ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

H Παρασκευή, αν και ιερή μέρα για τους μουσουλμάνους, αποδείχθηκε «μαύρη» για τον Ερντογάν. Η τουρκική λίρα κατέγραψε πτώση 19% έναντι του δολαρίου, εν μέσω σφοδρής αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ, αναζωπυρώνοντας σενάρια για χρεωκοπία της χώρας κι αναγκαστική προσφυγή στο ΔΝΤ.

Ο Ερντογάν έχοντας εξασφαλίσει τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο στους αρμούς του τουρκικού κράτους μετά τις πρόσφατες εκλογές, επιχειρεί τα τελευταία 24ωρα με δηλώσεις του να ξορκίσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ξέρει πως η υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ θα έβαζε οριστική ταφόπλακα στο μύθο της ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και κατ” επέκταση θα σηματοδοτούσε το τέλος του.

Γι αυτό και έσπευσε να πάρει τον Πούτιν στο τηλέφωνο λίγη ώρα αφότου ο Ντόναλντ Τραμπ έσπρωχνε την τουρκική λίρα στην άβυσσο με ένα «τουίτ» που ανακοίνωνε δυσθεώρητους δασμούς για τις εισαγωγές χάλυβα κι αλουμινίου από την Τουρκία, επισημαίνοντας μάλιστα πως οι σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας σε αυτή τη φάση δεν είναι καλές.

Ωστόσο η Ρωσία, όπως κατέδειξε προσφάτως και η ελληνική περίπτωση, πέρα από μερικά εκατομμύρια τουριστών στις τουρκικές ξαπλώστρες δεν έχει να δώσει τίποτα περισσότερο. Και το ρούβλι ακολουθεί την τουρκική λίρα στην ελεύθερη πτώση.

Το «ανατολίτικο παζάρι» που ξεκίνησε ο Ερντογάν με τη Δύση, δεν φαίνεται να του βγαίνει, τον οδηγεί σε απομόνωση κι αδιέξοδο και τον καθιστά τον υπ” αριθμόν ένα κίνδυνο για την Ευρώπη. Ήδη το ευρώ χάνει έδαφος μετά την αποκάλυψη των Financial Times πως η ισπανική BBVA, η ιταλική UniCredit και η γαλλική BNP Paribas θα μπορούσαν να επηρεαστούν ιδιαίτερα από τη συνεχιζόμενη υποτίμηση της λίρας καθώς έχουν χορηγήσει δάνεια που υπερβαίνουν τα 140 δισ. ευρώ. Αν και τα μεγέθη της πιστωτικής έκθεσης δεν είναι υπερβολικά μεγάλα για να προκαλέσουν τραπεζικό σοκ στην Ευρωζώνη, στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπορεί να ξέρει κανείς με ακρίβεια πόσο θα επηρεάσει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα ένα μεγάλο πιστωτικό γεγονός στην Τουρκία και τι αλυσιδωτές συνέπειες ενδέχεται να έχει. Όμως η σοβαρότερη απειλή για την Ευρώπη αφορά στη διαχείριση του προσφυγικού μέσα σε συνθήκες άτακτης χρεωκοπίας της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν είναι σε δύσκολη θέση και είναι πλέον εντελώς απρόβλεπτος ως προς τις αποφάσεις που θα πάρει για να διαχειριστεί τη μεγάλη κρίση στην οποία βυθίζεται η χώρα του. Μπορεί δημοσίως να δηλώνει πως έχει «εναλλακτικές» αλλά τέτοια είναι πάντα η ρητορική του «παζαριού». Οι «εναλλακτικές» του Ερντογάν στην πραγματικότητα είναι δύο. Είτε «να μπει σε πρόγραμμα», είτε να γίνει «μάρτυρας».

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Η Μεταπολίτευση τελείωσε και μας άφησε τα «καΐδια» της, μεσούντος ενός σύγχρονου πολέμου που διεξάγεται με επεξεργασίες δεδομένων και βομβαρδισμό εικόνων. Αυτό ακριβώς «έβγαλε» ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπροστά στο φακό όταν βρέθηκε κι αυτός «επί τόπου», στο Μάτι.

Όποιος έχει έστω και μικρή επαφή με την «Οδύσσεια» της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας ξέρει πως κάθε κύκλος κλείνει μέσα σε «καμένη γη». Για σύγχρονο δυτικό έθνος μετράμε πολλές καταστροφές. Το ‘22 ήταν η Σμύρνη. Και μετά ήρθαν το Δίστομο και τα Καλάβρυτα. Κι ακολούθησε η λαίλαπα του ‘44-’49. Ύστερα ήρθαν οι στάχτες των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης στα Σεπτεμβριανά του 1955, για ν” ακολουθήσουν οι στάχτες της Κύπρου το 1974.

Μετά «γίναμε Ευρώπη», στα χαρτιά τουλάχιστον, κι ησυχάσαμε για λίγο. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Διότι στην πορεία των χρόνων αποδείχθηκε πως δεν είναι βέβαιο αν για την Ευρωπαϊκή Ένωση η Ελλάδα είναι «αναπόσπαστο τμήμα ή διαπραγματεύσιμη επαρχία» όπως έγραφε ο Παναγιώτης Κονδύλης δυόμισι δεκαετίες πριν.

Οι στάχτες στο Μάτι είναι το αποτέλεσμα ενός κράτους που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, είναι fake news κάθε αναφορά σε ελληνικό κράτος. Αν υπήρχε ελληνικό κράτος δεν θα έπαιρνε υποβρύχια που γέρνουν, θα έπαιρνε πυροσβεστικά αεροσκάφη. Θα ήταν περιφερειακή δύναμη πυρόσβεσης στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Και το χειρότερο όλων είναι πως από πουθενά δεν διαφαίνεται μια αξιόπιστη «επόμενη κίνηση», καθώς από τη μια είναι, οριζόντια πλέον, όλο το συνυπεύθυνο πολιτικό σύστημα κι απέξω είναι μόνον οι φασίστες.

Αυτό που μας είπε ο Πρόεδρος με τη στάση του σώματός του, με το κεφάλι χωμένο ενοχικά μέσα στους ώμους και τα χεράκια σταυρωμένα είναι πως η κατάσταση είναι τραγική και δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι μπορεί ακόμη κι ένας συμβολικός Πρόεδρος να κάνει για την πατρίδα και τη δημοκρατία που εκπροσωπεί.

Στο παιχνίδι πάντα υπάρχουν παίκτες και πιόνια. Ο Πρόεδρος έκανε ένα μάλλον ακούσιο διάγγελμα στη «γλώσσα του σώματος» για να μας πει πως άλλη μια φορά μέσα στη σύγχρονη ιστορία ανήκουμε στα πιόνια. Από τον ίδιο, τον πρώτο, μέχρι τον τελευταίο. Και δεν χρειάζεται κανένας εξωτερικός εχθρός να προσπαθήσει πολύ, αφού τρέφουμε τον εχθρό μας μέσα μας. Κι είναι ο κακός εαυτός μας, αυτός που «κάνει πολιτική» με τις ζωές των άλλων, πιστεύοντας αφελώς πως δεν θα πληρώσει ποτέ.

Μεγάλη η ύβρις, μεγάλη και η τραγωδία…

ΥΓ: Αλήθεια πόσο μεγάλη είναι η τραγωδία αυτή τη φορά; Ούτε τον αριθμό των νεκρών δεν ξέρουμε. Και μάλλον ποτέ δεν θα μάθουμε. Ξέρουμε μόνον πως ο Κουφοντίνας έφυγε από τον Κορυδαλλό και πάει να κάνει το «αγροτικό» του.

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Κατηγορίες: RP


Όποια στιγμή δοκιμάζεται η χώρα από κάποιο ακραίο φαινόμενο, φυσικό ή άλλο, αδυνατεί ν” ανταποκριθεί στην πρόκληση και παραδίδεται ηττημένη. Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, αυτή είναι η αλήθεια. Τώρα ήταν μια μεγάλη πυρκαγιά, χθες μια μεγάλη πλημμύρα, αύριο ένας σεισμός.

Ο πλανήτης έτσι κι αλλιώς έχει μπει στη ζώνη των ακραίων φαινομένων. Αλλά μήπως δεν είναι ακραίο φαινόμενο να κρατούνται δύο Έλληνες στρατιωτικοί στις φυλακές «χώρας – συμμάχου» στο ΝΑΤΟ; Το να πλημμυρίζουν τα νησιά με απεγνωσμένους πρόσφυγες δεν είναι μια ακραία κατάσταση; Αλλά και ο τρόπος που χρεοκόπησε η χώρα, χάθηκαν περιουσίες και εξαπλώθηκε η φτώχεια δεν ήταν μια πρωτοφανής ακρότητα;

Η ιστορία είναι η κρίση της ιστορίας. Όταν επί δεκαετίες συντηρείς κι αναπαράγεις ένα άρρωστο κράτος είναι αναμενόμενο σε κάθε δύσκολη στιγμή να μην καταφέρνει να επιτελέσει το ρόλο του, ο οποίος υποτίθεται πως είναι η προστασία της ζωής και της περιουσίας, υλικής και άυλης, των πολιτών του. Συμβαίνει συνεχώς και συμβαίνει όλο και πιο συχνά πλέον, καθώς οι δύσκολες στιγμές αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο σ” ένα ραγδαία μεταλλασσόμενο φυσικό περιβάλλον, λόγω των κλιματικών αλλαγών και σ” ένα ασταθές παγκόσμιο πολιτικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο οι παλιές ισορροπίες δεν υφίστανται πλέον και οι νέες δεν έχουν ακόμη αποκρυσταλλωθεί.

Η Ελλάδα μοιάζει όλο και περισσότερο με καρυδότσουφλο στη δίνη φυσικών και ιστορικών ακραίων φαινομένων. Προφανώς δεν είναι μια πρόκληση που αντιμετωπίζει μόνον η Ελλάδα, αλλά εμάς η Ελλάδα θα πρέπει να μας ενδιαφέρει διότι στο τέλος της ημέρας απ” αυτήν εξαρτάται αν θα επιβιώσουμε πηγαίνοντας να κάνουμε ένα μπάνιο στο Μάτι.

Αντί μιας προβληματικής που θα ενσωμάτωνε ως στρατηγικό ερώτημα το ρόλο και την αποστολή του κράτους στους σημερινούς ταραγμένους καιρούς, εξακολουθούμε να γινόμαστε μάρτυρες της αβάσταχτης «παιδικότητας» που μας χαρακτηρίζει και να παίζουμε την «κολοκυθιά» των ευθυνών, με όρους μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, πάνω από τις στάχτες των νεκρών.

Αν καταλήξαμε ως κοινωνία να είμαστε ειλικρινείς μόνο στις προσωπικές ύβρεις, τότε τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμη. Οι απειλές πάντα ασύμμετρες θα είναι από δω και πέρα. Το ζήτημα είναι να καταφέρουμε κάτι περισσότερο από το να αναλαμβάνει ο εκάστοτε πρωθυπουργός τις πολιτικές ευθύνες του και να αποχωρεί από το προσκήνιο. Για να πάρει τη σκυτάλη ο επόμενος και να συνεχίσει να είναι όμηρος της ίδιας κακοδαιμονίας, στο βαθμό που αδυνατεί να υπερβεί την κομματική περιχαράκωσή του για να γίνει αληθινός εθνικός ηγέτης.

Το να μας «έχουν στο μάτι» οι «άλλοι», είναι η πιο συνηθισμένη δικαιολογία για την αδυναμία μας να γίνουμε αυτό που μπορούμε να είμαστε.

πρώτη δημοσίευση Rizopoulos Post

Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Γι αυτό θέλοντας και μη, θα είμαστε μέρος των κρίσιμων ανακατατάξεων που επιφέρουν με γρήγορους ρυθμούς οι παγκόσμιες εξελίξεις.

Όπως και να το δει κανείς, το να είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ζήτημα «εθνικής ασφάλειας» για τις ΗΠΑ, δεν το λες «κανονικότητα». Διότι εδώ μπορεί να παίζουμε από χρόνια το παιχνίδι «προδότες και πατριώτες» αλλά για την αμερικανική πολιτική κουλτούρα είναι πρωτοφανές να κατηγορείται ο Πρόεδρος των ΗΠΑ για «εσχάτη προδοσία».

Το να μιλήσουμε για «balkanizing» της αμερικανικής πολιτικής δεν είναι υπερβολή όταν ο Πούτιν έχει αρχίσει ήδη να αισθάνεται «Καίσαρας» κι αυτό… «βγαίνει στον κόσμο»!

Το «τέλος της ιστορίας» που είχε προφητεύσει ο Φουκουγιάμα με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού αποδείχθηκε «μούφα». Αντιθέτως δικαιώθηκε ένας Έλληνας. Ο Παναγιώτης Κονδύλης με ένα από τα σημαντικότερα έργα του «Πλανητική Πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο», που τον κατέστησαν έναν από τους επιφανέστερους στοχαστές του πλανήτη.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ δεν σημαίνουν ούτε το «τέλος της Ιστορίας» ούτε την απλή μετάβαση του διεθνούς συστήματος από μια διπολική σε μια πολυπολική δομή. Αποτελούν, απεναντίας, μιαν ιστορική τομή και την απαρχή μιας νέας φάσης στην ιστορία της πλανητικής πολιτικής των Νέων Χρόνων, η οποία άρχισε με τις μεγάλες ανακαλύψεις και τον εμπορικό καπιταλισμό, για να γνωρίσει ακολούθως τις μεγαλύτερες τροπές της με τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό του 19ου αιώνα και με τον ανταγωνισμό Ανατολής και Δύσης στον 20ό.

Για να συλλάβουμε όμως τον σημερινό χαρακτήρα της παγκόσμιας πολιτικής, δεν αρκεί η ανασκόπηση αυτής της προϊστορίας, λέει ο Κονδύλης. Πρέπει να δούμε το παρελθόν και το μέλλον του κυρίαρχου κράτους. Διότι «τό κρατικά ὀργανωμένο ἔθνος δέν διαλύεται, ὅπως περίμεναν πολλοί, μέσα σέ ὑπερεθνικά μορφώματα, παρά ἀναλαμβάνει ἕναν νέο ἱστορικό ρόλο, λίγο ἤ πολύ διαφορετικό ἀπό ἐκεῖνον πού ἔπαιξαν στό ἀπώτερο παρελθόν τό ἀστικό ἔθνος καί στό πιό πρόσφατο οἱ ἀποκρυσταλλώσεις τοῦ κομμουνιστικοῦ ἐθνικισμοῦ.

Πρωταρχικό του μέλημα εἶναι ἡ ἐξασφάλιση μιᾶς θέσης μέσα σέ μιά πυκνή καί ἔντονα ἀνταγωνιστική παγκόσμια κοινωνία – ὅμως τό μέλημα αὐτό θά συναιρεῖται ὅλο καί περισσότερο σ’ ἕνα αἴτημα στοιχειώδους ἐπιβίωσης στόν βαθμό πού θά στενεύουν τά περιθώρια κινήσεων μέσα στούς κόλπους τῆς παγκόσμιας κοινωνίας. H ἐξ ἀντικειμένου νέα αὐτή λειτουργία τοῦ ἐθνικισμοῦ παραμένει καθοριστική ἀνεξάρτητα ἀπό τίς συνήθως αὐτάρεσκες μυθολογίες μέσω τῶν ὁποίων κατανοεῖ ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του, ἀντλώντας ἀπό τό πραγματικό ἤ φανταστικό, κοντινό ἤ μακρινό παρελθόν.».

Αν η πολιτική τάξη της χώρας διάβαζε περισσότερο Κονδύλη θα ήταν ίσως καλύτερα προετοιμασμένη για τα επερχόμενα. Αλλά η πολιτική τάξη είναι σε αναντιστοιχία με την ελληνική κοινωνία στη μεγάλη πλειοψηφία της. Η κοινωνία, όπου έχει επιλογή, προτιμάει το… ελληνικό. Τα γαλακτοκομικά είναι η καλύτερη απόδειξη.

Κι όπου υπάρχουν οι συνθήκες και βγαίνει κάτι καλό ελληνικό, ο κόσμος το στηρίζει και το επιβραβεύει. Από την τέχνη μέχρι την πρωτογενή παραγωγή. Αλλά οι συνθήκες στενεύουν όλο και περισσότερο για το ξεδίπλωμα της ελληνικής παραγωγής και της ελληνικής δημιουργικότητας κι αυτό πλέον είναι πρόβλημα από το οποίο η πολιτική τάξη δεν μπορεί να υπεκφεύγει με αόριστες υποσχέσεις.

Δεν ξέρω τι διαβάζουν και ποιους πολιτικούς στοχαστές προτιμούν στα ηγετικά επιτελεία των κομμάτων, αλλά για να ανακόψουν μια ραγδαίως φθίνουσα εθνική πορεία δεν φτάνει το… μούσι. Θα χρειαστεί να μας πουν πως θα κάνουν λαϊκό τον καπιταλισμό – που ζητάει κι ο Μακρόν – ώστε οι νέοι αντί να πίνουν όλη μέρα φρέντο, να δουλεύουν αξιοπρεπώς και οι παππούδες να έχουν σύνταξη για να πηγαίνουν στο καφενείο και να ασκούν έμπρακτα το δικαίωμά τους να πιουν ένα καφέ… ελληνικό!

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

H Κέρκυρα, ένας από τους πλέον δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της χώρας, πνίγεται εδώ και μήνες στα σκουπίδια. Το γεγονός μάλιστα άρχισε να απασχολεί και τα διεθνή μέσα με διόλου κολακευτικά ρεπορτάζ. Αιτία είναι η διαμάχη που έχει ξεσπάσει στο νησί για τους ΧΥΤΑ που έχουν χωροθετηθεί.

Πριν λίγο καιρό η Αθήνα, μεσούσης της τουριστικής περιόδου, ήταν επίσης πνιγμένη στα σκουπίδια καθώς ο ΧΥΤΑ της Φυλής εμφάνισε ρήγμα φτάνοντας πλέον στα όριά του.

Είναι μόνο δύο παραδείγματα των κακών πρακτικών που έχουν ακολουθηθεί στη χώρα ως προς τη διαχείριση των απορριμμάτων. Η «λογική» της ευκολίας, της βολικότητας και της αντίληψης «μακριά από μένα κι ας πάνε όπου θέλουν» πρυτάνευσε για δεκαετίες τόσο στην αυτοδιοίκηση όσο και στην κεντρική διοίκηση. Το ότι φτάνουμε στα σημερινά αδιέξοδα δεν είναι έκπληξη, είναι νομοτέλεια.

Την ίδια στιγμή στη Σουηδία με την ανακύκλωση των απορριμμάτων παράγεται ηλεκτρική ενέργεια και το σύστημα που εφαρμόζεται είναι τόσο πρωτοποριακό που καθώς εξαντλούνται τα δικά τους απορρίμματα κάνουν ακόμη και… εισαγωγές!

Οι επισημάνσεις αυτές γράφονται σήμερα καθώς στην αυτοδιοίκηση γίνεται μια μεγάλη θεσμική τομή με τον «Κλεισθένη» και την εφαρμογή της απλής αναλογικής στην εκλογή των δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων. Είναι πρόωρο να εκτιμήσει κανείς αν το νέο εκλογικό σύστημα θα βοηθήσει στην αναγέννηση της αυτοδιοίκησης όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση ή θα δημιουργήσει συνθήκες ακυβερνησίας στους Δήμους και στις Περιφέρειες όπως υποστηρίζει η αντιπολίτευση.

Δεδομένης ωστόσο της αποτυχίας της αυτοδιοίκησης να διαχειριστεί τα πραγματικά προβλήματα των τοπικών κοινωνιών, διερωτάται εύλογα κανείς, πόσο χειρότερα δηλαδή μπορούν να γίνουν τα πράγματα;

Αυτοδιοίκηση δεν σημαίνει προσλήψεις ημετέρων, πελατειακές εξυπηρετήσεις, χοροί και πανηγύρια και εκδόσεις λευκωμάτων, όπως συμβαίνει σήμερα στη μεγάλη πλειοψηφία των Δήμων. Αυτοδιοίκηση σημαίνει βλέπω αυτό που έρχεται και κινητοποιώ διαθέσιμες δυνάμεις και πόρους για να αντιμετωπίσω αποτελεσματικά την πρόκληση.

Για να συμβεί όμως αυτό απαιτείται μια νέα νοοτροπία, ξένη προς την αυτοδιοίκηση μέχρι σήμερα. Νοοτροπία που να μπορεί να βλέπει μακριά και να έχει τη βούληση να σχεδιάσει και να υλοποιήσει με αποφασιστικότητα, κόντρα ακόμη και στο όποιο συγκυριακό πολιτικό κόστος.

Υπό αυτή την έννοια η απλή αναλογική θα παίξει θετικό ρόλο όχι αν απλά ξαναμοιράσει την τράπουλα μεταξύ των «επαγγελματιών» της αυτοδιοίκησης αλλά εάν δώσει το έναυσμα να ασχοληθούν με τα κοινά σοβαροί και ικανοί άνθρωποι, οι οποίοι μέχρι σήμερα κρατούν αποστάσεις ασφαλείας από θεσμούς που έχουν χαρακτηριστεί – και όχι άδικα – ως εκτροφεία λαμογιών και θερμοκήπια σκανδάλων.

Τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει αν δεν το αλλάξει η ίδια η κοινωνία των πολιτών. Τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει αν η αυτοδιοίκηση δεν «μπολιαστεί» με νέα πρόσωπα που θα μπορούν να σκέφτονται παγκόσμια και θα έχουν την ευκαιρία να δρουν τοπικά, θέτοντας τις γνώσεις τους, τις εμπειρίες τους, τα ταλέντα τους στην υπηρεσία του τόπου τους, του δήμου τους, της γειτονιάς τους.

Θα τους πείσει ο «Κλεισθένης» ν’ αναθεωρήσουν τη στάση τους και να το πράξουν ελέω απλής αναλογικής; Είναι ένα στοίχημα. Μακάρι να κερδηθεί. Αλλιώς, νομοτελειακά, θα πνιγούμε στα σκουπίδια και όχι μόνο!

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post 

Αρέσει σε %d bloggers: