ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε ένας βασιλιάς , ο οποίος κάθε πρωί πήγαινε στην αίθουσα ακροάσεων του παλατιού κι άκουγε με προσοχή και συγκατάβαση τα προβλήματα των υπηκόων του. Οι περισσότεροι από αυτούς του πρόσφεραν κι ένα δώρο, ανάλογα με τις δυνατότητές τους.  Πίσω από το θρόνο στεκόταν ο θησαυροφύλακας στον οποίο ο βασιλιάς παρέδιδε το δώρο που του προσφερόταν κι αυτός το μετέφερε στο θησαυροφυλάκιο.

Κάθε πρωί περνούσε μπροστά από τον βασιλιά κι ένας ταπεινός άνθρωπος, ο οποίος όμως δεν ζητούσε τίποτα και μόνο πρόσφερε στον βασιλιά ως δώρο ένα μήλο. Ο βασιλιάς αδιάφορος για ένα τόσο ευτελές δώρο το παρέδιδε στον θησαυροφύλακα κι αυτός περιφρονητικά το πετούσε μέσα από έναν φεγγίτη στο υπόγειο.

Ο ταπεινός ανθρωπάκος έκανε αυτή τη δουλειά κάθε μέρα και για πολλά χρόνια, χωρίς να του δώσει κανένας σημασία. Ένα πρωινό εμφανίστηκε  ξαφνικά στην αίθουσα των ακροάσεων ένας πίθηκος που είχε καταφέρει  να  ξεφύγει από τους υπηρέτες του παλατιού. Ήταν η στιγμή  που ο ταπεινός άνθρωπος μόλις είχε δώσει ένα ακόμη μήλο στο βασιλιά κι εξαφανιζόταν μέσα στο πλήθος όπως έκανε κάθε μέρα. προτού ο βασιλιάς προλάβει να δώσει το μήλο στον θησαυροφύλακα, όρμησε και το άρπαξε ο πίθηκος. Το δαγκώνει για να το φάει , όμως τα δόντια του προσέκρουσαν πάνω σε κάτι σκληρό. Το αντιλαμβάνεται ο βασιλιάς, παίρνει το δαγκωμένο μήλο από το στόμα του πίθηκου, το ανοίγει στα δυο και τι να δει… στο κέντρο του μήλου υπήρχε ένα πελώριο διαμάντι!

Ρωτάει αμέσως τον θησαυροφύλακα που έβαζε τα μήλα που έφερνε όλα αυτά τα χρόνια ο ταπεινός άνθρωπος κι εκείνος απαντά πως τα έριχνε στο υπόγειο. Τρέχουν και οι δυο προς τα κει και βρίσκονται μπροστά σε ένα απίστευτο θέαμα. Ένας αστραφτερός σωρός από διαμάντια ανάμεσα σε σαπισμένα μήλα…

Αυτό το σοφό ινδικό παραμύθι μας λέει πως κάθε μέρα της ζωής μας έρχεται ταπεινή και χωρίς να μας ζητήσει τίποτα. Μας προσφέρει σιωπηλά το δώρο της που εμείς με τα «βασιλικά» κριτήριά μας το θεωρούμε ευτελές κι αδιαφορούμε περιφρονητικά. Διακοσμούμε το «παλάτι» της ύπαρξής μας με τεχνήματα την ώρα που θησαυρός των απλών φυσικών πραγμάτων που μας προσφέρει κάθε μέρα της ζωής μας σαπίζει στα υπόγεια της ψυχής μας. Κι αυτό μπορεί να κρατήσει για πάρα πολλά χρόνια και  μόνο ίσως ένα τυχαίο περιστατικό θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην ανακάλυψη αυτού του αυτογνωσιακού θησαυρού.

Οι μετρημένες μέρες της ζωής μας είναι διαμάντια.

Ας μη μας διαφεύγει η τεράστια αξία τους και η μοναδική λάμψη τους.

Τα ελληνικά μήντια είχαν πάντα ευαίσθητες κεραίες για την προσαρμογή τους στο πολιτικό περιβάλλον, ως όρο επιβίωσης. Το λες και επικοινωνιακό δαρβινισμό. Συνεπώς ο μεν Μπογδάνος καλά έκανε και συνέχιζε να είναι αυτό που ξέρει να είναι αφού δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο πλέον, ο δε ΣΚΑΙ μετέδωσε εμμέσως πλην σαφώς ως πρώτη κεντρική είδηση πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κυβερνητικό μέλλον ακόμη κι ως το 2019. Διότι αν έπεφτε από «λεπτό σε λεπτό» σύμφωνα με τους «αστικούς μύθους», ο Μπογδάνος θα έκανε κανονικά την εκπομπή του σήμερα!

Αγαπώ την Αμερική. Γι αυτό και δεν έχω πάει ποτέ. Έχω συνειδητοποιήσει πως αγαπώ τον μύθο της και προτιμώ να μένω πιστός  σε αυτή την εξιδανίκευση,  παρά να προσγειωθώ στο σκληρό έδαφος της πραγματικότητάς της. Θα με απογοήτευε όπως συμβαίνει με τους έρωτες, των οποίων το καλύτερο κομμάτι είναι η αναμονή τους.  Από τη στιγμή που συμβαίνουν, φθείρονται.

Αγαπώ το ελεύθερο πνεύμα της. Αυτό που ενσάρκωσε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας λέγοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας:

«Δεχόμαστε τις εξής αλήθειες ως αυταπόδεικτες, πως όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, και προικίζονται από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα απαραβίαστα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη Ζωή, το δικαίωμα στην Ελευθερία, και το δικαίωμα στην επιδίωξη της Ευτυχίας.

Πως για να εξασφαλιστούν αυτά τα δικαιώματα, ιδρύονται Κυβερνήσεις μεταξύ των Ανθρώπων, αντλώντας τις εύλογες εξουσίες τους από την συναίνεση των κυβερνημένων.

Πως όποτε μια Μορφή Κυβέρνησης γίνεται καταστροφική για τους σκοπούς αυτούς, είναι Δικαίωμα του Λαού να την αλλάξει ή να την καταργήσει, και να εγκαταστήσει νέα Κυβέρνηση θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές και οργανώνοντας τις εξουσίες της σε τέτοια μορφή, ώστε να φανεί πιθανότερο να επιφέρει την Ασφάλεια και την Ευτυχία του.».

Αυτό το «ελεύθερο πνεύμα» ασφαλώς υποτάχθηκε στους σιδερένιους νόμους της οικονομίας, οπότε αναπόφευκτα, στο τέλος,  επιβίωσε τσακισμένο μόνο στην ποίηση του Άλλεν Γκίνσμπεργκ,  στη λογοτεχνία του Τζακ Κέρουακ και στο επαναστατικό αίτημα που τραγουδούσε ο  Τζιμ Μόρισον «θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα».  Και μετά;

Ειλικρινά δεν ξέρω αν η Αμερική έχει πλέον να πει κάτι περισσότερο από την τεχνολογία,  ως ηγέτιδα δύναμη της Δύσης. Στο βαθμό πάντως που για τον δυτικό πολιτισμό παραμένει κυρίαρχο το αφήγημα του «ελεύθερου πνεύματος», τότε αυτός ή θα συντριβεί πάνω στα τείχη της υποκρισίας του ή θ’ αναγκαστεί να αναγνωρίσει πως  η ανυπακοή είναι η πρώτη και έσχατη πράξη ελευθερίας. Μόνο ένα ελεύθερο όν μπορεί να αρνηθεί. Και μόνον έτσι η ανθρώπινη ζωή έχει αξία. Αλλιώς δεν διαφέρει σε τίποτα από την κατάσταση που χαρακτηρίζει τα ζώα, δηλαδή την υποταγή στην αναγκαιότητα του ελευσόμενου.

Η Φλωρεντία είναι μια πόλη που σε πείθει πως το να μιλάς με το παρελθόν, ενίοτε συμβαίνει να είναι ο μόνος τρόπος για να φτιάξεις ένα μέλλον. «Επικοινωνία με μια ανάμνηση». Μια τέτοια πινακίδα θα ήταν ένας ωραίος τρόπος για να υποδέχεται η Φλωρεντία τους επισκέπτες της. Όλη η δημόσια εικόνα της πόλης αλλά και τα απόκρυφα μυστικά της, δεν είναι κάτι άλλο από τα υλικά σύμβολα μιας «γλώσσας» που δημιουργήθηκε για να επικοινωνήσει το «τώρα» με το «χθες», ένα «τώρα» αποσταθεροποιημένο που εύλογα αναζητούσε τη σταθερότητα σε μια πίστη – πίστωσης χρόνου, όπως θα έλεγε ψυχαναλυτικά κι η Τζούλια Κρίστεβα.
Άπαξ και οικοδομηθεί μια «γλώσσα επικοινωνίας» με τον ξεχασμένο εαυτό, η αναγέννηση έρχεται ως φυσική συνέπεια. Αυτό μας λέει αδιάκοπα αυτή η πόλη. Κι αν όλα πάνε καλά, αποφάσισα σήμερα να είμαι εκεί αρχές Σεπτέμβρη…

Ομολογώ πως ένιωσα έκπληξη διαβάζοντας τα νέα. Ο Δήμαρχος Πεντέλης Δημήτρης Στεργίου αναλαμβάνει ρόλο, όπως φαίνεται, στην ηγεσία ενός κόμματος με την επωνυμία «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ».

Το κόμμα δεν το γνωρίζω, αν και έχει μια μικρή προϊστορία στο περιθώριο της πολιτικής ζωής καθώς ιδρύθηκε τον Νοέμβριο 2011, μετά από πρωτοβουλία ομάδας αποστράτων αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.

Ήταν το τελευταίο που περίμενα από έναν άνθρωπο απόλυτα ταυτισμένο με την αυτοδιοίκηση και μάλιστα με ένα δικό του προσωπικό αυτοδιοικητικό στυλ, το οποίο επιβραβεύτηκε σε πολλαπλές εκλογικές αναμετρήσεις.

Ασφαλώς είναι σύνηθες μεταξύ του πολιτικού προσωπικού της χώρας να χρησιμοποιεί την αυτοδιοίκηση ως εφαλτήριο για τη διεκδίκηση θέσης και ρόλου στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Όμως η περίπτωση της επιλογής του κ. Στεργίου δεν είναι τέτοια, με την έννοια πως το εν λόγω κόμμα δεν καταγράφεται ούτε δημοσκοπικά, τουλάχιστον με βάση τις έρευνες που δημοσιεύονται.

Άρα δεν είναι καθόλου αυτονόητο και δεδομένο ένα έδρανο στη βουλή για τον ίδιο, όπως συνέβη με πλείστες άλλες περιπτώσεις συναδέλφων του, οι οποίοι μεταπήδησαν με χαρακτηριστική ευκολία από την αυτοδιοίκηση στο κοινοβούλιο.

Εν προκειμένω ο κ. Στεργίου, αποκτώντας τη συγκεκριμένη κομματική ταυτότητα  αναλαμβάνει το πολιτικό ρίσκο να αποξενωθεί από μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του δημοτών της Πεντέλης, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιη μια έδρα στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν – λογικά – πριν τις αυτοδιοικητικές. Παρ’ όλα αυτά το τολμά κι ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχει κανείς για την επιλογή αυτή, οφείλει να αναγνωρίσει έναν ασυνήθιστο ιδεαλισμό για τα δεδομένα της εποχής.

Η πολιτική όμως είναι η τέχνη του πραγματισμού, ειδικά στην εποχή μας. Εκ των πραγμάτων λοιπόν το νέο πολιτικό εγχείρημα του Δημάρχου Πεντέλης ανοίγει  δύο χρόνια πριν από τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου του 2019 το ζήτημα του ποιος θα τον διαδεχθεί στο Δήμο, ανεξάρτητα αν ο ίδιος διατηρεί ή όχι τη φιλοδοξία της επανεκλογής.

Το ζήτημα είναι σύνθετο ασφαλώς αλλά η απόφαση Στεργίου αντικειμενικά λειτουργεί ως ….πρόσκληση ενδιαφέροντος κι επιταχύνει πλέον τις εξελίξεις.

Οι μνηστήρες είναι πολλοί. Όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Όπως λέει και η ευαγγελική ρήση «πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί».

Το γεγονός ότι έχουμε την πρώτη δίκη για ισλαμοφοβία στην Ελλάδα είναι η απτή απόδειξη πως καλούμαστε πλέον να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα που ξεπερνάει τα ως τώρα συνήθη δεδομένα. Η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου θα απολογηθεί «για δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους» με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο και μετά από μήνυση που κατατέθηκε από τον διαχειριστή της σελίδας «Παρατηρητήριο ρατσιστικών εγκλημάτων στην Ελλάδα», Παναγιώτη Δημητρά, με αφορμή ένα άρθρο της.

Η συγγραφέας κατηγορείται για τη φράση της πως «ο Μάρκο Πόλο [είπε πως] φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι».

Θα μπορούσε ο κ. Δημητράς να γράψει ένα απαντητικό άρθρο στην κ. Τριανταφύλλου. Θα μπορούσε να είναι κι ένα ενδιαφέρον debate που θα εμπλούτιζε τον δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα αυτά. Αντίθετα ο κ. Δημητράς έσπευσε να ποινικοποιήσει την έκφραση μιας γνώμης, ξεκινώντας ένα «κυνήγι μαγισσών».

Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις απόψεις της Σώτης Τριανταφύλλου, η συγγραφέας θα πρέπει να μπορεί να τις εκφράζει. Ο ρατσισμός, έτσι κι αλλιώς, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με δίκες, ούτε με λογοκριτές. Είναι ο πιο λάθος δρόμος διότι οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Η «ηθική αναμόρφωση» δια της βίας είναι ο πιο ακραίος ρατσισμός, τον οποίο και επεφύλασσαν διαχρονικά οι «πεφωτισμένες» ελίτ έναντι του αμαθούς «πόπολου». Οδηγεί πάντα σε καθεστώτα ετερονομίας, αυταρχισμού και δογματισμού, όποιον μανδύα εξουσίας κι αν χρησιμοποιούν κάθε φορά.

Τον ρατσισμό τον πολεμάει μόνο η συνειδητότητα. Το να ξέρεις τι είσαι, ώστε να μην προβάλεις τους φόβους σου πάνω στους άλλους. Και να ξέρεις τι θέλεις, ώστε να περιφρουρείς την αξιοπρέπειά σου. Αυτό είναι το μέτρο της προσωπικής μας ελευθερίας και αυτονομίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευματικό επίπεδο με την ακατάπαυστη ανανέωση της σκέψης και την αναζήτηση νέων ιδεών. Μπορεί να ακούγεται «ιδεαλιστικό» σε καιρούς που κατρακυλάμε στο κάτω μέρος του τροχού της ιστορίας. Όμως μόνο αν επιμείνουμε να κινούμαστε προς αυτή την ιδέα, θα καταφέρουμε να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι.

Η υπόθεση αυτή λοιπόν δεν είναι καθόλου αστεία και δεν πρέπει να υποτιμηθεί η σημασία της. Οφείλει να εγείρει πολλές συνειδήσεις, δημοκρατικές συνειδήσεις, οι οποίες είναι καιρός πλέον να πάψουν να πιστεύουν πως η σιωπή είναι χρυσός. Τα «ουργουελιανής» έμπνευσης παρατηρητήρια που θα ελέγχουν τι μπορεί να εκφράζεται δημόσια και τι όχι, προφανώς είναι ένα εξαιρετικά ανησυχητικό προμήνυμα για το που πάει το πράγμα.

Αν αρχίσουν να υπάρχουν «απαγορευμένες σκέψεις» σύντομα θα υπάρχουν και «απαγορευμένα βιβλία» και «απαγορευμένοι συγγραφείς» και λίαν συντόμως «απαγορευμένοι άνθρωποι», πάντα στο όνομα μιας «ανώτερης πραγματικότητας», δηλαδή μια επί της ουσίας αθεϊστική θεοκρατία.

ΥΓ: Στη φωτογραφία, η ρεαλιστική αποτύπωση ενός «φρικαρισμένου» αισθήματος κατωτερότητας και μιας μωροφιλόδοξης και αστήρικτης αυθάδειας. Ελπίζω να μην διαπράττω διπλό ρατσιστικό έγκλημα τώρα…

Συνεχίζουμε να προσποιούμαστε πως «κάτι κάνουμε». Οπότε οι μισοί Έλληνες πουλάνε καφέδες στους άλλους μισούς Έλληνες που φτιάχνουν ιστοσελίδες. Κι έτσι απλά,  μια «χαλαρή» Παρασκευή,  θα μας πούνε πως αναστέλλονται όλες οι τραπεζικές συναλλαγές λόγω προβλημάτων του «συστήματος».  Ίσως να μας ζητήσουν να κλείσουμε και τους υπολογιστές το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί γιατί η χώρα θα έχει δεχθεί ηλεκτρονική επίθεση από «κυβερνοτρομοκράτες»! Λέμε τώρα… Μη τα πάρετε και τοις μετρητοίς.

Παίξαμε και χάσαμε. Αυτή είναι η αλήθεια. Προσποιηθήκαμε πως είμαστε ένα κανονικό ευρωπαϊκό έθνος, πως έχουμε αποτάξει τον δαίμονα του «βαλκανισμού» και πως μπορούμε να γίνουμε «η ψυχή του πάρτι» σε αυτό που ονομάστηκε Ευρωπαϊκή Ένωση και έμοιαζε τόσο πολύ καλό για να είναι αληθινό.

Αλλά και σε κάθε συζήτηση για το «νέο αναπτυξιακό πρότυπο της χώρας»,   αντιλαμβάνομαι την αμηχανία όσων οικονομολόγων σέβονται την επιστήμη τους και δεν αμολάνε διάφορες κοτσάνες περί «ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης» και «ανάπτυξης με σύγχρονους όρους» για την οικονομία μιας χώρας που δεν ξέρει ούτε που πατά, ούτε που πηγαίνει. Μιας χώρας που μετεξελίσσεται σε έναν ασαφή «χώρο», μη έχοντας πλέον απολύτως καμία ιδέα για τον εαυτό της.

Εδώ όμως είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Και προσωπικά θεωρώ τη γεωγραφία αναπόφευκτη μοίρα. Πολύ δε περισσότερο όταν ζεις στη «γειτονιά» που έχει προβλεφθεί στο παγκόσμιο «πολεοδομικό» σχέδιο ως αποθήκη «χρήσιμων ηλιθίων». Απόδειξη τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία 24ωρα στη FYROM, τον αδύναμο γεωπολιτικό κρίκο της Βαλκανικής. Προφανώς, θα συμβούν κι άλλα… χειρότερα!

Καταλύτης είναι η Τουρκία. Οι αντιφάσεις της είναι τέτοιες που καθιστούν αναπόφευκτη μια έκρηξη επέκτασης προς τη δύση. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο… είναι σχεδόν νομοτέλεια. Το κλείσιμο του πολιτικού δρόμου προς την Ε.Ε για τον «σουλτάνο» Ερντογάν δεν του αφήνει εναλλακτική.  Ο πόλεµος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής. Κι εκεί ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα.

Αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό. Διότι η «Ευρώπη» που θα μας «τάιζε» και ταυτόχρονα θα «φύλαγε» τα σύνορά μας ως ευρωπαϊκά σύνορα δεν υπάρχει. Καλό ήταν όσο κράτησε το παραμύθι… και μαζί του οι ιδεολογίες του ειρηνιστικού ευδαιµονισµού –  είτε φιλελεύθερης, είτε μαρξίζουσας απόχρωσης –  που εμπέδωσε το ελληνικό πολιτικό σύστημα,  αναπαράγοντας επί δεκαετίες τον εαυτό του. Όλα αυτά ανήκουν πλέον στην ιστορία καθώς το πολιτικό παιχνίδι της μεταπολίτευσης μέσω του ευρωπαϊκού «αυτόματου πιλότου» έχει λάβει τέλος.

Ο μόνος τρόπος που είναι διαθέσιμος πλέον στην Ελλάδα για να παραμείνει μεταξύ των ισχυρών της Δύσης, αποδεικνύοντας εμπράκτως την υψηλή γεωπολιτική αξία της, είναι να αναλάβει συνειδητά να «καθαρίσει» (με) τον Ερντογάν.

Σε κάθε πόλεμο κερδίζει αυτός που έχει στρατηγική “survivor”!

Η παγκόσμια κοινότητα είναι αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη «ανθρωπιστική καταστροφή» από το 1945 οπότε ιδρύθηκε ο ΟΗΕ. Αυτή είναι η επείγουσα προειδοποίηση που έκανε ο επικεφαλής ανθρωπιστικών υποθέσεων του οργανισμού Στίβεν Ο’ Μπράιεν, αναφερόμενος στον λιμό που απειλεί 20 εκατομμύρια ανθρώπους στην Υεμένη, τη Σομαλία, το Νότιο Σουδάν και τη Νιγηρία.

Ο Ο’ Μπράιεν δήλωσε μόλις προχθές (Παρασκευή) στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι «χωρίς συντονισμένες και κοινές παγκόσμιες προσπάθειες, οι άνθρωποι απλώς θα πεθάνουν από την πείνα» και «πολλοί περισσότεροι θα υποφέρουν και θα πεθάνουν από τις ασθένειες».

«Είμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας» τόνισε. «Ήδη στην αρχή του έτους είμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από την ίδρυση του ΟΗΕ… Για να είμαι ακριβής χρειαζόμαστε 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια ως τον Ιούλιο», υπογράμμισε ο Ο’ Μπράιεν.

Γι άλλη μια φορά πληρώνουν το τίμημα αυτοί των οποίων η ζωή φαίνεται να μην έχει καμιά απολύτως αξία. Για αυτό και η ζωή τους δεν αξίζει. Μόνον κοστίζει. Οπότε για μόλις 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια κινδυνεύουν να χαθούν βασανιστικά 20.000.000 ανθρώπινες ψυχές, όταν μόνον η συνολική καθαρή αξία των δισεκατομμυριούχων της λίστας Forbes του 2016 είναι 6,48 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Για τους τελευταίους τρεις αιώνες υπήρξε εύλογο να τάσσεται κανείς υπέρ της προόδου καθώς μάλιστα η οικονομική ανάπτυξη και οι τεχνολογικές καινοτομίες συμπαρέσυραν και άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, επιτυγχάνοντας έτσι την εξέλιξη σε ζητήματα δημοκρατίας, θεσμών, εκπαίδευσης, δικαιωμάτων, ηθικών αντιλήψεων, κοκ. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τον δυτικό κόσμο.

Αυτή ήταν πάντα μια «μικρή ενοχλητική λεπτομέρεια», που δεν είχε άλλο τρόπο από την υποκρισία,  για να τη διαχειριστεί η «χριστιανική συνείδηση» της Δύσης. Άλλωστε πάντα έφταιγαν «αυτοί».

Φθάσαμε τώρα στον 21ο αιώνα και σήμερα που μιλάμε 20.000.000 άνθρωποι απειλούνται άμεσα με θάνατο, χωρίς να ιδρώνει ιδιαίτερα το αυτί κανενός, αν και μιλάμε για ένα πραγματικό ολοκαύτωμα. Αυτό το αδιάφορο σήκωμα των ώμων συνιστά και την αδιάψευστη απόδειξη βαθιάς ηθικής φθοράς και  πολιτισμικής παρακμής.

Όμως η σκληρή και βίαιη αυτή αδιαφορία, που επιδεικνύεται, είναι όρος της «αέναης προόδου» καθώς την ιστορία πλέον την καθοδηγεί το άτομο. Το κυρίαρχο πρόσταγμα είναι το «Εγώ να’ μαι καλά κι ο υπόλοιπος κόσμος να πάει να πνιγεί». Αλλά έτσι η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής γίνεται μεταδοτική σαν επικίνδυνος ιός. Και προφανώς δεν μένει μόνο στον «τρίτο κόσμο» αλλά εξαπλώνεται ως νεο-βαρβαρισμός σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ενόσω όλο και πιο απεγνωσμένα γυρεύουμε να λατρέψουμε τον εαυτό μας και να αυτοαναγορευτούμε ως οι πιο γνήσιοι εκφραστές του «ή εγώ ή κανείς», η πλάστιγγα της ιστορικής εξέλιξης γέρνει προς την πλευρά του «κανείς». Κι αυτό δεν είναι μεταφυσική παραδοξότητα αλλά ιστορική αναγκαιότητα. Η ιστορία είναι σε τελική ανάλυση η κρίση της ιστορίας, όπως λέει και ο Χέγκελ.

Συνεπώς αυτή η μεταμοντέρνα ειδωλολατρία του «Εγώ» καθιστά εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο το σενάριο της αέναης προόδου,  πάνω στο οποίο βασίστηκε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός,  να μην έχει καθόλου “happy end”.  Κι ενώ οι υπέρμαχοι της προόδου ανά τον κόσμο ονειρεύονται το «νέο Διαφωτισμό»,  όπως τον υπόσχονται η επιστήμη και η τεχνολογία, τελικά στην επόμενη «στροφή» να περιμένουν οι νέοι «Σκοτεινοί Χρόνοι».

Γι αυτό και θέλω να ελπίζω πως η προειδοποίηση του ΟΗΕ θα λειτουργήσει αφυπνιστικά έστω και την τελευταία στιγμή. Γιατί μόνο μία είναι η σωστή απάντηση. Η αξία της ζωής καθενός αυτών των 20.000.000 συνανθρώπων μας είναι ανεκτίμητη. Ακριβώς όσο και η δική μας ζωή, η ζωή του καθενός μας. Κάθε άλλη λάθος απάντηση, αργά ή γρήγορα θα τη βρούμε μπροστά μας.

 

 

arena_5_3

Τίποτα πιο γλυκό από μια σοκολάτα. Κι αυτό ισχύει για μικρούς και μεγάλους. Όμως όπου υπάρχει φως, υπάρχει και σκιά. Και η σοκολάτα έχει μια πολύ σκοτεινή πλευρά που μένει αόρατη, γιατί εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να τη δούμε, καθώς μας φέρνει σε ευθεία αντίθεση με ό,τι θέλουμε να πιστεύουμε πως είμαστε: Άνθρωποι.

Προχθές το βράδυ είχαμε μαζευτεί μερικοί γείτονες  για να γιορτάσουμε τα γενέθλια μιας  φίλης. Αφού είπαμε ευχές και τα συνήθη που λέγονται σε αυτές τις περιπτώσεις, κόψαμε μια σοκολατόπιτα αντί τούρτας, η εορτάζουσα έσβησε το κεράκι της, το κομμάτι που φάγαμε όλοι το θεωρήσαμε «μικρό» για την απόλαυση που μας άφηνε στο στόμα αλλά για λόγους «πολιτικής ορθότητας»  δεν το παραδεχθήκαμε και μετά από λίγο αρχίσαμε να «αποσυρόμαστε»  σιγά σιγά ο καθένας μας στο δικό του «κόσμο», παίζοντας με το κινητό του.

«Καλά ρε δε ντρέπεσετε; Μεγάλοι άνθρωποι και κάνετε σα 17χρονα;» άστραψε και βρόντηξε η εορτάζουσα, απευθυνόμενη στην ομήγυρη, με ηλικιακή γκάμα από 35 μέχρι 55. Βάλαμε τα γέλια και συμφωνήσαμε να κάνουμε κάτι «μαζί». Απορρίφθηκαν μετ’ επαίνων το να παίξουμε «παντομίμα» και μια σειρά από επιτραπέζια παιχνίδια και προκειμένου  να «εισπνεύσουμε» κάτι  από τον άγριο αέρα της εφηβείας που νοσταλγούσαμε όλοι, είπαμε να παίξουμε «αλήθεια ή θάρρος». Το ξεκινήσαμε μεν, αλλά σχετικά σύντομα το εγκαταλείψαμε κι αυτό,  γιατί σίγουρα δεν ήταν κανένας μας πλέον 17. Οπότε η επιλογή που απέμεινε ήταν να ανοίξουμε την τηλεόραση. Είχε τον τελικό του “the voice”, όπως είπε η πιο ενημερωμένη επί της ελληνικής show biz στην παρέα.

Άλλο ένα βράδυ με Καπουτζίδη; Η παρέα διχάστηκε. Ειρωνείες, δηκτικά σχόλια, «καρφιά»,  άρχισαν να δημιουργούν μια εξαιρετικά ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Παρέμενα αμέτοχος στη διένεξη κρίνοντας πως είναι από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες βρίσκει εφαρμογή το «στα κλαδιά της σιωπής, κρέμονται οι καρποί της γαλήνης». Όλα όμως έχουν ένα όριο. Μετά από αυτό «τα παίρνεις». Και τότε πάτησα το κουμπί!

Άλλαξα κανάλι. Πάτησα το 3 που είναι αγαπημένος μου αριθμός και βγήκε παραδόξως «ΕΤ1» και όχι ΕΤ3 ή «Βουλή» που θα ήταν αναμενόμενο με βάση τη συνήθη «αποθήκευση» των καναλιών.

Οι διαπληκτισμοί ακόμα συνεχίζονταν για το “the voice”, για τα «σκουπίδια της τηλεόρασης», για την «πλαστική διασκέδαση», για την «κατάθλιψη», για την «απώλεια νοήματος στο σύγχρονο δυτικό κόσμο», για… για… για…, το είχαν φτάσει μέχρι και την κλιμακτήριο! Όμως σταδιακά οι τόνοι άρχισαν να πέφτουν. Τα μάτια προσανατολίζονταν όλο και περισσότερο στις εικόνες του ντοκιμαντέρ που μεταδιδόταν εκείνη την ώρα. Στην επικοινωνία πάντα κερδίζει  ό,τι έχει «αίμα, κέρμα, σπέρμα». Εν προκειμένω, το ντοκιμαντέρ είχε τουλάχιστον δύο από τα τρία θεμελιακά συστατικά κάθε επικοινωνιακής επιτυχίας. Μας κέρδισε όλους, ακόμη και την «ξανθιά» κυρία που μόλις είδε τις πρώτες εικόνες και πριν συνειδητοποιήσει τι ακριβώς έβλεπε, αναφώνησε περιχαρής: «Καλέ, δεν είναι γλύκα το μαυράκι…«.

«Η σκοτεινή όψη της σοκολάτας».Και μόνο ο τίτλος τα λέει όλα. Αξίζει να αφιερώσετε τα 46 λεπτά που απαιτούνται για να δείτε αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, δυστυχώς χωρίς ελληνικούς υπότιτλους στο  youtube, κι ελπίζω η ΕΤ1 να προγραμματίσει την επανάληψή του.

Ο βραβευμένος Δανός δημοσιογράφος Μίκι Μιστράτι ερεύνησε το εμπόριο παιδιών και την παράνομη παιδική εργασία στη βιομηχανία της σοκολάτας. Στο Μάλι και στη γειτονική Ακτή του Ελεφαντοστού κατάφερε να κάνει γυρίσματα στα κρυφά και να αποτυπώσει συγκλονιστικές εικόνες στο φακό καθώς  ακόμα και επτάχρονα παιδιά δουλεύουν σε σκληρή και επικίνδυνη δουλειά στις φυτείες, κόβουν το κακάο και κουβαλούν βαριά φορτία. Οι συνεντεύξεις με παιδιά που τα ελευθέρωσαν, με ακτιβιστές, δουλεμπόρους, κυβερνητικούς παράγοντες και αστυνομικούς, αποκαλύπτουν μια πολύ πιο σκοτεινή όψη της σοκολάτας απ’ αυτήν που μας παρουσιάζουν οι σοκολατοβιομηχανίες.

Μεγάλος πρωταγωνιστής σε αυτό το απάνθρωπο «θρίλερ» είναι ο πολυεθνικός κολοσσός με έδρα την Ελβετία, η Nestle. Τόσο αυτή όσο και άλλες γνωστές πολυεθνικές υπέγραψαν το 2001 το Πρωτόκολλο του Κακάο με τη δέσμευση να εξαλειφθεί πλήρως η παιδική εργασία στο κακάο έως το 2008. Στο ντοκιμαντέρ, παραγωγής του 2010, βλέπουμε παιδιά θύματα δουλεμπορίου να εξακολουθούν να δουλεύουν στην παραγωγή του κακάο.

Η Nestle μετά τις αποκαλύψεις αυτές έκανε την «ανήξερη» για το τι συμβαίνει στις τοπικές κοινότητες και ανέλαβε να εκπονήσει πρόγραμμα καταπολέμησης της παιδικής εργασίας. Παρά ταύτα οι εκπλειστηριασμοί στις «αγορές παιδιών» συνεχίζονται. Ψάχνοντάς το λίγο βρήκα πως πριν ένα χρόνο ( Ιανουάριος 2016)  το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε την έφεση της Nestle και δύο άλλων εταιρειών. Οι ενάγοντες, όλοι τους με καταγωγή το Μάλι, υποστηρίζουν ότι οι εταιρείες υποβοήθησαν και υποκίνησαν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις φυτείες κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού.

Οι εταιρείες φέρονται να γνώριζαν ότι στις φυτείες εργάζονταν παιδιά -σκλάβοι, ωστόσο συνέχισαν να παρέχουν οικονομική και τεχνική υποστήριξη στους τοπικούς παραγωγούς ώστε να μειωθεί κι άλλο η τιμή του προϊόντος.

Σύμφωνα με έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Εργασίας, τον Ιούλιο του 2015 περισσότερα από 2,12 εκατ. παιδιά εργάζονταν στην παραγωγή κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού και την Γκάνα, παρουσιάζοντας ραγδαία αύξηση 1 εκατ. παιδιών σε σχέση με το 2014. Το 2013 το μέσο αγρόκτημα παραγωγής κακάο εκμεταλλευόταν έξι παιδιά, καθένα εκ των οποίων αμειβόταν με 40 λεπτά την ημέρα!

Κάθε φορά που τρώμε  σοκολάτες της NESTLE,  επωφελούμαστε από την παιδική εργασία. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια κι ας κάνει η εταιρεία όσες δράσεις «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» τάχα μου, για να μας πει πως «νοιάζεται» για τα παιδιά. Το ζήτημα λοιπόν είναι η συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης του καθενός μας. Το να μη σηκώσουμε αδιάφορα τους ώμους. Το να μη πούμε «δε βαριέσαι». Το να «ξεκολλήσουμε» από τις βολικές μας συνήθειες και να μην πετάμε μέσα στο καρότσι του σούπερ μάρκετ χωρίς δεύτερη σκέψη, προϊόντα πολυεθνικών εταιρειών που καταγγέλλονται για απάνθρωπες πρακτικές ανά τον κόσμο. Αν δεν σέβονται τη ζωή, είναι επικίνδυνες με όλους τους τρόπους.

Το να βγούμε από τη ζώνη του «αυτοματισμού» και να μπούμε στη ζώνη της «συνειδητότητας» για το τι κάνουμε, τι επιλέγουμε, τι αποφασίζουμε,  είναι η μόνη στάση που μπορούμε να έχουμε αν θέλουμε ένα βιώσιμο μέλλον.  Ο τρόπος της σκέψης μας αντανακλάται στον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και το αντίστροφο. Με απλά λόγια εάν θέλουμε έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης για τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας, θα πρέπει να σκεφτόμαστε και να πράττουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας με πλήρη δέσμευση στις αξίες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Έχοντας πλήρη συνείδηση της ευθύνης μας πως όσο αποκλίνουμε από αυτή τη πλήρη δέσμευση, τόσο ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε θα ρέπει προς την πλευρά του φόβου και της αδικίας.

Όλα εδώ πληρώνονται και πλέον το γνωρίζουμε όλοι.

ΥΓ: Από προχθές το βράδυ αντιμετωπίζω τις γνωστές «υπογλυκαιμικές κρίσεις» με ωραιότατο ελληνικό ταχίνι αναμεμειγμένο με εξίσου ωραιότατο ελληνικό μέλι.

photo_arenaΜέχρι το 2010 που πήγε ο Γιώργος Παπανδρέου στο Καστελόριζο και μας είπε τα «νέα», ήταν κυρίαρχη η  ψευδαίσθηση πως ο  κόσμος τελικά εξημερώθηκε και δεν ήταν πλέον ζούγκλα και πως η ζωή μας θα έμοιαζε πάντα με ένα χαλαρό «κυριακάτικο απόγευμα».

Τότε αρχίσαμε να «ψυλλιαζόμαστε» πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είχαμε (καθ)οδηγηθεί στο… φαλιμέντο. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ ακριβέστερη λέξη για την πολιτική, οικονομική και κυρίως ηθική χρεωκοπία την οποία βιώνουμε. Κι αποτελεί μία μόνο από τις πάμπολες προφητείες που ακούστηκαν πριν από 30 χρόνια και πλέον, όταν ακόμα τριγυρνούσε στα Εξάρχεια ένας θεόπνευστος προφήτης! Διότι η γνήσια αίσθηση του θείου είναι η ανυπότακτη ελευθερία του πνεύματος. Τα υπόλοιπα είναι για να χοντραίνουν οι παπάδες.

O Νικόλας Άσιμος ήταν αλήτης. Κληρονόμος και συνεχιστής  μιας μακράς παράδοσης αλητείας στον ελλαδικό χώρο, από την αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας, την οποία έχει καταγράψει με μοναδικό τρόπο ο Λεωνίδας Χρηστάκης στο βιβλίο του «Η ιστορία της αλητείας» (εκδ. ΣΤΥΓΑ, 1991). Σ’ αυτό,  η αλητεία ορίζεται ως η συνειδητοποιημένη αλλά και παθητική απεμπλοκή από αυτό που ορίζεται κάθε φορά ως «κοινωνικό σύστημα» , καθώς ο διαχρονικός αλήτης με την ενεργητική απουσία του , βάζει τον εαυτό του εκτός χρόνου και χώρου, θολώνοντας τα νερά του νοήματος της ανθρώπινης πορείας και της κοινωνικο-υπαρξιακής αλλαγής και εξέλιξης.

Ό,τι έχεις, «σε έχει» κι αυτό. Η κοινωνική μόνωση του αλήτη είναι αυτή που του επιτρέπει μη έχοντας τίποτα, να νιώθει «ελεύθερος». Γι αυτό και οι αλήτες αυτού του τύπου, είναι πάντα φορτωμένοι με ιδέες. Κοινωνικές, θρησκευτικές, «ιδέες ελευθερίας» και ανύψωσης του ηθικού. Κουβαλούν δημιουργικές μνήμες που θέλουν να μεταβιβάσουν άμεσα και χωρίς διαμεσολαβήσεις στους συνανθρώπους τους, από καφενοβιακούς κύκλους μέχρι αυτοσχέδιες παραστάσεις στους δρόμους. Κι αυτό έχει σαν άμεση συνέπεια να γεννιέται συνήθως μια ζηλόφθονη αντιδικία που φθάνει  στα όρια της φανατικής εναντίωσης, για τον «ελεύθερο» αυτόν τύπο που οι υπόλοιποι αδυνατούν να φτάσουν.  Γι αυτό και οι περισσότεροι εκ των αλητών αυτών δεν έχουν “happy end”.

Αυτός ήταν κι ο Νικόλας Άσιμος, ο οποίος εμφανίστηκε στα Εξάρχεια γύρω στο 1973 και για 15 χρόνια, μέχρι την αυτοκτονία του, περιφρονούσε την εξουσία καθότι ήταν ο «κεχρισμένος» του δικού του βασιλείου:

«Όλοι δηλώνετε ιδιότητα/ καταναλώνετε ποσότητα/ και μου στερείτε τον ήλιο.

Κι εγώ δεν έχω καν ταυτότητα/ κι αν είμαι μια μηδαμινότητα/ φτιάχνω δικό μου βασίλειο.».

Οι στίχοι του συγκεφαλαιώνουν όλη την παράδοση της ανυπότακτης ελευθερίας του πνεύματος,  από τον Διογένη τον Κυνικό ως τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ. Γι αυτό και  υποκύπτοντας στη μοίρα των προφητών, παρέμεινε φωνή βοώντος εν τη ερήμω,  όταν φώναζε: «Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει/ το σύστημα μας έχει επιτάξει».

Στα 30 χρόνια που μεσολάβησαν από το θάνατό του Άσιμου, πράγματι τίποτα δεν έχει αλλάξει και επιταγμένοι κατά «συστημικό» τρόπο,  βρεθήκαμε τελικώς στο … φαλιμέντο. Τα φώτα του πάρτι έσβησαν ξαφνικά και ξεμείναμε χρεωκοπημένοι να αναρωτιόμαστε πως και δεν είχαμε προσέξει όσο έπρεπε την προειδοποίησή του: «Πώς γίνεται στον κάθε παλαβιάρη/ κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.». Όμως την απάντηση,  μας την έχει δώσει ο ίδιος: «Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια/ για βγες απ’ όξω απ’ τη συνήθεια».

Αν δεν ξεβολευτούμε δεν σώζεται τίποτα. «Αψηφήστε τα πάντα. Η ζωή έχει την αντίθετη κατεύθυνση»! Αυτό είναι το μήνυμα του τελευταίου προφήτη που έζησε στην πόλη της Αθήνας. Να βγούμε από τον συνήθη τρόπο σκέψης και την αναπαραγωγή των στερεοτύπων μας,  ώστε να αντιληφθούμε μια μεγαλύτερη εικόνα από αυτή του Εγώ μας. Την εικόνα που θα χωράει και τον Άλλο. Χωρίς αυταπάτες. Έτσι, για την αλητεία!

ΥΓ: «Στο Φαλιμέντο του Κόσμου» στον «Σταυρό του Νότου» (Φραντζή & Θαρύπου 35). Μια παράσταση – αφιέρωμα στο Νικόλα Άσιμο, σε κείμενα, μουσικές και τραγούδια του. Τέσσερις μουσικοί και ένας ηθοποιός καλούν τους παλιότερους  να θυμηθούνε και τους νεότερους να γνωρίσουνε τον κόσμο αυτού του τόσο «ξεχωριστού» καλλιτέχνη.  Στο ρόλο του «Έτσι», ο Λεωνίδας Κακούρης. Μαζί του, οι μουσικοί Βαγγέλης Καζαντζής, Δημήτρης Χατζηδημητρίου, Διονύσης Μακρής. Συμμετέχει η Κατερίνα Μακαβού. Ευχαριστώ τη Γεωργία Δρακάκη, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας της παράστασης για την πρόσκληση και την ευκαιρία να την παρακολουθήσω. Προλαβαίνετε την τελευταία παράσταση, την ερχόμενη Πέμπτη 2 Μαρτίου.