ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

Ο Σύνδεσμος, ο Στεργίου και οι… εκλεκτοί!

Ομολογώ πως ένιωσα έκπληξη διαβάζοντας τα νέα. Ο Δήμαρχος Πεντέλης Δημήτρης Στεργίου αναλαμβάνει ρόλο, όπως φαίνεται, στην ηγεσία ενός κόμματος με την επωνυμία «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ».

Το κόμμα δεν το γνωρίζω, αν και έχει μια μικρή προϊστορία στο περιθώριο της πολιτικής ζωής καθώς ιδρύθηκε τον Νοέμβριο 2011, μετά από πρωτοβουλία ομάδας αποστράτων αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.

Ήταν το τελευταίο που περίμενα από έναν άνθρωπο απόλυτα ταυτισμένο με την αυτοδιοίκηση και μάλιστα με ένα δικό του προσωπικό αυτοδιοικητικό στυλ, το οποίο επιβραβεύτηκε σε πολλαπλές εκλογικές αναμετρήσεις.

Ασφαλώς είναι σύνηθες μεταξύ του πολιτικού προσωπικού της χώρας να χρησιμοποιεί την αυτοδιοίκηση ως εφαλτήριο για τη διεκδίκηση θέσης και ρόλου στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Όμως η περίπτωση της επιλογής του κ. Στεργίου δεν είναι τέτοια, με την έννοια πως το εν λόγω κόμμα δεν καταγράφεται ούτε δημοσκοπικά, τουλάχιστον με βάση τις έρευνες που δημοσιεύονται.

Άρα δεν είναι καθόλου αυτονόητο και δεδομένο ένα έδρανο στη βουλή για τον ίδιο, όπως συνέβη με πλείστες άλλες περιπτώσεις συναδέλφων του, οι οποίοι μεταπήδησαν με χαρακτηριστική ευκολία από την αυτοδιοίκηση στο κοινοβούλιο.

Εν προκειμένω ο κ. Στεργίου, αποκτώντας τη συγκεκριμένη κομματική ταυτότητα  αναλαμβάνει το πολιτικό ρίσκο να αποξενωθεί από μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του δημοτών της Πεντέλης, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιη μια έδρα στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν – λογικά – πριν τις αυτοδιοικητικές. Παρ’ όλα αυτά το τολμά κι ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχει κανείς για την επιλογή αυτή, οφείλει να αναγνωρίσει έναν ασυνήθιστο ιδεαλισμό για τα δεδομένα της εποχής.

Η πολιτική όμως είναι η τέχνη του πραγματισμού, ειδικά στην εποχή μας. Εκ των πραγμάτων λοιπόν το νέο πολιτικό εγχείρημα του Δημάρχου Πεντέλης ανοίγει  δύο χρόνια πριν από τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου του 2019 το ζήτημα του ποιος θα τον διαδεχθεί στο Δήμο, ανεξάρτητα αν ο ίδιος διατηρεί ή όχι τη φιλοδοξία της επανεκλογής.

Το ζήτημα είναι σύνθετο ασφαλώς αλλά η απόφαση Στεργίου αντικειμενικά λειτουργεί ως ….πρόσκληση ενδιαφέροντος κι επιταχύνει πλέον τις εξελίξεις.

Οι μνηστήρες είναι πολλοί. Όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Όπως λέει και η ευαγγελική ρήση «πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί».

Δίκη Σώτης Τριανταφύλλου: Υπάρχουν “απαγορευμένες σκέψεις”;

Το γεγονός ότι έχουμε την πρώτη δίκη για ισλαμοφοβία στην Ελλάδα είναι η απτή απόδειξη πως καλούμαστε πλέον να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα που ξεπερνάει τα ως τώρα συνήθη δεδομένα. Η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου θα απολογηθεί «για δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους» με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο και μετά από μήνυση που κατατέθηκε από τον διαχειριστή της σελίδας «Παρατηρητήριο ρατσιστικών εγκλημάτων στην Ελλάδα», Παναγιώτη Δημητρά, με αφορμή ένα άρθρο της.

Η συγγραφέας κατηγορείται για τη φράση της πως «ο Μάρκο Πόλο [είπε πως] φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι».

Θα μπορούσε ο κ. Δημητράς να γράψει ένα απαντητικό άρθρο στην κ. Τριανταφύλλου. Θα μπορούσε να είναι κι ένα ενδιαφέρον debate που θα εμπλούτιζε τον δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα αυτά. Αντίθετα ο κ. Δημητράς έσπευσε να ποινικοποιήσει την έκφραση μιας γνώμης, ξεκινώντας ένα «κυνήγι μαγισσών».

Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις απόψεις της Σώτης Τριανταφύλλου, η συγγραφέας θα πρέπει να μπορεί να τις εκφράζει. Ο ρατσισμός, έτσι κι αλλιώς, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με δίκες, ούτε με λογοκριτές. Είναι ο πιο λάθος δρόμος διότι οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Η «ηθική αναμόρφωση» δια της βίας είναι ο πιο ακραίος ρατσισμός, τον οποίο και επεφύλασσαν διαχρονικά οι «πεφωτισμένες» ελίτ έναντι του αμαθούς «πόπολου». Οδηγεί πάντα σε καθεστώτα ετερονομίας, αυταρχισμού και δογματισμού, όποιον μανδύα εξουσίας κι αν χρησιμοποιούν κάθε φορά.

Τον ρατσισμό τον πολεμάει μόνο η συνειδητότητα. Το να ξέρεις τι είσαι, ώστε να μην προβάλεις τους φόβους σου πάνω στους άλλους. Και να ξέρεις τι θέλεις, ώστε να περιφρουρείς την αξιοπρέπειά σου. Αυτό είναι το μέτρο της προσωπικής μας ελευθερίας και αυτονομίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευματικό επίπεδο με την ακατάπαυστη ανανέωση της σκέψης και την αναζήτηση νέων ιδεών. Μπορεί να ακούγεται «ιδεαλιστικό» σε καιρούς που κατρακυλάμε στο κάτω μέρος του τροχού της ιστορίας. Όμως μόνο αν επιμείνουμε να κινούμαστε προς αυτή την ιδέα, θα καταφέρουμε να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι.

Η υπόθεση αυτή λοιπόν δεν είναι καθόλου αστεία και δεν πρέπει να υποτιμηθεί η σημασία της. Οφείλει να εγείρει πολλές συνειδήσεις, δημοκρατικές συνειδήσεις, οι οποίες είναι καιρός πλέον να πάψουν να πιστεύουν πως η σιωπή είναι χρυσός. Τα «ουργουελιανής» έμπνευσης παρατηρητήρια που θα ελέγχουν τι μπορεί να εκφράζεται δημόσια και τι όχι, προφανώς είναι ένα εξαιρετικά ανησυχητικό προμήνυμα για το που πάει το πράγμα.

Αν αρχίσουν να υπάρχουν «απαγορευμένες σκέψεις» σύντομα θα υπάρχουν και «απαγορευμένα βιβλία» και «απαγορευμένοι συγγραφείς» και λίαν συντόμως «απαγορευμένοι άνθρωποι», πάντα στο όνομα μιας «ανώτερης πραγματικότητας», δηλαδή μια επί της ουσίας αθεϊστική θεοκρατία.

ΥΓ: Στη φωτογραφία, η ρεαλιστική αποτύπωση ενός «φρικαρισμένου» αισθήματος κατωτερότητας και μιας μωροφιλόδοξης και αστήρικτης αυθάδειας. Ελπίζω να μην διαπράττω διπλό ρατσιστικό έγκλημα τώρα…

Σε κάθε πόλεμο κερδίζει αυτός που έχει στρατηγική “Survivor”

Συνεχίζουμε να προσποιούμαστε πως «κάτι κάνουμε». Οπότε οι μισοί Έλληνες πουλάνε καφέδες στους άλλους μισούς Έλληνες που φτιάχνουν ιστοσελίδες. Κι έτσι απλά,  μια «χαλαρή» Παρασκευή,  θα μας πούνε πως αναστέλλονται όλες οι τραπεζικές συναλλαγές λόγω προβλημάτων του «συστήματος».  Ίσως να μας ζητήσουν να κλείσουμε και τους υπολογιστές το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί γιατί η χώρα θα έχει δεχθεί ηλεκτρονική επίθεση από «κυβερνοτρομοκράτες»! Λέμε τώρα… Μη τα πάρετε και τοις μετρητοίς.

Παίξαμε και χάσαμε. Αυτή είναι η αλήθεια. Προσποιηθήκαμε πως είμαστε ένα κανονικό ευρωπαϊκό έθνος, πως έχουμε αποτάξει τον δαίμονα του «βαλκανισμού» και πως μπορούμε να γίνουμε «η ψυχή του πάρτι» σε αυτό που ονομάστηκε Ευρωπαϊκή Ένωση και έμοιαζε τόσο πολύ καλό για να είναι αληθινό.

Αλλά και σε κάθε συζήτηση για το «νέο αναπτυξιακό πρότυπο της χώρας»,   αντιλαμβάνομαι την αμηχανία όσων οικονομολόγων σέβονται την επιστήμη τους και δεν αμολάνε διάφορες κοτσάνες περί «ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης» και «ανάπτυξης με σύγχρονους όρους» για την οικονομία μιας χώρας που δεν ξέρει ούτε που πατά, ούτε που πηγαίνει. Μιας χώρας που μετεξελίσσεται σε έναν ασαφή «χώρο», μη έχοντας πλέον απολύτως καμία ιδέα για τον εαυτό της.

Εδώ όμως είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Και προσωπικά θεωρώ τη γεωγραφία αναπόφευκτη μοίρα. Πολύ δε περισσότερο όταν ζεις στη «γειτονιά» που έχει προβλεφθεί στο παγκόσμιο «πολεοδομικό» σχέδιο ως αποθήκη «χρήσιμων ηλιθίων». Απόδειξη τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία 24ωρα στη FYROM, τον αδύναμο γεωπολιτικό κρίκο της Βαλκανικής. Προφανώς, θα συμβούν κι άλλα… χειρότερα!

Καταλύτης είναι η Τουρκία. Οι αντιφάσεις της είναι τέτοιες που καθιστούν αναπόφευκτη μια έκρηξη επέκτασης προς τη δύση. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο… είναι σχεδόν νομοτέλεια. Το κλείσιμο του πολιτικού δρόμου προς την Ε.Ε για τον «σουλτάνο» Ερντογάν δεν του αφήνει εναλλακτική.  Ο πόλεµος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής. Κι εκεί ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα.

Αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό. Διότι η «Ευρώπη» που θα μας «τάιζε» και ταυτόχρονα θα «φύλαγε» τα σύνορά μας ως ευρωπαϊκά σύνορα δεν υπάρχει. Καλό ήταν όσο κράτησε το παραμύθι… και μαζί του οι ιδεολογίες του ειρηνιστικού ευδαιµονισµού –  είτε φιλελεύθερης, είτε μαρξίζουσας απόχρωσης –  που εμπέδωσε το ελληνικό πολιτικό σύστημα,  αναπαράγοντας επί δεκαετίες τον εαυτό του. Όλα αυτά ανήκουν πλέον στην ιστορία καθώς το πολιτικό παιχνίδι της μεταπολίτευσης μέσω του ευρωπαϊκού «αυτόματου πιλότου» έχει λάβει τέλος.

Ο μόνος τρόπος που είναι διαθέσιμος πλέον στην Ελλάδα για να παραμείνει μεταξύ των ισχυρών της Δύσης, αποδεικνύοντας εμπράκτως την υψηλή γεωπολιτική αξία της, είναι να αναλάβει συνειδητά να «καθαρίσει» (με) τον Ερντογάν.

Σε κάθε πόλεμο κερδίζει αυτός που έχει στρατηγική “survivor”!

Τι αξία έχουν 20.000.000 ζωές;

Η παγκόσμια κοινότητα είναι αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη «ανθρωπιστική καταστροφή» από το 1945 οπότε ιδρύθηκε ο ΟΗΕ. Αυτή είναι η επείγουσα προειδοποίηση που έκανε ο επικεφαλής ανθρωπιστικών υποθέσεων του οργανισμού Στίβεν Ο’ Μπράιεν, αναφερόμενος στον λιμό που απειλεί 20 εκατομμύρια ανθρώπους στην Υεμένη, τη Σομαλία, το Νότιο Σουδάν και τη Νιγηρία.

Ο Ο’ Μπράιεν δήλωσε μόλις προχθές (Παρασκευή) στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι «χωρίς συντονισμένες και κοινές παγκόσμιες προσπάθειες, οι άνθρωποι απλώς θα πεθάνουν από την πείνα» και «πολλοί περισσότεροι θα υποφέρουν και θα πεθάνουν από τις ασθένειες».

«Είμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας» τόνισε. «Ήδη στην αρχή του έτους είμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από την ίδρυση του ΟΗΕ… Για να είμαι ακριβής χρειαζόμαστε 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια ως τον Ιούλιο», υπογράμμισε ο Ο’ Μπράιεν.

Γι άλλη μια φορά πληρώνουν το τίμημα αυτοί των οποίων η ζωή φαίνεται να μην έχει καμιά απολύτως αξία. Για αυτό και η ζωή τους δεν αξίζει. Μόνον κοστίζει. Οπότε για μόλις 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια κινδυνεύουν να χαθούν βασανιστικά 20.000.000 ανθρώπινες ψυχές, όταν μόνον η συνολική καθαρή αξία των δισεκατομμυριούχων της λίστας Forbes του 2016 είναι 6,48 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Για τους τελευταίους τρεις αιώνες υπήρξε εύλογο να τάσσεται κανείς υπέρ της προόδου καθώς μάλιστα η οικονομική ανάπτυξη και οι τεχνολογικές καινοτομίες συμπαρέσυραν και άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, επιτυγχάνοντας έτσι την εξέλιξη σε ζητήματα δημοκρατίας, θεσμών, εκπαίδευσης, δικαιωμάτων, ηθικών αντιλήψεων, κοκ. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τον δυτικό κόσμο.

Αυτή ήταν πάντα μια «μικρή ενοχλητική λεπτομέρεια», που δεν είχε άλλο τρόπο από την υποκρισία,  για να τη διαχειριστεί η «χριστιανική συνείδηση» της Δύσης. Άλλωστε πάντα έφταιγαν «αυτοί».

Φθάσαμε τώρα στον 21ο αιώνα και σήμερα που μιλάμε 20.000.000 άνθρωποι απειλούνται άμεσα με θάνατο, χωρίς να ιδρώνει ιδιαίτερα το αυτί κανενός, αν και μιλάμε για ένα πραγματικό ολοκαύτωμα. Αυτό το αδιάφορο σήκωμα των ώμων συνιστά και την αδιάψευστη απόδειξη βαθιάς ηθικής φθοράς και  πολιτισμικής παρακμής.

Όμως η σκληρή και βίαιη αυτή αδιαφορία, που επιδεικνύεται, είναι όρος της «αέναης προόδου» καθώς την ιστορία πλέον την καθοδηγεί το άτομο. Το κυρίαρχο πρόσταγμα είναι το «Εγώ να’ μαι καλά κι ο υπόλοιπος κόσμος να πάει να πνιγεί». Αλλά έτσι η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής γίνεται μεταδοτική σαν επικίνδυνος ιός. Και προφανώς δεν μένει μόνο στον «τρίτο κόσμο» αλλά εξαπλώνεται ως νεο-βαρβαρισμός σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ενόσω όλο και πιο απεγνωσμένα γυρεύουμε να λατρέψουμε τον εαυτό μας και να αυτοαναγορευτούμε ως οι πιο γνήσιοι εκφραστές του «ή εγώ ή κανείς», η πλάστιγγα της ιστορικής εξέλιξης γέρνει προς την πλευρά του «κανείς». Κι αυτό δεν είναι μεταφυσική παραδοξότητα αλλά ιστορική αναγκαιότητα. Η ιστορία είναι σε τελική ανάλυση η κρίση της ιστορίας, όπως λέει και ο Χέγκελ.

Συνεπώς αυτή η μεταμοντέρνα ειδωλολατρία του «Εγώ» καθιστά εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο το σενάριο της αέναης προόδου,  πάνω στο οποίο βασίστηκε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός,  να μην έχει καθόλου “happy end”.  Κι ενώ οι υπέρμαχοι της προόδου ανά τον κόσμο ονειρεύονται το «νέο Διαφωτισμό»,  όπως τον υπόσχονται η επιστήμη και η τεχνολογία, τελικά στην επόμενη «στροφή» να περιμένουν οι νέοι «Σκοτεινοί Χρόνοι».

Γι αυτό και θέλω να ελπίζω πως η προειδοποίηση του ΟΗΕ θα λειτουργήσει αφυπνιστικά έστω και την τελευταία στιγμή. Γιατί μόνο μία είναι η σωστή απάντηση. Η αξία της ζωής καθενός αυτών των 20.000.000 συνανθρώπων μας είναι ανεκτίμητη. Ακριβώς όσο και η δική μας ζωή, η ζωή του καθενός μας. Κάθε άλλη λάθος απάντηση, αργά ή γρήγορα θα τη βρούμε μπροστά μας.

 

 

Οι ματωμένες σοκολάτες της Nestle

arena_5_3

Τίποτα πιο γλυκό από μια σοκολάτα. Κι αυτό ισχύει για μικρούς και μεγάλους. Όμως όπου υπάρχει φως, υπάρχει και σκιά. Και η σοκολάτα έχει μια πολύ σκοτεινή πλευρά που μένει αόρατη, γιατί εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να τη δούμε, καθώς μας φέρνει σε ευθεία αντίθεση με ό,τι θέλουμε να πιστεύουμε πως είμαστε: Άνθρωποι.

Προχθές το βράδυ είχαμε μαζευτεί μερικοί γείτονες  για να γιορτάσουμε τα γενέθλια μιας  φίλης. Αφού είπαμε ευχές και τα συνήθη που λέγονται σε αυτές τις περιπτώσεις, κόψαμε μια σοκολατόπιτα αντί τούρτας, η εορτάζουσα έσβησε το κεράκι της, το κομμάτι που φάγαμε όλοι το θεωρήσαμε «μικρό» για την απόλαυση που μας άφηνε στο στόμα αλλά για λόγους «πολιτικής ορθότητας»  δεν το παραδεχθήκαμε και μετά από λίγο αρχίσαμε να «αποσυρόμαστε»  σιγά σιγά ο καθένας μας στο δικό του «κόσμο», παίζοντας με το κινητό του.

«Καλά ρε δε ντρέπεσετε; Μεγάλοι άνθρωποι και κάνετε σα 17χρονα;» άστραψε και βρόντηξε η εορτάζουσα, απευθυνόμενη στην ομήγυρη, με ηλικιακή γκάμα από 35 μέχρι 55. Βάλαμε τα γέλια και συμφωνήσαμε να κάνουμε κάτι «μαζί». Απορρίφθηκαν μετ’ επαίνων το να παίξουμε «παντομίμα» και μια σειρά από επιτραπέζια παιχνίδια και προκειμένου  να «εισπνεύσουμε» κάτι  από τον άγριο αέρα της εφηβείας που νοσταλγούσαμε όλοι, είπαμε να παίξουμε «αλήθεια ή θάρρος». Το ξεκινήσαμε μεν, αλλά σχετικά σύντομα το εγκαταλείψαμε κι αυτό,  γιατί σίγουρα δεν ήταν κανένας μας πλέον 17. Οπότε η επιλογή που απέμεινε ήταν να ανοίξουμε την τηλεόραση. Είχε τον τελικό του “the voice”, όπως είπε η πιο ενημερωμένη επί της ελληνικής show biz στην παρέα.

Άλλο ένα βράδυ με Καπουτζίδη; Η παρέα διχάστηκε. Ειρωνείες, δηκτικά σχόλια, «καρφιά»,  άρχισαν να δημιουργούν μια εξαιρετικά ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Παρέμενα αμέτοχος στη διένεξη κρίνοντας πως είναι από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες βρίσκει εφαρμογή το «στα κλαδιά της σιωπής, κρέμονται οι καρποί της γαλήνης». Όλα όμως έχουν ένα όριο. Μετά από αυτό «τα παίρνεις». Και τότε πάτησα το κουμπί!

Άλλαξα κανάλι. Πάτησα το 3 που είναι αγαπημένος μου αριθμός και βγήκε παραδόξως «ΕΤ1» και όχι ΕΤ3 ή «Βουλή» που θα ήταν αναμενόμενο με βάση τη συνήθη «αποθήκευση» των καναλιών.

Οι διαπληκτισμοί ακόμα συνεχίζονταν για το “the voice”, για τα «σκουπίδια της τηλεόρασης», για την «πλαστική διασκέδαση», για την «κατάθλιψη», για την «απώλεια νοήματος στο σύγχρονο δυτικό κόσμο», για… για… για…, το είχαν φτάσει μέχρι και την κλιμακτήριο! Όμως σταδιακά οι τόνοι άρχισαν να πέφτουν. Τα μάτια προσανατολίζονταν όλο και περισσότερο στις εικόνες του ντοκιμαντέρ που μεταδιδόταν εκείνη την ώρα. Στην επικοινωνία πάντα κερδίζει  ό,τι έχει «αίμα, κέρμα, σπέρμα». Εν προκειμένω, το ντοκιμαντέρ είχε τουλάχιστον δύο από τα τρία θεμελιακά συστατικά κάθε επικοινωνιακής επιτυχίας. Μας κέρδισε όλους, ακόμη και την «ξανθιά» κυρία που μόλις είδε τις πρώτες εικόνες και πριν συνειδητοποιήσει τι ακριβώς έβλεπε, αναφώνησε περιχαρής: «Καλέ, δεν είναι γλύκα το μαυράκι…«.

«Η σκοτεινή όψη της σοκολάτας».Και μόνο ο τίτλος τα λέει όλα. Αξίζει να αφιερώσετε τα 46 λεπτά που απαιτούνται για να δείτε αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, δυστυχώς χωρίς ελληνικούς υπότιτλους στο  youtube, κι ελπίζω η ΕΤ1 να προγραμματίσει την επανάληψή του.

Ο βραβευμένος Δανός δημοσιογράφος Μίκι Μιστράτι ερεύνησε το εμπόριο παιδιών και την παράνομη παιδική εργασία στη βιομηχανία της σοκολάτας. Στο Μάλι και στη γειτονική Ακτή του Ελεφαντοστού κατάφερε να κάνει γυρίσματα στα κρυφά και να αποτυπώσει συγκλονιστικές εικόνες στο φακό καθώς  ακόμα και επτάχρονα παιδιά δουλεύουν σε σκληρή και επικίνδυνη δουλειά στις φυτείες, κόβουν το κακάο και κουβαλούν βαριά φορτία. Οι συνεντεύξεις με παιδιά που τα ελευθέρωσαν, με ακτιβιστές, δουλεμπόρους, κυβερνητικούς παράγοντες και αστυνομικούς, αποκαλύπτουν μια πολύ πιο σκοτεινή όψη της σοκολάτας απ’ αυτήν που μας παρουσιάζουν οι σοκολατοβιομηχανίες.

Μεγάλος πρωταγωνιστής σε αυτό το απάνθρωπο «θρίλερ» είναι ο πολυεθνικός κολοσσός με έδρα την Ελβετία, η Nestle. Τόσο αυτή όσο και άλλες γνωστές πολυεθνικές υπέγραψαν το 2001 το Πρωτόκολλο του Κακάο με τη δέσμευση να εξαλειφθεί πλήρως η παιδική εργασία στο κακάο έως το 2008. Στο ντοκιμαντέρ, παραγωγής του 2010, βλέπουμε παιδιά θύματα δουλεμπορίου να εξακολουθούν να δουλεύουν στην παραγωγή του κακάο.

Η Nestle μετά τις αποκαλύψεις αυτές έκανε την «ανήξερη» για το τι συμβαίνει στις τοπικές κοινότητες και ανέλαβε να εκπονήσει πρόγραμμα καταπολέμησης της παιδικής εργασίας. Παρά ταύτα οι εκπλειστηριασμοί στις «αγορές παιδιών» συνεχίζονται. Ψάχνοντάς το λίγο βρήκα πως πριν ένα χρόνο ( Ιανουάριος 2016)  το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε την έφεση της Nestle και δύο άλλων εταιρειών. Οι ενάγοντες, όλοι τους με καταγωγή το Μάλι, υποστηρίζουν ότι οι εταιρείες υποβοήθησαν και υποκίνησαν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις φυτείες κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού.

Οι εταιρείες φέρονται να γνώριζαν ότι στις φυτείες εργάζονταν παιδιά -σκλάβοι, ωστόσο συνέχισαν να παρέχουν οικονομική και τεχνική υποστήριξη στους τοπικούς παραγωγούς ώστε να μειωθεί κι άλλο η τιμή του προϊόντος.

Σύμφωνα με έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Εργασίας, τον Ιούλιο του 2015 περισσότερα από 2,12 εκατ. παιδιά εργάζονταν στην παραγωγή κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού και την Γκάνα, παρουσιάζοντας ραγδαία αύξηση 1 εκατ. παιδιών σε σχέση με το 2014. Το 2013 το μέσο αγρόκτημα παραγωγής κακάο εκμεταλλευόταν έξι παιδιά, καθένα εκ των οποίων αμειβόταν με 40 λεπτά την ημέρα!

Κάθε φορά που τρώμε  σοκολάτες της NESTLE,  επωφελούμαστε από την παιδική εργασία. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια κι ας κάνει η εταιρεία όσες δράσεις «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» τάχα μου, για να μας πει πως «νοιάζεται» για τα παιδιά. Το ζήτημα λοιπόν είναι η συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης του καθενός μας. Το να μη σηκώσουμε αδιάφορα τους ώμους. Το να μη πούμε «δε βαριέσαι». Το να «ξεκολλήσουμε» από τις βολικές μας συνήθειες και να μην πετάμε μέσα στο καρότσι του σούπερ μάρκετ χωρίς δεύτερη σκέψη, προϊόντα πολυεθνικών εταιρειών που καταγγέλλονται για απάνθρωπες πρακτικές ανά τον κόσμο. Αν δεν σέβονται τη ζωή, είναι επικίνδυνες με όλους τους τρόπους.

Το να βγούμε από τη ζώνη του «αυτοματισμού» και να μπούμε στη ζώνη της «συνειδητότητας» για το τι κάνουμε, τι επιλέγουμε, τι αποφασίζουμε,  είναι η μόνη στάση που μπορούμε να έχουμε αν θέλουμε ένα βιώσιμο μέλλον.  Ο τρόπος της σκέψης μας αντανακλάται στον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και το αντίστροφο. Με απλά λόγια εάν θέλουμε έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης για τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας, θα πρέπει να σκεφτόμαστε και να πράττουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας με πλήρη δέσμευση στις αξίες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Έχοντας πλήρη συνείδηση της ευθύνης μας πως όσο αποκλίνουμε από αυτή τη πλήρη δέσμευση, τόσο ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε θα ρέπει προς την πλευρά του φόβου και της αδικίας.

Όλα εδώ πληρώνονται και πλέον το γνωρίζουμε όλοι.

ΥΓ: Από προχθές το βράδυ αντιμετωπίζω τις γνωστές «υπογλυκαιμικές κρίσεις» με ωραιότατο ελληνικό ταχίνι αναμεμειγμένο με εξίσου ωραιότατο ελληνικό μέλι.

Φαλιμέντο!

photo_arenaΜέχρι το 2010 που πήγε ο Γιώργος Παπανδρέου στο Καστελόριζο και μας είπε τα «νέα», ήταν κυρίαρχη η  ψευδαίσθηση πως ο  κόσμος τελικά εξημερώθηκε και δεν ήταν πλέον ζούγκλα και πως η ζωή μας θα έμοιαζε πάντα με ένα χαλαρό «κυριακάτικο απόγευμα».

Τότε αρχίσαμε να «ψυλλιαζόμαστε» πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είχαμε (καθ)οδηγηθεί στο… φαλιμέντο. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ ακριβέστερη λέξη για την πολιτική, οικονομική και κυρίως ηθική χρεωκοπία την οποία βιώνουμε. Κι αποτελεί μία μόνο από τις πάμπολες προφητείες που ακούστηκαν πριν από 30 χρόνια και πλέον, όταν ακόμα τριγυρνούσε στα Εξάρχεια ένας θεόπνευστος προφήτης! Διότι η γνήσια αίσθηση του θείου είναι η ανυπότακτη ελευθερία του πνεύματος. Τα υπόλοιπα είναι για να χοντραίνουν οι παπάδες.

O Νικόλας Άσιμος ήταν αλήτης. Κληρονόμος και συνεχιστής  μιας μακράς παράδοσης αλητείας στον ελλαδικό χώρο, από την αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας, την οποία έχει καταγράψει με μοναδικό τρόπο ο Λεωνίδας Χρηστάκης στο βιβλίο του «Η ιστορία της αλητείας» (εκδ. ΣΤΥΓΑ, 1991). Σ’ αυτό,  η αλητεία ορίζεται ως η συνειδητοποιημένη αλλά και παθητική απεμπλοκή από αυτό που ορίζεται κάθε φορά ως «κοινωνικό σύστημα» , καθώς ο διαχρονικός αλήτης με την ενεργητική απουσία του , βάζει τον εαυτό του εκτός χρόνου και χώρου, θολώνοντας τα νερά του νοήματος της ανθρώπινης πορείας και της κοινωνικο-υπαρξιακής αλλαγής και εξέλιξης.

Ό,τι έχεις, «σε έχει» κι αυτό. Η κοινωνική μόνωση του αλήτη είναι αυτή που του επιτρέπει μη έχοντας τίποτα, να νιώθει «ελεύθερος». Γι αυτό και οι αλήτες αυτού του τύπου, είναι πάντα φορτωμένοι με ιδέες. Κοινωνικές, θρησκευτικές, «ιδέες ελευθερίας» και ανύψωσης του ηθικού. Κουβαλούν δημιουργικές μνήμες που θέλουν να μεταβιβάσουν άμεσα και χωρίς διαμεσολαβήσεις στους συνανθρώπους τους, από καφενοβιακούς κύκλους μέχρι αυτοσχέδιες παραστάσεις στους δρόμους. Κι αυτό έχει σαν άμεση συνέπεια να γεννιέται συνήθως μια ζηλόφθονη αντιδικία που φθάνει  στα όρια της φανατικής εναντίωσης, για τον «ελεύθερο» αυτόν τύπο που οι υπόλοιποι αδυνατούν να φτάσουν.  Γι αυτό και οι περισσότεροι εκ των αλητών αυτών δεν έχουν “happy end”.

Αυτός ήταν κι ο Νικόλας Άσιμος, ο οποίος εμφανίστηκε στα Εξάρχεια γύρω στο 1973 και για 15 χρόνια, μέχρι την αυτοκτονία του, περιφρονούσε την εξουσία καθότι ήταν ο «κεχρισμένος» του δικού του βασιλείου:

«Όλοι δηλώνετε ιδιότητα/ καταναλώνετε ποσότητα/ και μου στερείτε τον ήλιο.

Κι εγώ δεν έχω καν ταυτότητα/ κι αν είμαι μια μηδαμινότητα/ φτιάχνω δικό μου βασίλειο.».

Οι στίχοι του συγκεφαλαιώνουν όλη την παράδοση της ανυπότακτης ελευθερίας του πνεύματος,  από τον Διογένη τον Κυνικό ως τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ. Γι αυτό και  υποκύπτοντας στη μοίρα των προφητών, παρέμεινε φωνή βοώντος εν τη ερήμω,  όταν φώναζε: «Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει/ το σύστημα μας έχει επιτάξει».

Στα 30 χρόνια που μεσολάβησαν από το θάνατό του Άσιμου, πράγματι τίποτα δεν έχει αλλάξει και επιταγμένοι κατά «συστημικό» τρόπο,  βρεθήκαμε τελικώς στο … φαλιμέντο. Τα φώτα του πάρτι έσβησαν ξαφνικά και ξεμείναμε χρεωκοπημένοι να αναρωτιόμαστε πως και δεν είχαμε προσέξει όσο έπρεπε την προειδοποίησή του: «Πώς γίνεται στον κάθε παλαβιάρη/ κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.». Όμως την απάντηση,  μας την έχει δώσει ο ίδιος: «Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια/ για βγες απ’ όξω απ’ τη συνήθεια».

Αν δεν ξεβολευτούμε δεν σώζεται τίποτα. «Αψηφήστε τα πάντα. Η ζωή έχει την αντίθετη κατεύθυνση»! Αυτό είναι το μήνυμα του τελευταίου προφήτη που έζησε στην πόλη της Αθήνας. Να βγούμε από τον συνήθη τρόπο σκέψης και την αναπαραγωγή των στερεοτύπων μας,  ώστε να αντιληφθούμε μια μεγαλύτερη εικόνα από αυτή του Εγώ μας. Την εικόνα που θα χωράει και τον Άλλο. Χωρίς αυταπάτες. Έτσι, για την αλητεία!

ΥΓ: «Στο Φαλιμέντο του Κόσμου» στον «Σταυρό του Νότου» (Φραντζή & Θαρύπου 35). Μια παράσταση – αφιέρωμα στο Νικόλα Άσιμο, σε κείμενα, μουσικές και τραγούδια του. Τέσσερις μουσικοί και ένας ηθοποιός καλούν τους παλιότερους  να θυμηθούνε και τους νεότερους να γνωρίσουνε τον κόσμο αυτού του τόσο «ξεχωριστού» καλλιτέχνη.  Στο ρόλο του «Έτσι», ο Λεωνίδας Κακούρης. Μαζί του, οι μουσικοί Βαγγέλης Καζαντζής, Δημήτρης Χατζηδημητρίου, Διονύσης Μακρής. Συμμετέχει η Κατερίνα Μακαβού. Ευχαριστώ τη Γεωργία Δρακάκη, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας της παράστασης για την πρόσκληση και την ευκαιρία να την παρακολουθήσω. Προλαβαίνετε την τελευταία παράσταση, την ερχόμενη Πέμπτη 2 Μαρτίου.

 

Αγάπη μου, συρρίκνωσα τη σοσιαλδημοκρατία!

arena_12_2Η ηγεσία του Μάρτιν Σουλτς, φέρνει με μία ποσοστιαία μονάδα  – αλλά για πρώτη φορά μετά το 2002 – μπροστά το SPD από τους Χριστιανοδημοκράτες. Μας νοιάζει; Μας αφορά; Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά…

Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία μου φέρνει αυθόρμητα στο μυαλό την κινηματογραφική ταινία  «Αγάπη μου, συρρίκνωσα τα παιδιά». Όσοι/ες την έχετε δει θα θυμάστε τον εκκεντρικό, αφοσιωμένο επιστήμονα  ο οποίος καταφέρνει με την τελευταία καινούργια του εφεύρεση, μια ξεχωριστή ηλεκτρομαγνητική μηχανή, να συρρικνώσει τα ίδια του τα παιδιά! Η ταινία,  παραγωγής 1989,  έσπασε τα ταμεία της εποχής λόγω των ειδικών εφέ που χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στo Χόλυγουντ.

Κάπως έτσι,  «κινηματο – γραφικά»,  τα κατάφερε και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Με το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου και τον στιγματισμό που είχε υποστεί ο αχαλίνωτος καπιταλισμός από τις επιπτώσεις του μεσοπολεμικού κραχ και τα ερείπια που άφησε πίσω του ο πόλεμος ως διαχείριση αυτής ακριβώς της κρίσης, η σοσιαλδημοκρατία έμοιαζε να έχει τις απαντήσεις για όλα τα ερωτήματα. Δεν θα ανέτρεπε ασφαλώς τον καπιταλισμό αλλά θα τον έκανε πιο ανθρώπινο μέσω μιας διαδικασίας αλλαγών, οι οποίες μπορεί και να έμοιαζαν ασήμαντες αλλά θα είχαν ένα σωρευτικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου.

Τα «ειδικά εφέ» πράγματι δούλεψαν και έσπασαν «ταμεία», αλλά επρόκειτο για τα δημόσια ταμεία. Όχι δεν επήλθε η δικαιοσύνη και η ισότητα αλλά στις δυτικές δημοκρατίες και υπό την πολιτική ηγεμονία της σοσιαλδημοκρατίας, εμπεδώθηκε η  αντίληψη πως η ταξική θέση κάποιου δεν θα πρέπει να συνιστά μοίρα που δεν μπορεί να αλλάξει και γι’ αυτό έπεσαν πολλοί από τους φραγμούς στην ανεμπόδιστη ανάμιξη των τάξεων. Το επίτευγμα αυτό στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στο κράτος πρόνοιας, το οποίο χρηματοδοτούμενο από δημόσιους πόρους παρείχε ευκαιρίες ( εκπαίδευσης, περίθαλψης, απασχόλησης, επιδότησης, κλπ) σε αυτούς που γεννήθηκαν λιγότερο προνομιούχοι. Αυτές οι ευκαιρίες χειραφέτησης οδήγησαν ευρύτατα μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα να μεταμορφωθούν σε «μεσαία τάξη». Και μάλιστα μια «μεσαία τάξη», η οποία καθώς αναπτυσσόταν όλο και περισσότερο καταναλωτικά, ανακάλυπτε την «κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας».

Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το 1989 και μετά,  οπότε ξεκινάει και η εποχή της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, η σοσιαλδημοκρατία πέφτει θύμα της ίδιας της επιτυχία της! Το κράτος πρόνοιας και οι θεσμοί προστασίας των λιγότερο προνομιούχων γίνονται αιτία συρρίκνωσης της ανταγωνιστικότητας των οικονομιών, όταν αναμετρώνται με τον αυταρχικό καπιταλισμό που αναδύεται στην Κίνα και αλλού. Επίσης, η χρηματοδότηση του ονείρου της «μεσαίας τάξης» οδηγεί στον υπερδανεισμό και συρρικνώνει τα όνειρα των μελλοντικών γενιών σε βάρος των οποίων δανείζονταν οι προηγούμενες. Προσθέστε ακόμη πως η επιτυχία της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη,  καθιστά τη «γηραιά ήπειρο» πόλο έλξης των απελπισμένων όλου του υπόλοιπου κόσμου.

Η σοσιαλδημοκρατία που έσπασε «ταμεία» με την έστω και μερική αναδιανομή του πλούτου, είναι αμήχανη μπροστά στη συρρίκνωση της παραγωγής του πλούτου στις εθνικές επικράτειες που πλήττονται από το κύμα της παγκοσμιοποίησης. Στην πραγματικότητα δεν έχει καμία απολύτως ιδέα. Γι αυτό και υιοθετεί όλη την ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, χάνοντας την ταυτότητά της ως μια διακριτή πολιτική πρόταση που θα μπορούσε να χαλιναγωγήσει την καπιταλιστική βουλιμία, ειδικά όπως αυτή εκφράζεται από το παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.

Την ίδια ώρα σχηματίζεται μια παγκόσμια εργατική τάξη μεταναστών. Αλλά αυτή δεν μπορεί να γίνει πλέον «μεσαία»,  καθώς το κοινωνικό κράτος της εθνικά προσδιορισμένης βιομηχανικής κοινωνίας, που διαμορφώθηκε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, το οποίο και ήταν ο λόγος για τον οποίο η σοσιαλδημοκρατία ένιωθε ιστορικά δικαιωμένη έναντι του σταλινισμού και των παραφυάδων του ανά τον κόσμο, έχει τελειώσει.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν ούτε το SPD, ούτε η σοσιαλδημοκρατία γενικά, είναι σε θέση σήμερα να αναλάβει την πολιτική διεύθυνση της Ευρώπης, με όρους πραγματικής ηγεσίας. Ηγεσία δεν είναι τίτλος ή αξίωμα. Ηγεσία είναι η συνειδητοποίηση ότι το αδύνατο είναι αυτό που δεν έχει δοκιμαστεί ακόμη. Ηγεσία σημαίνει να καθιστάς εφικτή μια ανώτερη πραγματικότητα και όχι να διαχειρίζεσαι την παρακμή.

Συνεπώς,  ο κ. Σουλτς μπορεί να έχει μια ενδιαφέρουσα προσωπική ιστορία ως πρώην αλκοολικός, βιβλιοπώλης και δήμαρχος και μπορεί να είναι τόσο συμπαθής όσο και ο Γιώργος Παπανδρέου ή ο Φρανσουά Ολάντ πριν αναλάβουν καθήκοντα, παρ’ όλα αυτά προσωπικά εκτιμώ πως δεν έχει να κομίσει τίποτα περισσότερο από την ιστορική αμηχανία της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία κάτω από τον μανδύα της υποκρισίας κρύβει τον κυνισμό της, έχοντας ρίξει «λευκή πετσέτα», συμβιβασμένη με την ιστορική ήττα της.

O τροχός της ιστορίας συντρίβει όλες τις πλάνες. Αυτό καλό είναι να το θυμάται και η ελληνική κυβέρνηση που επενδύει στην… αλλαγή των συσχετισμών. «Take the egg and haircut it my friend». Εικάζω πως κάτι τέτοια πρέπει να λέει ο Σουλτς στον Τσίπρα, όταν ξεκαρδίζονται μαζί μπροστά στις κάμερες.

Είμαστε λοιπόν στο έλεος των αχαλίνωτων αγορών και του πολέμου χωρίς σύνορα; Τι να σας πω… Περιμένω να πουν την τελευταία τους λέξη οι γενιές που είναι «παιδιά» της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Οι γενιές που ο Zygmunt Bauman περιγράφει ως «καλοεκπαιδευμένων, υγιών, αυτάρεσκων, αυτάρκων και γεμάτων αυτοπεποίθηση ανθρώπων», οι οποίοι προσέχοντας ζηλότυπα την οικονομική ανεξαρτησία που απέκτησαν ως γενιές που βοηθήθηκαν από το κοινωνικό κράτος, δεν διστάζουν από θέση ισχύος πλέον να το καταδικάζουν πρώτες – πρώτες και να το αποδομούν με κάθε ευκαιρία.

«Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος αχαρίστου» κατά το ρητό που είχε κορνιζαρισμένο στο γραφείο του κι ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας.

ΥΓ: Προσωπικά, από τη σοσιαλδημοκρατική αμηχανία, βρίσκω πιο διασκεδαστική και χαρούμενη,  τη χριστιανική αμηχανία.  Όπως είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο πάπας Φραγκίσκος: «Όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, εγώ γράφω ένα σημείωμα προς τον Άγιο Ιωσήφ και το βάζω κάτω από ένα αγαλματάκι που έχω στο δωμάτιό μου». Θεούλης!

Photo by Karolos Karidis (Fine Art – Portraits)

Model: Ilia Vasilopoulou

Τι κάνουν οι περιπλανώμενοι «ιππότες»;

e4cac6eeba57fc7acc5544d6b66aa2b9

«… εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω…».
Νίκος Καζαντζάκης

Τι κάνουν οι περιπλανώμενοι «ιππότες»;  Όπως όλα τα παιδιά βλέπουν τα πράγματα και  κάπως  αλλιώς. Έχουν έναν άλλο τρόπο θεωρίας του χάρτη της ζωής,  τον οποίο όμως δεν τον κρατούν φυλακισμένο στη φαντασία τους όπως τα υπόλοιπα,  αλλά τον εκδηλώνουν ως τρόπο ύπαρξης. Καταφέρνουν έτσι να «ξεκολλάνε» από τις επιβεβλημένες ρότες  του καιρού τους. Παίρνουν το ρίσκο να ταξιδέψουν νύχτα και σε αχαρτογράφητα νερά. Γίνονται «ιππότες», για λογαριασμό του μέλλοντος.

Όταν σε ένα παιχνίδι οι κανόνες σε αδικούν, δεν κάθεσαι μέχρι το τέλος με σταυρωμένα χέρια για να τα χάσεις όλα. Όταν σε ένα παιχνίδι οι κανόνες είναι αντίπαλος, αλλάζεις τους κανόνες. Μάχεσαι για να αλλάξουν. Δεν παραδίδεσαι. Δεν σκύβεις το κεφάλι.

To παιδικό πείσμα είναι η ιδρυτική πράξη της εκπλήρωσης του ανθρώπινου πεπρωμένου.

Ωστόσο, αν δεν πολεμήσεις αυτή την περσόνα του  δανεικού «καθωσπρεπισμού»,  δεν γίνεσαι αστέρι. Χρειάζεται ταπείνωση, αυτή η ανεμπόδιστη εκδήλωση ζητιανάς και ελέους, εκπαιδεύει στο πώς να περνάει κανείς τις πύλες των άστρων. Αλλιώς θα καεί και ό,τι έχει απομείνει θα είναι στάχτες!

Είναι ο λόγος για τον οποίο ο Βούδας κατέβηκε από το θρόνο του και βγήκε ρακένδυτος στους δρόμους. Δεν είχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να γευτεί και να μυρίσει την ταπείνωση,  για να μάθει πρώτη φορά τι σημαίνει να ζητάς έλεος. Είναι αυτό που ξέρει καλά η Ανατολή. Είναι αυτό από το οποίο προσπάθησε – και εξακολουθεί να προσπαθεί – να ξεφύγει η Δύση.

Η ζωή είναι σκληρή για αυτούς που την παίρνουν στα σοβαρά. Κι είναι συνήθως μικρή,  γι αυτούς που τη θεωρούν παιχνίδι δίχως κανόνες. Το σωστό λοιπόν είναι να κατανοήσει κανείς τους κανόνες του παιχνιδιού. Για να το απολαύσει. Ακόμη κι αν η ίδια η απόλαυσή του, στο τέλος  θα σημαίνει τον πειρασμό να τους αλλάξει. Έτσι γεννιούνται οι μεγάλοι ήρωες. Αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού αλλά όχι ύπουλα και υπολογιστικά, με μια ωφελιμιστική προσδοκία. Αυτό θα ήταν καθαρή αλαζονεία και ύβρις,  έχει υψηλότατο κόστος και στην πραγματικότητα εξαιρετικά πρόσκαιρο όφελος.

Αυτοί που πραγματικά αλλάζουν τους κανόνες, είναι αυτοί που παραδίνονται  σε μια αχαλίνωτη απόλαυση του παιχνιδιού, έχοντας πλήρη συνείδηση των κανόνων του. Απολαμβάνοντας, μοιραία θα αυτοσχεδιάσουν και τότε αποστολή τους γίνεται ο εμπλουτισμός του παιχνιδιού. Θεμελιώνουν την επόμενη αποπλάνηση των ανθρώπων, ώσπου να αναλάβει δράση εμπλουτισμού ο  επόμενος ήρωας και μια επόμενη αποπλάνηση κι ένας επόμενος ήρωας κοκ.

Τιμούμε αυτούς που μας αποπλάνησαν. Όλα αυτά τα μεγάλα και σπουδαία πνεύματα «ιπποτών» που εγκατέστησαν το λογισμικό  μιας  καινούργιας αποπλάνησης μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση. Και το κάνουμε γιατί ξέρουμε πως μόνον αυτό έχουμε να περιμένουμε πραγματικά. Να αποπλανηθούμε. Όμως αυτό σημαίνει και να περιπλανηθούμε, ακόμη και ως τις πύλες των άστρων. Κι είμαστε ευγνώμονες για αυτό. Γιατί είναι η ζωή. Η ζωή πάνω σε έναν περιπλανώμενο πλανήτη ! Η ζωή είναι ωραία. Τόσο ωραία  που αξίζει να ταπεινωθείς και να τη ζητιανέψεις,  για να τη ζήσεις με την αυθεντική αισθαντικότητα που αξίζει σ’ αυτό το θαύμα!

Ή Δημιουργία ή Διχασμός

arenaphotoΓια τον κ. Τόμσεν του ΔΝΤ μπορεί να λέγεται πως φέρνει διαρκώς την «καταστροφή» με τις εκτιμήσεις που κάνει, αλλά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Η Ελλάδα, ούτως ή άλλως, καταστρέφεται. Οπότε η εκτίμησή του πως θα χρειαστούν 21 χρόνια για να επιστρέψει η ανεργία στα προ κρίσης επίπεδα, αν πάμε έτσι όπως πάμε, θα αποδειχθεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Όταν βγαίνεις και λες σε μια κοινωνία πως θα συνεχιστεί επί εικοσαετία το μαρτύριό της, το μαρτύριο της ανεργίας, της φτώχειας και της αναξιοπρέπειας, είναι σαν να της λες να πάρει ο καθένας ένα καλάσνικοφ κι όποιον πάρει ο χάρος… Μπορεί άλλωστε κι αυτό να είναι το τελικώς επιδιωκόμενο. Άλλωστε πουθενά δεν υπάρχει πιο ελκυστικό επενδυτικό κλίμα από κει που χύνεται αίμα στους δρόμους.

Όταν ο άλλος χρωστάει τα κοινόχρηστα και ντύνεται Μπάτμαν για να κατεβάσει τα σκουπίδια, μη τυχόν πέσει πάνω στη διαχειρίστρια, στην οποία το «αύριο τα φέρνω» το ’χε πει πρόπερσι, τότε η εξέλιξη αυτή θα καταστεί αναπόφευκτη. Αν δεν φαίνεται από πουθενά φως και εάν δεν δίνονται έστω και κάποιες στοιχειώδεις ευκαιρίες για να αποκτήσει κάποιος ένα εισόδημα και να μην καταλήγει επαίτης, καταθλιπτικός, αυτόχειρας ή και όλα αυτά μαζί, τότε πολύ σύντομα θα είναι αποφασισμένος να πάρει κι άλλους μαζί του!

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πως δεν υπάρχουν δουλειές. Το σοβαρότερο πρόβλημα είναι πως υπάρχει ένα κράτος, το οποίο ως εντολοδόχος συμφερόντων ξένων προς την πλειοψηφία της κοινωνίας, δεν επιτρέπει και να δημιουργηθούν δουλειές από την ίδια την κοινωνία. Αντιθέτως, περιφρουρεί ασφυκτικά τον γιγαντισμό των πολυεθνικών και σπρώχνει στην εξαφάνιση κάθε δημιουργική απόπειρα ή προσπάθεια για να δημιουργήσει καθένας που το προσπαθεί, μια ευκαιρία απόκτησης εισοδήματος.

Θα σας μεταφέρω μερικές ιστορίες. Είναι όλες πραγματικές. Τις κατέγραψε η συνεργάτιδά μου στην i-dialogue και συντονίστρια της δράσης #WoWos http://www.wowos.gr, Άννα Λιάκου.

Πως θα ήταν αν η κυρία Κατερίνα που πλέκει από μικρό παιδί και σήμερα στα 60 της αν και παραμένει μια νεότατη γυναίκα που θα έπρεπε να έχει ευκαιρίες και όχι να αισθάνεται βάρος, μπορούσε να φτιάχνει και να πουλάει υπέροχες ζακέτες; Να της δινόταν η ευκαιρία να τις πουλήσει χωρίς να πρέπει να πουλήσει το σπίτι της για τα χαρτιά, τα ταμεία, τους φόρους και το 50% της προκαταβολής τους.

Πως θα ήταν αν η 20χρονη Αλεξάνδρα που αγχώνεται λιγότερο για τις σπουδές όταν φτιάχνει δαχτυλίδια και σκουλαρίκια από υγρό γυαλί καθώς έτσι αναλύει καλύτερα τις σκέψεις της κι αγαπάει πιο πολύ τον εαυτό της, μπορούσε να βγάλει τα χρήματα που χρειάζεται ως φοιτήτρια (με μια μάνα άνεργη εδώ και τρία χρόνια) πουλώντας αυτά τα δαχτυλίδια;

Η Αλεξάνδρα μη μπορώντας να βγάλει ένα «χαρτζιλίκι» από αυτό που αγαπάει, γιατί θα πρέπει να κάνει έναρξη επαγγέλματος και να φορτωθεί τρελές υποχρεώσεις στις οποίες δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί από τα δυο τρία κατοστάρικα που θα έβγαζε από τα δακτυλίδια, δουλεύει αναγκαστικά σε καφέ μπαρ που τρώει πολλές ώρες της, αλλάζει το βιολογικό της ρολόι αφού πολλές φορές σχολάει ξημερώματα στις 4 και πρακτικά έχει παρατήσει τις σπουδές της…

Πως θα ήταν αν ο Δημήτρης που φτιάχνει σκίτσα μπορούσε να κάνει κάτι επαγγελματικό με αυτά, όταν έχασε τη δουλειά του στη βιοτεχνία που εργαζόταν καθώς το αφεντικό την πήγε στη Βουλγαρία; Προσπάθησε να βρει τετράωρη δουλειά σε σουπερ μάρκετ, αλλά δεν στάθηκε «τυχερός». Σήμερα έκοψε αυτό το χόμπι, καθώς δεν μπορεί πια να αγοράζει μολύβια που κάνουν 10 ευρώ, όταν δεν έχει δυο κουταλιές ελληνικού καφέ για να πιεί το πρωί. Αισθάνεται άχρηστος και με υπόδειξη γιατρού έχει ξεκινήσει να κάνει χρήση αντικαταθλιπτικών…

Οι ιστορίες είναι πολλές καθώς είναι πολλοί οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που στερούνται βίαια από το κράτος τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν δημιουργικά αυτό που είναι για να ξεφύγουν από το σκοτεινό τούνελ της φτώχειας και να κερδίσουν την αυτοεκτίμησή τους. Νιώθουν να διαπράττεται μια τεράστια αδικία σε βάρος τους κι αυτό τους οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη βύθιση μέσα στην απόγνωση.

Η οικοτεχνία έχει παίξει διαχρονικά σημαντικό ρόλο στην οικονομική επιβίωση της ελληνικής οικογένειας. Και θα μπορούσε να ξαναπαίξει, σαν μια έστω μικρή διέξοδος, για ανθρώπους που «πιάνουν τα χέρια τους». Δημιουργικότητα δεν είναι μόνο οι τεχνολογικές startups. Είναι κι ένα «ζιπουνάκι» που έχει φτιαχτεί με μεράκι και φροντίδα. Που δεν έχει φτιαχτεί σε κάποιο σκλαβοπάζαρο της Κίνας αλλά εδώ, από μια γιαγιά Ελληνίδα που δεν τα καταφέρνει με τα 340 της σύνταξης του ΟΓΑ.

Πριν από κάνα δυο μήνες, σε μια συνάντηση γνωριμίας που είχα με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο, προσπάθησα να γίνω κατά κάποιο τρόπο η φωνή αυτών των ανθρώπων που δεν έχουν φωνή και οδηγούνται σε υποχρεωτικό εγκλεισμό στα σπίτια τους και στην ανέχειά τους. Του είπα λοιπόν πως θα έπρεπε να βρεθεί μια απλή λύση, με ένα τέλος οικοτεχνίας που δεν θα ξεπερνούσε τα 200 – 300 ευρώ (σε 2 ή 3 δόσεις) και να παίρνουν οι άνθρωποι αυτοί μια άδεια για να μπορούν να πωλούν νόμιμα αυτά που δημιουργούν χωρίς να είναι υπόχρεοι άλλης φορολογικής ή ασφαλιστικής επιβάρυνσης. Στην αρχή μου άρχισε τα «φιλελεύθερα» περί της «φορολογικής ισότητας» των πολιτών. Μετά κάτι σημείωσε κι είπε θα το δει. Να σας πω την αλήθεια δεν το βλέπω.

Αριστερή πολιτική πάντως δεν σημαίνει επιδόματα και φιλοδωρήματα. Αριστερή πολιτική σημαίνει θετικές διακρίσεις υπέρ των φτωχών προκειμένου να έχουν την ευκαιρία τους. Αλλιώς, πολύ φοβάμαι πως θα τον διαβούμε τον… Ρουβίκωνα!

Σώθηκα από … θαύμα!

persepolis_entrans_ii-wallpaper-1366x768-2

«Nothing is impossible, the word itself says, «I’m possible!»

– Audrey Hepburn

Γράφω  για να μην τρελαθώ  τη στιγμή της αποκάλυψης πως είμαι  η αλήθεια που γίνομαι. Γεννήθηκα χωρίς σχήμα. Α-σχημος. Το ζήτημα λοιπόν είναι να αποκτήσω αντίληψη της ανθρώπινης συνθήκης, ώστε το βίωμα αυτής της εμπειρίας να έχει το μόνο αυθεντικό νόημα που μπορεί να έχει, μια μορφή.  Ο – μορφος!

Όπως το έγραψε ο Καμύ στον «Μύθο του Σίσυφου»: «Δεν ανεχόμαστε άλλο τη θεϊκή μυθολογία που διασκεδάζει και τυφλώνει, ζητάμε το πρόσωπο, το σχήμα και το δράμα της γης όπου συνυπάρχουν μια δύσκολη σύνεση και ένα πάθος χωρίς επαύριο».

Έφαγα μισή ζωή για να το καταλάβω αυτό και να αποδεχτώ πως έζησα μάλλον με ένα συμβολικό τρόπο. Συμμετείχα στο παιχνίδι της ζωής πλησιάζοντας το δράμα της εξωτερικά και χωρίς να ζητώ να βρω τη μυστική ροή της.

Με τη συνειδητοποίηση και την αποδοχή αυτή, αποφάσισα να αφήσω πίσω μου αυτό τον κακοχωνεμένο υπαρξισμό και να αφιερωθώ στην τέχνη της μαγείας. Ήταν κάτι σαν «πνευματικό 166», όταν όλα γκρεμίζονταν γύρω μου και μαζί τους κι εγώ. Και η μόνη εικόνα μέλλοντος που είχα ήταν αυτή να στέκομαι με την αμφίεση ενός μάντη κρατώντας τη ράβδο μου, μπροστά σε μισοκατεστραμμένες πύλες, έχοντας ένα λιοντάρι στα δεξιά μου κι ένα γεράκι να πετάει την ώρα που χαράζει, μέσα σε ένα συννεφιασμένο και σκοτεινό ουρανό.

Όσο παράδοξο κι αν μοιάζει, αυτό το πρόσωπο του μάντη, με κράτησε ζωντανό όταν ξέσπασε ο «Τελευταίος Πόλεμος». Αποδείχθηκε ένα νόημα – καταφύγιο, μια μορφή που μέσα της κατάφερα να γλυτώσω από αυτή την ανελέητη αναμέτρηση του Εγώ με τη Σκιά του. Της Δύσης με την Ανατολή. Του Πλούτου με την Ανέχεια. Ο «Τελευταίος Πόλεμος» ήταν και η τελευταία ευκαιρία για να σώσει η ομορφιά τον κόσμο, όπως προφήτεψε ο Ντοστογιέφσκι.

Όσο λιγότερο ποιοτικό, τόσο ανάρπαστο. Όλοι το ζούμε. Το είχε προφητέψει ο Γκυ Ντεμπορ  και ούρλιαξε γι αυτό ο Γκίνσμπεργκ. Η σκέψη κατέρρεε.

Μαγεία είναι να πέσουμε πάνω εκεί που θα νιώσουμε  την ψυχική επαφή που φέρνει στο φως μια «διπλωμένη» διάσταση, αυτή που οι άνθρωποι περιγράφουν συμβατικά με τον όρο αιωνιότητα.

Στο ξεκίνημα μιας νέας ζωής μέσα στις λόγχες και στις φλόγες του «Τελευταίου Πολέμου» κατανόησα για πρώτη φορά ξεκάθαρα πως η Αγάπη είναι στην πραγματικότητα μια βαθιά ανάμνηση, όπως θα’ λεγε κι ο Πλάτωνας.  Και μόνο αν οι ψυχές την ανασύρουν αμοιβαία από τα βάθη, σηκώνοντας  η μια τον πόνο της άλλης, θα καταφέρουν να φτάσουν σε εκείνο τον ασώματο έρωτα, που είναι ό,τι εγγύτερο προς την ύπαρξη της θειότητας, μπορεί να μας αποκαλυφθεί.

Με λίγα λόγια, σώθηκα από … θαύμα! Γιατί μόνο από θαύμα σωζόμαστε. Αυτή είναι η ομορφιά.