ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

Οι μισοί και πλέον Έλληνες έχουν την άποψη πως είμαστε ένας λαός μοναδικός που κάνει τους υπόλοιπους να μας ζηλεύουν, να μας φθονούν, να επιβουλεύονται τα κάλλη μας και την ομορφιά μας.  Αυτοί λοιπόν οι ζηλόφθονοι επιδρομείς,  τα χουν βρει με τη διεφθαρμένη ελίτ της χώρας και μας οδηγούν από κοινού στην καταστροφή.  Αυτό είναι πάνω κάτω το βασικό σενάριο.

Οι άλλοι μισοί Έλληνες τώρα, έχουν την ακριβώς ανεστραμμένη εικόνα. Πως δεν χρειαζόμαστε κανέναν να μας καταστρέψει γιατί το κάνουμε εξαιρετικά εύκολα μόνοι μας. Μνημόνια λοιπόν μέχρι να σβήσει ο ήλιος γιατί είμαστε ένας λαός του χαβαλέ και της πλάκας κι αν είναι κανείς στοιχειωδώς ευφυής,  το μόνο για το οποίο αξίζει να προσπαθήσει είναι να την κάνει όσο πιο γρήγορα  με «ελαφρά πηδηματάκια» και να έρχεται στην Ελλάδα μόνο για διακοπές.

Πρόκειται για δύο ψευδαισθήσεις απόλυτα ζωτικές για την επιβίωση του σημερινού πολιτικού συστήματος το οποίο είναι σαφέστατα πολύ κατώτερο των περιστάσεων. Κι αυτό φάνηκε πολύ καθαρά αυτή την εβδομάδα καθώς η αλήθεια βρίσκει πάντα τον τρόπο να εκδικείται.

Λίγο πολύ, η «αριστερή» κυβέρνησή μας,  έλεγε πως δίνει μάχη για την προστασία του περιβάλλοντος στη Χαλκιδική, κόντρα στην καναδική πολυεθνική «Eldorado Gold». Προφανώς πιστεύουν πως «σαν την Χαλκιδική δεν έχει…» διότι την ίδια ώρα που ο Καρανίκας έστελνε «στα τσακίδια» τον «περιβαλλοντικό ιμπεριαλισμό» των Καναδών, μια μικρομεσαία οικογενειακή επιχείρηση με την επωνυμία «Fos» από το λαϊκό Πέραμα, γέμιζε με  «μαύρο χρυσό»  ολόκληρο τον Σαρωνικό!

Έχοντας γεννηθεί πριν από 50 χρόνια κι έχοντας μεγαλώσει στα βράχια της Πειραϊκής, τέτοιου μεγέθους οικολογική καταστροφή δεν θυμάμαι.  Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε λαός της πλάκας, όπως θέλει το άλλο σενάριο. Αυτό σημαίνει πως όσο γενικεύουμε τις ευθύνες («φταίμε όλοι») στην πραγματικότητα βοηθάμε στο να μην φταίει κανένας. Οπότε ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Εν προκειμένω λοιπόν, η στοιχειώδης περιβαλλοντική ευαισθησία επιβάλλει να επιμεριστούν ευθύνες.

Πολιτικές ευθύνες στον υπουργό κ. Κουρουμπλή, ο οποίος υποτίμησε τη σημασία του συμβάντος καθώς αφορούσε στην αρχή τα λαϊκά Σελήνια της Σαλαμίνας. «Αυτούς τους έχουμε για πλάκα» θα πρέπει να σκέφτηκε ο κ. Κουρουμπλής  και προτίμησε να βολτάρει με υπουργικό «γκλαμ» στο Λονδίνο, οπότε έφτασε Πέμπτη πρωί για να πάει, λέει,  να κάνει ΑΥΤΟΨΙΑ στην καταστροφή. Ανέκδοτο, όπως κι αν το δεις.  Είχε τουλάχιστον την προσωπική ευθιξία να θέσει την παραίτησή του στη διάθεση του πρωθυπουργού κι ευελπιστώ ο κ. Τσίπρας να την κάνει αποδεκτή.

Επιχειρησιακές ευθύνες στον Αρχηγό του Λιμενικού Σώματος, τον Αντιναύαρχο Ράπτη, ο οποίος απέτυχε να συντονίσει τις δυνάμεις του και τις ιδιωτικές εταιρείες που κλήθηκαν να αναλάβουν το έργο της απορρύπανσης. Κι εδώ όπως και με τις πυρκαγιές το «άλλοθι» είναι ο «στρατηγός άνεμος». Τι να κάνουμε ρε παιδιά; Έχει ο καιρός γυρίσματα κι αν αυτό δεν το έχεις μάθει μέχρι να γίνεις Αντιναύαρχος δεν θα το μάθεις ποτέ. Καλύτερα να πας σπίτι σου αφού το σώμα που διοικείς δεν κάνει ένα τηλέφωνο στην ΕΜΥ να μάθει αν θα αλλάξει ο καιρός ή δεν σηκώνεις ένα ελικόπτερο για να έχεις τη «μεγάλη εικόνα»  και να ξέρεις  πως πρέπει να διατάξεις τα μέσα που έχεις στη διάθεσή σου για να μη σου ξεφύγει η πετρελαιοκηλίδα.

Επίσης,  θα έπρεπε μέσα σε 24 ώρες να τεθούν σε διαθεσιμότητα όλοι οι υπηρεσιακοί παράγοντες του ΥΕΝ  που εμπλέκονται στο γεγονός πως το πλοιάριο που βυθίστηκε είχε κριθεί αξιόπλοο. Ένα  πλοίο  υπερήλικο, καθώς είχε ναυπηγηθεί το 1972 όπου στο μηχανοστάσιό, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της ΠΕΝΕΝ, εκεί δηλαδή όπου σημειώθηκε η εισροή υδάτων, έφερε διάφορα πρόχειρα μπαλώματα με σκοπό να κλείσουν τις ανοιχτές τρύπες.

Έχουμε τα μαύρα χάλια μας όχι γιατί είμαστε όλοι ανίκανοι και χαβαλετζήδες αλλά γιατί έχουμε επιτρέψει στην πολιτική τάξη να μην πράττει το αυτονόητο, οπότε μας φέρνει κάθε τόσο μπροστά στο αδιανόητο. Όταν ένας υπουργός είναι άχρηστος πρέπει να τον στέλνεις σπίτι του. Τελεία. Ούτε πόση ζημιά θα κάνει, ούτε πόσους σταυρούς κουβαλάει. Όταν ένας Αρχηγός «δεν το’ χει», τον αλλάζεις επί τόπου.  Πότε θα τον αλλάξεις; Αφού χάσει τον πόλεμο; Όταν για μια υπηρεσία βοά ο κόσμος  πως «τα παίρνει»,  κάτι θα πρέπει να κάνεις γι αυτό. «Μαύρος χρυσός» μιλάμε, την ώρα που κυνηγάς τον κουλουρτζή της πλατείας Αριστοτέλους.

Ας κάνει τουλάχιστον αυτό, η «πρώτη φορά Αριστερά». Μπροστά στο μεγαλύτερο οικολογικό έγκλημα σε βάρος του Σαρωνικού και της Αττικής κι ενώ ακόμη υπάρχει τουριστική σεζόν, γεγονός που θα έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες στην τουριστική εικόνα της χώρας.  Που είναι λοιπόν  η τόλμη ενός άλλου ήθους διακυβέρνησης μπροστά στις ευθύνες για μια τέτοια καταστροφή; Πουθενά;  Θα συνεχίσουν να φτιάχνουν – κατά τη γνωστή ρήση του Μάο –  «χάρτινες τίγρεις» για να τις κατατροπώνουν εύκολα και θα σχεδιάζουν επιδοτούμενα σεμινάρια για το πώς οι άνεργοι μεταλλωρύχοι θα γίνουν…. μελισσοκόμοι;

ΥΓ: Οι «παρέες» μπορεί να γράφουν ιστορία σε αυτό τον τόπο αλλά επωμίζονται και τις ευθύνες της. Πράγμα που θέλουν να ξεχνούν συνήθως…

πρώτη δημοσίευση www.rizopoulospost.com

Tα εγκλήματα είναι εγκλήματα όποιον ιδεολογικό μανδύα κι αν φορούν κατά τη διάρκεια της τέλεσής τους. Κι από αυτό, κατά τη γνώμη μου,  δεν εξαιρείται ούτε ο βομβαρδισμός της Δρέσδης κατά αμάχου πληθυσμού από τους Συμμάχους όταν πλέον οι Ναζί είχαν ηττηθεί, ούτε και οι δύο ατομικές βόμβες των ΗΠΑ στην Ιαπωνία όταν όλα είχαν τελειώσει και η συνθηκολόγηση ήταν θέμα ημερών. Ναζιστικά, κομμουνιστικά ή φιλελεύθερα, όλα τα εγκλήματα είναι εγκλήματα και κάθε προσπάθεια εξωραϊσμού τους είναι στην ουσία συμμετοχή στην ηθική αυτουργία της επανάληψής τους.

Αυτό ακριβώς θα μπορούσε να πάει να πει ο κ. Κοντονής στο συνέδριο της Εσθονίας που τόσοι πολλοί συζήτησαν και συζητούν τόσο πολύ ανόητα.  Αυτό ακριβώς να’ λεγε και τίποτε άλλο. Εκπροσωπώντας την Ελλάδα του μέτρου, του ορθού λόγου και της αξίας κάθε ανθρώπινου προσώπου, η οποία δεν μπορεί να σχετικοποιείται από δοξασίες οποιασδήποτε ιδεολογίας ή πεποίθησης.

Σε αυτή την κατεύθυνση άλλωστε είναι που θα πρέπει να κινηθεί η Ε.Ε,  καθώς  το μέλλον της διαγράφεται ζοφερό. Δυνάμεις ενδογενείς και εισαγόμενες  που αντιμάχονται το μέτρο, τον ορθό λόγο και την αξία του ανθρώπινου προσώπου απειλούν να οδηγήσουν τη Γηραιά Ήπειρο σε εποχές που ήλπιζε πως έχει αφήσει οριστικά πίσω της. Με μια τέτοια εκπροσώπηση,  ο κ. Κοντονής θα είχε εκφράσει με τον καλύτερο τρόπο και τα ιδιαίτερα συμφέροντα της χώρας,  διότι μόνο μια Ευρώπη κινούμενη στην κατεύθυνση της αναγνώρισης των εγκλημάτων της θα μπορούσε να κατανοήσει και τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει σήμερα η Ελλάδα.

Αλλά ο κ. Κοντονής περιορίστηκε απλά στο να ψαρέψει στα θολά νερά του ακροατηρίου της «παραδοσιακής αριστεράς»,  καταφεύγοντας  στα γνωστά τεχνάσματα μιας «παλαιοκομμουνιστικής» ρητορείας για να κερδίσει ό,τι μπορεί από την επιρροή του ΚΚΕ.

Παντελώς ανίκανοι  κι αυτοί, όπως και οι προηγούμενοι, όπως και οι αμέσως επόμενοι, να δώσουν υπόσταση σε μια διακριτή αλλά παραγωγική φωνή της χώρας. Κι έτσι καταλήγουμε πάντα,  με τον έναν ή τον άλλο τρόπο,  σαν τα «μαύρα πρόβατα» της ιστορίας.  Αυτή άλλωστε είναι και η ουσία του πολιτικού μας προβλήματος.

Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε ένας βασιλιάς , ο οποίος κάθε πρωί πήγαινε στην αίθουσα ακροάσεων του παλατιού κι άκουγε με προσοχή και συγκατάβαση τα προβλήματα των υπηκόων του. Οι περισσότεροι από αυτούς του πρόσφεραν κι ένα δώρο, ανάλογα με τις δυνατότητές τους.  Πίσω από το θρόνο στεκόταν ο θησαυροφύλακας στον οποίο ο βασιλιάς παρέδιδε το δώρο που του προσφερόταν κι αυτός το μετέφερε στο θησαυροφυλάκιο.

Κάθε πρωί περνούσε μπροστά από τον βασιλιά κι ένας ταπεινός άνθρωπος, ο οποίος όμως δεν ζητούσε τίποτα και μόνο πρόσφερε στον βασιλιά ως δώρο ένα μήλο. Ο βασιλιάς αδιάφορος για ένα τόσο ευτελές δώρο το παρέδιδε στον θησαυροφύλακα κι αυτός περιφρονητικά το πετούσε μέσα από έναν φεγγίτη στο υπόγειο.

Ο ταπεινός ανθρωπάκος έκανε αυτή τη δουλειά κάθε μέρα και για πολλά χρόνια, χωρίς να του δώσει κανένας σημασία. Ένα πρωινό εμφανίστηκε  ξαφνικά στην αίθουσα των ακροάσεων ένας πίθηκος που είχε καταφέρει  να  ξεφύγει από τους υπηρέτες του παλατιού. Ήταν η στιγμή  που ο ταπεινός άνθρωπος μόλις είχε δώσει ένα ακόμη μήλο στο βασιλιά κι εξαφανιζόταν μέσα στο πλήθος όπως έκανε κάθε μέρα. προτού ο βασιλιάς προλάβει να δώσει το μήλο στον θησαυροφύλακα, όρμησε και το άρπαξε ο πίθηκος. Το δαγκώνει για να το φάει , όμως τα δόντια του προσέκρουσαν πάνω σε κάτι σκληρό. Το αντιλαμβάνεται ο βασιλιάς, παίρνει το δαγκωμένο μήλο από το στόμα του πίθηκου, το ανοίγει στα δυο και τι να δει… στο κέντρο του μήλου υπήρχε ένα πελώριο διαμάντι!

Ρωτάει αμέσως τον θησαυροφύλακα που έβαζε τα μήλα που έφερνε όλα αυτά τα χρόνια ο ταπεινός άνθρωπος κι εκείνος απαντά πως τα έριχνε στο υπόγειο. Τρέχουν και οι δυο προς τα κει και βρίσκονται μπροστά σε ένα απίστευτο θέαμα. Ένας αστραφτερός σωρός από διαμάντια ανάμεσα σε σαπισμένα μήλα…

Αυτό το σοφό ινδικό παραμύθι μας λέει πως κάθε μέρα της ζωής μας έρχεται ταπεινή και χωρίς να μας ζητήσει τίποτα. Μας προσφέρει σιωπηλά το δώρο της που εμείς με τα «βασιλικά» κριτήριά μας το θεωρούμε ευτελές κι αδιαφορούμε περιφρονητικά. Διακοσμούμε το «παλάτι» της ύπαρξής μας με τεχνήματα την ώρα που θησαυρός των απλών φυσικών πραγμάτων που μας προσφέρει κάθε μέρα της ζωής μας σαπίζει στα υπόγεια της ψυχής μας. Κι αυτό μπορεί να κρατήσει για πάρα πολλά χρόνια και  μόνο ίσως ένα τυχαίο περιστατικό θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην ανακάλυψη αυτού του αυτογνωσιακού θησαυρού.

Οι μετρημένες μέρες της ζωής μας είναι διαμάντια.

Ας μη μας διαφεύγει η τεράστια αξία τους και η μοναδική λάμψη τους.

Τα ελληνικά μήντια είχαν πάντα ευαίσθητες κεραίες για την προσαρμογή τους στο πολιτικό περιβάλλον, ως όρο επιβίωσης. Το λες και επικοινωνιακό δαρβινισμό. Συνεπώς ο μεν Μπογδάνος καλά έκανε και συνέχιζε να είναι αυτό που ξέρει να είναι αφού δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο πλέον, ο δε ΣΚΑΙ μετέδωσε εμμέσως πλην σαφώς ως πρώτη κεντρική είδηση πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κυβερνητικό μέλλον ακόμη κι ως το 2019. Διότι αν έπεφτε από «λεπτό σε λεπτό» σύμφωνα με τους «αστικούς μύθους», ο Μπογδάνος θα έκανε κανονικά την εκπομπή του σήμερα!

Αγαπώ την Αμερική. Γι αυτό και δεν έχω πάει ποτέ. Έχω συνειδητοποιήσει πως αγαπώ τον μύθο της και προτιμώ να μένω πιστός  σε αυτή την εξιδανίκευση,  παρά να προσγειωθώ στο σκληρό έδαφος της πραγματικότητάς της. Θα με απογοήτευε όπως συμβαίνει με τους έρωτες, των οποίων το καλύτερο κομμάτι είναι η αναμονή τους.  Από τη στιγμή που συμβαίνουν, φθείρονται.

Αγαπώ το ελεύθερο πνεύμα της. Αυτό που ενσάρκωσε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας λέγοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας:

«Δεχόμαστε τις εξής αλήθειες ως αυταπόδεικτες, πως όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, και προικίζονται από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα απαραβίαστα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη Ζωή, το δικαίωμα στην Ελευθερία, και το δικαίωμα στην επιδίωξη της Ευτυχίας.

Πως για να εξασφαλιστούν αυτά τα δικαιώματα, ιδρύονται Κυβερνήσεις μεταξύ των Ανθρώπων, αντλώντας τις εύλογες εξουσίες τους από την συναίνεση των κυβερνημένων.

Πως όποτε μια Μορφή Κυβέρνησης γίνεται καταστροφική για τους σκοπούς αυτούς, είναι Δικαίωμα του Λαού να την αλλάξει ή να την καταργήσει, και να εγκαταστήσει νέα Κυβέρνηση θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές και οργανώνοντας τις εξουσίες της σε τέτοια μορφή, ώστε να φανεί πιθανότερο να επιφέρει την Ασφάλεια και την Ευτυχία του.».

Αυτό το «ελεύθερο πνεύμα» ασφαλώς υποτάχθηκε στους σιδερένιους νόμους της οικονομίας, οπότε αναπόφευκτα, στο τέλος,  επιβίωσε τσακισμένο μόνο στην ποίηση του Άλλεν Γκίνσμπεργκ,  στη λογοτεχνία του Τζακ Κέρουακ και στο επαναστατικό αίτημα που τραγουδούσε ο  Τζιμ Μόρισον «θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα».  Και μετά;

Ειλικρινά δεν ξέρω αν η Αμερική έχει πλέον να πει κάτι περισσότερο από την τεχνολογία,  ως ηγέτιδα δύναμη της Δύσης. Στο βαθμό πάντως που για τον δυτικό πολιτισμό παραμένει κυρίαρχο το αφήγημα του «ελεύθερου πνεύματος», τότε αυτός ή θα συντριβεί πάνω στα τείχη της υποκρισίας του ή θ’ αναγκαστεί να αναγνωρίσει πως  η ανυπακοή είναι η πρώτη και έσχατη πράξη ελευθερίας. Μόνο ένα ελεύθερο όν μπορεί να αρνηθεί. Και μόνον έτσι η ανθρώπινη ζωή έχει αξία. Αλλιώς δεν διαφέρει σε τίποτα από την κατάσταση που χαρακτηρίζει τα ζώα, δηλαδή την υποταγή στην αναγκαιότητα του ελευσόμενου.

Η Φλωρεντία είναι μια πόλη που σε πείθει πως το να μιλάς με το παρελθόν, ενίοτε συμβαίνει να είναι ο μόνος τρόπος για να φτιάξεις ένα μέλλον. «Επικοινωνία με μια ανάμνηση». Μια τέτοια πινακίδα θα ήταν ένας ωραίος τρόπος για να υποδέχεται η Φλωρεντία τους επισκέπτες της. Όλη η δημόσια εικόνα της πόλης αλλά και τα απόκρυφα μυστικά της, δεν είναι κάτι άλλο από τα υλικά σύμβολα μιας «γλώσσας» που δημιουργήθηκε για να επικοινωνήσει το «τώρα» με το «χθες», ένα «τώρα» αποσταθεροποιημένο που εύλογα αναζητούσε τη σταθερότητα σε μια πίστη – πίστωσης χρόνου, όπως θα έλεγε ψυχαναλυτικά κι η Τζούλια Κρίστεβα.
Άπαξ και οικοδομηθεί μια «γλώσσα επικοινωνίας» με τον ξεχασμένο εαυτό, η αναγέννηση έρχεται ως φυσική συνέπεια. Αυτό μας λέει αδιάκοπα αυτή η πόλη. Κι αν όλα πάνε καλά, αποφάσισα σήμερα να είμαι εκεί αρχές Σεπτέμβρη…

Ομολογώ πως ένιωσα έκπληξη διαβάζοντας τα νέα. Ο Δήμαρχος Πεντέλης Δημήτρης Στεργίου αναλαμβάνει ρόλο, όπως φαίνεται, στην ηγεσία ενός κόμματος με την επωνυμία «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ».

Το κόμμα δεν το γνωρίζω, αν και έχει μια μικρή προϊστορία στο περιθώριο της πολιτικής ζωής καθώς ιδρύθηκε τον Νοέμβριο 2011, μετά από πρωτοβουλία ομάδας αποστράτων αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.

Ήταν το τελευταίο που περίμενα από έναν άνθρωπο απόλυτα ταυτισμένο με την αυτοδιοίκηση και μάλιστα με ένα δικό του προσωπικό αυτοδιοικητικό στυλ, το οποίο επιβραβεύτηκε σε πολλαπλές εκλογικές αναμετρήσεις.

Ασφαλώς είναι σύνηθες μεταξύ του πολιτικού προσωπικού της χώρας να χρησιμοποιεί την αυτοδιοίκηση ως εφαλτήριο για τη διεκδίκηση θέσης και ρόλου στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Όμως η περίπτωση της επιλογής του κ. Στεργίου δεν είναι τέτοια, με την έννοια πως το εν λόγω κόμμα δεν καταγράφεται ούτε δημοσκοπικά, τουλάχιστον με βάση τις έρευνες που δημοσιεύονται.

Άρα δεν είναι καθόλου αυτονόητο και δεδομένο ένα έδρανο στη βουλή για τον ίδιο, όπως συνέβη με πλείστες άλλες περιπτώσεις συναδέλφων του, οι οποίοι μεταπήδησαν με χαρακτηριστική ευκολία από την αυτοδιοίκηση στο κοινοβούλιο.

Εν προκειμένω ο κ. Στεργίου, αποκτώντας τη συγκεκριμένη κομματική ταυτότητα  αναλαμβάνει το πολιτικό ρίσκο να αποξενωθεί από μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του δημοτών της Πεντέλης, χωρίς να είναι καθόλου βέβαιη μια έδρα στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν – λογικά – πριν τις αυτοδιοικητικές. Παρ’ όλα αυτά το τολμά κι ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχει κανείς για την επιλογή αυτή, οφείλει να αναγνωρίσει έναν ασυνήθιστο ιδεαλισμό για τα δεδομένα της εποχής.

Η πολιτική όμως είναι η τέχνη του πραγματισμού, ειδικά στην εποχή μας. Εκ των πραγμάτων λοιπόν το νέο πολιτικό εγχείρημα του Δημάρχου Πεντέλης ανοίγει  δύο χρόνια πριν από τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου του 2019 το ζήτημα του ποιος θα τον διαδεχθεί στο Δήμο, ανεξάρτητα αν ο ίδιος διατηρεί ή όχι τη φιλοδοξία της επανεκλογής.

Το ζήτημα είναι σύνθετο ασφαλώς αλλά η απόφαση Στεργίου αντικειμενικά λειτουργεί ως ….πρόσκληση ενδιαφέροντος κι επιταχύνει πλέον τις εξελίξεις.

Οι μνηστήρες είναι πολλοί. Όμως αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Όπως λέει και η ευαγγελική ρήση «πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί».

Το γεγονός ότι έχουμε την πρώτη δίκη για ισλαμοφοβία στην Ελλάδα είναι η απτή απόδειξη πως καλούμαστε πλέον να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα που ξεπερνάει τα ως τώρα συνήθη δεδομένα. Η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου θα απολογηθεί «για δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους» με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο και μετά από μήνυση που κατατέθηκε από τον διαχειριστή της σελίδας «Παρατηρητήριο ρατσιστικών εγκλημάτων στην Ελλάδα», Παναγιώτη Δημητρά, με αφορμή ένα άρθρο της.

Η συγγραφέας κατηγορείται για τη φράση της πως «ο Μάρκο Πόλο [είπε πως] φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι».

Θα μπορούσε ο κ. Δημητράς να γράψει ένα απαντητικό άρθρο στην κ. Τριανταφύλλου. Θα μπορούσε να είναι κι ένα ενδιαφέρον debate που θα εμπλούτιζε τον δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα αυτά. Αντίθετα ο κ. Δημητράς έσπευσε να ποινικοποιήσει την έκφραση μιας γνώμης, ξεκινώντας ένα «κυνήγι μαγισσών».

Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις απόψεις της Σώτης Τριανταφύλλου, η συγγραφέας θα πρέπει να μπορεί να τις εκφράζει. Ο ρατσισμός, έτσι κι αλλιώς, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με δίκες, ούτε με λογοκριτές. Είναι ο πιο λάθος δρόμος διότι οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Η «ηθική αναμόρφωση» δια της βίας είναι ο πιο ακραίος ρατσισμός, τον οποίο και επεφύλασσαν διαχρονικά οι «πεφωτισμένες» ελίτ έναντι του αμαθούς «πόπολου». Οδηγεί πάντα σε καθεστώτα ετερονομίας, αυταρχισμού και δογματισμού, όποιον μανδύα εξουσίας κι αν χρησιμοποιούν κάθε φορά.

Τον ρατσισμό τον πολεμάει μόνο η συνειδητότητα. Το να ξέρεις τι είσαι, ώστε να μην προβάλεις τους φόβους σου πάνω στους άλλους. Και να ξέρεις τι θέλεις, ώστε να περιφρουρείς την αξιοπρέπειά σου. Αυτό είναι το μέτρο της προσωπικής μας ελευθερίας και αυτονομίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευματικό επίπεδο με την ακατάπαυστη ανανέωση της σκέψης και την αναζήτηση νέων ιδεών. Μπορεί να ακούγεται «ιδεαλιστικό» σε καιρούς που κατρακυλάμε στο κάτω μέρος του τροχού της ιστορίας. Όμως μόνο αν επιμείνουμε να κινούμαστε προς αυτή την ιδέα, θα καταφέρουμε να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι.

Η υπόθεση αυτή λοιπόν δεν είναι καθόλου αστεία και δεν πρέπει να υποτιμηθεί η σημασία της. Οφείλει να εγείρει πολλές συνειδήσεις, δημοκρατικές συνειδήσεις, οι οποίες είναι καιρός πλέον να πάψουν να πιστεύουν πως η σιωπή είναι χρυσός. Τα «ουργουελιανής» έμπνευσης παρατηρητήρια που θα ελέγχουν τι μπορεί να εκφράζεται δημόσια και τι όχι, προφανώς είναι ένα εξαιρετικά ανησυχητικό προμήνυμα για το που πάει το πράγμα.

Αν αρχίσουν να υπάρχουν «απαγορευμένες σκέψεις» σύντομα θα υπάρχουν και «απαγορευμένα βιβλία» και «απαγορευμένοι συγγραφείς» και λίαν συντόμως «απαγορευμένοι άνθρωποι», πάντα στο όνομα μιας «ανώτερης πραγματικότητας», δηλαδή μια επί της ουσίας αθεϊστική θεοκρατία.

ΥΓ: Στη φωτογραφία, η ρεαλιστική αποτύπωση ενός «φρικαρισμένου» αισθήματος κατωτερότητας και μιας μωροφιλόδοξης και αστήρικτης αυθάδειας. Ελπίζω να μην διαπράττω διπλό ρατσιστικό έγκλημα τώρα…

Συνεχίζουμε να προσποιούμαστε πως «κάτι κάνουμε». Οπότε οι μισοί Έλληνες πουλάνε καφέδες στους άλλους μισούς Έλληνες που φτιάχνουν ιστοσελίδες. Κι έτσι απλά,  μια «χαλαρή» Παρασκευή,  θα μας πούνε πως αναστέλλονται όλες οι τραπεζικές συναλλαγές λόγω προβλημάτων του «συστήματος».  Ίσως να μας ζητήσουν να κλείσουμε και τους υπολογιστές το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί γιατί η χώρα θα έχει δεχθεί ηλεκτρονική επίθεση από «κυβερνοτρομοκράτες»! Λέμε τώρα… Μη τα πάρετε και τοις μετρητοίς.

Παίξαμε και χάσαμε. Αυτή είναι η αλήθεια. Προσποιηθήκαμε πως είμαστε ένα κανονικό ευρωπαϊκό έθνος, πως έχουμε αποτάξει τον δαίμονα του «βαλκανισμού» και πως μπορούμε να γίνουμε «η ψυχή του πάρτι» σε αυτό που ονομάστηκε Ευρωπαϊκή Ένωση και έμοιαζε τόσο πολύ καλό για να είναι αληθινό.

Αλλά και σε κάθε συζήτηση για το «νέο αναπτυξιακό πρότυπο της χώρας»,   αντιλαμβάνομαι την αμηχανία όσων οικονομολόγων σέβονται την επιστήμη τους και δεν αμολάνε διάφορες κοτσάνες περί «ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης» και «ανάπτυξης με σύγχρονους όρους» για την οικονομία μιας χώρας που δεν ξέρει ούτε που πατά, ούτε που πηγαίνει. Μιας χώρας που μετεξελίσσεται σε έναν ασαφή «χώρο», μη έχοντας πλέον απολύτως καμία ιδέα για τον εαυτό της.

Εδώ όμως είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Και προσωπικά θεωρώ τη γεωγραφία αναπόφευκτη μοίρα. Πολύ δε περισσότερο όταν ζεις στη «γειτονιά» που έχει προβλεφθεί στο παγκόσμιο «πολεοδομικό» σχέδιο ως αποθήκη «χρήσιμων ηλιθίων». Απόδειξη τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία 24ωρα στη FYROM, τον αδύναμο γεωπολιτικό κρίκο της Βαλκανικής. Προφανώς, θα συμβούν κι άλλα… χειρότερα!

Καταλύτης είναι η Τουρκία. Οι αντιφάσεις της είναι τέτοιες που καθιστούν αναπόφευκτη μια έκρηξη επέκτασης προς τη δύση. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο… είναι σχεδόν νομοτέλεια. Το κλείσιμο του πολιτικού δρόμου προς την Ε.Ε για τον «σουλτάνο» Ερντογάν δεν του αφήνει εναλλακτική.  Ο πόλεµος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής. Κι εκεί ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα.

Αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό. Διότι η «Ευρώπη» που θα μας «τάιζε» και ταυτόχρονα θα «φύλαγε» τα σύνορά μας ως ευρωπαϊκά σύνορα δεν υπάρχει. Καλό ήταν όσο κράτησε το παραμύθι… και μαζί του οι ιδεολογίες του ειρηνιστικού ευδαιµονισµού –  είτε φιλελεύθερης, είτε μαρξίζουσας απόχρωσης –  που εμπέδωσε το ελληνικό πολιτικό σύστημα,  αναπαράγοντας επί δεκαετίες τον εαυτό του. Όλα αυτά ανήκουν πλέον στην ιστορία καθώς το πολιτικό παιχνίδι της μεταπολίτευσης μέσω του ευρωπαϊκού «αυτόματου πιλότου» έχει λάβει τέλος.

Ο μόνος τρόπος που είναι διαθέσιμος πλέον στην Ελλάδα για να παραμείνει μεταξύ των ισχυρών της Δύσης, αποδεικνύοντας εμπράκτως την υψηλή γεωπολιτική αξία της, είναι να αναλάβει συνειδητά να «καθαρίσει» (με) τον Ερντογάν.

Σε κάθε πόλεμο κερδίζει αυτός που έχει στρατηγική “survivor”!

Η παγκόσμια κοινότητα είναι αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη «ανθρωπιστική καταστροφή» από το 1945 οπότε ιδρύθηκε ο ΟΗΕ. Αυτή είναι η επείγουσα προειδοποίηση που έκανε ο επικεφαλής ανθρωπιστικών υποθέσεων του οργανισμού Στίβεν Ο’ Μπράιεν, αναφερόμενος στον λιμό που απειλεί 20 εκατομμύρια ανθρώπους στην Υεμένη, τη Σομαλία, το Νότιο Σουδάν και τη Νιγηρία.

Ο Ο’ Μπράιεν δήλωσε μόλις προχθές (Παρασκευή) στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι «χωρίς συντονισμένες και κοινές παγκόσμιες προσπάθειες, οι άνθρωποι απλώς θα πεθάνουν από την πείνα» και «πολλοί περισσότεροι θα υποφέρουν και θα πεθάνουν από τις ασθένειες».

«Είμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας» τόνισε. «Ήδη στην αρχή του έτους είμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από την ίδρυση του ΟΗΕ… Για να είμαι ακριβής χρειαζόμαστε 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια ως τον Ιούλιο», υπογράμμισε ο Ο’ Μπράιεν.

Γι άλλη μια φορά πληρώνουν το τίμημα αυτοί των οποίων η ζωή φαίνεται να μην έχει καμιά απολύτως αξία. Για αυτό και η ζωή τους δεν αξίζει. Μόνον κοστίζει. Οπότε για μόλις 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια κινδυνεύουν να χαθούν βασανιστικά 20.000.000 ανθρώπινες ψυχές, όταν μόνον η συνολική καθαρή αξία των δισεκατομμυριούχων της λίστας Forbes του 2016 είναι 6,48 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Για τους τελευταίους τρεις αιώνες υπήρξε εύλογο να τάσσεται κανείς υπέρ της προόδου καθώς μάλιστα η οικονομική ανάπτυξη και οι τεχνολογικές καινοτομίες συμπαρέσυραν και άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, επιτυγχάνοντας έτσι την εξέλιξη σε ζητήματα δημοκρατίας, θεσμών, εκπαίδευσης, δικαιωμάτων, ηθικών αντιλήψεων, κοκ. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τον δυτικό κόσμο.

Αυτή ήταν πάντα μια «μικρή ενοχλητική λεπτομέρεια», που δεν είχε άλλο τρόπο από την υποκρισία,  για να τη διαχειριστεί η «χριστιανική συνείδηση» της Δύσης. Άλλωστε πάντα έφταιγαν «αυτοί».

Φθάσαμε τώρα στον 21ο αιώνα και σήμερα που μιλάμε 20.000.000 άνθρωποι απειλούνται άμεσα με θάνατο, χωρίς να ιδρώνει ιδιαίτερα το αυτί κανενός, αν και μιλάμε για ένα πραγματικό ολοκαύτωμα. Αυτό το αδιάφορο σήκωμα των ώμων συνιστά και την αδιάψευστη απόδειξη βαθιάς ηθικής φθοράς και  πολιτισμικής παρακμής.

Όμως η σκληρή και βίαιη αυτή αδιαφορία, που επιδεικνύεται, είναι όρος της «αέναης προόδου» καθώς την ιστορία πλέον την καθοδηγεί το άτομο. Το κυρίαρχο πρόσταγμα είναι το «Εγώ να’ μαι καλά κι ο υπόλοιπος κόσμος να πάει να πνιγεί». Αλλά έτσι η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής γίνεται μεταδοτική σαν επικίνδυνος ιός. Και προφανώς δεν μένει μόνο στον «τρίτο κόσμο» αλλά εξαπλώνεται ως νεο-βαρβαρισμός σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ενόσω όλο και πιο απεγνωσμένα γυρεύουμε να λατρέψουμε τον εαυτό μας και να αυτοαναγορευτούμε ως οι πιο γνήσιοι εκφραστές του «ή εγώ ή κανείς», η πλάστιγγα της ιστορικής εξέλιξης γέρνει προς την πλευρά του «κανείς». Κι αυτό δεν είναι μεταφυσική παραδοξότητα αλλά ιστορική αναγκαιότητα. Η ιστορία είναι σε τελική ανάλυση η κρίση της ιστορίας, όπως λέει και ο Χέγκελ.

Συνεπώς αυτή η μεταμοντέρνα ειδωλολατρία του «Εγώ» καθιστά εξαιρετικά πιθανό το ενδεχόμενο το σενάριο της αέναης προόδου,  πάνω στο οποίο βασίστηκε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός,  να μην έχει καθόλου “happy end”.  Κι ενώ οι υπέρμαχοι της προόδου ανά τον κόσμο ονειρεύονται το «νέο Διαφωτισμό»,  όπως τον υπόσχονται η επιστήμη και η τεχνολογία, τελικά στην επόμενη «στροφή» να περιμένουν οι νέοι «Σκοτεινοί Χρόνοι».

Γι αυτό και θέλω να ελπίζω πως η προειδοποίηση του ΟΗΕ θα λειτουργήσει αφυπνιστικά έστω και την τελευταία στιγμή. Γιατί μόνο μία είναι η σωστή απάντηση. Η αξία της ζωής καθενός αυτών των 20.000.000 συνανθρώπων μας είναι ανεκτίμητη. Ακριβώς όσο και η δική μας ζωή, η ζωή του καθενός μας. Κάθε άλλη λάθος απάντηση, αργά ή γρήγορα θα τη βρούμε μπροστά μας.