ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

Σύμφωνα με το ranking εθνική ισχύος στην ετήσια έκθεση 2020 Best Countries του US News and World Report που συμπεριλαμβάνει δείκτες από την οικονομία μέχρι την στρατιωτική ισχύ, η Ελλάδα βρίσκεται στην 43η θέση, με την Πολωνία από πάνω (42) και την Σερβία από κάτω (44). Αντίθετα, η γειτονική Τουρκία έχει θέση στο top20 καταλαμβάνοντας την 16η θέση, αμέσως μετά την Αυστραλία (15). Νομίζω το χάσμα ισχύος εξηγεί εν πολλοίς γιατί η Τουρκία είναι σε θέση να κάνει αυτά που κάνει, με αποτέλεσμα να προβάλλονται ήδη απόψεις του τύπου «κάτι να δώσουμε, κάτι να μας μείνει». Σε σημείο που ένα σπιτάκι που μου άφησε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου στην ακριτική Νίσυρο να μην είμαι σίγουρος αν πρέπει να το δηλώσω στο ελληνικό κτηματολόγιο ή να περιμένω….
Τώρα το γιατί βρισκόμαστε εδώ που βρισκόμαστε, προφανώς και δεν είναι μόνον γεωγραφική μοίρα. Είναι και το αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών, συγκεκριμένων πρωθυπουργών και κυβερνήσεων που έτυχαν της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που στην πραγματικότητα κανένας δεν θέλει να ανοίξει.
Ειλικρινά λοιπόν δεν ξέρω τι ακριβώς θα γιορτάσουμε μαζί με τη Γιάννα το 2021. Ελπίζω μόνο να είχε δίκιο ο Καζαντζάκης γράφοντας πως η Ελλάδα επιζεί μέσα από διαδοχικά θαύματα.

Σε ένα κόσμο που αναθεωρείται προς μια νέα, πιθανότατα πιο «σκοτεινή» και επικίνδυνη εποχή και σε μια Ευρώπη που έχει μπει σε αχαρτογράφητα νερά, μετά και την οριστικοποίηση του Brexit, η Ελλάδα έχει καθηλωθεί, είναι υπό καταστολή. Στην υπό καθήλωση Ελλάδα, τη «δεμένη στο κατάρτι» των δανειστών, δεν έχει κανείς «νεφρά» για να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο πέρα από το «ναι σε όλα». Παντού και προς όλους. Και χθες και σήμερα και όσο διαρκεί το … BDSM.
Μέσα λοιπόν στην «καύλα» του αποδομητικού μεταμοντερνισμού «μας», με 5G για να ανάβουμε τα μαγκάλια, ας μας κάνουν τη χάρη να μη μας ζαλίζουν τουλάχιστον.

H παγκόσμια επιτυχία που γνωρίζει η ομώνυμη κινηματογραφική ταινία δεν είναι ασφαλώς προϊόν της τύχης. Επιβεβαιώνει πως τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της. Εν προκειμένω πως οι «κάτω» καθώς πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο θέλουν να φάνε ζωντανούς τους «πάνω» – για να το πω με όρους της Χιλιάνικης Εξέγερσης – οι οποίοι γίνονται ολοένα και λιγότεροι, κάνοντας τον κόσμο να μοιάζει όλο και περισσότερο με φαραωνική πυραμίδα.
Οι «κάτω» πεινάνε παντού. Από τη Χιλή μέχρι το Χονγκ Κονγκ. Από την Ελλάδα μέχρι την Τουρκία. Πεινάνε για ψωμί, για ελευθερία, για πολιτισμό, για αξιοπρέπεια, για συμπόνια, για λίγη προσοχή. Πεινάνε για νόημα όσο βουλιάζουν σε έναν ανόητο κόσμο. Και όσο πεινάνε νιώθουν αόρατοι και το μόνο που μπορεί να τους κάνει να νιώσουν ζωντανοί είναι η άγρια χαρά ενός δαιμονικού ξεσπάσματος. Συνήθως αυτές οι τελετουργίες είναι αιματηρές. Είτε σε ατομικό επίπεδο, όπως στην ταινία του Χοακίν Φίνιξ, είτε σε συλλογικό επίπεδο πολέμων, πάσης φύσεως και μορφής.
Η υπεσχημένη ελευθερία της εξατομίκευσης μεταμορφώνεται σε αποκτήνωση και το «αμερικάνικο όνειρο» σε εφιάλτη, μέσα σε μια παγκόσμια Βαβέλ που κανένας δεν κατανοεί κανέναν. Η συστημική πολιτική δεν μπορεί πλέον να παίξει τον ρόλο της στον σχεδιασμό ενός βιώσιμου μέλλοντος. Η Ευρώπη είναι το παράδειγμα αυτής της ανημποριάς. Οι ήσυχες μέρες του «αυτόματου πιλότου» έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και ο Joker ακόμη κι όταν σκοτώνει μοιάζει πιο ανθρώπινος από τους αλγόριθμους και τους δείκτες.
Το κενό που αφήνει η συστημική πολιτική καταλαμβάνεται από τον αυταρχικό λαϊκισμό που υπόσχεται εκ νέου τον καταναλωτικό παράδεισο αλλά με την προϋπόθεση να «τελειώσουμε τους άλλους». Η παλιά συνταγή του «αποδιοπομπαίου τράγου» σε νέα επεισόδια, προκειμένου η πυραμίδα να παραμείνει ανέγγιχτη και να συνεχίσει να ψηλώνει.
Μένει να αποδειχθεί αν ο πλανώμενος Joker λειτουργήσει αφυπνιστικά, αν σταματήσουμε την αυτοκαταστροφή πλανώντες και πλανώμενοι, αν υπάρχει «Έξοδος» από τη φαραωνική Βαβέλ. Στην πραγματικότητα, να αποδείξουν οι δυτικές κοινωνίες, κατά βάση αλλά όχι αποκλειστικά, πως έχουν τα διανοητικά και ψυχικά αποθέματα για να ορίσουν ένα μέλλον στοιχειωδώς βιώσιμο για τους ανθρώπους και τον πλανήτη ή αν θα αναλωθούμε σε μια βίαιη «αποκάλυψη» που θα επαληθεύσει όλες τις κινηματογραφικές και λογοτεχνικές δυστοπίες. Αυτή η πρό(σ)κληση είναι προσωπική και ο καθένας οφείλει να απαντήσει με συνείδηση. Η οποία παραμένει το ύψιστο διακύβευμα των καιρών.

Πρώτη δημοσίευση RIZOPOULOS POST

» Ποιος καταφρόνησε την ημέρα των μικρών πραγμάτων;» όπως λέει και ο συνονόματος βιβλικός προφήτης. Προσπαθώ νωρίς το πρωί να βγω από στενό με φανάρι σε κεντρική λεωφόρο. Έλα όμως που στη μέση του δρόμου που είναι μια σταλιά, ακριβώς πάνω στο φανάρι , υπάρχει γερανοφόρο όχημα Δήμου με σκοπό να αλλάξει σε κολώνα τη λάμπα που κάηκε. Ουρά τα αυτοκίνητα, μέσα στα νεύρα όλοι να βρίζουν τους υπαλλήλους. Όμως καθόλου δεν έφταιγαν αυτοί.
Η λάμπα κάηκε πριν 2 μέρες. Οι κάτοικοι πήραν τηλέφωνο στο Δήμο, ο Δήμος ανταποκρίθηκε αμέσως στέλνοντας το γερανοφόρο για την αλλαγή της λάμπας. Οι κάτοικοι όμως είχαν φροντίσει να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους ακριβώς κάτω από την κολώνα, φαντασιωνόμενοι προφανώς πως οι λάμπες αλλάζουν με κάποιο εξελιγμένο σύστημα τηλεκίνησης. Και η λάμπα να αλλάξει και να μην ξεβολευτούμε και να πάνε να πνιγούνε όσοι έχουν την ατυχία να πέσουν στην ώρα που οι άνθρωποι του Δήμου θα κάνουν τη δουλειά τους. Δεν έχει σημασία να πω την περιοχή. Πάνω κάτω το ίδιο θα συνέβαινε παντού.
Μπορεί στα social media να συζητάμε και να τσακωνόμαστε για «μεγάλες ιδέες» αλλά η πραγματικότητα δείχνει πως δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ούτε για μια απλή αλλαγή λάμπας σε ένα στενό δρόμο. Δηλαδή αν μας τύχει και τίποτα πιο σοβαρό – που θα μας τύχει – μόνο στο Θεό μπορούμε να ελπίζουμε, ανίκανοι να συνεργαστούμε για στοιχειώδη πράγματα. Άλλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, άλλοι θέλουν να αλλάξουν την Ελλάδα αλλά…. η αλλαγή των μικρών πραγμάτων θα κάνει τη μεγάλη διαφορά.
Μέχρι τότε, μια κοινωνία σε ….silly walk

Αυτοί που σήμερα τα έχουν βάλει με τη Γκρέτα είναι οι ίδιοι που θα έλεγαν και την Αντιγόνη υστερική έφηβη, που τα έχει βάλει με το θείο της, που είναι πεισματάρα και αυταρχική και που εν πάση περιπτώσει πρέπει να το βουλώσει γιατί είναι πολύ μικρή για να ξέρει.
Όπως και στην τραγωδία της Αντιγόνης έτσι και στην τραγωδία της Γκρέτα, υπάρχει ένα τυμπανισμένο πτώμα με ευθύνη της εξουσίας. Μόνο που σήμερα ο νεκρός αδερφός είναι το νεκρό περιβάλλον μας. Από τον Αμαζόνιο μέχρι τη Σιβηρία. Από τα λιωμένα παγόβουνα μέχρι τα χιλιάδες στρέμματα καμένων δασών κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα.
Η Γκρέτα φωνάζει «μου κλέψατε τα όνειρά μου». Με ένα τρόπο είναι το ίδιο με αυτό που λέει και η «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ: Τί με νοιάζουν εμέναν η πολιτική σας, οι ανάγκες σας, οι άθλιες ιστορίες σας; Εγώ μπορώ ακόμα να λέω «όχι» σε ό,τι δε μ’ αρέσει. Και σεις, με το στέμμα σας, με τους φρουρούς σας, με τα κουδούνια και τα χαϊμαλιά σας, μονάχα, να με θανατώσετε μπορείτε, επειδή είπατε «ναι».
Η κλεψύδρα έχει από καιρό γυρίσει ανάποδα και ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την ανθρωπότητα. Αυτό δεν το είπε πρώτη η Γκρέτα. Το έχουν πει σε όλους τους τόνους χιλιάδες επιστήμονες του καιρού μας. Και το έχουν πει όσο πιο καθαρά μπορούν: «Σε πολύ λίγο, θα είναι πολύ αργά». To 1992 περισσότεροι από 1.700 ανεξάρτητοι επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και η πλειονότητα των εν ζωή βραβευμένων με Νόμπελ επιστημών, υπέγραψαν το «World Scientists’ Warning to Humanity».
Πέρασαν 25 χρόνια, ένα τέταρτο του αιώνα, και τον Νοέμβριο του 2017, αυτή τη φορά 15.000 επιστήμονες από 184 χώρες ήχησαν τη σάλπιγγα του κινδύνου υπογραμμίζοντας πως «όχι μόνο η ανθρωπότητα απέτυχε να σημειώσει βήματα προόδου για να επιλύσει τις γνωστές περιβαλλοντικές προκλήσεις της αλλά είναι πολύ ανησυχητική και η εξακρίβωση ότι οι περισσότερες από αυτές έχουν επιδεινωθεί σοβαρά».
Λογικά θα έπρεπε να έχει προκληθεί παγκόσμιο σοκ από την ανακοίνωση της Αποκάλυψης με φαρδιά πλατιά την υπογραφή της επιστήμης. Φαίνεται πως αναπτύσσουμε αντισώματα στις δυσάρεστες πληροφορίες και επιμένουμε να διασκεδάζουμε τις ανησυχίες μας. Φαίνεται πως έτσι βυθισμένοι στους καναπέδες μας, ένας θάνατος σε μια δημοφιλή τηλεοπτική σειρά μπορεί να μας συγκινεί περισσότερο από τον θάνατο ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Η Γκρέτα είναι οργισμένη γιατί μας βλέπει με τη στολή του τρελού κλόουν να οδηγούμε με «χίλια» και να είναι ζήτημα χρόνου η πρόσκρουση πάνω στον τοίχο του εξελικτικού αδιεξόδου. Είμαστε σε γενικευμένο πόλεμο με τον εαυτό μας και προτιμούμε να «ξεχνιόμαστε» παρά να κάνουμε κάτι για να αποτρέψουμε την καταστροφή. Μπορεί στιγμιαία να παίρνουμε μια ανήσυχη έκφραση αλλά στο τέλος της μέρας χώνουμε το κεφάλι στο μαξιλάρι και συνεχίζουμε σαν να μην έγινε και τίποτα σημαντικό. Προφανώς γιατί ξέρουμε ενδόμυχα, έστω κι αν δεν το ομολογούμε, πως η συνειδητοποίηση του οικολογικού κινδύνου θα έχει ως αποτέλεσμα μια πολύ μεγάλη ανατροπή για τον ατομικό κομφορμισμό μας.
Όσοι ενοχλούνται λοιπόν από την αισθητική της Γκρέτα, ας βγάλουν πρώτα τη στολή του κλόουν και μετά ως υπεύθυνοι ενήλικοι πολίτες μπορούν να έχουν και σοβαρή άποψη.

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Αρέσει σε %d bloggers: