοιγαν το ένα δίπλα στο άλλο. Στα 90’s έκαναν θραύση τα σοφιστικέ καφέ και οι χρηματιστηριακές. Σήμερα, ανοίγουν φούρνοι….

Με απλά λόγια, με το να μην γίνεται το ένα, να μην γίνεται το άλλο, καταφέραμε στο τέλος να μην γίνεται τίποτα. Δεν είναι αφορισμός, είναι διαπίστωση και βίωμα μιας καθημερινότητας, η οποία μισεί το καινούργιο και το καινοτόμο και λατρεύει το ανέξοδο copy paste.

Στη νεολαιίστικη εξέγερση του Μάη του 68 στη Γαλλία, το πιο δημοφιλές σύνθημα έλεγε: «Είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το αδύνατο». Στην Ελλάδα ο ρεαλισμός εκφράστηκε κάπως διαφορετικά. «Είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε μια καρέκλα». Για αυτή τη νοοτροπία δεν φταίει ούτε η τουρκοκρατία, ούτε η Μικρασιατική καταστροφή, ούτε η κατοχή κι ο εμφύλιος. Συνήθως η αναφορά σε αυτά τα ιστορικά δράματα γίνεται για να λειτουργεί ο μηχανισμός της «θυματοποίησης» και να αποενοχοποιούμαστε μέσα από μια λογική «έλα μωρέ τι να σου κάνει η Ψωροκώσταινα….».

Προσωπικά πιστεύω πως το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως αυτή η κοινωνία δεν έτυχε ποτέ μιας εμπνευσμένης κι αληθινά προοδευτικής – δηλαδή στραμμένης προς το μέλλον – ηγεσίας. Και δεν αναφέρομαι μόνον στην πολιτική ηγεσία. Το ίδιο ισχύει και για την πνευματική ηγεσία. Και για την ακαδημαϊκή. Και για την επιχειρηματική. Όταν έχουν μοιραστεί εκατοντάδες διδακτορικά με διατριβές λογοκλοπής κι όταν “πετυχημένο” business plan ήταν η διαδρομή “τράπεζα – δάνειο – offshore”, ποια δημιουργική σκέψη και ποια καινοτομία μπορούμε να περιμένουμε;

Το μέλλον όμως δεν το διαμορφώνουν οι συνταγές του παρελθόντος. Αν ήταν έτσι θα ζούσαμε ακόμη με προβιές στα σπήλαια. Παραθέτω μερικά παραδείγματα όπως καταγράφονται στο βιβλίο των Yoram (Jerry) Wind, Colin Crook, και Robert Gunter, «The Power of Impossible Thinking» :

– Μέχρι το 1954, το να τρέξει κανείς την απόσταση του ενός μιλίου κάτω από τέσσερα λεπτά ήταν αδιανόητο και πέρα από τις ανθρώπινες δυνατότητες. Εκείνη τη χρονιά, ο Roger Bannister έσπασε αυτό το φράγμα σε αγώνες στην Οξφόρδη.

– Το iTunes της Apple άλλαξε την προσέγγιση της μουσικής βιομηχανίας, δίνοντας στους χρήστες τη δυνατότητα να «κατεβάζουν» τραγούδια από το Διαδίκτυο έναντι 99 σεντ το τραγούδι και στη συνέχεια να γράφουν τα δικά τους CD!

– Αντί να αντιγράψει το αμερόληπτο στυλ του ρεπόρτερ, η Oprah στάθηκε μπροστά στο ακροατήριό της σαν φίλη, εκθέτοντας και τα δικά της προσωπικά βιώματα. Με τη δύναμη της προσωπικότητάς της έκανε την τηλεόραση περισσότερο προσωπική, ξεκινώντας μία μακρά θητεία ως «βασίλισσα των talk show».

– Όταν ο Howard Schultz βρέθηκε το 1981 στη Starbucks, η αγορά του καφέ βρισκόταν σε παρακμή. Ήταν ένας κλάδος με σκληρό ανταγωνισμό τιμών. Η τοπική οικονομία στο Σιάτλ δοκιμαζόταν από τις απολύσεις της Boeing, του μεγαλύτερου εργοδότη της πόλης. Έδειχνε να είναι το χειρότερο μέρος και η περισσότερο ακατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσει κανείς μία υγιή επιχείρηση καφέ. Όμως ο Schultz είδε κάτι διαφορετικό: την ευκαιρία να δημιουργήσει στις ΗΠΑ μία αλυσίδα καταστημάτων με ευρωπαϊκό στυλ. Ήταν τόσο επαναστατική ιδέα ώστε οι ίδιοι οι συνεταίροι του δεν την αποδέχθηκαν, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση η οποία στη συνέχεια εξαγόρασε την Starbucks και το όνομά της.

Η λίστα των παραδειγμάτων είναι μεγάλη. Το νόημα όμως είναι σαφές. Ενίοτε, ο μόνος ρεαλισμός είναι να διεκδικήσεις το αδύνατο. Στη σημερινή Ελλάδα, ισχύει πολύ περισσότερο για τη νέα γενιά, η οποία αν θέλει να έχει μέλλον, θα πρέπει να το δημιουργήσει η ίδια, διότι δεν έχει να περιμένει τίποτα κι από κανέναν. Και πρέπει να το κάνει με ένα τρόπο που να μην έχει απολύτως καμία σχέση με ό,τι «κληρονόμησε».

Ο Andy Grove, ο οποίος έκανε αυτοκρατορία την Intel, επαναπροσδιόρισε την εταιρεία πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας της. Το έκανε με βάση αυτό που ονόμασε «στρατηγικά σημεία καμπής», τα σημεία δηλαδή που ήταν απαραίτητη μία νέα στρατηγική και ένα νέο μοντέλο σκέψης και δράσης. Μάλιστα, παρομοίαζε τις «στρατηγικές καμπές» σαν ένα «νοητικό χάρτη ενός Νέου Κόσμου,» του οποίου οι περιοχές μπορεί να είναι άγνωστες αλλά η ανάγκη για αλλαγή του τρόπου σκέψης είναι συνειδητοποιημένη.

Η νέα γενιά στην Ελλάδα πρέπει να κάνει αυτόν τον νοητικό χάρτη του μέλλοντός της. Αλλά για να το κάνει πρέπει να ανακαλύψει και να βιώσει την αξία του να είναι κανείς game changer, έχοντας ως μόττο ζωής όχι το «αυτά δεν γίνονται» αλλά κάτι πολύ πολύ πολύ διαφορετικό: Αν θες να αλλάξεις τον κόσμο σου, πρέπει να αλλάξεις το μυαλό σου.