ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

To ΚΙΝΑΛ δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Αν ήταν ΠΑΣΟΚ αν μη τι άλλο θα είχε καταφέρει να εκλεγεί ευρωβουλευτής ο γιος του ιδρυτή του. Όμως δεν είναι. Το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον ιστορικό κύκλο του με πρόεδρο τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ό,τι μένει είναι ένα «κλαμπ» στελεχών που κάτω από διαφορετικές επωνυμίες (Ελιά, Δημοκρατική Συμπαράταξη, ΚΙΝΑΛ, κλπ) προσπαθεί να εμφανίσει σαν ζωντανό κάτι που έχει πεθάνει. Κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα: Ο μεγαλοϊδεατισμός μεταξύ των στελεχών αυτών πως θα γίνει κάποιο «θαύμα» και το «διασωληνωμένο» ΠΑΣΟΚ που υποστηρίζεται μηχανικά, ξαφνικά θα σηκωθεί και θα αρχίσει να «τρέχει».
Το «θαύμα» σίγουρα δεν έγινε στις ευρωεκλογές. Ούτε διψήφιο ποσοστό συγκέντρωσε, ούτε στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφηκε. Κι αφού δεν έγινε στις πιο χαλαρές ευρωεκλογές είναι αδύνατο να γίνει στις πολωμένες εθνικές.
Η εμμονή αυτή όμως στη μη αποδοχή του ιστορικού τέλους του ΠΑΣΟΚ οδηγεί το ΚΙΝΑΛ στο να μην μπορεί να παίξει έναν χρήσιμο ρυθμιστικό ρόλο για τη χώρα. Σήμερα ακούγονται διάφορες χαζομάρες πως το ΚΙΝΑΛ μετά τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου ( πιθανότατα) θα περιμένει να πάρει την τρίτη εντολή, στο βαθμό βέβαια που καταφέρει να έχει ένα ποσοστό αντίστοιχο με αυτό των ευρωεκλογών. Και θα πάρει την τρίτη εντολή για να προτείνει να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης με τη συμμετοχή ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Και μετά ξύπνησαν….
Το μόνο πρακτικό αποτέλεσμα που θα έχει αυτή η στάση του ΚΙΝΑΛ είναι να μπει η χώρα σε μεγάλες περιπέτειες. Διότι η πρότασή του είναι παράλογη και δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή. Θα πάμε λοιπόν – ντάλα καλοκαίρι – ξανά σε εκλογές. Με απλή αναλογική μάλιστα αυτή τη φορά. Κι όταν ήδη θα έχουν αρχίσει οι πάντες στον υπόλοιπο κόσμο να μιλάνε για αποσταθεροποίηση και ρευστότητα, όταν θα βαράνε τα νταούλια των αγορών και τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων θα τραβάνε ξανά την ανηφόρα, όταν οι οίκοι αξιολόγησης θα βγάζουν κόκκινες κάρτες και οι δανειστές θα αρχίζουν τις επικριτικές δηλώσεις και φτου κι από την αρχή. Για να γίνει στο τέλος τι; Θα αναστηθεί μήπως το ΠΑΣΟΚ; Όχι βέβαια. Πιθανότερο θα είναι να ενισχυθεί ακόμη πιο πολύ ο Βελόπουλος με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις διαθέσιμες επιλογές που θα μένουν στη ΝΔ προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση μετά και τις δεύτερες εκλογές.
Το ΚΙΝΑΛ μπορεί να κάψει το σενάριο, σταματώντας να λέει παλαβά πράγματα. Ας πει κάτι λογικό. Ας πει ότι θα συνεργαστεί με το πρώτο κόμμα που θα είναι η ΝΔ, προκειμένου η χώρα να μη βρεθεί ακυβέρνητη στα κύματα. Ή ας πει ότι υπάρχει έδαφος για συνεργασία μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ, στη βάση της τάσης που υπάρχει συνολικά στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Ας πει κάτι λογικό όμως. Κι ας πάψει να παριστάνει τον τρελό του χωριού. Έλεος!


