ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ…!

"Εάν θέλεις να λάμπεις σαν την ημέρα, να καις πάντα την ύπαρξή σου που μοιάζει με τη νύχτα" Τζελαλεττίν Ρουμί


To Πολυτεχνείο υπήρξε ένα αυθόρμητο ιστορικό συμβάν. Η νέα γενιά εκείνης της εποχής, φοιτητές αλλά και μαθητές, επηρεασμένοι από τα νεολαιίστικα κινήματα που συνταράζουν ολόκληρο τον κόσμο όλα τα προηγούμενα χρόνια ( Μάης 68, Αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ, κλπ) εξεγείρονται στην καταπίεση όλου του «παλιού κατεστημένου» που εκπροσωπούσε με ακραίο και βλακώδη τρόπο η χούντα των συνταγματαρχών.
Το αυθόρμητο της εξέγερσης αιφνιδίασε τους πάντες. Αιφνιδίασε και την Αριστερά, γεγονός που έκανε το φοιτητικό όργανο της ΚΝΕ, την Πανσπουδαστική, να κάνει λόγο για «300 προβοκάτορες του Ρουφογάλη». Ο Παπαδόπουλος είχε αποφασίσει την «πολιτικοποίηση» του καθεστώτος και ο πολιτικός κόσμος που τελούσε εν αναμονή, είδε με ανησυχία στο Πολυτεχνείο την αφορμή ακύρωσης αυτής της εξέλιξης. Όπως και πράγματι έγινε. Το Πολυτεχνείο μπορεί να μην έριξε τη χούντα, έριξε όμως τον ημιπαράφρονα Παπαδόπουλο, έφερε τον απολύτως παράφρονα Ιωαννίδη στην κορυφή της εξουσίας και τελικώς ήταν η τραγωδία της Κύπρου αυτή που οδήγησε στη Μεταπολίτευση.
Η ιστορία έχει πάντα τον τρόπο της να ειρωνεύεται. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε μετά από μια βαριά και ταπεινωτική εθνική ήττα. Όπως και να το κάνεις η ανάμνηση αυτή υπήρξε κάπως δύσκολη κι έτσι το Πολυτεχνείο υποκατέστησε κατά κάποιο τρόπο το ιστορικό ορόσημο περηφάνιας που ήταν αναγκαίο, αφενός ως πράξη αντίστασης του ελληνικού λαού ( ο οποίος κοιμόταν «με ανοιχτά παράθυρα» αλλά πάντως κοιμόταν, κατά την προσφιλή συνήθειά του) και ως αρχή του τέλους της χούντας.
Εννοείται πως στα χρόνια των επετείων δεν υπήρχαν πλέον «προβοκάτορες» για την Αριστερά, αλλά μόνον «ήρωες». Κι έτσι ένα αυθόρμητο ιστορικό συμβάν μετατράπηκε με τα χρόνια σε ένα ιδεολογικό μύθο, χάνοντας τον αυθεντικό χαρακτήρα του και την εξεγερσιακή ζωντάνια του. Αυτό το «μουμιοποιημένο» Πολυτεχνείο πήγαινε με όλα. Με την Αλλαγή. Με την Πραγματική Αλλαγή. Με τις καλύτερες μέρες. Με τις ακόμα καλύτερες νύχτες. Με το δημοκρατικό «πενταράκι» για να παίρνουν όλοι πτυχίο. Με τις αθρόες προσλήψεις. Με τη συντεχνία των μηχανικών. Με την ανεπάρκεια των εκπαιδευτικών. Με όλα. Έγινε το όχημα για πολιτικές ( και όχι μόνο) καριέρες. Όσοι παλιοί «Ρηγάδες» δεν έγιναν αρχισυντάκτες στα media, έγιναν «τσάροι της οικονομίας», υπουργοί εθνικής άμυνας και υπόδικοι για μίζες. Και η φωνή του Πολυτεχνείου, η Δαμανάκη, έφτασε να γίνει Ευρωπαία Επίτροπος για τα ψάρια. Ο μύθος δούλεψε.
Σήμερα ωστόσο αν ρωτήσεις έναν εικοσάχρονο τι σημαίνει γι αυτόν «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» το πιθανότερο είναι ν’ απαντήσει: Big Mac, Deree, Mykonos! Με το δίκιο του… Γι αυτό άλλωστε και οι πορείες μιας «συνήθειας» κάθε 17 Νοέμβρη που έχει χάσει από δεκαετίες το νόημά της, συγκεντρώνουν όλο και λιγότερους νέους ανθρώπους. Το «πολιτικό θαύμα» της Μεταπολίτευσης ήταν η κατανάλωση. Κι αυτό έμαθε στα παιδιά της. Οπότε πορείες θα κάνουν την άλλη Παρασκευή, έξω από τα εμπορικά κέντρα. Black Friday, γαρ…

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST


Πάει καιρός που η πολιτική τάξη είναι αναντίστοιχη της κοινωνίας. Το τραγικό είναι πως αντί η κοινωνία με την πραγματική δυναμική της να δίνει ώθηση στην αναγέννηση της πολιτικής συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτή η παλιά, απαξιωμένη και γεμάτη παθογένειες πολιτική, καταφέρνει να βάζει την κοινωνία στο κρεβάτι του Προκρούστη για να τη φέρει στα μέτρα της. Για του λόγου το αληθές παραθέτω την ακόλουθη πραγματική ιστορία.

Ο Ραφαήλ Κουρμουλάκης είναι ένας ταλαντούχος νέος επιστήμονας. Ένα λαμπρό ελληνικό μυαλό – και το λέω καθώς είχα την τύχει να τον έχω γνωρίσει και να έχω συνεργαστεί μαζί του – ο οποίος παίρνοντας το πτυχίο του από το Πολυτεχνείο έκανε ταυτόχρονα και μια μεγάλη ανακάλυψη. Πέτυχε τη μόνη μέθοδο παγκοσμίως η οποία μπορεί να ανιχνεύσει και την παραμικρή νόθευση ενός αλκοολούχου ποτού. Και μάλιστα η μέθοδος είναι τέτοια που στην ουσία μιλάμε για ένα «τεστ» που μπορεί να το έχει ο καθένας στην τσέπη του και να έχει ήσυχο το κεφάλι του πως δεν θα το «σπάσει» με αυτά που θα πιεί.

Δεν μιλάμε για μια «ιδέα» αλλά ουσιαστικά για ένα έτοιμο προϊόν με εμπορική αξία, μεγάλη συμβολή στη δημόσια υγεία και ακόμη μεγαλύτερη συνεισφορά στην καταπολέμηση του λαθρεμπορίου και στα δημόσια έσοδα.

Ο Ραφαήλ μέχρι σήμερα έκανε αυτό που μπορούσε. Αξιοποίησε τα social media και μίλησε με αρκετούς δημοσιογράφους για να δημοσιοποιήσει αυτή τη μοναδική παγκόσμια μέθοδο για την ανίχνευση της νόθευσης στα ποτά (cleardrinkcreator@gmail.com) αναζητώντας τον επενδυτή που θα χρηματοδοτήσει την εργαστηριακή έρευνα που απαιτείται για να τελειοποιηθεί η ασφάλεια του τεστ και τη μονάδα παραγωγής του για να διατίθεται εμπορικά σε όλο τον κόσμο.

Μέχρι στιγμής οι προτάσεις που είχε από ενδιαφερόμενους στην Ελλάδα, απείχαν πολύ από αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί σοβαρή επενδυτική πρόταση. Υπάρχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον από εμπορικούς ακολούθους ξένων πρεσβειών, οι οποίοι προφανώς βλέπουν αυτό που δεν βλέπει το ελληνικό υπουργείο Ανάπτυξης.

Για τα δεδομένα της Ελλάδας, το τεστ του Ραφαήλ δεδομένης της παγκόσμιας μαζικής απευθυνσής του θα μπορούσε να είναι ό,τι τα Windows του Gates για τις ΗΠΑ. Έχουν τίποτα καλύτερο να παρουσιάσουν εκεί στο Υπουργείο Ανάπτυξης; Και γιατί δεν φωνάζουν 5 από τους μεγάλους επιχειρηματίες της χώρας να τους γίνει παρουσίαση μαζί βεβαίως με τη δέσμευση ότι το υπουργείο αναγνωρίζει την πολλαπλή σημασία της επένδυσης και θα βοηθήσει να γίνει γρήγορα και χωρίς γραφειοκρατία;

Ο Γιάννης Δραγασάκης, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και επιφορτισμένος με τη διευκόλυνση των επενδύσεων και την αναπτυξιακή ώθηση γιατί δεν φωνάζει τον Ραφαήλ να τον ενημερώσει και μαζί ν” ανοίξουν πόρτες για μια επαναστατική επιστημονική καινοτομία, με παγκόσμια απεύθυνση και τεράστια συμβολή στη δημόσια υγεία και τα κρατικά έσοδα σε όλες τις χώρες του κόσμου. Και όλα αυτά… Made in Greece!

Αδιαφορία, απραξία, αδράνεια στην Ελλάδα της «μπόμπας». Όχι μόνο στο αλκοόλ, παντού. Από τα καύσιμα μέχρι την νοθεία των αξιών. Ίσως γι αυτό και οι πολιτικοί μας δεν τα πηγαίνουν καλά με την εξακρίβωση της αλήθειας και τους προκαλούν αλλεργία εφευρέσεις όπως αυτή του Ραφαήλ, ο οποίος κάποια στιγμή θα απογοητευτεί, θα χάσει τον ρομαντισμό του και θα καταλήξει στο … Τέξας. Κι εδώ θα μας μείνουν οι υπουργοί, νυν και επόμενοι, οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία θα χύνουν ποτάμι τα δάκρυα για το «brain drain»… τρομάρα τους!

ΥΓ: Προς τιμή του, ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ ζήτησε και είδε τον Ραφαήλ Κουρμουλάκη και ενημερώθηκε για το τεστ. Βέβαια ο άνθρωπος δεν είναι δουλειά του να βρίσκει επενδυτές. Διαβεβαίωσε όμως το νέο επιστήμονα πως αν το τεστ γίνει εμπορικό προϊόν η υπηρεσία του θα το προμηθευτεί για τη διενέργεια σχετικών ελέγχων.

Πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST


H οικονομική κρίση του 2008 στις ΗΠΑ εξάχθηκε στην Ευρώπη μέσω των αδύναμων κρίκων του ευρωσυστήματος όπως η Ελλάδα και οι άλλες χώρες του μεσογειακού νότου. Και στα χρόνια που μεσολάβησαν η οικονομική κρίση μετατράπηκε σε κοινωνική και εν τέλει πολιτική.
Η πολυμέρεια και η διακρατικότητα μοιάζουν πλέον με σύντομο ανέκδοτο καθώς οι εθνικές κυβερνήσεις στην Ε.Ε υποχρεώνονται να ακούνε προσεκτικά τη φωνή του Βερολίνου. Η «γερμανική Ευρώπη» είναι το μείζον πολιτικό πρόβλημα που δημιούργησε η αντι-ευρωπαϊκή Γερμανία.
Παρά τη ρητορική της γερμανικής ηγεσίας να πείσει πως ό,τι εφαρμόζει το εφαρμόζει αφοσιωμένη στην ενότητα και τη δέσμευση για το ευρωπαϊκό σχέδιο και όραμα, η πολιτική της σκληρής λιτότητας ενδυναμώνει τη δική της θέση εις βάρος των άλλων μελών της Ένωσης. Η κρίση του ευρώ έδωσε φτηνό χρήμα με μηδενικά επιτόκια στη Γερμανία καθώς την ώρα που ίδια έκανε ό,τι μπορούσε για να μοιάζουν με «σκουπίδια» τα κρατικά ομόλογα των χωρών που βρίσκονταν στη δίνη της κρίσης, τα γερμανικά κρατικά ομόλογα θεωρούνταν «ασφαλές καταφύγιο».
Την ίδια στιγμή, όταν στους ευρωπαϊκούς λαούς το κυρίαρχο ζητούμενο καταλήγει να είναι η επιβίωση, μετασχηματίζονται οι αντιλήψεις και συρρικνώνονται οι θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες. Ο πολιτισμός – και ό,τι διεκδικούν οι Ευρωπαίοι ως τέτοιον- παραχωρεί τη θέση του σε ενστικτώδεις φόβους. Οι δημοκρατίες αναδιπλώνονται. Το κοινωνικό κράτος κατακερματίζεται. Η ηθική του ευρωπαϊκού πνεύματος εξαχνώνεται.
Το παράδοξο είναι ότι η Γερμανία γνωρίζει πολύ καλά τις αρνητικές μεταλλάξεις που συμβαίνουν όταν οι ευρωπαϊκοί λαοί μετατρέπονται σε πληθυσμιακά σύνολα νεόπτωχων. Ο εκφασισμός της Ευρώπης, που έχει αρχίσει να διαφαίνεται, επαναφέρει μελανές εικόνες ενός παρελθόντος, το οποίο οι παλαιότερες γενιές είχαν πιστέψει ότι έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τώρα, μετατρέπεται σε οδυνηρή πιθανότητα.
Η ίδια η Γερμανία βίωσε τη ναζιστοποίηση λόγω των ανυποχώρητων κυρώσεων που έπρεπε να πληρώσει η χώρα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Γερμανία επίσης έχει στην πλάτη της τον μεγαλύτερο των πολέμων μέχρι σήμερα. Τον φρικώδη Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά ταύτα, ο γερμανικός οικονομικός εθνικισμός οδηγεί την Ευρώπη σε μια ιστορικά επικίνδυνη μεταστροφή με εφιαλτική κατάληξη.
Το ζήτημα δεν είναι πλέον αν η Γερμανία μπορεί αλλά αν θέλει να στηρίξει το ευρωπαϊκό όραμα και τη δημοκρατική Ευρώπη. Κάτι που πλέον αμφισβητείται έντονα, καθώς η γερμανική ηγεσία και η οικονομική ελίτ της χώρας για μια ακόμα φορά στην ιστορία κατευθύνονται – έστω και με οικονομικούς όρους – προς την πολεμική κατάκτηση και όχι την ειρηνική συνύπαρξη.

πρώτη δημοσίευση:RIZOPOULOS POST

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και της ΕΛΣΤΑΤ, το ελληνικό δημόσιο χρέος το 2002, το έτος που ενταχθήκαμε στην ευρωζώνη, ανερχόταν σε 150 δισ. ευρώ. Σήμερα, σύμφωνα με το National Debt Clock.Org το χρέος της χώρας μας ανέρχεται σε περίπου 342 δισ. ευρώ.

Με συνυπολογισμό του PSI του 2012, του «κουρέματος» του χρέους των 52 δισ. ευρώ που επιβάρυνε κυρίως ελληνικά ομόλογα, ιδιωτικά και δημόσια, το πραγματικό επίσημο χρέος σήμερα ανέρχεται σε 394 δισ..

Αυτός ο υπερδιπλασιασμός του εθνικού χρέους σε μόλις 16 χρόνια συνιστά μια προφανή ιστορική αποτυχία. Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης γι αυτή την αποτυχία φέρουν οι τράπεζες, οι οποίες όλη την περίοδο της «ευρωφούσκας» λειτούργησαν πέρα κι έξω από κάθε έννοια ορθολογικότητας, νομιμότητας και διαφάνειας, ενισχύοντας την αλόγιστη πιστωτική επέκταση, μεγεθύνοντας τις προσωπικές περιουσίες μεγαλομετόχων και υψηλόβαθμων στελεχών τους και χρηματοδοτώντας αφειδώς τη «λειτουργία» του πολιτικού συστήματος και των Media που το στήριζαν και το αναπαρήγαγαν.

Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν με «άδεια ταμεία» και πολλούς «σκελετούς στην ντουλάπα», να χρειαστούν διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις που μετατρέπονταν σε δημόσιο χρέος, να συγκεντροποιηθούν σε 4 «συστημικές» τράπεζες με την πλειοψηφία των μετοχών τους στο δημόσιο μέσω ΤΧΣ και να καταλήξουν -κατά την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση επί των ημερών της σημερινής κυβέρνησης- να εκποιηθούν σε εξευτελιστικό τίμημα σε ξένα funds, συνιστώντας παγκόσμιο παράδειγμα επιθετικής ιδιωτικοποίησης δημόσιας περιουσίας.

Παρά ταύτα, οι τράπεζες γίνονται σήμερα η «καρφίτσα» που σκάει το «μπαλόνι» του αφηγήματος «επιστροφή στην κανονικότητα». Το sell off της περασμένης Τετάρτης που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν οι τράπεζες πάνω από 500 εκ. ευρώ δεν ήταν απλά μια κερδοσκοπική επίθεση, όπως υποστήριξε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Ήταν μια προειδοποίηση για τα χειρότερα καθώς επρόκειτο για τη μετάφραση στη «χρηματιστηριακή γλώσσα» των όσων έχουν πει από τα μέσα του καλοκαιριού κι έπειτα το ΔΝΤ, η Κομισιόν, οι «οίκοι αξιολόγησης» και η Goldman Sachs.

Όταν μια τράπεζα κυνηγάει στα τηλέφωνα από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ την καθυστέρηση μιας δόσης στεγαστικού 120.000 ευρώ ή όταν απροειδοποίητα κατάσχονται ποσά από λογαριασμούς συντάξεων ή μισθοδοσίας για καταναλωτικά 2 ή 3 χιλιάδων ευρώ, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς την επιθετικότητα με την οποία θα κινηθούν στο ζήτημα των «κόκκινων δανείων», η «επίλυση» του οποίου είναι στρατηγική προτεραιότητα των δανειστών και θα πρόκειται για εξέλιξη που θα αναδιατάξει πλήρως την ελληνική αγορά.

Αυτό ακριβώς φοβάται η κυβέρνηση και προσπάθησε μέχρι σήμερα να καθυστερήσει αυτή τη δραματική μεταμόρφωση του τοπίου σε πολλούς κλάδους, από το λιανεμπόριο και τις φαρμακευτικές μέχρι τις ξενοδοχειακές μονάδες και τη ναυτιλία. Περιουσίες θ” αλλάξουν χέρια αντί «πινακίου φακής». Αλλά τα funds γι αυτό μπήκαν στις τράπεζες και όχι γιατί πίστεψαν ποτέ στη μακροοικονομική βιωσιμότητα της ελληνικής οικονομίας.

Για την κυβέρνηση ήρθε η ώρα να πιεί όλο το «πικρό ποτήρι» των κόκκινων δανείων -οι κυβερνητικές σκέψεις για δημιουργία μιας Bad Bank έπεσαν ήδη στο κενό – αλλιώς θα ρισκάρει να ανάψει πράσινο φως για ένα νέο κύκλο αποσταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας που θα εξανεμίσει κάθε προσδοκία ανάκαμψης.

Φαίνεται πως η συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας οδήγησε στην αφαίρεση του χαρτοφυλακίου των τραπεζών από τον Γιάννη Δραγασάκη και την ανάληψή του από τον Αλέκο Φλαμπουράρη. Μπορεί ο τελευταίος να είναι λίγο έως πολύ άσχετος με τα τραπεζικά, αλλά μήπως αυτός δεν είναι ο ιδανικός ορισμός της κρατικής εποπτείας κατά τη νεοφιλελεύθερη αντίληψη;

πρώτη δημοσίευση: RIZOPOULOS POST

Κυριακάτικο απόγευμα

Οκτώβριος 7, 2018


Τα κυριακάτικα απογεύματα είναι ο κατ’ εξοχήν χρόνος αναμονής. Είναι χρόνος για να ταΐσεις γατιά ή για να παρακολουθείς αφηρημένα μια χαζή κινηματογραφική ταινία. Τίποτα αληθινά σημαντικό μέσα σε ένα ακίνητο σύμπαν, με το οποίο διατηρούμε μια σχέση λατρείας και μίσους. Το λατρεύουμε γιατί φοβόμαστε τις εκπλήξεις, το μισούμε γιατί ξέρουμε πως η ακινησία μας τρώει τα σωθικά, αφού στην πραγματικότητα «τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν…» που είπε κι ο «σκοτεινός» Ηράκλειτος, φωτίζοντας κατά δύναμη το αίνιγμα του Κόσμου.
Ο μόνος «έντιμος συμβιβασμός» μέσα σε αυτή την πόλωση λατρείας /μίσους, είναι το «κυριακάτικο απόγευμα». Όχι σαν ένα χρονικό σημείο αναφοράς αλλά σαν «κατάσταση του μυαλού». Να περιμένουμε, έτσι όπως το περιέγραψε ποιητικά ο Α. Εμπειρίκος:
Θα περιμένουμε λοιπόν ακόμα,
Σήμερα κι αύριο και μεθαύριο
Θα περιμένουμε το τραίνο πάντα
Γιατί δεν είναι δυνατόν να μην περάσει.

Αρέσει σε %d bloggers: