"Όχι μόνο το σύμπαν είναι πιο παράξενο απ’ ό,τι φανταζόμαστε, αλλά είναι πιο παράξενο απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε.".
Το έχω ξαναπεί και με άλλη ευκαιρία. Η πολιτική γίνεται όλο και πιο άνοστη. Όσο περισσότερο πρόκειται για διαχείριση πραγμάτων και λιγότερο για διακυβέρνηση ανθρώπων, τόσο πιο άνοστη. Στεγνή. Σαν ένα πιάτο που σερβίρεται και δεν έχει καμία απολύτως γεύση αλλά πρέπει να το φας γιατί δεν έχεις επιλογή.
Ακούστε το #espesaki 8.10.15
To ηχητικό από το #espresaki (7.10.15) μπορείτε να το ακούσετε εδώ
Ο Τζίτζι πάει καλά. Πάει τόσο καλά που μπορεί τελικά να φέρει σε δύσκολη θέση τον Μειμαράκη, οπότε – κι εδώ αρχίζουν τα εμπιστευτικά – μην αποκλείεται με κάποια διαδικαστική πρόφαση ο «sexy Βαγγέλας» να κατέβει από το τραίνο της διεκδίκησης της αρχηγίας…
Βέβαια κάποιοι λένε πως είμαστε ακόμη πολύ μακριά από ένα τέτοιο ενδεχόεμνο και πως ο Τζίτζι θα «ξεφουσκώσει» καθώς δεν είναι προετοιμασμένος για να διαχειριστεί αυτό που του συμβαίνει…
Αυτά τα νεώτερα από το κεντροδεξιό μέτωπο. Στην άλλη πλευρά, προσέξτε την ομιλία του Θεοχαρόπουλου της δημοκρατικής συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ. Βγήκε καθόλου τυχαία στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης κι έθεσε θέμα εκλογικού νόμου. Να καταργηθεί δηλαδή το μπόνους των 50 εδρών και να πάμε σε απλή αναλογική, τώρα που έμαθε το πολιτικό σύστημα αν όχι να συγκυβερνά, τουλάχιστον να συνεργάζεται.
Οι σκέψεις περί αλλαγής του εκλογικού νόμου υπάρχουν και στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο Τσίπρας εν προκειμένω έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι και αυτό ενδεχομένως μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά καθοριστικό για το μέλλον. Ο εκλογικός νόμος δεν έχει να κάνει απλά και μόνο με το σύστημα που θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές αλλά και με το πώς συγκροτείται το κομματικό σύστημα. Τυχόν καθιέρωση της απλής αναλογικής θα ενθάρρυνε φυγόκεντρες τάσεις που υπάρχουν, αφού και μικρά κόμματα μπορούν να βρεθούν με σοβαρό και μεγάλο ρόλο. Θα τα δούμε εν καιρώ αυτά…
Τι άλλο; Α.. ήταν πολύ συγκινητικό το άρθρο που έγραψε η πρώην βουλευτίνα του Ποταμιού Χριστίνα Ταχιάου στο Protagon. Αν δεν το διαβάσατε δεν μπορείτε να καταλάβετε τι πέρασε αυτή η γυναίκα όσο ήταν βουλευτίνα και δεν της φτάνανε τα 5, 5 χιλιάρικα της αποζημίωσης. Τα έβαλε όλα κάτω η γυναίκα αναλυτικά για να αποδείξει πως η «καταραμένη φτώχεια» χτυπάει και τους βουλευτές, οπότε αδίκως είναι δακτυλοδεικτούμενοι ως προνομιούχοι μέσα στην κρίση που βιώνει η υπόλοιπη κοινωνία.
Σου λέει η γυναίκα είχα κάρτα απεριορίστων πριν βγω βουλευτίνα, αλλά μετά πώς να μπω σε λεωφορείο; Πλήρωνε ταξί. Είχα κάρτα δωρεάν εισόδου σε κινηματογράφους και θέατρα σαν δημοσιογράφος αλλά ως βουλευτίνα έβγαζα εισιτήριο για να μην πουν… Κι από την άλλη, σύμφωνα πάντα με την εξιστόρηση των παθών της στο Protagon, ήταν λέει όλη μέρα στη Βουλή… Δεν θα πιειες 3..5 …10 καφεδες; Δεν θα φας δυο σαντουιτς γιατί ανοίγει η όρεξη όταν ψηφίζεις μνημόνια; Δεν θα κεράσεις και τίποτα για να κάνεις το pr σου με τους άλλους εθνομπαμπάδες και εθνομαμάδες; Ε… να λοιπόν… Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του… Πανί με πανί η κ. Ταχιάου… Συμπονούμε καλή μου κυρία. Συμπονούμε ειλικρινώς. Είστε ομολογουμένως σε δυσχερέστατη θέση σε σχέση με άλλους, οι οποίοι παίρνουν 450 ευρώ το μήνα, είναι από το πρωί μέχρι το βράδυ στη δουλειά αλλά δεν έχουν την υποχρέωση να κερνάνε κανέναν… Αυτό θα πει προνόμιο!
Από πού πάνε για ανάπτυξη; Όλοι αυτό ρωτάμε αλλά οι απαντήσεις που παίρνουμε θα έλεγα πως δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας πως έχουμε βρει το δρόμο…
Ακούστε περισσότερα στο #espresaki μου
https://soundcloud.com/idradiogr/espresaki-6-10
Άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο μια εθελόντρια γιατρό σε δομή αλληλεγγύης της Αττικής να λέει: «Ανησυχώ γιατί η κατάθλιψη του κόσμου έχει αρχίσει και γίνεται απάθεια και αδιαφορία. Συνηθίζει να έχει όλο και λιγότερα. Συνηθίζει να είναι άνεργος, να κάθεται στην ουρά για το συσσίτιο, να εξετάζεται στο Κοινωνικό Ιατρείο και να παίρνει τα φάρμακά του από το Κοινωνικό Φαρμακείο. Έτσι δεν θα αλλάξουνε ποτέ προς το καλύτερο τα πράγματα…».
Μετά από μερικά λεπτά άκουσα και τον Δήμαρχο της Πάτρας που έλεγε πως έχει αυξηθεί τόσο θεματικά ο αριθμός των αναξιοπαθούντων στην πόλη του ώστε σχεδιάζει να βάλει «παπάκια» για να κάνουν ντελίβερι τις μερίδες συσσιτίου σε άπορους, οι οποίοι είτε για οικονομικούς, είτε για ιατρικούς λόγους δεν έχουν τη δυνατότητα μετακίνησης από το σπίτι τους.
Μέσα σ’ ένα πεντάλεπτο ραδιοφωνικού χρόνου είχε αναδυθεί η εικόνα μιας δυστυχισμένης Ελλάδας, η οποία έχει συμβιβαστεί με τη δυστυχία της και προσπαθεί να τη διαχειριστεί, χωρίς να έχει απολύτως κανένα εναλλακτικό όραμα ζωής για το μέλλον.
Ακούγοντας τα παραπάνω, ο συνειρμός που μου δημιουργήθηκε ήταν αυτός μιας κακοποιημένης γυναίκας που βρίσκεται σε «κατ’ οίκον ομηρία» και συμβιβάζεται με αυτό που της συμβαίνει, αποδέχεται να κακοποιείται και να βασανίζεται, επειδή δεν μπορεί να δει με περισσότερη αυτοεκτίμηση τον εαυτό της, όσο υπόκειται σε συνεχή βία. Φτάνει δε σε αρκετές περιπτώσεις ως του σημείου έκφρασης συμπάθειας του θύματος προς τον θύτη.
Το δίλημμα λοιπόν έχει τεθεί κάπως έτσι: «Είτε θα υπομείνετε μέχρι τέλους με κλειστά τα μάτια το σαδομαζοχιστικό παιχνίδι του επιμελώς σχεδιασμένου να αποτύχει ευρωεκσυγχρονισμού ή βγαίνετε από το «μαντρί» με ανοιχτά τα μάτια μεν, αλλά το μόνο που θα βλέπετε γύρω σας θα είναι τζιχαντιστές. Τουλάχιστον για αρχή…».
Να, για κάτι τέτοιες περιπτώσεις είχε γράψει ο εθνικός ποιητής «Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου», ώστε να μη φθάνει κανείς σε τέτοια διλημματική καμπή. Αλλά σήμερα οφείλουμε να παραδεχθούμε πως στο άκουσμα της λέξης «Σολωμός» για μια πολύ μεγάλη μερίδα Ελλήνων το μυαλό δεν πάει στον ποιητή, πάει στα ΑΒ Βασιλόπουλος, όταν «τσάκιζε» τις πιστωτικές.
Γι αυτό και πιστεύω πως δεν μας λείπει εθνικός ηγέτης μόνον. Πρωτίστως μας έχει λείψει εθνικός ποιητής. Μας λείπει, με την ευρύτερη έννοια, μια πνευματική πρωτοπορία που θα μπορεί να οραματιστεί κάτι διαφορετικό από «το όνειρο ζω μη με ξυπνάτε» που μας άφησε ως πολιτική πυξίδα ο Σημίτης. Τίποτα όμως. Άλαλα τα χείλη, δεξιά κι αριστερά. Η χώρα πορεύεται όπως πορεύεται, με «οδικό χάρτη» Σημίτη. Και μπορεί να ονειρευτήκαμε πως «θα γίνουμε Σουηδία» αλλά το μόνο που επετεύχθη ήταν να πάσχουμε σήμερα από το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης».
ΥΓ1: Το θέατρο του σύγχρονης πολιτικής συγκροτείται πάνω στις οθόνες. Τα σύγχρονα “όπλα” της πολιτικής αντιπαράθεσης είναι πρωτίστως «θαύματα» της επικοινωνίας. Κι όποιος δεν αντέχει να είναι ένα βουβό μηδενικό στον καναπέ του, μπορεί να πάει σε ένα μεσημεριανό τοκ σοόυ να μιλήσει, αποσπώντας 30 δευτερόλεπτα προσοχής. Ή να περιμένει να ψηφίσει στην επόμενη Eurovision. Πόσο άλλη δημοκρατία πια;
ΥΓ2: Αυτό που συνήθως ξεχνάμε είναι πως το φως και η αγάπη δεν είναι ούτε αυτονόητα, ούτε δεδομένα. Χρειάζεται κανείς να πολεμήσει πολύ σκοτάδι για να τα υπερασπιστεί. Θεωρώ παρήγορο πως ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός σκεπτόμενων Ελληνίδων και Ελλήνων έχει αρχίσει να ανοίγει τα μάτια. Κάνει αυτό το «άλμα» προκειμένου να αναγνωρίσει ως μόνη εναλλακτική στον ορατό ορίζοντα, να μην παραδοθούμε στο σκοτάδι με τα μάτια κλειστά. Δηλαδή, να μην παραιτηθούμε από τη δημιουργικότητά μας, την ελεύθερη φαντασία μας, τον έμφυτο αναρχισμό μας, τα συναισθήματά μας για τους ανθρώπους που αγαπάμε, την αλληλοβοήθεια, την ενσυναίσθηση, το καλό γούστο και πάνω απ’ όλα να μην παραιτηθούμε από την προσωπική ευθύνη του καθενός μας απέναντι στα πράγματα, με πλήρη συνείδηση πως «όλα είναι κύκλος» και πως «όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι».
ΥΓ3: «Αρχή Σοφίας, Αίσθησις Μάχης». Το είπε ο Αρριανός. Και δεν το είπε μόνον για τον Ιβάν Σαββίδη.
Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post
Το σημερινό (5.10.2015) ραδιοφωνικό σχόλιο #espresaki στο iDradio, λίγο μετά τις 4 κάθε απόγευμα.
Το ηχητικό μπορείτε να το ακούσετε εδώ
Πολυθεματικό εσπρεσάκι σήμερα γιατί υπάρχει πράγμα που σαλεύει.
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Αλλού τα κακαρίσματα, αλλού γεννούν οι κότες. Για τους 53 εξέφραζαν όλοι ανησυχίες πως μπορεί να απειλήσουν την κυβερνητική πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η απειλή ωστόσο που διαγράφεται στον ορίζοντα είναι να στρίψει δια του αρραβώνα με τη ΝΔ, ο Νίκος Νικολόπουλος. «Λευκή εντολή δε θα δώσουμε. Αν πω ότι είναι δεδομένη, τότε να στείλω και μια εξουσιοδότηση και να μην πηγαίνω» είπε χαρακτηριστικά και τα σενάρια άρχισαν να φουντώνουν. Θυμίζω ότι ο Νικολόπουλος μέσα σε λίγες μέρες έφαγε δυο πόρτες. Έφαγε πόρτα στο να μπει στην κυβέρνηση, έφαγε πόρτα στο να γίνει Αντιπρόεδρος της βουλής. Σου λέει ο Νικολόπουλος είναι καλός όταν φέρνει τα ψηφαλάκια της Πάτρας και μετά «δεν σε είδα, δεν σε ξέρω, υποφέρεις κι υποφέρω…. Κάτσε να το γυρίσουμε σε τσάμικο να δούμε πως θα παίξουν τώρα τα κλαρίνα…
Είπα κλαρίνα και μου’ ρθε τώρα κάρτα φάτσα μέσα στο μυαλό, ο Τζιτζικώστας. Ρε τι κλαρινογραμπρός είναι αυτός; Είναι ένα κράμα αυτού που λέγαμε στα δημόσια σχολεία του Πειραιά της γενιάς μου, «μπουχέσα» και αλαζονικής έπαρσης πως μπορεί να φέρει τα πάνω – κάτω, επειδή πάντα γουστάρει να είναι «πρώτο τραπέζι». Αν και είμαι βέβαιος πως ακόμη κάνει μπάνιο με το παπάκι του, θέλει λέει να γυρίσει σελίδα… Να γυρίσεις αγόρι μου, γιατί να μη γυρίσεις και σύ… τόσοι και τόσοι τη γύρισαν τη δελίδα…. Απλά, πρόσεξε γιατί μετά από τόσα γυρίσματα, εσύ μπορεί να βρεις εξώφυλλο!
Οι κακές γλώσσες πάντως λένε πως ο Τζίτζι εκτός από «γαμάω Σαλονικιός» είναι και … βασιλικός. Όχι της γλάστρας. Κανονικός. Κληρονόμησε λέει αυτό το χούι από τον πατέρα Τζιτζικώστα και διατηρεί στενές και θερμές σχέσεις με την τέως βασιλική οικογένεια. Τώρα τι να σας πω; Από τη ΝΔ τα μαθαίνω αυτά. Αν δεν είναι έτσι, ας βγει ο Τζίτζι να το διαψεύσει…
Α… να μην το ξεχάσω. Ξεκινούν οι προγραμματικές. Υπό άλλες συνθήκες οι προγραμματικές για κάθε κυβέρνηση είναι ο πολιτικός μπούσουλας που θα ακολουθήσει κατά το χρόνο της διακυβέρνησης. Υπό αυτές τις συνθήκες για τη σημερινή κυβέρνηση είναι η ευκαιρία της να μας πει αν έχουμε να περιμένουμε τίποτα ή αν θα πρέπει να πάρουμε τα βουνά…. Ή τα διαβατήρια. Ό,τι τέλος πάντως έρχεται πιο εύκολο στον καθένα.
Και με αυτό που λέω εννοώ να περιμένουμε τίποτα πέραν των ήδη προβλεπομένων στο μνημόνιο. Εννοώ μήπως κουνηθεί και ξεκολλήσει κάτι. Εννοώ μήπως και κατεβάσουμε μερικές καλές ιδέες για το πώς θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, να ξαναγίνουμε δημιουργικοί και παραγωγικοί, να βάλουμε μπροστά κάνα έργο, να δουλέψει κόσμος, να κινηθεί λίγο χρήμα… Διότι με το να τρώμε απλά τις σάρκες μας και να αναδιανέμουμε τη φτώχεια, δεν κάνουμε τίποτα. Αυτή η εξίσωση Σοσιαλισμός = Μνημόνια + γεμιστά, δεν μας πάει μακριά…
Είμαι καλοπροαίρετος όμως και θα περιμένω υπομονετικά να ακούσω τι θα πει ο πρωθυπουργός. Διότι μπορεί και να βγάζω γκρίνια τώρα με προκαταβολικά συμπεράσματα.
Διότι αν δεν ακούσω κάτι καινούργιο από τον πρωθυπουργό από πού να περιμένω να το ακούσω; Από τη ΝΔ που όλοι έτρεχαν για τις υπογραφές ή από το Ποτάμι…
Α.. και το ζουμερό κερασάκι για το τέλος, μιας και είπε «Ποτάμι». Δεν ξέρω αν έπεσε στην αντίληψή σας, ο τρόπος με τον οποίο η Κατερίνα Μάρκου βουλευτίνα του Ποταμιού, έκοψε την ανάσα στον αντρικό πληθυσμό της βουλής. Κλασσικός και δοκιμασμένος. Με επιχειρήματα. Αβυσσαλέο ντεκολτέ σε κόκκινο φουστάνι. Πάντα πιάνει…
ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ 