ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί

Όπως πολύ ωραία το διατύπωσε με το βρετανικό «φλέγμα» του, ο «πατέρας» της αναλυτικής φιλοσοφίας,  Μπέρτραντ Ράσελ: «Δημοκρατία είναι η διαδικασία με την οποία διαλέγουμε αυτόν στον οποίο θα ρίξουμε το φταίξιμο». Γι αυτό κι έχουνε τον Τζοχατζόπουλο και τον μπαινοβγάζουν στη φυλακή για να βλέπει ο κόσμος πως βρήκανε αυτόν που «φταίει». Διότι κατά τα λοιπά, δεν φταίει κανένας, ποτέ και για τίποτα.

Το πράγμα αποδείχθηκε περίτρανα στις πλημμύρες. Ο ένας «μπαλάκι» τις ευθύνες στον άλλο παίζοντας την … κολοκυθιά. Ποιος φταίει; Η Δούρου! Και  γιατί να φταίει η Δούρου; Και ποιος να φταίει; Να φταίει ο δασάρχης που δεν έδινε τις άδειες. Μα γιατί να φταίει ο δασάρχης και να μην φταίει το υπουργείο;  Α όλα κι όλα το υπουργείο δεν φταίει ποτέ. Η Δήμαρχος της Μάνδρας φταίει που είναι «πουλέν» του Βενιζέλου!

Το πόσο γελοίο είναι όλο αυτό προφανώς το αντιλήφθηκε ακόμη και η ίδια η Περιφερειάρχης Αττικής, κι αποφάσισε να καταθέσει μήνυση ενάντια στον εαυτό της,  μεταξύ όσων συμπεριλαμβάνονται στο  «κατά παντός υπευθύνου». Κι έγινε γελοίο στο τετράγωνο.  Και το έκανε  λανσάροντας ταυτόχρονα νέο «λουκ» στο χτένισμά της. Εμ, ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται.

Αλλά αυτό το «αυτοδιοικητικό ζεν»  στο οποίο ζουν οι αιρετοί μας εκπρόσωποι σε Δήμους και Περιφέρειες  δεν αφορά μόνο την Αττική. Όπου βρέχει γίνονται πλημμυρικά φαινόμενα και η χώρα είναι παντελώς απροετοίμαστη γι αυτό που συμβαίνει. Πριν από τη Μάνδρα πνίγηκε η Σαμοθράκη αλλά κανένας δεν έδωσε σημασία γιατί πέφτει «κομματάκι» μακριά. Αλλά και μετά τη Μάνδρα,  πνίγηκαν προχθές το Μεσολόγγι και το Αγρίνιο. Εκεί ο Κατσιφάρας ως περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας τι έχει να πει; Κίνημα Αλλαγής; Ο Καχριμάνης πάνω εκεί στην Ήπειρο που πνίγηκαν Πρέβεζα, Τζουμέρκα και Ζαγοροχώρια, τι λέει στο «ποίμνιο»; Ζήτω ο Κυριάκος;

Καλά είναι τα αυτοδιοικητικά αξιώματα και οι εκλογές και να βάφονται με χρώματα οι χάρτες της Ελλάδας. Αλλά θα έπρεπε πέρα από το πολιτικό «πανηγύρι» να υπάρχει και ουσία. Δυστυχώς ουσία δεν υπάρχει. «Δημοκρατικό»  καθήκον για κάθε αυτοδιοικητικό άρχοντα, πρώτου ή δεύτερου βαθμού,  είναι κατά τη γνώμη του, μόνον το που θα ρίξει την ευθύνη και όχι να πάει στο καθρέπτη του μπροστά και να πει «φτου σου ρε μασκαρά που άφησες ανθρώπους να πνιγούν». Οι όποιες τιμητικές εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Η αυτοδιοίκηση είναι με τα χέρια κάτω, παρατηρητής του δράματος. Δεν είναι θέμα αρμοδιοτήτων. Ούτε χρημάτων. Είναι θέμα κουλτούρας και προτεραιοτήτων. Η οχύρωση της χώρας με έργα υποδομής έναντι των ακραίων φυσικών φαινομένων που θα παρατηρούνται όλο και συχνότερα λόγω της κλιματικής αλλαγής επιβάλλει στην  αυτοδιοίκηση τουλάχιστον, ως τη πιο κοντινή προς τον πολίτη εξουσία, να θέσει σε προτεραιότητα την προστασία του πληθυσμού. Και για να το πράξουν πρέπει να μπορούν να συνεργαστούν τουλάχιστον οι δύο βαθμοί της αυτοδιοίκησης μεταξύ τους και όχι να κοιτάνε πως θα βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου για λόγους προσωπικών ή κομματικών σκοπιμοτήτων. Διότι έτσι η χώρα πάει «στα τυφλά» κι αυτό κοστίζει ανθρώπινες ζωές, περιουσίες και χρήματα των σκληρά φορολογούμενων πολιτών.

 

 

Στη στρατηγική αμηχανία της ΝΔ, προστέθηκε τώρα και η πανωλεθρία της τακτικής. Ο Τσίπρας δεν είναι “εφτάψυχος” όπως θέλουν να λένε ορισμένοι προσδίδοντας μεταφυσικές διαστάσεις σ’ ένα καθ’ όλα … φυσικό γεγονός. Η ηγετική ομάδα της ΝΔ «δεν τραβάει». Όλα τα υπόλοιπα είναι “να’ χαμε να λέγαμε”. Ο κόσμος όμως καταλαβαίνει. Ο κόσμος. Όχι η φανταστική “μεσαία τάξη” που υπάρχει μόνο στα μυαλά όσων απαρτίζουν την επικοινωνιακή ομάδα στο Μοσχάτο. Κι αυτό δεν το λέω εγώ, που εν πάση περιπτώσει δε με λες “δεξιό”, το λένε κι εκεί κάτω στη … Λακωνία. Τα “κορώνια” έχουν μάτι που κόβει, δεν περιμένουν να πάρουν “γραμμή” από τον “Φιλελεύθερο”.

Αυτή η “αδυναμία” της ηγετικής ομάδας της ΝΔ θα μπορούσε να είναι “βούτυρο στο ψωμί” του ΠΑΣΟΚ. Αλλά έχει κι αυτό τα “θεματάκια” του. Μπήκε σε τόση “φασαρία” για να κάνει τελικά, τι; Κίνημα Αλλαγής του ΑΦΜ.

Ο Τσίπρας λοιπόν δεν είναι ούτε “μάγος”, ούτε “εφτάψυχος”. Έχει καλύτερο πολιτικό ένστικτο, έχει καλύτερη επικοινωνιακή ομάδα και στην ουσία έγινε αυτό που δεν κατάφερε ποτέ να γίνει ο Κώστας Λαλιώτης. Αρχηγός της παράταξης. Της «από δω»…

Της «από κει» τώρα…. τι να σας πω; Αργά ή γρήγορα θα φανούν οι αντοχές και οι ανοχές. Πάντως το να σουτάρεις – για να το πούμε και ποδοσφαιρικά – από τη μικρή περιοχή και ο άλλος με ανάποδη ψαλιδιά να (ξανα)στέλνει την μπάλα στη … Μαρέβα, το λες και “μεγάλη ήττα”.

πρώτη δημοσίευση: myΠΕΝΤΕΛΗ

Η Καταλονία «βράζει» τη στιγμή που δεν υπάρχει ευρωπαϊκή ηγεσία.  Ο Μακρόν έμοιαζε να μιλάει μόνος του στην Σύνοδο Κορυφής χωρίς  να τον ακούει κανένας πλην του Τουσκ, ο οποίος μάλλον τον τρόλαρε.

Η Μέρκελ ψάχνει να βρει πως θα σχηματίσει κυβέρνηση και στην Αυστρία ένας «κουλ» και «σέξι»  τύπος, ανεπάγγελτος κατά κύριο λόγο, υπόσχεται  να φέρει τα πάνω κάτω – σε μια χώρα βαθιάς σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης – αναστηλώνοντας τις αξίες της Άκρας Δεξιάς.

Οι ήσυχες μέρες της Ευρώπης έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και μένει να δούμε τι δουλειά θα κάνουν για μας τα F-16… την ώρα που ο Τραμπ ανακοινώνει ότι θα επιτρέψει τη δημοσιοποίηση των διαβαθμισμένων αρχείων που αφορούν την υπόθεση της δολοφονίας του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι.

Α, και την ώρα που οι Ρώσοι ολημερίς και ολονυχτίς μεταδίδουν την είδηση του σχεδίου δολοφονίας του Κώστα Καραμανλή από πράκτορες της CIA.

Σε κάθε περίπτωση είναι εντυπωσιακή η έκταση και η ένταση της ευρωπαϊκής  αποβλάκωσης ώστε  στην ξέφρενη κούρσα της παγκοσμιοποίησης, τα ιστορικά (παρ)άλογα να θεωρούνται «γκανιάν». Λες κι αυτή ή Γηραιά Ήπειρος δεν έχει ζήσει ούτε μια μέρα ιστορίας για να μην επαναλάβει ακριβώς τα ίδια λάθη που την οδήγησαν σε διαδοχικές καταστροφές, να συνειδητοποιήσει αυτό που συμβαίνει  και ν’ αναζητήσει νέες λύσεις σε παλιά – όσο κι ο κόσμος – προβλήματα αντί να κάνει copy paste τις ιστορικές τραγωδίες της.

Εντάξει λοιπόν… Οι έφηβοι που νιώθουν να ασφυκτιούν στο βιολογικό τους φύλο κέρδισαν το δικαίωμα να είναι ο εαυτός τους! Κι αυτό είναι θετικό βήμα για μια κοινωνία. Θέλω να πιστεύω πως κάποτε θα κερδίσουν το δικαίωμα να είναι ο εαυτός τους και τα παιδιά που θέλουν να σπουδάσουν αλλά η φτώχεια τα εμποδίζει. Όπως επίσης κι αυτά που διεκδικούν την ταυτότητα μιας προσωπικότητας πιο εσωστρεφούς και συνεσταλμένης. Κι αυτά που δεν ακολουθούν το mainstream της εποχής και διαβάζουνε ποίηση ξέρω γω, γιατί συμφωνούν με τον Καβάφη πως «κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις/ τούτο προσπάθησε τουλάχιστον/ όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις/ μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,/μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.». Κι αυτά που έχουν «μεγάλα όνειρα» αλλά καθώς βγαίνουν να τρέξουν πέφτουνε πάνω στα «σκουπιδιάρικα» της «κανονικότητας» που κρατούν κλειστούς τους δρόμους προς τα όνειρά τους.
Όχι δεν γίναμε καλύτερη κοινωνία γιατί ψηφίστηκε ένας νόμος. Μπορούμε όμως να ξεκινήσουμε να γίνουμε μια καλύτερη κοινωνία που θα επιτρέπει ή τουλάχιστον δεν θα απαγορεύει στα μέλη της να είναι ο εαυτός τους.
Αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν κι όλα τα χρώματα να δείξουν… Μόνο έτσι κρατιέται ζωντανή μια κοινωνία, μόνο έτσι δημιουργεί νέες ευκαιρίες ζωής ώστε τα μέλη της και κυρίως οι νέοι της να μην παραιτηθούν, ούτε να παροπλιστούν στα τείχη του εύκολου και αφελούς “YOLO”.

Το σκεπτικό με το οποίο η αίθουσα στο Δημοτικό Κατάστημα Πεντέλης ονομάστηκε “Αίθουσα Ιωάννη Καποδίστρια” ομολογώ πως δεν το γνωρίζω. Η μόνη σχέση του πρώτου Κυβερνήτη του νέου ελληνικού κράτους με την Πεντέλη που συμβαίνει να γνωρίζω είναι ο φημολογούμενος έρωτάς του με την Δούκισσα της Πλακεντίας και η ατυχής του κατάληξη. Υποθέτω όμως πως ένας Δήμος δεν προχωράει σε ονοματοδοσίες με κριτήριο άτυχους έρωτες, ζήλιες, πάθη και αντεκδικήσεις.

Εικάζω λοιπόν πως η απόφαση ελήφθη μάλλον για τη γενικότερη προσφορά του Καποδίστρια. Τώρα από ποιον ελήφθη πάλι δεν γνωρίζω καθότι πληροφορούμαι πως δεν υπήρξε σχετική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ως είθισται σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά ίσως και να είχε λίγη σημασία αυτό, εάν επρόκειτο στ’ αλήθεια περί αληθινής τιμής στη μνήμη του πρώτου Κυβερνήτη της χώρας.

Ωστόσο φοβάμαι πως η επιγραφή που αναρτήθηκε αδικεί την όποια πρόθεση απόδοσης τιμής.  Πρόκειται για μια  κακόγουστη από κάθε άποψη ταμπέλα, με αισθητική προπαγανδιστικών κομματικών εντύπων της δεκαετίας του 80. Το μόνο που μαρτυράει αυτή η κακοτεχνία σε “μουσταρδί” φόντο είναι το έλλειμμα μιας στοιχειώδους καλαισθησίας όσων ενέκριναν την ανάρτησή της.

Φαίνεται όμως πως διανύουμε την περίοδο “ό,τι να’ ναι” καθώς μετά το αισθητικό σοκ που υφίσταται κανείς βλέποντας αυτό το κακοτέχνημα και βγαίνοντας από το δημοτικό κατάστημα, στην πίσω πλευρά του θα ανακαλύψει μια σιδηροκατασκευή που μοιάζει με πύλη. Ναι μεν πύλη,  αλλά από που προς που;  Το “έργο” αυτό μοιάζει να στέκεται άσχετο στη μέση του πουθενά και ειλικρινά από τη στιγμή που το είδα σπάω το κεφάλι μου να δώσω μια λογική εξήγηση για την αιτία της ύπαρξής του.

Ειλικρινά όμως απορώ πραγματικά. Μ’ αυτά ασχολείται άραγε στην καθημερινότητά της η Δημοτική Αρχή μας; Με κιτς ταμπέλες κι άχρηστες σιδηροκατασκευές;  Αν πρέπει οπωσδήποτε κάτι να κάνει και δεν ξέρει τι  – που προφανώς δεν ξέρει,  διότι αν ήξερε κάτι περισσότερο θα έβρισκε να κάνει ως έργο – ας φτιάξει κάνα παγκάκι.

Τουλάχιστον να κάθεται να ξεκουραστεί κάνας άνθρωπος.

Αρέσει σε %d bloggers: