Το πρώτο κουδούνι (podcast)

Σχολείο είναι η ζωή κι ερχόμαστε όλοι αδιάβαστοι. Δεν υπάρχει «μάνιουαλ» χρήσης, ούτε γίνεται καμιά πρόβα τζενεράλε. Από τη στιγμή που χτυπάει το πρώτο κουδούνι μέχρι και που θα χτυπήσει η καμπάνα του «αντίο», αυτοσχεδιάζουμε. Συνήθως κάνουμε ότι ξέρουμε, λέμε ό, τι πήρε τ’ αφτί μας από άλλους, βάζουμε και μπόλικες δικές μας σάλτσες έτσι για να φανούμε προετοιμασμένοι, αλλά τελικά γεγονός παραμένει πως είμαστε παντελώς ανυποψίαστοι για τις ερωτήσεις που μας κάνει η ζωή. Αν και ο Μπόρχες έβλεπε το σύμπαν σαν μια αχανή και δαιδαλώδη βιβλιοθήκη, σε κανένα ράφι της δεν υπάρχει το «Μεγάλο Βιβλίο των Σωστών Απαντήσεων». Μόνο ό,τι πιστέψουμε…
Άκουσε το podcast εδώ!

Greek Summer 2020

State of Mind ή μήπως … Φτώχια, Τουρκία, Πανδημία;
Και μόνον με το ερώτημα, ξέρω πως κάποιοι θα τσινήσουν. Διότι αποφεύγουν κάθε επαφή με την πραγματικότητα και έχουν βρει την πιπίλα του «όλα καλά θα πάνε» σαν πλασέμπο δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία.
Όμως το πλασέμπο, όπως κατέδειξε και η υπόθεση του ψευτογιατρού που έφαγε λέει μέχρι και λεφτά του Κοντομηνά, δεν πιάνει πάντα.
Θετική σκέψη ναι. Αλλά θετική σκέψη δεν σημαίνει αφέλεια και ηλιθιότητα. Ενίοτε και δολιότητα, πολύ συχνά δε και ιδιοτέλεια. Το οποίο συμβαίνει κάθε φορά που μας απευθύνονται λες και μιλάνε σε πεντάχρονα. Και όλα καλά είναι, και όλα ανθηρά είναι, και μαζί θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις και ανατολές που δεν έφεξαν ακόμη.
Τόσο πλεόνασμα αγάπης και καλών προθέσεων αν ήταν πραγματικό και όχι … λογιστικό, θα ήταν επαρκές για να ζούμε σε κοινωνία αγγέλων.
Ακούστε τη συνέχεια του 2ου επεισοδίου του PointZ

Point Z #1 Ανοίξαμε…

Η ιδέα του podcast μου βγήκε αυθόρμητα. Θεωρώ πως αντανακλά την αγάπη μου για το ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο που με συντρόφευσε στην εφηβεία, το ραδιόφωνο που αποτέλεσε την αιτία για την πρώτη μου εμπειρία συλλογικής διεκδίκησης μέσα από το κίνημα της ελεύθερης ραδιοφωνίας, το ραδιόφωνο που με έβαλε στη δημοσιογραφία.
Αυτή η γοητεία των 80’s και 90’s εξηγεί νομίζω τη νοσταλγία που νιώθω το 2020 σε συνθήκες ημικαραντίνας, έχοντας επιβεβαιώσει, εν τω μεταξύ, το διάσημο απόφθεγμα πως η δημοσιογραφία σε οδηγεί παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις εγκαίρως.
Όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος, όπως ένα παιδί. Kάπως έτσι δεν το είχε πει και ο Ηράκλειτος;
Όλοι ξέρουμε πως για να εξευμενίσεις ένα παιδί, τάξε του παιχνίδι.
Αλλιώς τάξε λαμπάδα σε άγιο.
Προτίμησα το παιχνίδι.
Podcast λοιπόν. Σαν να λέμε radio on demand.
Καλή ακρόαση!