ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

Μια μητέρα ανηλίκου με ασφάλιση 20 ετών στο ΙΚΑ και 695 ευρώ κύρια και επικουρική σύνταξη θα έχει 100 ευρώ μείωση στην κύρια και 30 ευρώ στην επικουρική από 1.1.2019,  θα χάσει μέσα σε έναν χρόνο 1.500 ευρώ, δηλαδή ποσό άνω των δύο συντάξεων.Είναι μόνο ένα παράδειγμα ανάμεσα σε πολλά άλλα για το πως θα διαμορφωθούν τα δεδομένα της καθημερινής διαβίωσης για χιλιάδες συνταξιούχους, ανάμεσά τους και  μερικές χιλιάδες  ελληνίδες μάνες που κατά τ’ άλλα γιορτάζουμε σήμερα, με βάση το νόμο Κατρούγκαλου. Ο νόμος μάλιστα κρίθηκε συνταγματικός μόλις προχθές από το ΣτΕ,  με μια ψήφο διαφορά.

Ο Τσακαλώτος τα έχει πει όλα με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Δεν μπορεί, λέει ο υποτιθέμενος επικεφαλής της αριστερής αντιπολίτευσης των «53» μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ,  η χώρα να δαπανά ως ποσοστό του ΑΕΠ για συντάξεις το ίδιο με άλλες χώρες που έχουν πολύ πιο προωθημένες οικονομίες. Ο ίδιος υπουργός μάλιστα έχει δώσει δίκιο στο ΔΝΤ το οποίο απορρίπτει το συλλογισμό πως οι συντάξεις στηρίζουν ολόκληρες οικογένειες που μαστίζονται από την ανεργία και αντιπροτείνει να φτιαχτεί κοινωνικό κράτος.

Επειδή βεβαίως κανείς δεν πιστεύει πως θα μπορούσε να φτιαχτεί κοινωνικό κράτος από τις περικοπές των συντάξεων ή να χρηματοδοτηθούν άλλες ανάγκες ( επιδότηση θέσεων εργασίας, επιδότηση παιδιών, κλπ), το συμπέρασμα είναι πως οι κομμένες συντάξεις ένα και μόνο στόχο θα υπηρετήσουν: τη διασφάλιση των υψηλών υπερπλεονασμάτων τα επόμενα χρόνια – μετά την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια, βεβαίως βεβαίως –  για τα οποία έχει δεσμευτεί η χώρα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε μερικά χρόνια καμία σύνταξη δεν θα ξεπερνάει τα 800 ευρώ και χιλιάδες συνταξιούχοι θα καλούνται να «ζήσουν» με φιλοδωρήματα των 200 και 300 ευρώ.

Το να λες σε ανθρώπους που δούλεψαν σε όλη τη ζωή τους και μετρούν καθημερινά και το 50λεπτο για να επιβιώσουν πως αυτοί φταίνε στην ουσία για την κατάρρευση της οικονομίας και πρέπει να υποστούν κι άλλες θυσίες, είναι κάτι παραπάνω από τραγικό. Όταν μάλιστα δεν κάνεις και απολύτως τίποτα στο πεδίο της αγοράς, όπου οι ανατιμήσεις είναι καθημερινές σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, εξανεμίζοντας τις ήδη πενιχρές συντάξεις, τουλάχιστον  για τη μεγάλη πλειοψηφία. Πιο πολλά είχε προσπαθήσει να κάνει για να ελέγξει την ασυδοσία – ειδικά των πολυεθνικών – ο «δεξιός» Χρήστος Φώλιας επί των ημερών της υπουργίας του (γι αυτό και τον «έφαγαν» γρήγορα)  παρά η «πρώτη φορά Αριστερά», η οποία  κατάφερε με την ασυδοσία που άφησε να επικρατήσει και στο χώρο του airbnb να εκτοξεύσει κατακόρυφα και τα ενοίκια!

Οι συντάξεις στα χρόνια του οικονομικού πολέμου που διανύουμε υπήρξαν κάτι σαν το «οχυρό Ρούπελ». Η συνθηκολόγηση και της σημερινής κυβέρνησης όπως και των προηγούμενων με την επίθεση των δανειστών ενάντια στη στοιχειώδη διαβίωση των μανάδων και των πατεράδων μας, των παππούδων και των γιαγιάδων μας, και η εξώθησή τους στο να πηδάνε αύριο από τα μπαλκόνια γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν με λίγη αξιοπρέπεια είναι ευθύνη για την οποία το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του θα κληθεί να λογοδοτήσει απέναντι στην ιστορία. Κι αυτό δεν είναι αστείο…

Το άρθρο 7 παράγραφος 2 του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας ρητά ορίζει πως «Tα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.».  Περί αυτού ακριβώς πρόκειται.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

 

Από τότε που ο Βολταίρος είπε το περίφημο » δε συμφωνώ ούτε με μια λέξη από όσα λες, αλλά θα υπερασπίζω και με το τίμημα της ζωής μου ακόμη, το δικαίωμά σου ελεύθερα να λες όσα πρεσβεύεις» έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι της ιστορίας. Παρά ταύτα όμως η απειλή για την ανεμπόδιστη έκφραση της σκέψης και της άποψης είναι πάντα παρούσα και το να αντιμετωπίζεται κάθε φορά, είναι τελικά μια διαρκής μάχη.

Το γεγονός πως κρίθηκε αθώα από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, η οποία βρέθηκε στη θέση της κατηγορούμενης για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου, έχει σπουδαία σημασία. Θυμίζουμε πως η υπόθεση έφτασε στα δικαστήρια μετά από αναφορά που είχε καταθέσει το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι , το οποίο είχε συμπεριλάβει διάφορες περιπτώσεις  φερομένων ως εγκλημάτων  ρατσιστικής βίας. Σε αυτές είχε συμπεριληφθεί και άρθρο της κυρίας Τριανταφύλλου στην εφημερίδα «Αthens Voice», τον Νοέμβριο του 2015, αμέσως μετά την επίθεση στο Μπατακλάν με τίτλο «Rock and Roll Will Never Die» όπου μεταξύ άλλων γινόταν μνεία σε ρήση του Μάρκο Πόλο σύμφωνα με την οποία «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι».

Στην ουσία είχαμε την πρώτη δίκη για ισλαμοφοβία στην Ελλάδα και το γεγονός πως η ελληνική δικαιοσύνη έκρινε πως η ελεύθερη έκφραση της γνώμης δεν συνιστά έγκλημα ρατσιστικής βίας δημιουργεί προηγούμενο, το οποίο συμπυκνώνει και προασπίζει το αξιακό πλαίσιο του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.

Από αυτή εδώ τη στήλη είχαμε υποστηρίξει το δικαίωμα της συγγραφέως να γράφει ελεύθερα την άποψή της, σημειώνοντας τα ακόλουθα:

«Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις απόψεις της Σώτης Τριανταφύλλου, η συγγραφέας θα πρέπει να μπορεί να τις εκφράζει. Ο ρατσισμός, έτσι κι αλλιώς, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με δίκες, ούτε με λογοκριτές. Είναι ο πιο λάθος δρόμος διότι οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.  Η «ηθική αναμόρφωση» δια της βίας είναι ο πιο ακραίος ρατσισμός, τον οποίο και επεφύλασσαν διαχρονικά οι «πεφωτισμένες» ελίτ έναντι του αμαθούς «πόπολου». Οδηγεί πάντα σε καθεστώτα ετερονομίας, αυταρχισμού και δογματισμού, όποιον μανδύα εξουσίας κι αν χρησιμοποιούν κάθε φορά.».

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, οι ακρότητες της «πολιτικής ορθότητας» επιχειρούν να επιβάλλουν νέα στερεότυπα στη θέση των παλαιών τα οποία αντιμάχονται. Φτάσαμε έτσι να αναβιώνει ένα κλίμα που τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών,  αναβιώνει  το  «Index Librorum Prohibitorum», τον  κατάλογο δηλαδή με τα απαγορευμένα από την Ιερά Εξέταση της Καθολικής Εκκλησίας, βιβλία. Το ίδιο θα πράξει αργότερα και ο Χίτλερ. Όπως και στην Κίνα του Μάο δεν χρειαζόταν να διαβάσει κανείς τίποτα περισσότερο από το «κόκκινο βιβλιαράκι» του Μεγάλου Τιμονιέρη. Αλλά και στη σημερινή Ε.Ε η «αλήθεια» βρίσκεται μόνο στα «εξελοχαρτα» με τα οικονομικά μεγέθη των γραφειοκρατών της Κομισιόν και όλα τα υπόλοιπα ρίχνονται στην πυρά της παγερής βορειοευρωπαικής αδιαφορίας.

Κάθε ολοκληρωτισμός ( θρησκευτικός, πολιτικός, οικονομικός, πνευματικός) επιχειρεί να εξουδετερώσει και να εκμηδενίσει κάθε ανταγωνιστική σκέψη, διότι φοβάται τη διαπάλη των ιδεών, γνωρίζοντας τα κενά και τις αδυναμίες του. Εμπεδώνει τη μονοδιάστατη σκέψη και εν τέλει τον μονοδιάστατο άνθρωπο.

Η έκφραση της πολλαπλότητας είναι αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα κι είναι  σύμφυτο με τους νόμους κίνησης της ίδιας της ζωής. Καθώς απειλούμαστε με «ισοπεδωτισμό»  κι «ερημοποίηση» σε πολλά επίπεδα, έχουμε ανάγκη όσο ποτέ μια κουλτούρα πλουραλισμού, η οποία θα αναδεικνύει διαφορές, θα δοκιμάζει συνθέσεις, θ’ αφήνει πραγματικά «όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν»  και θα αποτρέπει συγκρούσεις  «μηδενικού αθροίσματος». Το γνωστό «ο θάνατός σου η ζωή μου» ( μεταφορικά ή/και κυριολεκτικά)  αποδείχθηκε κακός οδηγός για τον σύγχρονο κόσμο.  Αναπαράγει στο διηνεκές  το μανιχαισμό «φωτός και σκότους», «καλού και κακού», πάνω στον οποίο χτίζεται κάθε φορά η κυριαρχία πάνω στις ανθρώπινες κοινωνίες.  Η διαρκής  υπεράσπιση της ελεύθερης έκφρασης είναι η έσχατη χειρονομία αντίστασης του πολιτισμού έναντι της μονίμως επελαύνουσας βαρβαρότητας.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

 

Το ερώτημα του σημερινού τίτλου έχει αποτελέσει αγαπημένο θέμα διαξιφισμών και διενέξεων στα συμβατικά ΜΜΕ παλιότερα και στα social media τα τελευταία χρόνια.   Στην πραγματικότητα όμως δεν έχει απολύτως  καμία σημασία. Απλά αρέσει σε πολλούς να συζητάνε τα λάθος πράγματα στις λάθος στιγμές, μόνο και μόνο για να (αυτο)επιβεβαιώσουν την «προκάτ» αντίληψη που έχουν για τα πράγματα.

Η Πρωτομαγιά ασφαλώς είναι πάντα μια μέρα μνήμης της  εξέγερσης των εργατών του Σικάγου το Μάη του 1886, κατά την οποία τα εργατικά συνδικάτα ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Τώρα το τι απέγιναν (και γιατί) στη συνέχεια τα εργατικά συνδικάτα τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη τα έχει αναλύσει άριστα ο Χέρμπερτ  Μαρκούζε στον «Μονοδιάστατο Άνθρωπο»,  ως θεωρητικός εκφραστής της Σχολής της Φρανκφούρτης και εκ των πνευματικών ηγετών  μιας άλλης μαγιάτικης εξέγερσης, αυτής του Μάη του 1968 στο Παρίσι και όχι μόνο. Αυτή όμως,  η  λεγόμενη «εξέγερση της αμφισβήτησης» δεν είχε ως υποκείμενο την εργατική τάξη πλέον,  αλλά τους νέους και τις νέες της εποχής που φώναζαν «θέλουμε το αδύνατο» και στην πορεία εκείνων των χρόνων πολιτογραφήθηκαν ως «παιδιά των λουλουδιών». Μέσα από κει ξεπετάχτηκε στη συνέχεια το οικολογικό κίνημα.

Αλλά και τα δύο αυτά κινήματα, το εργατικό και το οικολογικό, και τα αντίστοιχα δυο  νοήματα της μέρας,  φοβάμαι πως έχουν ξεπεραστεί πλέον από την ίδια την πραγματικότητα. Ιδίως στη χώρα μας, στην οποία όπως αποδείχθηκε κατ’ επανάληψη,  έχουμε εξειδίκευση στο διασυρμό εννοιών και αξιών.

Συνδικαλισμός είναι πλέον αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος με το κομπολόι που πατάει γεμάτος μαγκιά το κενοτάφιο του Άγνωστου Στρατιώτη, μη έχοντας την παραμικρή συναίσθηση του που πατάει και που βρίσκεται. Εν τω μεταξύ, οικολογικό κίνημα κατέληξε να είναι η Μπιρμπίλη!

Χρειάζονται καινούργιες ιδέες και διαχρονικές ευαισθησίες. Έννοιες όπως εργατικό κίνημα, αριστερά, σοσιαλισμός είναι πλέον κενές περιεχομένου, «αδειανό πουκάμισο»  κατά την έκφραση του ποιητή.

Αλλά κι απ’ την άλλη, όσο παραμένουμε αμέριμνοι μέσα στην «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»,   κυνηγώντας πεταλούδες σε πρωτομαγιάτικες «οικολογικές» εκδρομές που καταλήγουν σε χασαποταβέρνες, έρχονται και κάθονται «ελέφαντες» πάνω στο σβέρκο μας.

Τα προβλήματα είναι υπαρκτά. Το φαινόμενο της ερημοποίησης φαίνεται πως επηρεάζει σημαντικά τις χώρες του μεσογειακού νότου. Το να έχουμε καύσωνα τον Απρίλιο δεν το λες και κανονικότητα. Αλλά πρωτίστως μας απειλεί  η οικονομική ερημοποίηση στην περίπτωση που η χώρα δεν καταφέρει να αξιοποιήσει το θετικό momentum για να επιτύχει την ελάφρυνση του χρέους της. Αυτός πρέπει να είναι ο στρατηγικός στόχος και όχι απλά μια  «έξοδος από τα μνημόνια» που έχει αμιγώς επικοινωνιακό χαρακτήρα.  Όπως έγραψε σκωπτικά προχθές η Washington Post 

«η κρίση στην Ελλάδα έχει ξεπεραστεί μόνο αν δεν ζεις εκεί»,  κάνοντας αναφορά στην πρόβλεψη του ΔΝΤ πως θα χρειαστούν άλλα 10 χρόνια για να βρεθεί η Ελλάδα εκεί που ήταν το 2007!

Αυτές οι μεγάλες προκλήσεις όμως δεν αντιμετωπίζονται ούτε με αργίες, ούτε με απεργίες. Απαιτούν εθνική συνεννόηση και συνεργασία σε όλα τα επίπεδα,  για την ανασύνταξη της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας με όρους βιωσιμότητας και αειφορίας.  Χωρίς να πατάμε απερίσκεπτα πάνω στη γη μας, χωρίς να πατάει ο ένας τον άλλο και χωρίς να πατάμε με ασέβεια πάνω στις μνήμες και την ιστορία μας.

πρώτη δημοσίευση RIZOPOULOS POST

 

 

Aν οι Ευρωπαίοι θέλουν – όπως λένε – το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα , τότε θα πρέπει να αποφασίσουν – και μάλιστα σύντομα – για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Οπότε το γεγονός πως μετά και την συνεδρίαση του λεγόμενου Washington Group , οι Γερμανοί μεταφέρουν ένα κλίμα γενικής συμφωνίας είναι κατ’ αρχήν θετικό, όμως η συμφωνία θα κριθεί  στους χρόνους, στους  όρους  και στις  προϋποθέσεις της ελάφρυνσης. Και ως γνωστόν ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Συνεπώς όλη αυτή η συζήτηση για το «μετά» ασφαλώς και είναι χρήσιμη αλλά μάλλον είναι πρόωρη. Περισσότερο βοηθάει τον ακατάπαυστο βερμπαλισμό του  πολιτικού συστήματος με τις γνωστές ατάκες περί αλλαγής «αναπτυξιακού παραδείγματος».   ΄Ομως, σε κάθε περίπτωση,  καλό είναι η προσπάθεια της χώρας να επικεντρώνεται στο «τώρα» και να παίζει έξυπνα με ό,τι «χαρτιά» έχει για να παραμείνει στο παιχνίδι. Αλλιώς είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια…

Το «καλό χαρτί» της Ελλάδας είναι ο τουρισμός!  Αυτό το πιστεύουν και συμφωνούν όλοι. Απόδειξη το γεγονός πως τα πέντε κορυφαία διμερή Επιμελητήρια (Αμερικανικό, Βρετανικό, Γαλλικό, Γερμανικό & Ιταλικό) διοργανώνουνε το 3ο Ετήσιο Συνέδριο Τουρισμού την Πέμπτη 10 Μαΐου στο Συνεδριακό Κέντρο “Ιωάννης Βελλίδης” της Θεσσαλονίκης.

Αυτό λοιπόν που έχει σημασία στο «τώρα»  είναι το…. ελληνικό καλοκαίρι.  Όλα τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα μέχρι αυτή την ώρα καθώς και το κλίμα από τις διεθνείς εκθέσεις του παγκόσμιου τουρισμού βεβαιώνουν πως η ζήτηση για την Ελλάδα όχι μόνο παραμένει υψηλή αλλά και συνεχίζει ν’ αυξάνεται. Ήδη στους δημοφιλείς προορισμούς καταγράφει κρατήσεις που ξεπερνούν το 10% σε σχέση με πέρυσι.

Ο τουρισμός γι άλλη μια χρονιά βάζει πλάτη. Δίνει δουλειές, δημιουργεί εισοδήματα, εισφέρει στα δημόσια έσοδα και πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές. Για πάρα πολλά νέα παιδιά το να πάνε σε κάποιο νησί να δουλέψουν για σεζόν είναι η μόνη επαγγελματική διέξοδος, αν δεν θέλουν να μεταναστεύσουν.  Επίσης, διαχέει οφέλη σε άλλους κλάδους,  από την πρωτογενή παραγωγή μέχρι την οικοδομή κι από την εστίαση μέχρι τις νέες τεχνολογίες. Κι αν είχαμε λίγο μυαλό θα προσφέραμε και περισσότερη σύγχρονη τέχνη κι έναν αναβαθμισμένο καθημερινό πολιτισμό, ως μέρος της τουριστικής εμπειρίας κάθε επισκέπτη.

Ας μη διαφεύγει της προσοχής μας επίσης το γεγονός πως τα ξενοδοχεία είναι ο μόνος κλάδος στον οποίο υπογράφονται Εθνικές Συλλογικές Κλαδικές Συμβάσεις με αυξήσεις για τους εργαζόμενους. Πρόσφατα ο Πρόεδρος των ξενοδόχων Γρηγόρης Τάσιος υπέγραψε την τελευταία κλαδική σύμβαση, η οποία είναι διετούς ισχύος, αναδρομικά από 1/1/2018 έως 31/12/2019. Προβλέπει, μεταξύ άλλων, την αύξηση κατά 1,5% του κατώτατου μισθού στα ξενοδοχεία από 1/1/2018 και την επιπλέον αύξηση κατά 1,5% από 1/1/2019. Ακούγεται σαν επιστροφή στην κανονικότητα. Κι αυτό έχει τεράστια ψυχολογική αξία για την αγορά.

Αλλά ο τουρισμός είναι ευαίσθητο προϊόν. Κι αυτό ως τουριστική χώρα το υποτιμούμε. Η ένταση με την Τουρκία και η απειλή του προσφυγικού είναι πάντα δυο μεγάλοι κίνδυνοι για τον τουρισμό, για την εθνική οικονομία και κατά συνέπεια για την κοινωνία. Το να πηγαίνουμε λοιπόν μόνοι μας να βάζουμε φωτιά για να κάψουμε το μόνο «καλό χαρτί» που έχουμε,  με γραφικότητες τοποθέτησης σημαιών σε βραχονησίδες δεν είναι πατριωτισμός, είναι χουλιγκανισμός. Είναι τα «αποκαίδια» από το «ξεβλάχεμα» του Κωστόπουλου.  Βίος αβασάνιστος στη μάθηση  και τζάμπα μαγκιές για τα 40 δευτερόλεπτα δημοσιότητας που αναλογούν σε κάθε «ψώνιο».

Πατριωτισμός αυτή την ώρα είναι η διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας στο Αιγαίο. Και η συγκέντρωση δύναμης και πλεονεκτημάτων αποτροπής οποιασδήποτε πολεμικής εμπλοκής, εξαιτίας της κλιμακούμενης επιθετικότητας του δικτάτορα Ερντογάν, ο οποίος κατάφερε να ρίξει την τουρκική λίρα στα τάρταρα κι αναζητάει εσπευσμένα τη «δημοκρατική νομιμοποίηση» της καταστροφής που προκαλεί σε όλα τα επίπεδα στον τουρκικό λαό.

Συνακόλουθα,  υγιής πατριωτισμός είναι η πρωτοβουλία που ανέλαβε  ο επίτιμος πρόεδρος του ΣΕΤΕ και διευθύνων σύμβουλος της Sani/Ikos Ανδρέας Ανδρεάδης για τη συγκέντρωση εντός του έτους 1 δισ. € για ενίσχυση των Ενόπλων μας Δυνάμεων από όλους τους εύπορους Έλληνες πατριώτες και ιδρύματα στη χώρα και στο εξωτερικό. Αυτό σημαίνει στηρίζω τη χώρα μου και δεν της γυρίζω την πλάτη, τη δύσκολη στιγμή της.

Πιστεύω αλήθεια πως η πρωτοβουλία αυτή θα μπορούσε να διευρυνθεί και  μεταξύ άλλων κοινωνικών εταίρων ώστε να μπορούν και οι εργαζόμενοι για παράδειγμα να αφιερώσουν μια ώρα δωρεάν εργασίας για τις Ένοπλες Δυνάμεις.  Ή τα εμπορικά καταστήματα να συνεισφέρουν με το τζίρο μια επιλεγμένης ημέρας. Και η τουριστική περίοδος είναι το καλύτερο timing.  Ιδέες θα βρεθούν. Το σημαντικό είναι η πρόθεση της προσφοράς  και η δέσμευση για κάτι που υπερβαίνει το ατομικό συμφέρον του καθενός, υπηρετώντας έναν ανώτερο συλλογικό στόχο.

Την εξωτερική πολιτική της χώρας δεν μπορεί να την ασκούν οι… ρακές! Έλεος. Ας σοβαρευτούμε τουλάχιστον την ύστατη ώρα κι ας  στοιχηθούμε πίσω από μια εθνική              πρωτοβουλία ουσίας που θα κάνει πράξη την περίφημη ρήση του Τζον Φ. Κένεντι: «Mη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για εσένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου».

 

 

Τρομερός είναι ο θυμός ενός λαού που μουρμουρίζει . To έγραψε ο Αισχύλος και το εισέπραξα κυρίως τις μέρες του Πάσχα, τόσο στην πόλη όσο και στην ύπαιθρο. Δεν θυμάμαι πιο κατσουφιασμένο Πάσχα σε αυτή τη χώρα. Παντού ένα «μουρμουρητό» που μοιάζει με παραμιλητό καταθλιπτικού.  Γι αυτά που θα μπορούσαν να γίνονται και δεν γίνονται. Και γι αυτά που δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν κι όμως είναι γεγονότα.  Οπότε τα κύματα της δυσφορίας  που σε πρώτη φάση έγιναν αγανάκτηση στις πλατείες κι έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα πλέον είναι ένας συμπιεσμένος θυμός σε μορφή μοναχικής κατάθλιψης. Δεν ξέρω τι πολιτική στάση σηματοδοτείται από αυτή τη συμπεριφορά, γνωρίζω όμως πως όταν κανείς δεν ξέρει τι να κάνει, συνήθως κάνει το χειρότερο. Δότι δεν έχει τη διαύγεια για να κάνει το αυτονόητο.

Θυμωμένοι και συγχυσμένοι οι Έλληνες γιατί τα παιδιά τους είτε θα θάβονται, κυριολεκτικά αν είναι πιλότοι, μεταφορικά αν είναι «ντελίβερι» είτε θα μεταναστεύουν. Καταθλιπτικοί γιατί δεν ξέρουνε τι να κάνουνε για να το αποτρέψουν ως το χειρότερο σενάριο για τους εαυτούς τους κι αυτούς που ακολουθούν. Κι αυτό είναι μεγάλη αποτυχία μιας κοινωνίας.

Το να αναθεματίζουμε συλλήβδην τη Μεταπολίτευση είναι γελοίο και τραγικό μαζί. Έγινε αυτό που μπορούσε να γίνει, κάτω από τις δοσμένες συνθήκες. Σήμερα όμως ο πλανήτης βρίσκεται εν βρασμώ, νέες συνθήκες δημιουργούνται στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα καθώς η παγκοσμιοποίηση των αγορών οδήγησε στην παρακμή του έθνους – κράτους, βοηθώντας όμως την ίδια στιγμή την επιχειρούμενη ανάδυση των Αυτοκρατοριών του ανατολικού δεσποτισμού ( Ρωσία, Τουρκία, Ιράν, Κίνα). Η παγκόσμια δημοκρατία αποδεικνύεται όνειρο απατηλό και ο εφιάλτης του ολοκληρωτισμού επιστρέφει.

Οπότε το αυτονόητο σε αυτές τις περιστάσεις είναι αν μη τι άλλο, η ενότητα. Η ενότητα για να υπερασπιστούμε συλλογικά τις αξίες που περιγράφονται τόσο ξεκάθαρα στον «Επιτάφιο» του Περικλή και είναι η αληθινή εθνική κληρονομιά μας. Την Πατρίδα και τη Δημοκρατία. Γιατί μόνο αν υπάρχει πατρίδα και δημοκρατία μπορεί να θεμελιωθεί η ελευθερία του ατόμου. Αλλιώς είναι μια ζωτική ψευδαίσθηση που μας οδηγεί στο γκρεμό.

Πατρίδα και Δημοκρατία, μαζί.  Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε μέσα από τον εσωτερικό  διχασμό και τη σύγκρουση. Είναι η ώρα να δούμε τη δημοκρατία της συνεργασίας, του «εμείς» και όχι των παραταξιακών περιχαρακώσεων που γεννήθηκαν μέσα σε άλλες συγκυρίες κι εκφράζουν άλλες εποχές.

Είναι τραγικό σε αυτές τις στιγμές, με τους δανειστές να κάνουν «μπαλάκι» το ζήτημα του χρέους, τους εταίρους να παζαρεύουν τις συντάξεις με το όνομα της «Μακεδονίας» και τον Ερντογάν να μας κάνει καθημερινό bullying, το πολιτικό σύστημα να βρίσκεται στην ιδεολογικο-κομματική «κοσμάρα» του.  Να κάνουν προτεραιότητα το πως θα την πει ο ένας στον άλλο και όχι πως να δώσουμε με μια φωνή, ενιαία και ισχυρή, τη σωστή απάντηση στις τεράστιες προκλήσεις και πιέσεις που δεχόμαστε από παντού.

Φτάσαμε έτσι στο σημείο που τη σωστή πολιτική απάντηση στο μεγάλο διακύβευμα της συγκυρίας για τη χώρα να τη δίνει ο Μιχάλης Σάλλας και όχι οι αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησης και οι τομεάρχες της αντιπολίτευσης. Τη μεταφέρω επί λέξει από σχετικό άρθρο του: » Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, μια χρησιμοποίηση της προληπτικής γραμμής θα σήμανε ένα νέο σκληρό μνημόνιο, νέα μέτρα, επιβολή καινούργιων περιορισμών, που δύσκολα θα δεχθεί η κοινωνία, η οποία έχει κουραστεί από περίπου 10 χρόνια μνημονίων, και ακόμα πιο δύσκολα θα διαχειριστούν την κατάσταση οι πολιτικοί».

Όσο δεν γίνεται το αυτονόητο, όσο δεν υπάρχει αρραγές εσωτερικό μέτωπο, η χώρα θα είναι ανοιχτή στις απειλές που δέχεται κι εξαναγκάζεται να υποκύπτει.  Κι αυτό συνιστά μεγάλη ιστορική ευθύνη πλέον.

Η πρωτοβουλία ασφαλώς σε αυτές τις περιπτώσεις ανήκει στην κυβέρνηση. Αυτή πρέπει να δώσει το στίγμα των προθέσεών της. Για να επιτύχει αληθινή ενότητα και ομοψυχία, όπως απαιτούν οι περιστάσεις. Και όχι να συζητάμε στα σοβαρά ποια πλειοψηφία θα μπορούσε να κάνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Ευάγγελο Βενιζέλο ή τον Κώστα Καραμανλή. Αυτή είναι παρακμιακή πολιτικάντικη συζήτηση…

Αν δεν μπορούν να το πετύχουν ο Τσίπρας κι ο Κυριάκος τότε ας πάμε παρακάτω… Είμαστε πάρα πολλοί αυτοί που πιστεύουμε πως θα μπορούσαν να τον πετύχουν σίγουρα ο Κώστας Μπακογιάννης με τη Ρένα Δούρου. Και όσοι αμφιβάλουν γι αυτό, ας διαβάσουν με προσοχή το πως αποχαιρέτησε ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας τον Ευρυτάνα πολεμιστή του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, υπασπιστή του Άρη Βελουχιώτη, τον Καπετάν Ερμή… Ν’ ανοίξουν λίγο τα μυαλά τους, μπας και προλάβουμε να σώσουμε τίποτα σε αυτή τη χώρα.

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post   

Αρέσει σε %d bloggers: