ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ

Συμβαίνει. Η Ιστορία μπαίνει σε κίνηση, και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να κάνεις για να το σταματήσεις. Πρόκειται να γίνουμε μάρτυρες μιας μεγάλης μετατόπισης των ισορροπιών του παγκόσμιου συστήματος.

Σχεδόν κανείς δεν μιλάει για το τι πραγματικά σημαίνει αυτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα τι έρχεται.  Η Ιστορία δεν ανοίγει ευγενικά τις πόρτες, συνήθως σε  σπρώχνει μέσα από αυτές.

Αυτή ακριβώς είναι η ώθηση της παγκόσμιας στιγμής. Είναι το σημείο όπου η ζωή σταματά να σου δίνει ασφαλείς επιλογές και αρχίζει να απαιτεί ορμή. Θα το προσέξεις. Αυτή η πίεση από το ιστορικό βάρος της στιγμής ή θα σε σπάει ή θα σε ξυπνήσει.

Υπάρχει ένα πράγμα που λειτουργεί ασυνήθιστα καλά κατά τη διάρκεια μιας ιστορικής καμπής αλλά οι περισσότεροι το παραβλέπουν εντελώς. Είναι απλό, αλλά αλλάζει τα πάντα.  Η δράση με βάση το πρώτο ένστικτο, όχι τη δεύτερη σκέψη αμφιβολίας. Είναι η πρώτη σπίθα που νιώθεις πως αναγκάζει την αλήθεια να μπει σε κίνηση, την ευκαιρία να πάρει μορφή και την επιθυμία να βρει κατεύθυνση.

Αυτό είναι ένα σπάνιο είδος ενέργειας, το οποίο συνήθως αποδυναμώνει ο δισταγμός μπροστά στην πραγματικότητα. Αυτή η ενέργεια επειδή είναι καθαρή, ακατέργαστη και πιο κοντά στην αλήθεια αυτού που πραγματικά θέλεις, ανοίγει παράθυρα ανταμοιβής, όταν οι περισσότεροι κλειδώνονται μέσα στα κελιά της αποτυχίας και του φόβου. 

Η μετατόπιση που βιώνουμε θα δημιουργήσει ένα νέο κόσμο. Οι άνθρωποι που αγκαλιάζουν το πρώτο ένστικτο κατά τη διάρκεια αυτής της μετατόπισης συχνά βιώνουν ένα είδος προόδου που μοιάζει σχεδόν υπερβολικά γρήγορο για να βγάζει νόημα. Πόρτες που ανοίγουν απροσδόκητα, μηνύματα που λαμβάνουν απάντηση, ιδέες που μετατρέπονται σε πραγματικές ευκαιρίες με ελάχιστη αντίσταση. Είναι το κλασικό φαινόμενο του κυματισμού.

Μια τολμηρή κίνηση ενεργοποιεί την επόμενη χωρίς να χρειάζεται να πιέσεις τόσο πολύ. Και εδώ είναι το μέρος που οι περισσότεροι δεν συνειδητοποιούν. Η Ιστορία ποτέ δεν αποκαλύπτει το σωστό μονοπάτι μέχρι να βρεθείς στη «σωστή πλευρά» της, από την οπτική του μέλλοντος.

Η αλήθεια αρχίζει να βιώνεται ως  αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Τη στιγμή που δρας, η ζωή ανταποκρίνεται. Τη στιγμή που επιλέγεις, εμφανίζεται η επόμενη επιλογή. Και τη στιγμή που κάνεις ένα βήμα μπροστά, κάτι άλλο κάνει ένα βήμα προς το μέρος σου. Αυτό είναι το παράθυρο της ανταμοιβής όταν το ένστικτο γίνεται η πυξίδα σου.

Αυτή η μετατόπιση δεν είναι μόνον γεωπολιτική, ιστορική, κλπ. Είναι κι ένα ψυχικό φίλτρο.  «Κόβει» όσους περιμένουν την τέλεια στιγμή, την τέλεια διαύγεια ή την τέλεια ευθυγράμμιση. Ανταποκρίνεται στην κίνηση, γιατί η κίνηση είναι μια μορφή επικοινωνίας. «Είμαι έτοιμος».  Αυτό το σήμα γίνεται μαγνήτης. Η ορμή ενισχύεται, όχι επειδή ο κόσμος αλλάζει ξαφνικά, αλλά επειδή σταματάς να αντιστέκεσαι στη δική σου κίνηση προς τα εμπρός. Αυτό δεν σημαίνει απερίσκεπτες επιλογές. Σημαίνει να επιλέγεις το θάρρος αντί για τον δισταγμό όταν η στιγμή το απαιτεί. Σημαίνει να εμπιστεύεσαι εκείνο το μέρος του εαυτού σου που ήδη γνωρίζει.  Σημαίνει να καταλαβαίνεις ότι το να περιμένεις να αισθανθείς έτοιμος είναι μάταιο. Η ζωή δεν κινείται για τον άνθρωπο που διστάζει.

Κινείται για εκείνον που δείχνει ότι είναι πρόθυμος να τη συναντήσει στη μέση της διαδρομής. Το αύριο ευνοεί τους τολμηρούς, όχι τους θορυβώδεις, όχι τους απερίσκεπτους, απλώς την ψυχή που κάνει το πρώτο βήμα. Και όταν το κάνεις, μεσούσης αυτής της παγκόσμιας  μετατόπισης,  μεταμορφώνεις αμέσως την πορεία σου. Όταν τώρα κάνεις ένα βήμα μπροστά, ακόμη και μικρό, η ενέργεια σηκώνεται πίσω σου σαν άνεμος που σπρώχνει την πλάτη σου. Δεν σέρνεις πια τον εαυτό σου προς την αλλαγή. Η αλλαγή αρχίζει να κινείται προς το μέρος σου. Η ζωή αντιδρά με ένα είδος αμεσότητας που συνήθως δεν βιώνεις.

Η ζωή πιάνει το σήμα σου και το αντανακλά πίσω. Αυτό δεν είναι τυχαιότητα. Η τόλμη μιλά μια γλώσσα που όλο το σύμπαν καταλαβαίνει. Η τόλμη είναι συχνότητα.  Ο συγχρονισμός έχει σημασία και ο δισταγμός διαβρώνει αυτόν τον συγχρονισμό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πολλοί άνθρωποι πρόκειται να νιώσουν μια παράξενη εσωτερική μάχη κατά τη διάρκεια αυτής της θεμελιακής μετατόπισης. Το ένστικτό τους θα τους σπρώχνει μπροστά, αλλά οι συνήθειές τους θα προσπαθούν να τους τραβήξουν πίσω.

Θα νιώθουν έτοιμοι τη μία στιγμή και αβέβαιοι την επόμενη. Θα νιώθουν τη σπίθα να αναλάβουν δράση, αλλά ο νους τους θα παρεμβάλλεται με αμφιβολία ή με την ανάγκη για τέλεια διαύγεια. Αυτή η σύγκρουση είναι φυσιολογική, αλλά είναι επίσης ακριβώς αυτό που μπλοκάρει τη ροή αυτής της ορμής

Αλλά αν μείνεις συνδεδεμένος με το ένστικτό σου, έστω και με μικρούς τρόπους, παραμένεις ευθυγραμμισμένος με την ορμή που προσπαθεί να σε μεταφέρει μπροστά. Υπάρχει ένας συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου που ωφελείται περισσότερο από τη μετατόπιση. Και δεν είναι εκείνος που περιμένει σημάδια ή τέλεια διαύγεια.

Είναι εκείνος που είναι πρόθυμος να δοκιμάσει προτού νιώσει απολύτως έτοιμος.

Δεν χρειάζεται να έχουμε όλες τις απαντήσεις. Δεν χρειάζεται ένα τέλειο σχέδιο. Χρειάζεται απλώς μια κατεύθυνση.

Άρα, αν δούλευες σιωπηλά, αν αγωνιζόσουν χωρίς τυμπανοκρουσίες ή προετοιμαζόσουν χωρίς να ξέρεις ακριβώς για τι προετοιμαζόσουν, εδώ είναι που η προσπάθειά σου παύει να περνά απαρατήρητη. Εδώ είναι που τα μικρά βήματα οδηγούν εκεί που η ζωή αρχίζει να συνεργάζεται με την εκδοχή του εαυτού σου που είναι έτοιμη να αναδυθεί.

Το δυσκολότερο μέρος είναι σχεδόν πάντα το πρώτο βήμα. Είναι η στιγμή πριν συμβεί οτιδήποτε, όταν τίποτα γύρω σου δεν μοιάζει διαφορετικό, κι όμως τα πάντα μέσα σου νιώθουν να γέρνουν προς μια νέα κατεύθυνση.

Καλή Τύχη!

Σ’ εμάς τους ανθρώπους, αρέσει να πιστεύουμε πως η Ιστορία είναι υπό το έλεγχό μας, ακόμη και ως συνωμοσία των εκάστοτε πιο προνομιούχων από εμάς. Στην πραγματικότητα, κατ’ εμέ πάντα, έχει δίκιο ο Αλτουσέρ που βλέπει την Ιστορία ως μια διαδικασία χωρίς υποκείμενο, έξω και πέρα από κάθε συνειδητό έλεγχο. Είναι αναπόφευκτη καθώς μοιάζει να πρόκειται για την ανάδυση του συλλογικού μας ασυνείδητου. Γι’ αυτό αν υπερνικηθούν οι πόνοι που επιφέρει, τότε  αποτελεί θεραπεία του Είναι και ελατήριο εξέλιξης.

Κάνω κάτι παράξενες «παρέες» τώρα τελευταία που είμαι σε φάση αποθεραπείας και βιώνω πόνους. Έρχονται κάτι αναρχικά πνεύματα , τα οποία  μου θυμίζουν τη χαρά της Άνοιξης του Μάη. Ο μόνος διαθέσιμος ρεαλισμός, τουλάχιστον  από  ένα σημείο κι έπειτα,  είναι να ζητάς το αδύνατο.   Διότι σε αυτό το μικρό αλωνάκι του σύμπαντος που έχει φως και ζωή,  το διακύβευμα είναι απείρως σημαντικότερο από την παθολογική ματαιοδοξία που μας κατακλύζει. Οι ίδιες «παρέες» λένε επίσης,  πως υπάρχει μια κοσμική σταθερά που εκφράζεται με σπειροειδείς κύκλους, ως «αιώνια επιστροφή». 

Οπότε θα υποστούμε τις «φάρσες» της Ιστορίας. Και θα’ ναι όχι από τις ελάσσονες αλλά  από τις μείζονες, αυτές  που χαράζουνε τομές, ορίζοντας το «πριν» και το «μετά». Συμβαίνει δε σε όλα τα επίπεδα. Από το παγκόσμιο μέχρι το προσωπικό. Θέλοντας και μη, το θεαματικό περιεχόμενο της «επόμενης μέρας» δεν θα το παρακολουθήσουμε ως θεατές τρώγοντας ποπ κορν. Είμαστε ήδη μέρος του, άσχετα με το αν το συνειδητοποιούμε (και σε ποιο βαθμό) ή όχι. Έτυχε στη βάρδια μας, να μας χτυπήσει την πόρτα το φάντασμα της Ιστορίας. Η απάντηση είναι προσωπική και οικουμενική, ταυτόχρονα.