ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

Ζούμε σ’ έναν πολύπλοκο κόσμο, όπου όλα συνδέονται με όλα, και όπως έχει υποστηρίξει η «θεωρία του χάους» το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί να δημιουργήσει μια αλυσίδα γεγονότων που θα έχουν σαν συνέπεια έναν τεκτονικό σεισμό στην Ευρώπη.  Γι αυτό και παγκοσμίως πρυτανεύει η αρχή της αβεβαιότητας. Τίποτα δεν είναι οριστικό και τίποτα δεν μπορεί να είναι εύκολα προβλέψιμο. Ο Τραμπ και ο Κιμ τον ένα μήνα μαλώνουν σαν  δεκαπεντάχρονα και τον άλλο υπογράφουν αγκαλιασμένοι συμφωνία. Ζούμε σε ρευστούς καιρούς.

Τα 10 χρόνια επιμήκυνσης στην εξυπηρέτηση του χρέους που πήρε ο Τσίπρας μπορεί να φαίνονται λίγα, όμως αν σκεφτεί κανείς σε τι κόσμο ζούμε και με ποιες ταχύτητες «τρέχουν» οι παγκόσμιες εξελίξεις είναι πάρα πολλά. Στην ουσία δεν κατέστη βιώσιμο το χρέος, κατέστη βιώσιμη η εξυπηρέτησή του για να μην «στραβώσουν» οι αγορές.  Το γεγονός επίσης  ό,τι η Ελλάδα θα έχει κι ένα «μαξιλάρι» 24 δις, αν κάτι πάει στραβά τους επόμενους 22 μήνες,  είναι επίσης θετικό και δημιουργεί περιθώρια ελιγμών. Βεβαίως, το καθεστώς της αυξημένης επιτήρησης με τριμηνιαίες εκθέσεις (και όχι πλέον αξιολογήσεις) όπως και το γεγονός πως πρέπει να διασφαλίζονται υψηλά πλεονάσματα μέχρι το 2060 δείχνει και τα πραγματικά  όρια ως προς την ανάκτηση της πολιτικής κυριαρχίας στη χώρα. Αλλά είπαμε… όλα είναι σχετικά. Το είπε και ο Αϊνστάιν.

Ο Τσίπρας πήρε μια μέτρια συμφωνία. Αλλά όταν είσαι αυτός που χρωστάει το γεγονός πως είναι μέτρια,  αγγίζει το καλό.  Μέτρια είναι και η συμφωνία των Πρεσπών για το «Μακεδονικό». Εκεί,  οι ευρω – ατλαντικοί θεσμοί «μας χρωστάνε». Είναι προφανές λοιπόν πως και οι δύο συμφωνίες, όπως και η συμφωνία με την Αλβανία που ακολουθεί, εντάσσονται σ’ ένα συνολικότερο πλαίσιο διευθέτησης των βαλκανικών ζητημάτων από τους Δυτικούς εταίρους και συμμάχους. Η γραβάτα του Τσίπρα συμπύκνωσε συμβολικά την αποδοχή εκ μέρους της Αριστεράς πως «Ανήκομεν εις τη Δύση». Οι ψευδαισθήσεις πως μπορούμε να ανήκουμε κάπου αλλού ή να ζούμε «στον κόσμο μας», τέλειωσαν ευτυχώς σχετικά  νωρίς για τον Τσίπρα και κατάφερε να φτάσει στο τέλος μιας δύσκολης διαδρομής, έχοντας όλες τις πιθανότητες εναντίον του. Η ζωή επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά πως τα φαβορί κερδίζουν αλλά τα αουτσάιντερ κλέβουν τις εντυπώσεις.

Αν και «μετρίως μέτριος», ο Τσίπρας σήμερα είναι το «success story» της Ευρώπης. Σε μια δύσκολη στιγμή της Γηραιάς Ηπείρου,  με τις δυνάμεις του εθνικισμού, του λαϊκισμού και του ρατσισμού να ενδυναμώνονται θεαματικά, η Ε.Ε έχει για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια την ευκαιρία  να πει πως άρχισαν  επιτέλους να λύνονται προβλήματα. Το οποίο δεν είναι λίγο, ειδικά σε ένα κόσμο που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλα είναι ψυχολογία. Γι αυτό και οι επαινετικοί διθύραμβοι του ευρωπαϊκού τύπου για τον Τσίπρα.

