Κάτι άλλο;

Aυτός είναι ο σκληρός πυρήνας του συμπαντικού παράδοξου: Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά όσο παραμένεις στο ίδιο επίπεδο συνείδησης , δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις συνέπειες της πράξης σου. Η διέξοδος είναι μόνο προς τα πάνω.
Αυτό δεν το καταλαβαίνουμε εύκολα. Μπορεί να πάρει χρόνο. Ειδικά όταν κουβαλάς στην πλάτη σου όλες τις αποσκευές που σου έχει φορτώσει ο πολιτισμός σου, υποσχόμενος πως είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις. Γι αυτό και τα χρόνια περνούν ανέμελα ώσπου να ανακαλύψεις πως ζεις σαν ποντικάκι στο κλουβί που τρέχει ασταμάτητα πάνω στη ρόδα που γυρίζει. Το είχε πάθει και ο Σίσυφος αυτό. Αυτή την κακοποίηση μου χρεώνω.
Οπότε με πήγα στο δικαστήριο. Κι άρχισα το παραμιλητό.
Αν είσαι ένοχος πάτησε το 1.
Αν είσαι αθώος πάτησε το 2.
Αν δεν ξέρεις τι σου γίνεται πάτησε το 3.
Κάτι άλλο 4.
Δεν θα μας σώσουν ούτε η δύναμη, ούτε η νοημοσύνη.
Μπορεί έτσι να κερδήθηκε ο Τρωικός Πόλεμος γιατί κι ο Πάρης τις ίδιες μαλακίες έκανε.
Έδωσε το μήλο στην Αφροδίτη αντί να κάνει αυτό που πρέπει και να το δώσει στην Αθηνά. Αφέθηκε στα «θέλω» του και χύθηκε πολύ αίμα στην αναμέτρηση της δύναμης ενώ η νοημοσύνη περιπλανήθηκε κι αναμετρήθηκε με θεριά και τέρατα.
Όμως είμαστε πλέον πολύ κουρασμένοι για να το πάμε όλο αυτό από την αρχή. Είναι σαν να πηγαίνεις στον κινηματογράφο να δεις μια ταινία που την έχεις ξαναδεί και γνωρίζεις το τέλος. Άντε και να προσέξεις κάποιες λεπτομέρειες που δεν πρόσεξες, αυτό δεν αλλάζει το βασικό σενάριο.
Πάτησα το 4. Το «άγριος» από το «άγιος» ένα «ρ» διαφορά. Αυτό το «ρ» σκηνοθετεί όλη την ψευδαίσθηση. Να όμως που το θεατρικό σκηνικό του φωτός και της ευμάρειας καταρρέει. Αποκαλύπτεται πως πίσω από τη φανταστική σκηνογραφία δεν υπάρχει παρά… τοίχος. Οι άνθρωποι λέγαμε lifestyle και αποδεικνύεται πως πρόκειται απλώς για χρήση και κατάχρηση σωμάτων και ψυχών. Λέγαμε «σπουδές – δουλειά – παιδιά» και στο τέλος μεταφραζόταν σε καρκίνο και αυτοάνοσα. Λέγαμε «open mind» μέχρι που κινδυνέψαμε να χυθούν έξω τα μυαλά μας.
Το «θέλω πίσω τη ζωή μου» είναι χαζό ανέκδοτο. Το ιστορικό στοίχημα είναι στις ρωγμές που δημιουργεί η αποκάλυψη, να φυτρώσουν εκεί που δεν τις έσπειραν πεισματικές αναζητήσεις μιας αυθεντικής ζωής. Είναι στη φύση μας, άλλωστε!
Στο τέλος της μέρας μόνο το να γελάς σαν να μην έχεις ξεγελαστεί ποτέ είναι επαναστατική πράξη. Βιώσιμο πρότυπο για τον κόσμο είναι αυτό το «κάτι άλλο», που είναι ελευσόμενο, επ’ άπειρον τελειοποιήσιμο, συνεπώς πάντοτε ανεπαρκές και μελλοντικό καθώς ανήκει στο χρόνο της υπόσχεσης για την επιστροφή στην ακεραιότητα.
Κάτι άλλο;

«Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε μόνοι»

Τι μας έμαθε ο πρώτος μήνας του 21? Απλά την αλήθεια. Η οποία ως γνωστόν πρώτα σε θυμώνει και μετά σε απελευθερώνει. Εν προκειμένω η αλήθεια είναι πως κράτος και αγορά στη Δύση, απέτυχαν απέναντι στην πανδημία. Για να παραφράσω μια γνωστή ρήση του Βολταίρου ακόμη κι αν δεν υπήρχε ο covid – 19 θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Για να μας δείξει καθαρά τα όρια της αδυναμίας μας έναντι δυνάμεων που αναπτύσσονται απειλώντας την ίδια την υπαρξιακή υπόσταση της δυτικής δημοκρατίας, ως συμβολαίου κοινωνικής συμβίωσης. Οι δυνάμεις αυτές όπως εκφράζονται από παντοδύναμες εταιρείες και απομειωμένης ισχύος κράτη, στρέφονται πλέον ευθέως εναντίον του πυρήνα των πολιτικών δικαιωμάτων και των συνταγματικών εγγυήσεων των δυτικών κοινωνιών. Εναλλακτική ασφαλώς δεν μπορεί να αποτελεί ο αυταρχικός κρατικός καπιταλισμός της Κίνας, η οποία φαίνεται να αναβαθμίζει τα γεωπολιτικά πλεονεκτήματά της, μεσούσης της πανδημίας. Ούτε ασφαλώς και η λαϊκιστική άρνηση της πραγματικότητας. Η δικτατορία της οικονομίας πάνω στην κοινωνία και τη φύση, όπως κι αν εκδηλώνεται, είναι πλέον το πρόβλημα.
Υπάρχουν περιθώρια για κοινωνική αυτονομία; «Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε μόνοι, μείναμε δίχως όνειρο τώρα που ξημερώνει » που έλεγε κι ο συγχωρεμένος ο Χάρρυ Κλυνν. Απόπειρες γίνονται όμως. Όπως η πρόσφατη περίπτωση του χρηματιστηριακού ακτιβισμού όπου η κινητοποίηση χιλιάδων μικροεπενδυτών έδειξε πως οι κανόνες του παιχνιδιού της Wall Street μπορεί καμιά φορά να στραφούν εναντίον των ισχυρών παικτών της και σε αυτή την περίπτωση εις βάρος των hedge funds που υπαναχώρησαν από μεγάλα στοιχήματα σορταρίσματος λόγω ενός αιφνίδιου ράλι «καταδικασμένων» μετοχών. Μέσα στο σύντομο χρονικό διάστημα, ένας μεγάλος αριθμός μικροεπενδυτών αγόρασε μαζικά μετοχές κάποιων εταιρειών που έχουν πληγεί σε ανεπανόρθωτο βαθμό από την πανδημία του ιού SARS-CoV-2. Μια από αυτές ήταν η Gamestop, μια αλυσίδα καταστημάτων ηλεκτρονικών παιχνιδιών που παλεύει εδώ και μια εξαετία με τις «δυνάμεις» του Διαδικτύου, με την πανδημία και τα short bets να την οδηγούν…σχεδόν σε τελική πτώση. Αλλά τελικά τα ίδια τα hedge funds ήταν αυτά που τράπηκαν σε φυγή διότι οι μετοχές που είχαν σορτάρει εκτοξεύθηκαν στα ύψη, με τριψήφια ή και τετραψήφια άνοδο. Όσο υπάρχουν Δαβίδ που νικούν τους Γολιάθ αυτού του κόσμου, υπάρχει ελπίδα!

Το μυστικό της «Καρδιάς του Ρόδου»

Το μυαλό πρέπει να καθαρίζει, ακριβώς όπως έκανε ο Ηρακλής με τη κοπριά που είχε συγκεντρωθεί στους τεράστιους στάβλους του βασιλιά της Ήλιδος, του Αυγεία. Τη θυμάσαι την ιστορία; Ήταν ο 5ος άθλος. Κι ήταν άθλος γιατί οι στάβλοι είχαν 3.000 βόδια και δεν είχαν καθαρισθεί επί πολλά χρόνια και έπρεπε αυτό το καθάρισμα να γίνει μόνο μέσα σε μία ημέρα. Όταν είναι κάτι κατεπείγον είναι κατεπείγον άσχετα με το πως το αξιολογεί η συνήθη βαρεμάρα μας, ειδικά μέσα στην ημικαραντίνα.
Το μυαλό θέλει καθάρισμα. Όπως και όλα σε αυτή τη ζωή. Γιατί βρομίζουν από τη συνεχή επανάληψη.
Η ασυνέχεια είναι μια ευκαιρία.
Να βγούμε λίγο από τις ράγες του κανονικού.
Να αδειάσουμε το μυαλό μας. Από άγχη, από φόβους, από προσδοκίες, από ελπίδες, από αλήθειες και ψέματα. Προφανώς δεν είναι κάτι απλό και εύκολο. Οι σκέψεις θέλουν κι αυτές 15 δευτερόλεπτα δημοσιότητας στην οθόνη του μυαλού μας, οπότε υπάρχει συνωστισμός. Κι αυτό δεν βοηθάει.
Το καλό είναι πως το μυαλό μας μπορεί να είναι απασχολημένο μόνο με μια σκέψη κάθε στιγμή. Κάθε επόμενη είτε διώχνει είτε εξελίσσει σε συνειρμό την προηγούμενη καθώς το μυαλό είναι ασταμάτητο σε αυτό που κάνει.
Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να καθαρίζουμε καθημερινά το μυαλό μας. Αντί να βυθίζεται μέσα στην κοπριά χιλιάδων υπολειμμάτων από σκέψεις που έρχονται και φεύγουν, να το καθαρίσουμε. Πως; Αυτό είναι το μυστικό της «Καρδιάς του Ρόδου»!

Χειρόφρενο….!

Το εύκολο είναι πάντα να αρπάζεις την πέτρα. Είτε για να λιθοβολήσεις το θύμα, είτε για να λιθοβολήσεις το θύτη. Είναι η επιβεβαίωση που ενδόμυχα ζητάς πως δεν είσαι τίποτα από τα δυο. Really? Στην πραγματικότητα ο κόσμος της Σοφίας είναι ο κόσμος όλων μας. Ζούμε στου Γαμησιού τη Χώρα, που λεγε και ο Χένρι Μίλερ. Το θέμα λοιπόν δεν είναι πόσο γουρούνι είναι ο «θείος» που είναι το προφανές, αλλά γιατί αυτή η χώρα αναπαράγει ακατάπαυστα γουρούνια σε μια ευρύτατη γκάμα που δεν αφορά μόνο στα εργοστασιακά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου. Διότι δεν υπάρχει μόνο τοξική αρρενωπότητα υπάρχει και τοξική ομοφυλοφιλία. Επιπλέον ο βιασμός δεν είναι μόνο σωματικός. Σωματικά μπορεί να μην υπάρξει η παραμικρή αντίσταση, μπορεί να υπάρξει και πρόσχαρη συναίνεση, αλλά τελικά δεν γαμάς τη ψυχή ενός παιδιού 20 – 21 χρόνων όταν κυριαρχείς σεξουαλικά πάνω του εξαιτίας του γεγονότος πως έχεις τη δύναμη να διαμορφώσεις το μέλλον του; Ή ακόμη χειρότερα, έτσι το αφήνεις να νομίζει. Στην πυρά λοιπόν ο «θείος» για να συνεχίσουν να χτίζονται και να καταστρέφονται καριέρες στην πολιτική, στην επιστήμη, στην τέχνη, στα media, στις επιχειρήσεις , στο δημόσιο, στους δήμους, παντού, με όρους «φοράδας κι επιβήτορα» ανεξαρτήτως φύλου. Γαμημένες ψυχές σε ένα γαμημένο κόσμο. Η Σοφία είναι μια τελευταία ευκαιρία. Να κοιτάξουμε στον καθρέπτη και το γαμημένο «κάνω ό,τι θέλω» που αποτέλεσε τον κοινό τόπο της ελληνικής (μη χέσω… )μετανεωτερικότητας, να το μετασχηματίσουμε σε «κάνω αυτό που πρέπει». Θεραπεία Εαυτού. Μπορεί να ακούγεται σαν Συντηρητική Επανάσταση αλλά όταν τρέχεις με χίλια πάνω σε τοίχο, ενστικτωδώς τουλάχιστον θα πρέπει να τραβήξεις χειρόφρενο. Κι ό,τι γίνει…

To πρόσωπο του Αη Βασίλη

Βρίζουμε κι αναθεματίζουμε όλοι το 2020 που στοίχισε ζωές, δουλειές, καθημερινές συνήθειες, ανθρώπινες σχέσεις, καθώς στο ξεκίνημά του εμφανίστηκε μια πανδημία από το πουθενά, μια «ασυνέχεια» μέσα στο γραμμικό χρονικό συνεχές του σύγχρονου βίου. Αλλά στην πραγματικότητα – μπροστά στην οποία παριστάνουμε τις «τυφλόμυγες» – αυτό που ήρθε να μας πει το 2020 είναι πως η κλεψύδρα έχει γυρίσει ανάποδα. Οι άνθρωποι παίζουμε το παιχνίδι της εξέλιξης σαν να είμαστε μόνοι μας. Μόνοι μας ως είδος, μόνοι μας και ο καθένας με το Εγώ του. Όμως δεν είμαστε μόνοι. Υπάρχει πάντα ένα Άλλο. Βαφτίστε το όπως θέλετε, Θεό, σύμπαν, γαλαξιακή ομοσπονδία, ασυνείδητο, δεν έχει και πολύ σημασία. Με το Άλλο έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Όχι μόνο σε σχέση με τα προαναφερθέντα αλλά και στη σχέση του ενός με τον άλλο. Όμως το Άλλο όταν αγνοείται, εκδικείται. Έτσι είμαστε πιασμένοι μέσα στην «παγίδα». Λυπηρό μεν αλλά έτσι είναι. Κι ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε τώρα από την φάκα αφού φάγαμε το τυρί της αέναης προόδου είναι να γυρίσουμε προς τα πίσω και να ξανασκεφτούμε τις σκέψεις μας. Το παιχνίδι της εξέλιξης δεν είναι ο ανταγωνισμός, όπως θέλει μια συγκεκριμένη ανάγνωση του δαρβινισμού. Τον Δαρβίνο τον διάβασαν και με διαφορετικό τρόπο, κάποια σπουδαία πνεύματα που αποσιωπήθηκαν. Ο Karl Fedorovich Kessler γερμανορώσος ζωολόγος από τις παρατηρήσεις του κατέληξε στο συμπέρασμα πως «η αλληλοβοήθεια παρά η ανταγωνιστική αλληλοεξόντωση ήταν ο κύριος παράγοντας στην εξέλιξη ενός είδους». Συμπέρασμα που ανέδειξε σε κοινωνική θεωρία λίγο αργότερα ένας Ρώσος Πρίγκιπας που επέλεξε να ζήσει ως αναρχικός, ο Πιερ Κροπότκιν, θρηνώντας ταυτόχρονα για το γεγονός πως «όπως τόσα πολλά καλά πράγματα που δημοσιεύονται μόνο στη ρωσική γλώσσα, αυτό το αξιοσημείωτο συμπέρασμα παραμένει σχεδόν εντελώς άγνωστο». Το ίδιο άλλωστε συνέβη και με τον ίδιο. Όχι μόνο ως πολιτικό διανοητή αλλά και ως επιστήμονα, διότι επιστήμονας υπήρξε. Ο Κροπότκιν, στην καλύτερη περίπτωση ζει σήμερα σε αραχνιασμένες κούτες με κάτι ξεχασμένα βιβλία. Όμως η αδιαφορία για το Άλλο είναι παρασιτισμός κι αυτό ακριβώς συμβαίνει στον πλανήτη.
Αν μπορώ λοιπόν να φανταστώ Αη Βασίλη την πρωτοχρονιά, μόνο ένα πρόσωπο μπορεί να έχει. Του Αναρχικού Πρίγκιπα και της ιδέας που αποσιωπήθηκε για να δικαιολογηθεί η αυτοκρατορική κατάκτηση, η ρατσιστική καταπίεση, ο μισογυνισμός και η εξουσία πάνω στους άλλους ανθρώπους.