Εξ ενστίκτου και μόνον υποστηρίζω πως στις προσεχείς αυτοδιοικητικές και ευρωπαϊκές εκλογές θα δούμε παράξενα πράγματα. Μπορεί μέσα στην ναρκισσιστική αυταρέσκεια των κομματικών μηχανισμών να επικρατεί κλίμα «κανονικότητας» , στην κοινωνία όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Απλώς η σιωπή είναι μη μετρήσιμο μέγεθος, όσο παραμένει τέτοια.
Η μισή κοινωνία είναι σιωπηλή. Αντιλαμβάνεται τη συναισθηματική χειραγώγηση που επιχειρεί η πολιτική επικοινωνία για να καταστήσει ενδιαφέρουσα την αντιπαράθεση Μαρινάκη – Βαξεβάνη, καθώς επί της ουσίας γι αυτό πρόκειται. Αλλά αν η κοινωνία πίστευε πως αυτή η αντιπαράθεση την αφορά θα εκτόξευε την κυκλοφορία των «Παραπολιτικών» και του «Documento». Εξ όσων γνωρίζω δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.
Παρ’ όλα αυτά το πολιτικό σύστημα επιμένει να αναπαράγει στο διηνεκές το ματσάκι «Ολυμπιακός – Παναθηναικός» (προσαρμοσμένο στις εκάστοτε συνθήκες) διότι μόνο αυτό ξέρει να κάνει. Φως και Σκότος. Και κάθε φορά «νικάει το φως» και κάθε φορά οι πολλοί μένουν στο «μαύρο σκοτάδι».
Αυτή η κρίση εμπιστοσύνης δεν αποκαθίσταται με την επανάληψη των ίδιων πολιτικών παιχνιδιών «μηδενικού αθροίσματος». Η κοινωνία ζητάει λύσεις και το θέαμα που προσφέρεται δεν τη συγκινεί στο παραμικρό, καθώς οι λύσεις που ζητάει είναι λύσεις επιβίωσης με αξιοπρέπεια. Υπαρξιακές δηλαδή.
Όσο το πολιτικό σύστημα «βολεύεται» με τον μηντιακό πόλεμο στις οθόνες των υπολογιστών μας και των κινητών μας, αμήχανο στην πραγματικότητα να προτείνει κάτι που να μπορεί ένας μέσος σκεπτόμενος άνθρωπος να πιστέψει, τόσο πιο εκτεθειμένη αφήνει την κοινωνία στο να υποστεί ένα εξαιρετικά δυσάρεστο μέλλον. Κι αυτό η μισή κοινωνία τουλάχιστον το καταλαβαίνει.
Τώρα το πως θα αντιδράσει αυτή τη φορά μπροστά στους κινδύνους που διαισθάνεται, ούσα αποξενωμένη από το πολιτικό σύστημα , είναι αυτό που θα δημιουργήσει εκλογικά παράδοξα κυρίως στο ρευστό πεδίο της αυτοδιοίκησης, χωρίς να αποκλείεται και ένα έντονο αποτύπωμα στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.
Το γεγονός, ας πούμε για παράδειγμα, ότι κανένα κόμμα δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πως θα αντιμετωπιστούν οι «μαύρες τρύπες» όλων των ασφαλιστικών συστημάτων της Ευρώπης από τη ραγδαία επέκταση της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης στην παραγωγική διαδικασία δεν περνάει τόσο απαρατήρητο όσο θέλουν να νομίζουν. Ή πως υπάρχει μια δυσκολία στο να αναγνωριστεί πως για να υπάρχει ανθρώπινο μέλλον πρέπει να υπάρχει και πλανήτης και ο καθένας πρέπει να πληρώνει το μερίδιο που του αναλογεί για να υπάρχει γη που θα μεγαλώσουν κι άλλες γενιές ανθρώπων.
Η μισή κοινωνία εξακολουθεί να σκέφτεται. Στη σιωπή. Όπως πριν από ένα μεγάλο Big Bang.

YΓ: Η υποψηφιότητα του Αλέξη Γεωργούλη είναι η απόδειξη πως ο πολιτικός ανταγωνισμός στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η συναισθηματική διαχείριση πραγμάτων, τα οποία έχουν καταστεί πλέον μη διαχειρίσιμα.


Απόγνωση. Μπορεί και εκδίκηση. Μικρή σημασία έχει. Η χθεσινή παιδοκτονία και αυτοκτονία είναι δικαίωση του Νίκου Καρούζου. Αυτού του «ποιητή Β'» σύμφωνα με την κατάταξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας, ο οποίος αν και δεν πρόλαβε το «θαύμα» που ακολούθησε τη δεκαετία του 90 και μετά, είχε δει όμως αρκετά για να αποφανθεί πως «η κόλαση λοιπόν είν’ η πατρίδα μας». Τώρα φαίνεται ξεκάθαρα. Όταν μια μάνα ρίχνει το παιδί της από τον 5ο και βουτάει μετά εκείνη, δεν μπορεί να είναι «σαν να μπαίνει η Άνοιξη στα ξαφνικά». Στην κόλαση δεν υπάρχει Άνοιξη.
Αλλά η βουτιά στο Νέο Κόσμο δεν είναι μόνο ατομικό συμβάν. Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς, όπως λένε οι Κινέζοι. Ζούμε την εποχή των τεράτων, ακολουθώντας τη συλλογιστική του Γκράμσι. Η βουτιά είναι ιστορική. Απόγνωση κι εκδίκηση παντού. Στην Ουτρέχτη. Στη Ν. Ζηλανδία. Στο φλεγόμενο Παρίσι. Είναι τα πρόδρομα συμπτώματα ενός Νέου Κόσμου που δεν ξέρουμε πως θα μοιάζει. Σίγουρα όμως δεν θα είναι αυτός στον οποίο γεννηθήκαμε. Δεν ξέρουμε καν αν θα είναι ανθρώπινος ή θα πρέπει να μιλάμε για μετα-ανθρώπινο κόσμο στην απόλυτη εξουσία των αλγορίθμων και των ψυχοφαρμάκων.
Η ζωή χρησιμοποιεί την ειρωνεία έτσι ώστε να αντιλαμβανόμαστε το μέτρο μας μέσα σε ένα μη ανθρωπο-κεντρικό σύμπαν. Αλλά αυτό πληγώνει τον προσωπικό ναρκισσισμό μας και το μήνυμα μένει «αδιάβαστο». Όταν το «μπροστά» σημαίνει πλέον «βουτιά», τότε σίγουρα κάτι έχει πάει πολύ λάθος. Ο Νέος Κόσμος που αναδύεται στις οθόνες των έξυπνων κινητών μας δεν είναι το happy end της ιστορίας. Εnd, μπορεί. Happy, με τίποτα. Τουλάχιστον για όσους/ες δεν προλάβουν μέσα στον ίλιγγο του κενού να βγάλουν φτερά. Είτε σαν άγγελοι, είτε σαν δαίμονες.


To Πολυτεχνείο υπήρξε ένα αυθόρμητο ιστορικό συμβάν. Η νέα γενιά εκείνης της εποχής, φοιτητές αλλά και μαθητές, επηρεασμένοι από τα νεολαιίστικα κινήματα που συνταράζουν ολόκληρο τον κόσμο όλα τα προηγούμενα χρόνια ( Μάης 68, Αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ, κλπ) εξεγείρονται στην καταπίεση όλου του «παλιού κατεστημένου» που εκπροσωπούσε με ακραίο και βλακώδη τρόπο η χούντα των συνταγματαρχών.
Το αυθόρμητο της εξέγερσης αιφνιδίασε τους πάντες. Αιφνιδίασε και την Αριστερά, γεγονός που έκανε το φοιτητικό όργανο της ΚΝΕ, την Πανσπουδαστική, να κάνει λόγο για «300 προβοκάτορες του Ρουφογάλη». Ο Παπαδόπουλος είχε αποφασίσει την «πολιτικοποίηση» του καθεστώτος και ο πολιτικός κόσμος που τελούσε εν αναμονή, είδε με ανησυχία στο Πολυτεχνείο την αφορμή ακύρωσης αυτής της εξέλιξης. Όπως και πράγματι έγινε. Το Πολυτεχνείο μπορεί να μην έριξε τη χούντα, έριξε όμως τον ημιπαράφρονα Παπαδόπουλο, έφερε τον απολύτως παράφρονα Ιωαννίδη στην κορυφή της εξουσίας και τελικώς ήταν η τραγωδία της Κύπρου αυτή που οδήγησε στη Μεταπολίτευση.
Η ιστορία έχει πάντα τον τρόπο της να ειρωνεύεται. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε μετά από μια βαριά και ταπεινωτική εθνική ήττα. Όπως και να το κάνεις η ανάμνηση αυτή υπήρξε κάπως δύσκολη κι έτσι το Πολυτεχνείο υποκατέστησε κατά κάποιο τρόπο το ιστορικό ορόσημο περηφάνιας που ήταν αναγκαίο, αφενός ως πράξη αντίστασης του ελληνικού λαού ( ο οποίος κοιμόταν «με ανοιχτά παράθυρα» αλλά πάντως κοιμόταν, κατά την προσφιλή συνήθειά του) και ως αρχή του τέλους της χούντας.
Εννοείται πως στα χρόνια των επετείων δεν υπήρχαν πλέον «προβοκάτορες» για την Αριστερά, αλλά μόνον «ήρωες». Κι έτσι ένα αυθόρμητο ιστορικό συμβάν μετατράπηκε με τα χρόνια σε ένα ιδεολογικό μύθο, χάνοντας τον αυθεντικό χαρακτήρα του και την εξεγερσιακή ζωντάνια του. Αυτό το «μουμιοποιημένο» Πολυτεχνείο πήγαινε με όλα. Με την Αλλαγή. Με την Πραγματική Αλλαγή. Με τις καλύτερες μέρες. Με τις ακόμα καλύτερες νύχτες. Με το δημοκρατικό «πενταράκι» για να παίρνουν όλοι πτυχίο. Με τις αθρόες προσλήψεις. Με τη συντεχνία των μηχανικών. Με την ανεπάρκεια των εκπαιδευτικών. Με όλα. Έγινε το όχημα για πολιτικές ( και όχι μόνο) καριέρες. Όσοι παλιοί «Ρηγάδες» δεν έγιναν αρχισυντάκτες στα media, έγιναν «τσάροι της οικονομίας», υπουργοί εθνικής άμυνας και υπόδικοι για μίζες. Και η φωνή του Πολυτεχνείου, η Δαμανάκη, έφτασε να γίνει Ευρωπαία Επίτροπος για τα ψάρια. Ο μύθος δούλεψε.
Σήμερα ωστόσο αν ρωτήσεις έναν εικοσάχρονο τι σημαίνει γι αυτόν «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» το πιθανότερο είναι ν’ απαντήσει: Big Mac, Deree, Mykonos! Με το δίκιο του… Γι αυτό άλλωστε και οι πορείες μιας «συνήθειας» κάθε 17 Νοέμβρη που έχει χάσει από δεκαετίες το νόημά της, συγκεντρώνουν όλο και λιγότερους νέους ανθρώπους. Το «πολιτικό θαύμα» της Μεταπολίτευσης ήταν η κατανάλωση. Κι αυτό έμαθε στα παιδιά της. Οπότε πορείες θα κάνουν την άλλη Παρασκευή, έξω από τα εμπορικά κέντρα. Black Friday, γαρ…

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST


Πάει καιρός που η πολιτική τάξη είναι αναντίστοιχη της κοινωνίας. Το τραγικό είναι πως αντί η κοινωνία με την πραγματική δυναμική της να δίνει ώθηση στην αναγέννηση της πολιτικής συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτή η παλιά, απαξιωμένη και γεμάτη παθογένειες πολιτική, καταφέρνει να βάζει την κοινωνία στο κρεβάτι του Προκρούστη για να τη φέρει στα μέτρα της. Για του λόγου το αληθές παραθέτω την ακόλουθη πραγματική ιστορία.

Ο Ραφαήλ Κουρμουλάκης είναι ένας ταλαντούχος νέος επιστήμονας. Ένα λαμπρό ελληνικό μυαλό – και το λέω καθώς είχα την τύχει να τον έχω γνωρίσει και να έχω συνεργαστεί μαζί του – ο οποίος παίρνοντας το πτυχίο του από το Πολυτεχνείο έκανε ταυτόχρονα και μια μεγάλη ανακάλυψη. Πέτυχε τη μόνη μέθοδο παγκοσμίως η οποία μπορεί να ανιχνεύσει και την παραμικρή νόθευση ενός αλκοολούχου ποτού. Και μάλιστα η μέθοδος είναι τέτοια που στην ουσία μιλάμε για ένα «τεστ» που μπορεί να το έχει ο καθένας στην τσέπη του και να έχει ήσυχο το κεφάλι του πως δεν θα το «σπάσει» με αυτά που θα πιεί.

Δεν μιλάμε για μια «ιδέα» αλλά ουσιαστικά για ένα έτοιμο προϊόν με εμπορική αξία, μεγάλη συμβολή στη δημόσια υγεία και ακόμη μεγαλύτερη συνεισφορά στην καταπολέμηση του λαθρεμπορίου και στα δημόσια έσοδα.

Ο Ραφαήλ μέχρι σήμερα έκανε αυτό που μπορούσε. Αξιοποίησε τα social media και μίλησε με αρκετούς δημοσιογράφους για να δημοσιοποιήσει αυτή τη μοναδική παγκόσμια μέθοδο για την ανίχνευση της νόθευσης στα ποτά (cleardrinkcreator@gmail.com) αναζητώντας τον επενδυτή που θα χρηματοδοτήσει την εργαστηριακή έρευνα που απαιτείται για να τελειοποιηθεί η ασφάλεια του τεστ και τη μονάδα παραγωγής του για να διατίθεται εμπορικά σε όλο τον κόσμο.

Μέχρι στιγμής οι προτάσεις που είχε από ενδιαφερόμενους στην Ελλάδα, απείχαν πολύ από αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί σοβαρή επενδυτική πρόταση. Υπάρχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εμπορικούς ακολούθους ξένων πρεσβειών, οι οποίοι προφανώς βλέπουν αυτό που δεν βλέπει το ελληνικό υπουργείο Ανάπτυξης.

Για τα δεδομένα της Ελλάδας, το τεστ του Ραφαήλ δεδομένης της παγκόσμιας μαζικής απευθυνσής του θα μπορούσε να είναι ό,τι τα Windows του Gates για τις ΗΠΑ. Έχουν τίποτα καλύτερο να παρουσιάσουν εκεί στο Υπουργείο Ανάπτυξης; Και γιατί δεν φωνάζουν 5 από τους μεγάλους επιχειρηματίες της χώρας να τους γίνει παρουσίαση μαζί βεβαίως με τη δέσμευση ότι το υπουργείο αναγνωρίζει την πολλαπλή σημασία της επένδυσης και θα βοηθήσει να γίνει γρήγορα και χωρίς γραφειοκρατία;

Ο Γιάννης Δραγασάκης, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και επιφορτισμένος με τη διευκόλυνση των επενδύσεων και την αναπτυξιακή ώθηση γιατί δεν φωνάζει τον Ραφαήλ να τον ενημερώσει και μαζί ν” ανοίξουν πόρτες για μια επαναστατική επιστημονική καινοτομία, με παγκόσμια απεύθυνση και τεράστια συμβολή στη δημόσια υγεία και τα κρατικά έσοδα σε όλες τις χώρες του κόσμου. Και όλα αυτά… Made in Greece!

Αδιαφορία, απραξία, αδράνεια στην Ελλάδα της «μπόμπας». Όχι μόνο στο αλκοόλ, παντού. Από τα καύσιμα μέχρι την νοθεία των αξιών. Ίσως γι αυτό και οι πολιτικοί μας δεν τα πηγαίνουν καλά με την εξακρίβωση της αλήθειας και τους προκαλούν αλλεργία εφευρέσεις όπως αυτή του Ραφαήλ, ο οποίος κάποια στιγμή θα απογοητευτεί, θα χάσει τον ρομαντισμό του και θα καταλήξει στο … Τέξας. Κι εδώ θα μας μείνουν οι υπουργοί, νυν και επόμενοι, οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία θα χύνουν ποτάμι τα δάκρυα για το «brain drain»… τρομάρα τους!

ΥΓ: Προς τιμή του, ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ ζήτησε και είδε τον Ραφαήλ Κουρμουλάκη και ενημερώθηκε για το τεστ. Βέβαια ο άνθρωπος δεν είναι δουλειά του να βρίσκει επενδυτές. Διαβεβαίωσε όμως το νέο επιστήμονα πως αν το τεστ γίνει εμπορικό προϊόν η υπηρεσία του θα το προμηθευτεί για τη διενέργεια σχετικών ελέγχων.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Αρέσει σε %d bloggers: