ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί


Εξ ενστίκτου και μόνον υποστηρίζω πως στις προσεχείς αυτοδιοικητικές και ευρωπαϊκές εκλογές θα δούμε παράξενα πράγματα. Μπορεί μέσα στην ναρκισσιστική αυταρέσκεια των κομματικών μηχανισμών να επικρατεί κλίμα «κανονικότητας» , στην κοινωνία όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Απλώς η σιωπή είναι μη μετρήσιμο μέγεθος, όσο παραμένει τέτοια.
Η μισή κοινωνία είναι σιωπηλή. Αντιλαμβάνεται τη συναισθηματική χειραγώγηση που επιχειρεί η πολιτική επικοινωνία για να καταστήσει ενδιαφέρουσα την αντιπαράθεση Μαρινάκη – Βαξεβάνη, καθώς επί της ουσίας γι αυτό πρόκειται. Αλλά αν η κοινωνία πίστευε πως αυτή η αντιπαράθεση την αφορά θα εκτόξευε την κυκλοφορία των «Παραπολιτικών» και του «Documento». Εξ όσων γνωρίζω δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.
Παρ’ όλα αυτά το πολιτικό σύστημα επιμένει να αναπαράγει στο διηνεκές το ματσάκι «Ολυμπιακός – Παναθηναικός» (προσαρμοσμένο στις εκάστοτε συνθήκες) διότι μόνο αυτό ξέρει να κάνει. Φως και Σκότος. Και κάθε φορά «νικάει το φως» και κάθε φορά οι πολλοί μένουν στο «μαύρο σκοτάδι».
Αυτή η κρίση εμπιστοσύνης δεν αποκαθίσταται με την επανάληψη των ίδιων πολιτικών παιχνιδιών «μηδενικού αθροίσματος». Η κοινωνία ζητάει λύσεις και το θέαμα που προσφέρεται δεν τη συγκινεί στο παραμικρό, καθώς οι λύσεις που ζητάει είναι λύσεις επιβίωσης με αξιοπρέπεια. Υπαρξιακές δηλαδή.
Όσο το πολιτικό σύστημα «βολεύεται» με τον μηντιακό πόλεμο στις οθόνες των υπολογιστών μας και των κινητών μας, αμήχανο στην πραγματικότητα να προτείνει κάτι που να μπορεί ένας μέσος σκεπτόμενος άνθρωπος να πιστέψει, τόσο πιο εκτεθειμένη αφήνει την κοινωνία στο να υποστεί ένα εξαιρετικά δυσάρεστο μέλλον. Κι αυτό η μισή κοινωνία τουλάχιστον το καταλαβαίνει.
Τώρα το πως θα αντιδράσει αυτή τη φορά μπροστά στους κινδύνους που διαισθάνεται, ούσα αποξενωμένη από το πολιτικό σύστημα , είναι αυτό που θα δημιουργήσει εκλογικά παράδοξα κυρίως στο ρευστό πεδίο της αυτοδιοίκησης, χωρίς να αποκλείεται και ένα έντονο αποτύπωμα στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.
Το γεγονός, ας πούμε για παράδειγμα, ότι κανένα κόμμα δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πως θα αντιμετωπιστούν οι «μαύρες τρύπες» όλων των ασφαλιστικών συστημάτων της Ευρώπης από τη ραγδαία επέκταση της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης στην παραγωγική διαδικασία δεν περνάει τόσο απαρατήρητο όσο θέλουν να νομίζουν. Ή πως υπάρχει μια δυσκολία στο να αναγνωριστεί πως για να υπάρχει ανθρώπινο μέλλον πρέπει να υπάρχει και πλανήτης και ο καθένας πρέπει να πληρώνει το μερίδιο που του αναλογεί για να υπάρχει γη που θα μεγαλώσουν κι άλλες γενιές ανθρώπων.
Η μισή κοινωνία εξακολουθεί να σκέφτεται. Στη σιωπή. Όπως πριν από ένα μεγάλο Big Bang.

YΓ: Η υποψηφιότητα του Αλέξη Γεωργούλη είναι η απόδειξη πως ο πολιτικός ανταγωνισμός στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η συναισθηματική διαχείριση πραγμάτων, τα οποία έχουν καταστεί πλέον μη διαχειρίσιμα.


Απόγνωση. Μπορεί και εκδίκηση. Μικρή σημασία έχει. Η χθεσινή παιδοκτονία και αυτοκτονία είναι δικαίωση του Νίκου Καρούζου. Αυτού του «ποιητή Β'» σύμφωνα με την κατάταξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας, ο οποίος αν και δεν πρόλαβε το «θαύμα» που ακολούθησε τη δεκαετία του 90 και μετά, είχε δει όμως αρκετά για να αποφανθεί πως «η κόλαση λοιπόν είν’ η πατρίδα μας». Τώρα φαίνεται ξεκάθαρα. Όταν μια μάνα ρίχνει το παιδί της από τον 5ο και βουτάει μετά εκείνη, δεν μπορεί να είναι «σαν να μπαίνει η Άνοιξη στα ξαφνικά». Στην κόλαση δεν υπάρχει Άνοιξη.
Αλλά η βουτιά στο Νέο Κόσμο δεν είναι μόνο ατομικό συμβάν. Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς, όπως λένε οι Κινέζοι. Ζούμε την εποχή των τεράτων, ακολουθώντας τη συλλογιστική του Γκράμσι. Η βουτιά είναι ιστορική. Απόγνωση κι εκδίκηση παντού. Στην Ουτρέχτη. Στη Ν. Ζηλανδία. Στο φλεγόμενο Παρίσι. Είναι τα πρόδρομα συμπτώματα ενός Νέου Κόσμου που δεν ξέρουμε πως θα μοιάζει. Σίγουρα όμως δεν θα είναι αυτός στον οποίο γεννηθήκαμε. Δεν ξέρουμε καν αν θα είναι ανθρώπινος ή θα πρέπει να μιλάμε για μετα-ανθρώπινο κόσμο στην απόλυτη εξουσία των αλγορίθμων και των ψυχοφαρμάκων.
Η ζωή χρησιμοποιεί την ειρωνεία έτσι ώστε να αντιλαμβανόμαστε το μέτρο μας μέσα σε ένα μη ανθρωπο-κεντρικό σύμπαν. Αλλά αυτό πληγώνει τον προσωπικό ναρκισσισμό μας και το μήνυμα μένει «αδιάβαστο». Όταν το «μπροστά» σημαίνει πλέον «βουτιά», τότε σίγουρα κάτι έχει πάει πολύ λάθος. Ο Νέος Κόσμος που αναδύεται στις οθόνες των έξυπνων κινητών μας δεν είναι το happy end της ιστορίας. Εnd, μπορεί. Happy, με τίποτα. Τουλάχιστον για όσους/ες δεν προλάβουν μέσα στον ίλιγγο του κενού να βγάλουν φτερά. Είτε σαν άγγελοι, είτε σαν δαίμονες.


To Πολυτεχνείο υπήρξε ένα αυθόρμητο ιστορικό συμβάν. Η νέα γενιά εκείνης της εποχής, φοιτητές αλλά και μαθητές, επηρεασμένοι από τα νεολαιίστικα κινήματα που συνταράζουν ολόκληρο τον κόσμο όλα τα προηγούμενα χρόνια ( Μάης 68, Αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ, κλπ) εξεγείρονται στην καταπίεση όλου του «παλιού κατεστημένου» που εκπροσωπούσε με ακραίο και βλακώδη τρόπο η χούντα των συνταγματαρχών.
Το αυθόρμητο της εξέγερσης αιφνιδίασε τους πάντες. Αιφνιδίασε και την Αριστερά, γεγονός που έκανε το φοιτητικό όργανο της ΚΝΕ, την Πανσπουδαστική, να κάνει λόγο για «300 προβοκάτορες του Ρουφογάλη». Ο Παπαδόπουλος είχε αποφασίσει την «πολιτικοποίηση» του καθεστώτος και ο πολιτικός κόσμος που τελούσε εν αναμονή, είδε με ανησυχία στο Πολυτεχνείο την αφορμή ακύρωσης αυτής της εξέλιξης. Όπως και πράγματι έγινε. Το Πολυτεχνείο μπορεί να μην έριξε τη χούντα, έριξε όμως τον ημιπαράφρονα Παπαδόπουλο, έφερε τον απολύτως παράφρονα Ιωαννίδη στην κορυφή της εξουσίας και τελικώς ήταν η τραγωδία της Κύπρου αυτή που οδήγησε στη Μεταπολίτευση.
Η ιστορία έχει πάντα τον τρόπο της να ειρωνεύεται. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε μετά από μια βαριά και ταπεινωτική εθνική ήττα. Όπως και να το κάνεις η ανάμνηση αυτή υπήρξε κάπως δύσκολη κι έτσι το Πολυτεχνείο υποκατέστησε κατά κάποιο τρόπο το ιστορικό ορόσημο περηφάνιας που ήταν αναγκαίο, αφενός ως πράξη αντίστασης του ελληνικού λαού ( ο οποίος κοιμόταν «με ανοιχτά παράθυρα» αλλά πάντως κοιμόταν, κατά την προσφιλή συνήθειά του) και ως αρχή του τέλους της χούντας.
Εννοείται πως στα χρόνια των επετείων δεν υπήρχαν πλέον «προβοκάτορες» για την Αριστερά, αλλά μόνον «ήρωες». Κι έτσι ένα αυθόρμητο ιστορικό συμβάν μετατράπηκε με τα χρόνια σε ένα ιδεολογικό μύθο, χάνοντας τον αυθεντικό χαρακτήρα του και την εξεγερσιακή ζωντάνια του. Αυτό το «μουμιοποιημένο» Πολυτεχνείο πήγαινε με όλα. Με την Αλλαγή. Με την Πραγματική Αλλαγή. Με τις καλύτερες μέρες. Με τις ακόμα καλύτερες νύχτες. Με το δημοκρατικό «πενταράκι» για να παίρνουν όλοι πτυχίο. Με τις αθρόες προσλήψεις. Με τη συντεχνία των μηχανικών. Με την ανεπάρκεια των εκπαιδευτικών. Με όλα. Έγινε το όχημα για πολιτικές ( και όχι μόνο) καριέρες. Όσοι παλιοί «Ρηγάδες» δεν έγιναν αρχισυντάκτες στα media, έγιναν «τσάροι της οικονομίας», υπουργοί εθνικής άμυνας και υπόδικοι για μίζες. Και η φωνή του Πολυτεχνείου, η Δαμανάκη, έφτασε να γίνει Ευρωπαία Επίτροπος για τα ψάρια. Ο μύθος δούλεψε.
Σήμερα ωστόσο αν ρωτήσεις έναν εικοσάχρονο τι σημαίνει γι αυτόν «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» το πιθανότερο είναι ν’ απαντήσει: Big Mac, Deree, Mykonos! Με το δίκιο του… Γι αυτό άλλωστε και οι πορείες μιας «συνήθειας» κάθε 17 Νοέμβρη που έχει χάσει από δεκαετίες το νόημά της, συγκεντρώνουν όλο και λιγότερους νέους ανθρώπους. Το «πολιτικό θαύμα» της Μεταπολίτευσης ήταν η κατανάλωση. Κι αυτό έμαθε στα παιδιά της. Οπότε πορείες θα κάνουν την άλλη Παρασκευή, έξω από τα εμπορικά κέντρα. Black Friday, γαρ…

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST


Πάει καιρός που η πολιτική τάξη είναι αναντίστοιχη της κοινωνίας. Το τραγικό είναι πως αντί η κοινωνία με την πραγματική δυναμική της να δίνει ώθηση στην αναγέννηση της πολιτικής συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτή η παλιά, απαξιωμένη και γεμάτη παθογένειες πολιτική, καταφέρνει να βάζει την κοινωνία στο κρεβάτι του Προκρούστη για να τη φέρει στα μέτρα της. Για του λόγου το αληθές παραθέτω την ακόλουθη πραγματική ιστορία.

Ο Ραφαήλ Κουρμουλάκης είναι ένας ταλαντούχος νέος επιστήμονας. Ένα λαμπρό ελληνικό μυαλό – και το λέω καθώς είχα την τύχει να τον έχω γνωρίσει και να έχω συνεργαστεί μαζί του – ο οποίος παίρνοντας το πτυχίο του από το Πολυτεχνείο έκανε ταυτόχρονα και μια μεγάλη ανακάλυψη. Πέτυχε τη μόνη μέθοδο παγκοσμίως η οποία μπορεί να ανιχνεύσει και την παραμικρή νόθευση ενός αλκοολούχου ποτού. Και μάλιστα η μέθοδος είναι τέτοια που στην ουσία μιλάμε για ένα «τεστ» που μπορεί να το έχει ο καθένας στην τσέπη του και να έχει ήσυχο το κεφάλι του πως δεν θα το «σπάσει» με αυτά που θα πιεί.

Δεν μιλάμε για μια «ιδέα» αλλά ουσιαστικά για ένα έτοιμο προϊόν με εμπορική αξία, μεγάλη συμβολή στη δημόσια υγεία και ακόμη μεγαλύτερη συνεισφορά στην καταπολέμηση του λαθρεμπορίου και στα δημόσια έσοδα.

Ο Ραφαήλ μέχρι σήμερα έκανε αυτό που μπορούσε. Αξιοποίησε τα social media και μίλησε με αρκετούς δημοσιογράφους για να δημοσιοποιήσει αυτή τη μοναδική παγκόσμια μέθοδο για την ανίχνευση της νόθευσης στα ποτά (cleardrinkcreator@gmail.com) αναζητώντας τον επενδυτή που θα χρηματοδοτήσει την εργαστηριακή έρευνα που απαιτείται για να τελειοποιηθεί η ασφάλεια του τεστ και τη μονάδα παραγωγής του για να διατίθεται εμπορικά σε όλο τον κόσμο.

Μέχρι στιγμής οι προτάσεις που είχε από ενδιαφερόμενους στην Ελλάδα, απείχαν πολύ από αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί σοβαρή επενδυτική πρόταση. Υπάρχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εμπορικούς ακολούθους ξένων πρεσβειών, οι οποίοι προφανώς βλέπουν αυτό που δεν βλέπει το ελληνικό υπουργείο Ανάπτυξης.

Για τα δεδομένα της Ελλάδας, το τεστ του Ραφαήλ δεδομένης της παγκόσμιας μαζικής απευθυνσής του θα μπορούσε να είναι ό,τι τα Windows του Gates για τις ΗΠΑ. Έχουν τίποτα καλύτερο να παρουσιάσουν εκεί στο Υπουργείο Ανάπτυξης; Και γιατί δεν φωνάζουν 5 από τους μεγάλους επιχειρηματίες της χώρας να τους γίνει παρουσίαση μαζί βεβαίως με τη δέσμευση ότι το υπουργείο αναγνωρίζει την πολλαπλή σημασία της επένδυσης και θα βοηθήσει να γίνει γρήγορα και χωρίς γραφειοκρατία;

Ο Γιάννης Δραγασάκης, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και επιφορτισμένος με τη διευκόλυνση των επενδύσεων και την αναπτυξιακή ώθηση γιατί δεν φωνάζει τον Ραφαήλ να τον ενημερώσει και μαζί ν” ανοίξουν πόρτες για μια επαναστατική επιστημονική καινοτομία, με παγκόσμια απεύθυνση και τεράστια συμβολή στη δημόσια υγεία και τα κρατικά έσοδα σε όλες τις χώρες του κόσμου. Και όλα αυτά… Made in Greece!

Αδιαφορία, απραξία, αδράνεια στην Ελλάδα της «μπόμπας». Όχι μόνο στο αλκοόλ, παντού. Από τα καύσιμα μέχρι την νοθεία των αξιών. Ίσως γι αυτό και οι πολιτικοί μας δεν τα πηγαίνουν καλά με την εξακρίβωση της αλήθειας και τους προκαλούν αλλεργία εφευρέσεις όπως αυτή του Ραφαήλ, ο οποίος κάποια στιγμή θα απογοητευτεί, θα χάσει τον ρομαντισμό του και θα καταλήξει στο … Τέξας. Κι εδώ θα μας μείνουν οι υπουργοί, νυν και επόμενοι, οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία θα χύνουν ποτάμι τα δάκρυα για το «brain drain»… τρομάρα τους!

ΥΓ: Προς τιμή του, ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ ζήτησε και είδε τον Ραφαήλ Κουρμουλάκη και ενημερώθηκε για το τεστ. Βέβαια ο άνθρωπος δεν είναι δουλειά του να βρίσκει επενδυτές. Διαβεβαίωσε όμως το νέο επιστήμονα πως αν το τεστ γίνει εμπορικό προϊόν η υπηρεσία του θα το προμηθευτεί για τη διενέργεια σχετικών ελέγχων.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST


H οικονομική κρίση του 2008 στις ΗΠΑ εξάχθηκε στην Ευρώπη μέσω των αδύναμων κρίκων του ευρωσυστήματος όπως η Ελλάδα και οι άλλες χώρες του μεσογειακού νότου. Και στα χρόνια που μεσολάβησαν η οικονομική κρίση μετατράπηκε σε κοινωνική και εν τέλει πολιτική.
Η πολυμέρεια και η διακρατικότητα μοιάζουν πλέον με σύντομο ανέκδοτο καθώς οι εθνικές κυβερνήσεις στην Ε.Ε υποχρεώνονται να ακούνε προσεκτικά τη φωνή του Βερολίνου. Η «γερμανική Ευρώπη» είναι το μείζον πολιτικό πρόβλημα που δημιούργησε η αντι-ευρωπαϊκή Γερμανία.
Παρά τη ρητορική της γερμανικής ηγεσίας να πείσει πως ό,τι εφαρμόζει το εφαρμόζει αφοσιωμένη στην ενότητα και τη δέσμευση για το ευρωπαϊκό σχέδιο και όραμα, η πολιτική της σκληρής λιτότητας ενδυναμώνει τη δική της θέση εις βάρος των άλλων μελών της Ένωσης. Η κρίση του ευρώ έδωσε φτηνό χρήμα με μηδενικά επιτόκια στη Γερμανία καθώς την ώρα που ίδια έκανε ό,τι μπορούσε για να μοιάζουν με «σκουπίδια» τα κρατικά ομόλογα των χωρών που βρίσκονταν στη δίνη της κρίσης, τα γερμανικά κρατικά ομόλογα θεωρούνταν «ασφαλές καταφύγιο».
Την ίδια στιγμή, όταν στους ευρωπαϊκούς λαούς το κυρίαρχο ζητούμενο καταλήγει να είναι η επιβίωση, μετασχηματίζονται οι αντιλήψεις και συρρικνώνονται οι θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες. Ο πολιτισμός – και ό,τι διεκδικούν οι Ευρωπαίοι ως τέτοιον- παραχωρεί τη θέση του σε ενστικτώδεις φόβους. Οι δημοκρατίες αναδιπλώνονται. Το κοινωνικό κράτος κατακερματίζεται. Η ηθική του ευρωπαϊκού πνεύματος εξαχνώνεται.
Το παράδοξο είναι ότι η Γερμανία γνωρίζει πολύ καλά τις αρνητικές μεταλλάξεις που συμβαίνουν όταν οι ευρωπαϊκοί λαοί μετατρέπονται σε πληθυσμιακά σύνολα νεόπτωχων. Ο εκφασισμός της Ευρώπης, που έχει αρχίσει να διαφαίνεται, επαναφέρει μελανές εικόνες ενός παρελθόντος, το οποίο οι παλαιότερες γενιές είχαν πιστέψει ότι έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τώρα, μετατρέπεται σε οδυνηρή πιθανότητα.
Η ίδια η Γερμανία βίωσε τη ναζιστοποίηση λόγω των ανυποχώρητων κυρώσεων που έπρεπε να πληρώσει η χώρα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Γερμανία επίσης έχει στην πλάτη της τον μεγαλύτερο των πολέμων μέχρι σήμερα. Τον φρικώδη Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά ταύτα, ο γερμανικός οικονομικός εθνικισμός οδηγεί την Ευρώπη σε μια ιστορικά επικίνδυνη μεταστροφή με εφιαλτική κατάληξη.
Το ζήτημα δεν είναι πλέον αν η Γερμανία μπορεί αλλά αν θέλει να στηρίξει το ευρωπαϊκό όραμα και τη δημοκρατική Ευρώπη. Κάτι που πλέον αμφισβητείται έντονα, καθώς η γερμανική ηγεσία και η οικονομική ελίτ της χώρας για μια ακόμα φορά στην ιστορία κατευθύνονται – έστω και με οικονομικούς όρους – προς την πολεμική κατάκτηση και όχι την ειρηνική συνύπαρξη.

πρώτη δημοσίευση:RIZOPOULOS POST

Αρέσει σε %d bloggers: