Αλέξης Τσίπρας: απόδραση από την κυβέρνηση ή από την ευρωζώνη;

arena_phot«Ρεπορτάζ των Times και του BBC, το οποίο η κυβέρνηση Μέι δεν κατόρθωσε να αντικρούσει, αναφέρει ότι δεν υπήρχε και συνεχίζει να μην υπάρχει σχέδιο υλοποίησης του Brexit στη βρετανική κυβέρνηση. Η Ελλάδα δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια. Επειδή όλα είναι πιθανά κι επειδή αυτά που έγιναν φέτος φάνταζαν απίθανα πέρυσι, είναι καλό η χώρα να έχει στο συρτάρι λεπτομερές σχέδιο, σε περίπτωση π.χ. νομισματικής αναταραχής».

Αυτά -μεταξύ άλλων- έγραψε μέσα στη βδομάδα στην «Αυγή» ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κυρίτσης. Δεκαπέντε μέρες νωρίτερα, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου δήλωνε στον Αθήνα 9.84 ότι στην Ευρώπη έρχονται θύελλες και γι’ αυτό η Ελλάδα χρειάζεται Plan B. Στο πλαίσιο αυτό, αποφαινόταν πως αν μια μεγάλη ευρωπαϊκή κρίση ξεκινήσει από την Ιταλία, «θα πρέπει να κρυφτούμε πίσω από μια μεγάλη χώρα, όπως η Ιταλία, και να φύγουμε μαζί, διότι αν φύγουμε μόνοι μας, θα βρεθούμε και πάλι στο μάτι του κυκλώνα».

Θα μπορούσε ασφαλώς να υποθέσει κανείς πως αυτοί οι τόνοι δεν είναι παρά μια συνήθη επικοινωνιακή «ποζεριά» από εκπροσώπους του κυβερνώντος κόμματος  και πως η «δραματοποίηση» είναι αναπόφευκτη όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Ωστόσο έχει σημασία το γεγονός πως ο συνήθως «ψύχραιμος»  υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος απεφάνθη στην ομιλία του στο Ελληνο-Αμερικανικό Επιμελητήριο πως «Η κατάσταση είναι τόσο κρίσιμη, όσο ήταν και το καλοκαίρι του ‘15».

Τι τρέχει λοιπόν;

Από τον Σεπτέμβρη του 15 και μετά, το κυβερνητικό αφήγημα πέρασε από το «σκίσιμο των μνημονίων» στην «ελάφρυνση του χρέους». Παρά τη στήριξη του ελληνικού αιτήματος από τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ, οι Ευρωπαίοι «κάνουν τους Γερμανούς». Προφανώς δεν είναι λίγο το γεγονός πως ακόμη και ο αντιπαθής κ. Ντάισενμπλουμ έχει αποδεχθεί την ανάγκη να γίνει κάτι με το ελληνικό χρέος, παρ’ όλα αυτά στην Ευρώπη γίνεται αυτό που θέλει ο Σόιμπλε. Οπότε κάθε συζήτηση έχει μετατεθεί για μετά τον «εκλογικό κύκλο» σε Γαλλία και Γερμανία.

Κατά συνέπεια η ελληνική κυβέρνηση καλείται να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση του προγράμματος χωρίς να έχει πάρει το παραμικρό σε σχέση με το βασικό αφήγημά της. Καλείται δε, εξαιτίας των γνωστών διαφωνιών ΔΝΤ – Ε.Ε, να νομοθετήσει από τώρα νέα μέτρα ύψους 4,2 δισ. ευρώ για μετά το 2018 ή τουλάχιστον την πολιτική συμφωνία για ένα τέτοιο πακέτο παρεμβάσεων. Το ζήτημα μπαίνει στο τραπέζι από το ΔΝΤ, με την Αθήνα να αρνείται και να αφήνει ανοικτό ακόμα και το ενδεχόμενο και πολιτικών εξελίξεων εάν οι δανειστές της χώρας επιμείνουν. «Καμία κυβέρνηση δεν θα δεχόταν τέτοιο πακέτο» σύμφωνα με κυβερνητικό παράγοντα, σύμφωνα με τον οποίο «θα ήταν αντιδημοκρατικό να συμφωνηθούν από τώρα νέα μέτρα για το 2019, δεδομένου ότι πρόκειται για έτος εκλογών και δεν μπορεί να δεσμεύσει η σημερινή κυβέρνηση την επόμενη.».

Μήπως, λοιπόν, γίνεται ρεαλιστικό το σενάριο της «μεγάλης απόδρασης» από την κυβερνητική εξουσία του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησης;

Κάθε φορά που επανέρχεται αυτό το σενάριο, ως αιτία προβάλλεται ότι τα μέτρα ξεπερνούν τα όρια αντοχής της κυβέρνησης. Όμως το μέγεθος «όρια αντοχής» είναι σχετικό και μεταβαλλόμενο.

Το κυβερνών κόμμα έχει ήδη απωλέσει μεγάλο μέρος της επιρροής του και είναι σε διαδικασία ραγδαίας «πασοκοποίησης», δηλαδή ραγδαίας απώλειας δημοσκοπικών ποσοστών που θυμίζουν την πολιτική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ από τα υψηλά του 44% του 2009 στα χαμηλά κάτω από 10% την τελευταία διετία. Το δεδομένο αυτό υπάρχει ανεξάρτητα από τη νέα αξιολόγηση. Ακόμη και αν αφαιρέσει όλους τους άλλους παράγοντες και κρίνει αποκλειστικά με το κριτήριο των δημοσκοπικών επιδόσεων, ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι αν πάει τώρα σε εκλογές για να φορτώσει το 4ο μνημόνιο στον Κ. Μητσοτάκη, θα καταγράψει και εκλογική κατάρρευση και πολιτική φυγομαχία ταυτόχρονα. Ο ίδιος θα έχει τελειώσει πολιτικά, ο δε ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από το σκορ που θα κάνει στις εκλογές, θα έχει μεσοπρόθεσμα την τύχη όχι του ΠΑΣΟΚ αλλά ακόμη χειρότερα της ΔΗΜΑΡ.

Ο Αλέξης Τσίπρας διαχειρίζεται ένα και μόνο πολιτικό κεφάλαιο: την έξοδο από το τούνελ. Αφού η αριστερή κυβέρνησή του υποχρεώθηκε κατά τη δική της αφήγηση να υπογράψει μνημόνια και μέτρα που δεν πιστεύει για να αποφευχθούν τα χειρότερα, μόνο μία νομιμοποίηση μπορεί να διεκδικήσει: ότι «στο τέλος της μέρας» αυτό θα οδηγήσει τουλάχιστον σε κάποιου είδους έξοδο από το τούνελ. Παρόλο λοιπόν που, έχοντας εισέλθει σε ταραχώδεις καιρούς, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει οποιαδήποτε εξέλιξη, οι συντριπτικά μεγαλύτερες πιθανότητες είναι το «Ναι σε όλα» στις απαιτήσεις των δανειστών. Με την ελπίδα ότι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, η εκκίνηση της συζήτησης για τα μεσοπρόθεσμα, η είσοδος των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και η -έστω και ασθενική- έξοδος από τον κύκλο της ύφεσης από το 2017, θα αλλάξουν το κλίμα και θα «υποστηρίξουν» την αφήγηση ότι οι θυσίες πιάνουν τόπο.

Εναλλακτικά, αν ενσκήψει μείζων ευρωπαϊκή αναταραχή, πιθανότατα θα ανέβει στη σκηνή ένα άλλο έργο: Η απόδραση όχι του ΣΥΡΙΖΑ από την κυβέρνηση αλλά της Ελλάδας από την Ευρωζώνη! Αλλά αυτό το σενάριο ισοδυναμεί με ένα γενναίο πολιτικό restart για όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Αν τέτοιες εξελίξεις προκληθούν με ευθύνη άλλων, τότε θα έχει πιθανότατα και ο Αλέξης Τσίπρας μια δεύτερη ευκαιρία: είτε να αποδειχτεί καλός μάνατζερ μιας τέτοιας «απόδρασης»,  είτε να κρυφτεί αξιοπρεπώς πίσω από μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας…

 

Ο Χερ Σόιμπλε, η «πέμπτη φάλαγγα» και το… Grexident!

bigschaeuble-plakat-1984Τα τελευταία εικοσιτετράωρα κάνει το γύρο του κόσμου ένας ύπουλος νεολογισμός: «Grexident». Δηλαδή έξοδος από το ευρώ εξαιτίας ενός δήθεν… ατυχήματος. Ποιος προσχεδιάζει το «ατύχημα» και γιατί; Ο Χερ Σόιμπλε με χθεσινοβραδινές δηλώσεις του στο αυστριακό δίκτυο ORF δεν άφησε την παραμικρή αμφιβολία πως πρόκειται για τον εμπνευστή και τον σκηνοθέτη της απειλής του Grexident. Όχι Grexit,  εφόσον δεν υπάρχει θεσμικός  τρόπος αυτό να γίνει αλλά κι αν γινόταν θα υποχρέωνε τη Γερμανία να δώσει εξηγήσεις για ό,τι θα συνέβαινε μετά, αλλά Grexident που θα μεταφέρει όλη την ευθύνη στην… άμυαλη κι απρόσεχτη  ελληνική πλευρά. Είναι σαφές πως η Ελλάδα έχει εξοργίσει τον Χερ Σόιμπλε κι αναζητεί φόρμουλα για να απαλλαγεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το ενοχλητικό εμπόδιο που βρέθηκε στο δρόμο του μετά τις 25 Ιανουαρίου.

Ας δούμε πιο αναλυτικά τη «μεγάλη εικόνα». Ο κόσμος έγινε ξαφνικά πολύ μικρός σε ότι αφορά τις μεταφορές, το εμπόριο και τις επικοινωνίες αλλά ταυτόχρονα και πολύ μεγάλος σε ότι αφορά το αίσθημα της συμμετοχής του πολίτη στις υποθέσεις που αφορούν τη ζωή του. Ο όρος «πολίτες του κόσμου» είναι στην πραγματικότητα μια ψευδαισθησιακή επινόηση. Δεν μπορούμε να είμαστε πολίτες του κόσμου γιατί δεν έχει αυτός ο κόσμος πολιτικές δομές στις οποίες μπορούμε να συμμετάσχουμε και να επηρεάσουμε. Για να είμαστε πολίτες χρειαζόμαστε μια πολιτική κοινότητα και προς το παρόν είναι μόνο αυτή που έχουμε ζήσει ως πατρίδα και η οποία περικλείεται από εθνικά σύνορα.

Το πολιτικό αίσθημα που γεννιέται από την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη δημόσια ζωή μπορεί να το εξασφαλίσει μόνο η πατρίδα,  ως δημοκρατικά οργανωμένη κοινότητα. Κι εδώ ακριβώς έγκειται το μεγάλο πρόβλημα της σημερινής Ευρώπης. Συνειδητοποιούμε πως στο πλαίσιό της,  η δημοκρατία γίνεται όλο και περισσότερο ένα κενό τελετουργικό, που στερείται τη δυνατότητα να παρέχει αληθινές εναλλακτικές λύσεις και αληθινές επιλογές. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι αντί να είναι σε θέση να αποφασίσει μεταξύ πραγματικών εναλλακτικών λύσεων, είναι μόνο σε θέση να εκλέξει τα πρόσωπα και τα ονόματα εκείνων που θα επιβάλουν προσυσκευασμένες και αναπόφευκτες αποφάσεις επάνω του. H ευρωπαϊκή ιστορία αρχίζει να μοιάζει ολοένα και περισσότερο με μια αλυσίδα μη αναστρέψιμων αυτοματισμών που υπαγορεύονται από μια μονοδιάστατη σκέψη, εν προκειμένω του Χερ Σόιμπλε.

Η μονοδιάστατη σκέψη έχει το χαρακτήρα της καταστροφής του νεωτερικού ανθρωπισμού την ίδια στιγμή που αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία ως περιττό βαρίδι στα πόδια της οικονομικής αποτελεσματικότητας. Εξού και οι αήθεις βολές περί «μονομερούς ενέργειας» έναντι της προσπάθειας της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει κάποια πρώτα μέτρα για την ανακούφιση της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα.

Το μήνυμα που εκπέμπει το «πεφωτισμένο» Διευθυντήριο της Ε.Ε είναι σαφές. Ψηφίστε ό,τι θέλετε για να ζήσετε μια χαζοχαρούμενη «δημοκρατική προσομοίωση» αλλά «το πρόγραμμα είναι πρόγραμμα». Και όχι μόνο αυτό, αλλά το «πρόγραμμα» είναι αλάνθαστο ακόμη κι αν η πραγματικότητα το διαψεύδει. Έτσι λειτουργεί διαχρονικά ο «πεφωτισμένος» ολοκληρωτισμός, όποιον πολιτικο-ιδεολογικό μανδύα κι αν χρησιμοποιεί. Αν το «πρόγραμμα» διαφωνεί με την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!

Είναι ο λόγος άλλωστε για τον οποίο ο Βαρουφάκης καθυβρίστηκε σαν «ανόητα αφελής» από τον Χερ Σόιμπλε, όταν τόλμησε να μιλήσει περί δημοψηφίσματος, περί της δυνατότητας δηλαδή ενός λαού να είναι κύριος της μοίρας του κι αυτεξούσιος  στο σπίτι του.  Με αντίστοιχο εξευτελιστικό τρόπο είχε αντιμετωπιστεί στο  πρόσφατο παρελθόν και ο Γιώργος Παπανδρέου σαν «ψυχάκιας» και «τρελός», με αποτέλεσμα να ανατραπεί ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας, με τη συνδρομή ασφαλώς της «πέμπτης φάλαγγας» που δρα ανοιχτά στο εσωτερικό της χώρας, σε αγαστή συνεργασία με το «πεφωτισμένο» Διευθυντήριο.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας,  σήκωσε το «γάντι»  της ιταμής πρόκλησης κι αντί να παραδώσει επί πίνακι το κεφάλι του Βαρουφάκη, όπως απαίτησε επί της ουσίας ο Χερ Σόιμπλε, κατέστησε σαφές από το βήμα του κοινοβουλίου πως η Ελλάδα διαθέτει πλέον την ισχυρή βούληση να διεκδικήσει τις γερμανικές οφειλές, από την περίοδο της ναζιστικής κατοχής. Χτύπησε τον Σόιμπλε εκεί που πραγματικά πονάει.

«Ποτάμια» και πάλι τα δάκρυα της «πέμπτης φάλαγγας». Οι «Τζήμεροι» και οι «Μπάμπηδες» ολημερίς κι ολονυχτίς να οδύρονται «για το κακό που μας βρήκε». Θλιβεροί κι αστείοι, ταυτόχρονα. Είναι παραδομένοι εθελουσίως στη χλεύη της Ιστορίας, στις ίδιες μαύρες σελίδες με εκείνο το εμετικό δημοσίευμα της «Βραδυνής» στις 2.6.1941 όπου έγραφε επί λέξει: « Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τα φρένας, αυτοί που υπεξαίρεσαν εν ώρα νυκτός την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζε επί της Ακροπόλεως… και είναι βέβαιον ότι, αν οι δράσται του εγκλήματος περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας».

Αυτό που θα μείνει, είναι η ιστορική ομιλία του Τσίπρα. Στην οποία, όχι τυχαία, ο Έλληνας πρωθυπουργός επέλεξε να αναφερθεί στη γνωστή ρήση από την  επί του Όρους ομιλία του Ιησού Χριστού: «Βλέπουν την ακίδα στο μάτι του αδελφού τους, αλλά όχι το δοκάρι στο δικό τους»,  καταγγέλλοντας τον φαρισαϊσμό του «πεφωτισμένου» Διευθυντηρίου που αναζητεί αποδιοπομπαίους τράγους και εξιλαστήρια θύματα για να «σταυρώσει»,  ώστε να νομιμοποιήσει  το καθεστώς δημοκρατικής αποστέρησης που έχει επιβάλλει στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Όμως η φλόγα της δημοκρατικής αξιοπρέπειας πρόλαβε κι άναψε. Μπορεί να τρεμοπαίζει αλλά ακόμα κι έτσι,  σκορπά ήδη τον πανικό. Φέρνει το πρώτο αμυδρό φως μέσα στο σκοτάδι, αποκαλύπτοντας τον τυχοδιωκτικό σχεδιασμό του Δ Ράιχ πάνω στους λαούς της Ευρώπης. Σχεδιασμός που αφορά στο τέλος της ανθρώπινης ελευθερίας, και επομένως του ίδιου του ανθρώπου, στο μέτρο που ο άνθρωπος είναι αυτή η ελευθερία που τα συμφέροντα και οι πολιτικές του Χερ Σόιμπλε επιδιώκουν να ακυρώσουν.

Θα σβήσει; Η Ιστορία θα το δείξει. Αλλά έχει πάντα σημασία με ποια πλευρά έχεις επιλέξει να είσαι.

ΥΓ1: Οι κρίσιμες  ώρες  δεν σηκώνουν  πολλά λόγια. Για να αντέξει  η Ελληνική Δημοκρατία στις επιθέσεις του οικονομικού ολοκληρωτισμού και της δομικής ανηθικότητας που κυριαρχούν στην Ε.Ε με ευθύνη της γερμανικής ηγεσίας, θα πρέπει να έχει υπό κεντρικό συντονισμό οργανωμένες και ολοκληρωμένες δομές  Εθνικής Αλληλεγγύης,  ώστε – αν ο μη γένοιτο χρειαστεί – να μη «λυγίσει» ο λαός, χτυπώντας στους δρόμους  άδειες κατσαρόλες…

ΥΓ2: Η κεντροδεξιά κυβέρνηση της Ισλανδίας απέσυρε το αίτημα της χώρας για ένταξη στην Ε.Ε. Τα μάτια των λαών άρχισαν να βλέπουν.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Grexit? Την προσοχή σας, παρακαλώ!

new_deal_01Ο Τσίπρας απειλεί να είναι για την Ευρωζώνη, αυτό που στα χρηματιστήρια αποκαλούμε «διόρθωση». Έχει τη μυτερή καρφίτσα για να σκάσει τη «φούσκα» του ευρώ, οπωσδήποτε αναντίστοιχης της πραγματικής ανταγωνιστικότητας της Γηραιάς Ηπείρου. Έχει συζητηθεί ελάχιστα, αλλά αποτελεί τον πυρήνα της ευρωπαϊκής κρίσης: Η Ε.Ε απέτυχε  παταγωδώς στο στόχο που έθεσε η Στρατηγική της Λισαβόνας,  να γίνει δηλαδή η ανταγωνιστικότερη οικονομία του κόσμου με αιχμή την καινοτομία. Και τι έγινε στην πραγματικότητα; H Siemens μοίραζε μίζες ανά τον κόσμο. Σπουδαία καινοτομία!

Γι αυτή την εκκωφαντική  αποτυχία,  άραγε ποιος φταίει; Δεν συζητήθηκε ποτέ το θέμα στην… δημοκρατική Ευρώπη. Η Ελλάδα μήπως; Ποιος/ποιοι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά που υποσχέθηκαν στους ευρωπαϊκούς λαούς;  Ποιος /ποιοι τους άφησαν να πιστεύουν πως οι «ουρανοί έχουν ανοίξει» και βρέχει ευρώ; Και για ποιο λόγο;

Οι απαντήσεις είναι προφανείς. Η Ευρώπη κινήθηκε γύρω από τον γαλλο-γερμανικό άξονα κι απέτυχε να γίνει αυτό που υποσχέθηκε στους λαούς της.  Ή για την ακρίβεια,  απέτυχε η Γαλλία. Η Γερμανία κέρδισε τη Γαλλία. Κι επειδή ως γνωστόν,  η Μεταπολίτευση στηρίχθηκε πάνω στο «Ελλάδα – Γαλλία – Συμμαχία», υφιστάμεθα τις συνέπειες αυτής της ήττας. Οι μποέμ εποχές παρήλθαν… Για όλους; Όχι βέβαια. Διότι οι Γερμανοί μπορεί να μην υπήρξαν ποτέ συμπονετικοί με τους άλλους, όμως για τον εαυτό τους θέλουν «πάντα το καλύτερο».

Σίγουρα  δεν βρισκόμαστε σε έναν «κόσμο ηθικό, αγγελικά πλασμένο» και πρέπει να αναγνωρίσουμε μια νέα πραγματικότητα. Όλοι είμαστε links ενός παγκόσμιου υπερ-δικτύου. Την ώρα που αναδύονται νέοι δυναμικοί παγκόσμιοι «Παίχτες» όπως η Κίνα και η Ινδία, η Ευρώπη έχει γεράσει. Έχει παραιτηθεί.  Κρατάει πεισματικά όμως το δικαίωμα να έχει «καλά γεράματα» και να μην την πετάξουν σε κανένα «γηροκομείο απόρων». Θεμιτό. Αλλά αυτό ακριβώς επιθυμούμε και εμείς, ως Έλληνες. Αν οι Ευρωπαίοι  είναι μια φορά κουρασμένοι, εμείς είμαστε δέκα. Κι αν νιώθουν μια φορά «Πρίγκιπες» αυτοί, εμείς να δείτε .. Βαραίνουν πολύ οι αιώνες!

Οπότε τρία πράγματα μπορεί να συμβούν. Ή να σκάσει ο Τσίπρας τη «φούσκα», οπότε χαιρέτα μου την Ευρώπη ή να «σκάσει» η «φούσκα» τον Τσίπρα, οπότε χαιρέτα μου την Ελλάδα… ή να κάνουμε ένα New Deal. Που να επαναβεβαιώνει στους Γερμανούς πως για να έχουνε «καλά γεράματα»,  θα πρέπει να έχουμε κι εμείς. Άλλωστε τι καλοί προτεστάντες χριστιανοί είναι, αν δεν κοιτούν και τον διπλανό τους;

Το New Deal πρέπει να αναγνωρίζει πως  η  πίτα μεγαλώνει και φουσκώνει μόνο με την αλληλοβοήθεια, το συνεργατικό ήθος, την ορθολογική συμπληρωματικότητα, την ενσυναίσθηση, το μοίρασμα. Τα λέει ο Τσίπρας  όλα αυτά, μπορεί όμως να τα πει και καλύτερα. Και ο ΓΑΠ τα λέει επίσης, όπως υποχρεούται άλλωστε ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.  Τα  λέει άλλωστε και η θεωρία των παιγνίων: Κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρι…

Αυτή η μετάβαση από τον παραδοσιακό «εγω-κεντρισμό» της νεωτερικότητας  στον «άλλο-κεντρισμό» μιας μετα-μεταμοντέρνας κατάστασης,  είναι ήδη η ψηφιακή πραγματικότητα των social media και βρίσκεται στην ατζέντα των πιο σύγχρονων αναζητήσεων του επιχειρησιακού management. H Google έγινε γίγαντας γιατί νοιάζεται για τους άλλους. Αν η Ευρώπη είχε επιτύχει στη στρατηγική της Λισαβόνας θα ζούσε ήδη με ένα άλλο ήθος στις σχέσεις μεταξύ των κρατών – μελών της. Θα είχε μάθει την αξία του “like” και του “share” και σήμερα δεν θα μιλούσαν για Grexit αλλά για το αυτονόητο στο πνεύμα της εποχής: Europe goes social!

Το πνεύμα της εποχής είναι «προσέχετε τους άλλους».  Δίνεις προσοχή, παίρνεις προσοχή. Η προσοχή είναι ο πιο πολύτιμος πόρος στην εποχή μας.  Aλλά δυστυχώς όλα αυτά είναι «terra incognita» για τον υπεραπλουστευτικό γερμανοκεντρισμό, ο οποίος  δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του.  Απόδειξη πως στην Ε.Ε το σταθερό μοτίβο διακυβέρνησης είναι η διαχείριση επαναλαμβανόμενων κρίσεων και μάλιστα με όρους πανικού και αποσπασματικότητας.

Απομένει  λοιπόν από την 26η Ιανουαρίου και μετά, είτε να αρχίσουν «τα ίδια» που θα τους βγούν όμως σε «κακό» στο τέλος, είτε  να μπουν στο «πνεύμα» και να αρχίσουν αυτοβούλως εντατικά μαθήματα… “New Deal”. Να μας δώσουν την προσοχή που πρέπει.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post