Αλλά και στο εσωτερικό, η προσπάθεια από διάφορους κύκλους να δημιουργηθεί ογκούμενο κύμα αγανάκτησης για την «προδοσία» Τσίπρα στο «Μακεδονικό» έπεσε στο κενό. Οι σχετικές κινητοποιήσεις μόνον γραφικότητα ανέδειξαν και ως προς τη συμμετοχή και ως προς το περιεχόμενο. Κάθε στοιχειωδώς νοήμων πολίτης καταλαβαίνει πως στην «άλλη πλευρά» υπάρχουν μόνον ο Μπαρμπαρούσης, ο Σώρρας και οι Ρώσοι.

Σκεπτικισμός στην κοινωνία ασφαλώς και υπάρχει. Αλλά ο Τσίπρας δεν ήταν ο μόνος που έβαλε γραβάτα. Κατά κάποιο τρόπο «την φόρεσε» και σ’ ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που «προσγειώθηκε» στο σκληρό έδαφος της ωμής πραγματικότητας κι έπαψε να πετάει στα ροζ «συννεφάκια» μιας υπερβολικά παρατεταμένης εφηβείας.

Οι παλιές καλές μέρες ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Καλές από δω και πέρα θα είναι μόνον οι μέρες που θα καταφέρουμε εμείς οι ίδιοι να τις κάνουμε να είναι τέτοιες. Κι αυτό σημαίνει περισσότερη υπευθυνότητα και λιγότερη ασυδοσία. Παντού κι απ’ όλους.

Το σημερινό momentum είναι το πικ που μπορεί να φτάσει ο Τσίπρας μέσα στις δοσμένες συνθήκες, αναλογιζόμενος κανείς πως όλο αυτό το δράμα ξεκίνησε μ’ έναν αξιολύπητο Γιώργο Παπανδρέου στο Καστελόριζο πριν από 8 χρόνια. Ο Τσίπρας από το Ζάππειο ανανεώνει το πολιτικό απόθεμά του, απευθυνόμενος αυτή τη φορά όχι στους πάσης φύσης και απόχρωσης «φούντις», όπως έκανε το 2015, αλλά στους «ρεάλος» αυτής της κοινωνίας. Άλλωστε τώρα που τελείωσε το δίπολο «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», το μόνο αληθινά υπαρκτό διακύβευμα για την τύχη της χώρας στον 21ο αιώνα είναι η αναμέτρηση του πραγματισμού που σκέφτεται παγκόσμια και δρα τοπικά,  με τον ακροδεξιό φονταμενταλισμό που δεν σκέφτεται τίποτα.

Αν θα αναλώσει αυτό το πολιτικό απόθεμα για να κυβερνήσει άλλους 15 μήνες όπως είπε στον Πάνο Καμμένο για να τ’ ακούσουν όσοι είναι στα πρόθυρα «να την κάνουν» από τους ΑΝΕΛ ή αν θα επιχειρήσει να το κεφαλαιοποιήσει εκλογικά το φθινόπωρο, θα το μάθουμε σύντομα κι αφού ολοκληρώσει επιτυχώς  ο «κυρίαρχος λαός» τα μπάνια του.

Ο Τσίπρας πάντως είναι πραγματιστής. Πάντα ήταν. «Διαβάζει» γρήγορα τα «σημεία των καιρών» και προσαρμόζεται με χαρακτηριστική άνεση  σ’ αυτά.   Έχει δείξει αυτό το ξεχωριστό «ταλέντο» σε όλη την πολιτική διαδρομή του. Κι αυτό θα συνεχίσει να είναι. Και ποτέ δεν ξέρεις, στο τέλος μπορεί να πάρει και το… Νόμπελ Ειρήνης!

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

 

 

Το καλοκαίρι είναι εδώ κι ο κυρίαρχος λαός σε ετοιμότητα για τα μπάνια του. Ίσως όχι με την άνεση και τις ευκολίες του παρελθόντος αλλά πάντως όλοι λίγο – πολύ «μια άκρη» προς τη θάλασσα τη βρίσκουμε. Ενόσω ο λαός λοιπόν θα είναι απασχολημένος με το να μετράει τα «λάικ» που πήρε η «σέλφι» στην παραλία, η πάντα πρόθυμη αυτοδιοίκηση θα στέκεται δίπλα του, εξασφαλίζοντάς του… ναυαγοσώστες! Δεν είναι αστείο, είναι πραγματικότητα.

Με βάση προεδρικό διάταγμα που δημοσιεύτηκε το Απρίλιο στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, οι Δήμοι της χώρας που έχουν στην ευθύνη τους είτε οργανωμένες είτε ελεύθερες παραλίες είναι υποχρεωμένοι να προσλάβουν ναυαγοσώστες και να έχουν και τα σχετικά επαγγελματικά σκάφη διάσωσης. Χαράς ευαγγέλια στους παραθαλάσσιους Δήμους καθότι μπορούν να κάνουν προσλήψεις αλλά κι ακριβούτσικες προμήθειες για το τοπικό… Baywatch, σε μια κατ’ ουσία προεκλογική περίοδο για την αυτοδιοίκηση με ό,τι οφέλη συνεπάγεται αυτό για τους νυν δημοτικούς άρχοντες (και όχι μόνο).

Προσθέστε και το γεγονός πως ο τουρισμούς πάει κι αυτή τη σεζόν «τραίνο» οπότε δίνει δουλειές και λεφτά κι έτσι έχετε την «ολιστική» εικόνα της καλοκαιρινής πραγματικότητας, όπως την αντιλαμβάνεται αυτή τη στιγμή το Μαξίμου. Με την κοινωνία και την καθημερινή οικονομία σε μια κατάσταση περίπου κανονική, ο πρωθυπουργός και το στενό επιτελείο του επεξεργάζονται το action plan του καλοκαιρινού τριμήνου για την εξασφάλιση του «πακέτου επιτυχίας».

Όπως φάνηκε και στην τελευταία συζήτηση στη Βουλή, για τον Τσίπρα «όλα είναι ένα». Σκόπια, χρέος, έξοδος από τα μνημόνια ή προληπτική πιστωτική γραμμή. Επιδίωξη είναι να επιτύχει κάτι που θα μπορεί να το «πουλήσει» στην εκλογική αγορά ως «τρίλιζα», που βγάζει τη χώρα από την απαξίωση των τελευταίων χρόνων και την επανατοποθετεί με αναβαθμισμένους όρους μέσα στο παγκόσμιο σύστημα.

Ασφαλώς δεν είναι ούτε κάτι απλό, ούτε κάτι εύκολο. Όταν μάλιστα η επιδίωξη αυτή ξεδιπλώνεται μέσα σ’ ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον, με τον εμπορικό πόλεμο ΗΠΑ-Ε.Ε, τα «είπα – ξείπα» του Τραμπ με τον Κίμ και ασφαλώς τις ραγδαίες εξελίξεις στον ευρωπαϊκό Νότο,  με την εκλογική επικράτηση του ευρωσκεπτικισμού στην Ιταλία και την παραίτηση του πλέον αφοσιωμένου συμμάχου της πολιτικής της Γερμανίας, του Ραχόι στην Ισπανία.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να πάρει «μια απάντηση για όλα» και γι αυτό ενώ «αμόλησε» σε πρώτο χρόνο τον ενθουσιώδη Κοτζιά να πανηγυρίζει για την επίλυση του Σκοπιανού, στη συνέχεια τον «άδειασε» μεγαλοπρεπώς, επιστρέφοντας ουσιαστικά στο «θα δούμε…». Βασικά αυτό που θέλει να δει ο Τσίπρας είναι το τι θα βγει από το Eurogroup της 21ης Ιουνίου, όπου κι αναμένεται το οριστικό κλείσιμο του «ελληνικού ζητήματος» τουλάχιστον για την ώρα. Επίσης θέλει να δει το αποτέλεσμα των τουρκικών εκλογών και την τύχη της λίρας.  Γι αυτό κι ο Τσίπρας εφαρμόζει τη «συνταγή» που ακολουθούσαν οι μάγοι αλχημιστές του Μεσαίωνα: » Δίνε υποσχέσεις στους δαίμονες μέχρι να φτάσεις στο Θεό».  Αλλά παραμένει άγνωστο,  αν έφτασε κανείς…

Τούτων δοθέντων, το καλοκαίρι αυτό θα είναι πυκνό σε εξελίξεις που θα διαμορφώσουν το μέλλον της χώρας για πολλά χρόνια. Η Ελλάδα έχασε την ιστορική ευκαιρία στις δεκαετίες του 90 και του 2000 να αναδειχθεί σε ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων και της Ν.Α Ευρώπης. Χωρίς όραμα για τον εαυτό της σπατάλησε τις δυνατότητες που είχε στη συντήρηση ενός νοσηρού παρασιτικού οικονομικού μοντέλου και στην επικάλυψή του από τα ιδεολογήματα ενός ακροδεξιού εθνικισμού που εκφράστηκε οριζόντια πάνω στο ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων.  Ζήτημα που θα έπρεπε να έχει λήξει από το «πακέτο Πινέιρο», αν ο Αντώνης Σαμαράς δεν επιχειρούσε να εμφανίσει ως προδότη τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και να χορεύει η χώρα εδώ και τριάντα χρόνια «καλαματιανό».

Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι, ώστε η Ελλάδα να έχει μια «δεύτερη ευκαιρία». Δεν το λέω εγώ, το είπε προχθές  ο αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ μιλώντας στο Φόρουμ Συνεργασίας Βαλκανίων και Εύξεινου Πόντου. Ο  κ. Πάιατ επισήμανε ότι ο ρόλος της Ελλάδας ως περιφερειακός ηγέτης είναι ένας από τους λόγους που αφιερώνει τόσο πολύ χρόνο και ενέργεια για την προώθηση της φετινής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, στην οποία οι ΗΠΑ θα είναι η τιμώμενη χώρα.

Εκεί λοιπόν πλέον τα σπουδαία…

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

H σημερινή γιορτή της Ελληνικής Ορθοδοξίας είναι  κορυφαία κατά τη γνώμη μου καθώς η σχετική περικοπή της καινής διαθήκης αποτυπώνει   με αριστουργηματική συγγραφική πυκνότητα και  ασύλληπτη λογοτεχνική οξυδέρκεια,  τη συνθήκη της μέσης ανθρώπινης ύπαρξης.

Έχουν περάσει πενήντα μέρες από την ανάσταση του Ιησού και οι μαθητές του είναι κλεισμένοι σε ένα δώμα και φοβούνται. Ο φόβος είναι ο αξεπέραστος ορίζοντας της σκοτισμένης συνείδησης.  Και οι μαθητές αυτό ακριβώς συμβολοποιούν: τη φοβισμένη και σκοτισμένη ανθρώπινη συνείδηση.  Ήταν τόσο καιρό με τον Δάσκαλο και δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα.  Ο ένας τον πρόδωσε. Ο άλλος τον αρνήθηκε τις ώρες των παθών. Άλλοι ζητούσαν «πρώτη θέση» στη «βασιλεία τον ουρανών», άλλοι δεν μπόρεσαν ούτε να ξαγρυπνήσουν για να συμπαρασταθούν στο αποκορύφωμα της αγωνίας του Δασκάλου και όλοι σχεδόν είχαν εξαφανιστεί κατά τη σταύρωση.  Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, όπως αναφώνησε κάμποσους αιώνες αργότερα ο Νίτσε.

Μπορεί να ζούμε τα πιο συνταρακτικά γεγονότα. Όμως τη στιγμή που τα ζούμε, η σκοτισμένη συνείδησή μας δεν μας επιτρέπει να τα κατανοήσουμε, να δώσουμε το πραγματικό νόημα, να ενώσουμε τις «τελίτσες» για να μας αποκαλυφθεί η «μεγάλη εικόνα».  Οπότε απομένουν η άγνοια κι ο φόβος. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και στην  ιστορική συγκυρία που βιώνουμε. Ο δυτικός πολιτισμός που υποσχέθηκε την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά των φόβων του και των δεισιδαιμονιών του,  διέγραψε ένα ωραίο κύκλο για να καταλήξει στα ίδια και χειρότερα.

Ο πλανήτης καταστρέφεται συστηματικά, το αίμα ρέει, η φτώχεια εξολοθρεύει ανθρώπινες υπάρξεις, οι ανθρώπινες σχέσεις καταρρέουν,  παιδιά – σκλάβοι και παιδιά  – δολοφόνοι καθημερινά στην παγκόσμια ειδησεογραφία κι όμως δεν καταλαβαίνουμε τίποτα μέσα στην άγνοια και το φόβο. Αναζητάμε μόνον εύκολα και βολικά εξιλαστήρια θύματα για να αποδώσουμε την ευθύνη που δεν αναλαμβάνουμε προσωπικά.

Το ευαγγελικό δράμα, ως γνωστόν, έχει happy end. Συμβαίνει η Πεντηκοστή. Αυτό το ξαφνικό άνοιγμα της συνείδησης. Ένα ανώτερο επίπεδο κατανόησης για ό,τι προηγήθηκε και ό,τι συμβαίνει τώρα. Απαρχή μιας ριζικής αλλαγής στην προσωπική πνευματική κατάσταση αλλά και στην εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας.

Αυτό ακριβώς έχει ανάγκη και η σημερινή ανθρωπότητα. Ένα πνευματικό update. Το άνοιγμα της συνείδησης που θα της επιτρέψει να βγει από το φόβο, ανακαλύπτοντας  μια διαφορετική οπτική για το ανθρώπινο πεπρωμένο, έξω και πέρα  από το να πηγαίνουν καλά τα χρηματιστήρια,  υπό το κράτος του φόβου πως διαφορετικά θα συμβεί το αδιανόητο. Το οποίο όμως εν τω μεταξύ συμβαίνει. Η κρίση του πολιτισμού μας είναι πνευματική, δεν είναι οικονομική.

Αυτός,  θεωρητικά τουλάχιστον,  είναι και ο ρόλος των «πνευματικών ανθρώπων». Να βοηθούν στο άνοιγμα της συνείδησης κυρίως μέσα από την τέχνη τους και το έργο τους. Φοβάμαι όμως πως σήμερα οι «πνευματικοί άνθρωποι» στην πλειοψηφία τους – τιμητικές εξαιρέσεις ευτυχώς πάντα υπάρχουν – είναι εξίσου σκοτισμένοι με όλους τους υπόλοιπους. Εξίσου μπερδεμένοι, φοβισμένοι, μέρος της παρακμής και όχι της υπέρβασής της.

‘Οσο αυτό το άνοιγμα δεν συμβαίνει, οι σκοτισμένες συνειδήσεις θα ζουν με το φόβο, αναζητώντας «προστασία» στη ζεστή αγκαλιά του αγελαίου οπαδισμού, όποια ταυτότητα κι αν έχει. Ακόμη και την ταυτότητα της άρνησης κάθε ταυτότητας.  Όλα θα μετατρέπονται σε ματσάκι «Ολυμπιακός- Παναθηναικός». Εμείς και οι Άλλοι. Το φως και το σκοτάδι. Ο θάνατός σου η ζωή μου,  σ’ έναν ανταγωνισμό μηδενικού αθροίσματος.

Ο καθένας μέσα στο βαθύ σκοτεινό πηγάδι του βλέπει μόνο ένα μικρό κομμάτι ουρανού, γι αυτό και όλοι μιλούν μια διαφορετική γλώσσα εν ονόματι μιας αλήθειας που αγνοούν όμως στην πραγματικότητα. Διότι το κακό δεν είναι ο Άλλος. Κακό είναι συνήθως αυτό που βαφτίζουμε καλό,  μόνο και μόνο  επειδή έτσι βολεύει τις πεποιθήσεις μας. Αυτοί που θησαύριζαν στερώντας αντικαρκινικά φάρμακα από αρρώστους, έδιναν μια καλή δικαιολογία στον  εαυτό τους για το έγκλημά τους.  Κακό είναι ότι παριστάνει το καλό χωρίς να είναι, αν και μπορεί να φαίνεται ακόμη και καλύτερο από το ίδιο το καλό. Η ελληνική Unicef έφαγε σε γλέντια και δώρα μερικά εκατομμύρια ευρώ που προορίζονταν για εμβόλια και τροφή παιδιών του τρίτου κόσμου!

Αυτό είναι το πνεύμα των σημερινών καιρών, το πνεύμα μιας σύγχρονης Βαβέλ. Ε, δεν το λες και… «Άγιο Πνεύμα».  Ζούμε την απόλυτη σύγχυση. Ο ιστορικός χρόνος όμως τρέχει και θ’ αρχίσουν να κατεβαίνουν τίποτα φλόγες από τον ουρανό και μπορεί τότε να καταλάβουν όλοι, όμως ίσως να είναι αργά πια.

Το έχει περιγράψει εξαιρετικά ο ιταλός φιλόσοφος,  καθηγητής αισθητικής και ιστορίας της φιλοσοφίας,  Αλντο Γκαργκάνι σε μια συζήτηση μεταξύ σύγχρονων ευρωπαίων στοχαστών που έγινε το 1994 στο Κόμο: «Οι σκακιστές αυταπατώνται πως είναι μόνοι, δεν μπορούν όμως να παίξουν αν δεν υπάρχει ένας τρίτος πρωταγωνιστής που είναι το ίδιο το παιχνίδι του σκακιού με τους κανόνες του και τις δυνατότητες κινήσεών του. Έτσι και οι άνθρωποι στις ποικίλες περιστάσεις της ζωής τους μπορεί να αγνοούν τα σημάδια ενός tertium που έχουν μπροστά στα μάτια τους χωρίς να τα αντιλαμβάνονται και χωρίς να τα υποψιάζονται, γι αυτό και η αναμενόμενη ημέρα του Κυρίου θα έλθει απρόσμενη σαν νυχτοκλέφτης» («Η θρησκεία», Επιμέλεια Jacques Derrida, Gianni Vattimo, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια).

Εκτός αν προλάβουμε να συμφωνήσουμε κάτι διαφορετικό, ως εναλλακτική ενδεχομενικότητα βιωσιμότητας, θα τολμούσα να προσθέσω ως παλαίμαχος «Οικολόγος/Εναλλακτικός».  Αλλά αυτό είναι άλλο άρθρο.

πρωτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Σκόπια και διαπλοκή. Όπως ακριβώς ήταν η δημόσια ατζέντα στην αυγή της δεκαετίας του 90, έτσι ακριβώς είναι και σήμερα εν έτει 2018. Είναι άλλο ένα κατόρθωμα του πολιτικού συστήματος της χώρας να την εγκλωβίζει  σε μια ατέρμονη ανακύκλωση του ίδιου και του ίδιου. Η μετριοκρατία που επέβαλλαν τα κόμματα σε όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων που είχαν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους,  αντανακλάται ακριβώς σε αυτή τη συνειδητά σκοπούμενη «στασιμότητα», προκειμένου να μην ταραχθούν τα νερά, να μη χαλάσουν ισορροπίες, να μη θιγούν συμφέροντα και να συνεχίζεται στο διηνεκές ο ίδιος φαύλος κύκλος.

Ανήκα προς στιγμή μεταξύ αυτών που πίστεψαν – αφελώς όπως αποδείχθηκε γρήγορα – πως ένα κόμμα της ανανεωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς θα έφερνε περισσότερη «φαντασία στην εξουσία» για να θυμηθούμε επετειακά  και το πιο διάσημο σύνθημα του Μάη του 68. Εντάξει,  προφανώς και δεν θα έσκιζαν τα μνημόνια. Εντάξει,  προφανώς και δεν θα άλλαζαν την Ευρώπη. Αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματικά φορέα εκσυγχρονισμού, με την έννοια μιας νέας αντίληψης για την πολιτική και νέων προτεραιοτήτων για την οικονομία, όπως έγραψα σε σχετικό άρθρο εκείνης της περιόδου. 

Δυστυχώς όμως αντί της φαντασίας, στην εξουσία βρέθηκε ο κάθε «Καρανίκας». Και έλειψε εκείνος ο πολιτικός σχεδιασμός που θα μπορούσε να διαμορφώσει αληθινά προοδευτικές προτεραιότητες και να επιδείξει αποφασιστικότητα υλοποίησης. Πρυτάνευσε ο επικοινωνιακός αριστερισμός με την αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια και τη νομιμοποίηση της κάνναβης. Προσωπικά δεν με βρίσκουν αντίθετο ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Θεωρώ όμως πως είναι απλά ένα πολιτικάντικο τέχνασμα αριστερής ρηχότητας για να συγκαλύψει τις συνθηκολογήσεις ουσίας που συνέβησαν σε άλλα μέτωπα. Και κυρίως να κρύψει την ανικανότητα να ανοιχτούν νέοι δρόμοι σε μια νέα οικονομία με νέες δυνατότητες, με νέους παίκτες και πάνω απ’ όλα με συμμέτοχη τη νέα γενιά.

Η μόνη αληθινή επανάσταση που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη είναι η επανάσταση των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας. Το γεγονός ότι ένας πιτσιρικάς με ένα λάπτοπ και πολύ ταλέντο μπορεί να κάνει «θαύματα»,  είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να φανταστεί κανείς στο ιδανικό μιας κοινωνίας ελευθερίας και δικαιοσύνης. Μια αριστερά η οποία θέλει να σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό της θα έπρεπε να έχει επιδείξει ειδικό ενδιαφέρον σε αυτή την κατεύθυνση και να έχει αξιοποιήσει όλα τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά εργαλεία για να υποστηρίξει την άνθιση της ψηφιακής οικονομίας και των ευκαιριών της.

Αντ’ αυτού η αποτυχία αποτυπώνεται  στη φετινή αξιολόγηση του δείκτη ψηφιακής οικονομίας και κοινωνίας (Digital Economy & Society Index) από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο δείκτης, γνωστότερος ως DESI, απεικονίζει τη χώρα μας στην 27η θέση μεταξύ των 28 κρατών-μελών της Ε.Ε. Την Ελλάδα ξεπέρασε η Βουλγαρία, που κατετάγη φέτος στην 26η θέση, ενώ στην τελευταία (28η θέση) μετά την Ελλάδα κατετάγη η Ρουμανία.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να συζητάμε για Ειδικά Δικαστήρια και για το… Ίλιντεν. Αυτό ξέρει να κάνει το πολιτικό σύστημα εδώ και 30 χρόνια  κι αυτό καταδικάζει τη χώρα να κάνει.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post 

 

Μια μητέρα ανηλίκου με ασφάλιση 20 ετών στο ΙΚΑ και 695 ευρώ κύρια και επικουρική σύνταξη θα έχει 100 ευρώ μείωση στην κύρια και 30 ευρώ στην επικουρική από 1.1.2019,  θα χάσει μέσα σε έναν χρόνο 1.500 ευρώ, δηλαδή ποσό άνω των δύο συντάξεων.Είναι μόνο ένα παράδειγμα ανάμεσα σε πολλά άλλα για το πως θα διαμορφωθούν τα δεδομένα της καθημερινής διαβίωσης για χιλιάδες συνταξιούχους, ανάμεσά τους και  μερικές χιλιάδες  ελληνίδες μάνες που κατά τ’ άλλα γιορτάζουμε σήμερα, με βάση το νόμο Κατρούγκαλου. Ο νόμος μάλιστα κρίθηκε συνταγματικός μόλις προχθές από το ΣτΕ,  με μια ψήφο διαφορά.

Ο Τσακαλώτος τα έχει πει όλα με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Δεν μπορεί, λέει ο υποτιθέμενος επικεφαλής της αριστερής αντιπολίτευσης των «53» μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ,  η χώρα να δαπανά ως ποσοστό του ΑΕΠ για συντάξεις το ίδιο με άλλες χώρες που έχουν πολύ πιο προωθημένες οικονομίες. Ο ίδιος υπουργός μάλιστα έχει δώσει δίκιο στο ΔΝΤ το οποίο απορρίπτει το συλλογισμό πως οι συντάξεις στηρίζουν ολόκληρες οικογένειες που μαστίζονται από την ανεργία και αντιπροτείνει να φτιαχτεί κοινωνικό κράτος.

Επειδή βεβαίως κανείς δεν πιστεύει πως θα μπορούσε να φτιαχτεί κοινωνικό κράτος από τις περικοπές των συντάξεων ή να χρηματοδοτηθούν άλλες ανάγκες ( επιδότηση θέσεων εργασίας, επιδότηση παιδιών, κλπ), το συμπέρασμα είναι πως οι κομμένες συντάξεις ένα και μόνο στόχο θα υπηρετήσουν: τη διασφάλιση των υψηλών υπερπλεονασμάτων τα επόμενα χρόνια – μετά την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια, βεβαίως βεβαίως –  για τα οποία έχει δεσμευτεί η χώρα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε μερικά χρόνια καμία σύνταξη δεν θα ξεπερνάει τα 800 ευρώ και χιλιάδες συνταξιούχοι θα καλούνται να «ζήσουν» με φιλοδωρήματα των 200 και 300 ευρώ.

Το να λες σε ανθρώπους που δούλεψαν σε όλη τη ζωή τους και μετρούν καθημερινά και το 50λεπτο για να επιβιώσουν πως αυτοί φταίνε στην ουσία για την κατάρρευση της οικονομίας και πρέπει να υποστούν κι άλλες θυσίες, είναι κάτι παραπάνω από τραγικό. Όταν μάλιστα δεν κάνεις και απολύτως τίποτα στο πεδίο της αγοράς, όπου οι ανατιμήσεις είναι καθημερινές σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, εξανεμίζοντας τις ήδη πενιχρές συντάξεις, τουλάχιστον  για τη μεγάλη πλειοψηφία. Πιο πολλά είχε προσπαθήσει να κάνει για να ελέγξει την ασυδοσία – ειδικά των πολυεθνικών – ο «δεξιός» Χρήστος Φώλιας επί των ημερών της υπουργίας του (γι αυτό και τον «έφαγαν» γρήγορα)  παρά η «πρώτη φορά Αριστερά», η οποία  κατάφερε με την ασυδοσία που άφησε να επικρατήσει και στο χώρο του airbnb να εκτοξεύσει κατακόρυφα και τα ενοίκια!

Οι συντάξεις στα χρόνια του οικονομικού πολέμου που διανύουμε υπήρξαν κάτι σαν το «οχυρό Ρούπελ». Η συνθηκολόγηση και της σημερινής κυβέρνησης όπως και των προηγούμενων με την επίθεση των δανειστών ενάντια στη στοιχειώδη διαβίωση των μανάδων και των πατεράδων μας, των παππούδων και των γιαγιάδων μας, και η εξώθησή τους στο να πηδάνε αύριο από τα μπαλκόνια γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν με λίγη αξιοπρέπεια είναι ευθύνη για την οποία το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του θα κληθεί να λογοδοτήσει απέναντι στην ιστορία. Κι αυτό δεν είναι αστείο…

Το άρθρο 7 παράγραφος 2 του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας ρητά ορίζει πως «Tα βασανιστήρια, οποιαδήποτε σωματική κάκωση, βλάβη υγείας, ή άσκηση ψυχολογικής βίας, καθώς και κάθε άλλη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας απαγορεύονται και τιμωρούνται, όπως νόμος ορίζει.».  Περί αυτού ακριβώς πρόκειται.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

 

Αρέσει σε %d bloggers: