Αφήστε την πολιτική, να μιλήσουμε για κάνα «γκομενικό».

Η Ε. είναι από το 19 με τον Κ, βγαίνοντας τότε από μια τραυματική σχέση με τον Α.  Όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις,  με τη συμπλήρωση της επταετίας φτάνει το σημείο όπου πρέπει να αποφασίσει αν θα παντρευτεί τον Κ ή αν θα τον χωρίσει.  Διότι ο Κ. στην αρχή φαινότανε καλό και σοβαρό παιδί κι από καλή οικογένεια.  Σπουδαγμένος στο Χάρβαρντ, με καλά αγγλικά και πάνω απ’ όλα συγκρατημένος,  χωρίς μεγάλα λόγια. Το αντίθετο από τον πρώην, τον Α., που τα είχε εύκολα τα λόγια και τον άκουγε με ανοιχτό στόμα μέχρι που τον έπιασε να κάνει ακατανόμαστα πράγματα στο Βερολίνο που έτρεχε κάθε τόσο.  Το «γερμανικό» πάντα πονάει.

Πόνεσε κι αυτή.  Μετά πήγαινε και καθότανε στις θάλασσες κι άκουγε την «Πανσέληνο» της Αλεξίου κι εκεί που λέει το «λάγνο ψέμα σου που τα έκανε όλα ωραία» την έπιαναν τα κλάματα.  Γι’ αυτό και όταν εμφανίστηκε ο Κ. είπε να το στρίψει 180ο μοίρες απέναντι. Κι αντί για μεγάλα λόγια και φεγγάρια να κοιτάξει κι αυτή λίγο το μέλλον της. Αμ δε…

Αυτός είχε άλλο «κουσούρι». 24/7 ζούσε για την εταιρία. Νιου μπίζνες, συμβόλαια και δουλειές.  Ούτε βόλτες, ούτε να πάνε για ένα καλό φαγητό, ένα θέατρο, μια εκδρομή, ένα ταξίδι ρε αδερφέ. Όλα κομμένα. Όχι επειδή δεν έβγαινε  αλλά επειδή χρόνος και χρήμα υπήρχαν μόνον για τους «δικούς του». Τίποτα για κείνη. Κάτι ψιχουλάκια ενδιαφέροντος και μέχρις εκεί. Ρε φίλε, τα χρόνια περνάνε και δεν βγαίνει ζωή έτσι.

Το 24 του είπε «θέλω να μιλήσουμε…» αλλά αυτός έκανε πως δεν καταλάβαινε και συνέχιζε να λέει τα δικά του για το πόσο μοναδικός είναι και πως όλοι οι άλλοι εκεί έξω είναι παλαβοί και άχρηστοι. «Για δοκίμασε…», της έλεγε. «Σε 48 ώρες θα είσαι πίσω στα γόνατα». Εντάξει δεν είχε και τελείως άδικο. Αυτό το σκεφτόταν με ένα αίσθημα απόγνωσης η Ε. Διότι να και ο Ν.  που είχε έρθει  από την Κρήτη και αγόρασε διαμέρισμα στην απέναντι πολυκατοικία, τον επιβεβαίωνε. Στη γειτονιά λέγανε πως είχε χιλιάδες γίδια  και τα πούλησε όλα για να ζήσει τη ζωή του. Εντάξει ο κόσμος πάντα λέει…. Μια φορά όμως έπιασε τον Κ. να τον παρακολουθεί με κιάλια. Έμεινε «παγωτό» αλλά ποτέ δεν πήρε απάντηση γιατί το έκανε. Ο Κ. άλλαζε συζήτηση και της έλεγε τα σχέδιά του για το 2030.  Ο Ν.  πάντως έβγαινε στο μπαλκόνι, συχνά φορώντας μόνο ένα πράσινο μποξεράκι και την «κάρφωνε» ασταμάτητα. Στην αρχή δεν έδινε σημασία, μετά ανταπέδωσε κάνα δυο φορές το βλέμμα αλλά τι να το κάνεις…. Τον πέτυχε ένα απόγευμα στο ταμείο του μίνι μάρκετ της γειτονιάς και μόλις άνοιξε το στόμα του… αυτή έφυγε τρέχοντας.

 Κάπου εκεί ήταν που της έστειλε μήνυμα μετά από χρόνια  ο Α. Το άφησε αναπάντητο. Θεωρούσε πως θα ήταν ο ορισμός της αποτυχίας να γυρίσει στον πρώην. Το γυαλί άμα ραγίσει και τα γνωστά… Έστειλε και δεύτερο αυτός. Πάντα ήταν επίμονος και καργιόλης μεγάλος. Στο τρίτο όμως άρχισε να τον σκέφτεται… «Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια – ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή». Που τα έβρισκε ο «πούστης»;

(Συνεχίζεται…)

Συμβαίνει τώρα!

Συμβαίνει. Η Ιστορία μπαίνει σε κίνηση, και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να κάνεις για να το σταματήσεις. Πρόκειται να γίνουμε μάρτυρες μιας μεγάλης μετατόπισης των ισορροπιών του παγκόσμιου συστήματος.

Σχεδόν κανείς δεν μιλάει για το τι πραγματικά σημαίνει αυτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα τι έρχεται.  Η Ιστορία δεν ανοίγει ευγενικά τις πόρτες, συνήθως σε  σπρώχνει μέσα από αυτές.

Αυτή ακριβώς είναι η ώθηση της παγκόσμιας στιγμής. Είναι το σημείο όπου η ζωή σταματά να σου δίνει ασφαλείς επιλογές και αρχίζει να απαιτεί ορμή. Θα το προσέξεις. Αυτή η πίεση από το ιστορικό βάρος της στιγμής ή θα σε σπάει ή θα σε ξυπνήσει.

Υπάρχει ένα πράγμα που λειτουργεί ασυνήθιστα καλά κατά τη διάρκεια μιας ιστορικής καμπής αλλά οι περισσότεροι το παραβλέπουν εντελώς. Είναι απλό, αλλά αλλάζει τα πάντα.  Η δράση με βάση το πρώτο ένστικτο, όχι τη δεύτερη σκέψη αμφιβολίας. Είναι η πρώτη σπίθα που νιώθεις πως αναγκάζει την αλήθεια να μπει σε κίνηση, την ευκαιρία να πάρει μορφή και την επιθυμία να βρει κατεύθυνση.

Αυτό είναι ένα σπάνιο είδος ενέργειας, το οποίο συνήθως αποδυναμώνει ο δισταγμός μπροστά στην πραγματικότητα. Αυτή η ενέργεια επειδή είναι καθαρή, ακατέργαστη και πιο κοντά στην αλήθεια αυτού που πραγματικά θέλεις, ανοίγει παράθυρα ανταμοιβής, όταν οι περισσότεροι κλειδώνονται μέσα στα κελιά της αποτυχίας και του φόβου. 

Η μετατόπιση που βιώνουμε θα δημιουργήσει ένα νέο κόσμο. Οι άνθρωποι που αγκαλιάζουν το πρώτο ένστικτο κατά τη διάρκεια αυτής της μετατόπισης συχνά βιώνουν ένα είδος προόδου που μοιάζει σχεδόν υπερβολικά γρήγορο για να βγάζει νόημα. Πόρτες που ανοίγουν απροσδόκητα, μηνύματα που λαμβάνουν απάντηση, ιδέες που μετατρέπονται σε πραγματικές ευκαιρίες με ελάχιστη αντίσταση. Είναι το κλασικό φαινόμενο του κυματισμού.

Μια τολμηρή κίνηση ενεργοποιεί την επόμενη χωρίς να χρειάζεται να πιέσεις τόσο πολύ. Και εδώ είναι το μέρος που οι περισσότεροι δεν συνειδητοποιούν. Η Ιστορία ποτέ δεν αποκαλύπτει το σωστό μονοπάτι μέχρι να βρεθείς στη «σωστή πλευρά» της, από την οπτική του μέλλοντος.

Η αλήθεια αρχίζει να βιώνεται ως  αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Τη στιγμή που δρας, η ζωή ανταποκρίνεται. Τη στιγμή που επιλέγεις, εμφανίζεται η επόμενη επιλογή. Και τη στιγμή που κάνεις ένα βήμα μπροστά, κάτι άλλο κάνει ένα βήμα προς το μέρος σου. Αυτό είναι το παράθυρο της ανταμοιβής όταν το ένστικτο γίνεται η πυξίδα σου.

Αυτή η μετατόπιση δεν είναι μόνον γεωπολιτική, ιστορική, κλπ. Είναι κι ένα ψυχικό φίλτρο.  «Κόβει» όσους περιμένουν την τέλεια στιγμή, την τέλεια διαύγεια ή την τέλεια ευθυγράμμιση. Ανταποκρίνεται στην κίνηση, γιατί η κίνηση είναι μια μορφή επικοινωνίας. «Είμαι έτοιμος».  Αυτό το σήμα γίνεται μαγνήτης. Η ορμή ενισχύεται, όχι επειδή ο κόσμος αλλάζει ξαφνικά, αλλά επειδή σταματάς να αντιστέκεσαι στη δική σου κίνηση προς τα εμπρός. Αυτό δεν σημαίνει απερίσκεπτες επιλογές. Σημαίνει να επιλέγεις το θάρρος αντί για τον δισταγμό όταν η στιγμή το απαιτεί. Σημαίνει να εμπιστεύεσαι εκείνο το μέρος του εαυτού σου που ήδη γνωρίζει.  Σημαίνει να καταλαβαίνεις ότι το να περιμένεις να αισθανθείς έτοιμος, είναι μάταιο. Η ζωή δεν κινείται για τον άνθρωπο που διστάζει.

Κινείται για εκείνον που δείχνει ότι είναι πρόθυμος να τη συναντήσει στη μέση της διαδρομής. Το αύριο ευνοεί τους τολμηρούς, όχι τους θορυβώδεις, όχι τους απερίσκεπτους, απλώς την ψυχή που κάνει το πρώτο βήμα. Και όταν το κάνεις, μεσούσης αυτής της παγκόσμιας  μετατόπισης,  μεταμορφώνεις αμέσως την πορεία σου. Όταν τώρα κάνεις ένα βήμα μπροστά, ακόμη και μικρό, η ενέργεια σηκώνεται πίσω σου σαν άνεμος που σπρώχνει την πλάτη σου. Δεν σέρνεις πια τον εαυτό σου προς την αλλαγή. Η αλλαγή αρχίζει να κινείται προς το μέρος σου. Η ζωή αντιδρά με ένα είδος αμεσότητας που συνήθως δεν βιώνεις.

Η ζωή πιάνει το σήμα σου και το αντανακλά πίσω. Αυτό δεν είναι τυχαιότητα. Η τόλμη μιλά μια γλώσσα που όλο το σύμπαν καταλαβαίνει. Η τόλμη είναι συχνότητα.  Ο συγχρονισμός έχει σημασία και ο δισταγμός διαβρώνει αυτόν τον συγχρονισμό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πολλοί άνθρωποι πρόκειται να νιώσουν μια παράξενη εσωτερική μάχη κατά τη διάρκεια αυτής της θεμελιακής μετατόπισης. Το ένστικτό τους θα τους σπρώχνει μπροστά, αλλά οι συνήθειές τους θα προσπαθούν να τους τραβήξουν πίσω.

Θα νιώθουν έτοιμοι τη μία στιγμή και αβέβαιοι την επόμενη. Θα νιώθουν τη σπίθα να αναλάβουν δράση, αλλά ο νους τους θα παρεμβάλλεται με αμφιβολία ή με την ανάγκη για τέλεια διαύγεια. Αυτή η σύγκρουση είναι φυσιολογική, αλλά είναι επίσης ακριβώς αυτό που μπλοκάρει τη ροή αυτής της ορμής

Αλλά αν μείνεις συνδεδεμένος με το ένστικτό σου, έστω και με μικρούς τρόπους, παραμένεις ευθυγραμμισμένος με την ορμή που προσπαθεί να σε μεταφέρει μπροστά. Υπάρχει ένας συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου που ωφελείται περισσότερο από τη μετατόπιση. Και δεν είναι εκείνος που περιμένει σημάδια ή τέλεια διαύγεια.

Είναι εκείνος που είναι πρόθυμος να δοκιμάσει προτού νιώσει απολύτως έτοιμος.

Δεν χρειάζεται να έχουμε όλες τις απαντήσεις. Δεν χρειάζεται ένα τέλειο σχέδιο. Χρειάζεται απλώς μια κατεύθυνση.

Άρα, αν δούλευες σιωπηλά, αν αγωνιζόσουν χωρίς τυμπανοκρουσίες ή προετοιμαζόσουν χωρίς να ξέρεις ακριβώς για τι προετοιμαζόσουν, εδώ είναι που η προσπάθειά σου παύει να περνά απαρατήρητη. Εδώ είναι που τα μικρά βήματα οδηγούν εκεί που η ζωή αρχίζει να συνεργάζεται με την εκδοχή του εαυτού σου που είναι έτοιμη να αναδυθεί.

Το δυσκολότερο μέρος είναι σχεδόν πάντα το πρώτο βήμα. Είναι η στιγμή πριν συμβεί οτιδήποτε, όταν τίποτα γύρω σου δεν μοιάζει διαφορετικό, κι όμως νιώθεις τα πάντα μέσα σου να γέρνουν προς μια νέα κατεύθυνση.

Καλή Τύχη!

Το εύκολο ανάθεμα

O πιο εύκολος τρόπος είναι να ρίχνεις ένα ανάθεμα, έναν αφορισμό και να καθαρίζεις. Όχι με το πρόβλημα αλλά με την «εικόνα» που θέλεις να δείχνεις, κι ας είναι στην πραγματικότητα μια οφθαλμαπάτη.

Τα πρόσφατα επεισόδια στα ΕΠΑΛ της Σταυρούπολης και του Ευόσμου αποδεικνύουν πως το πρόβλημα του Νεοναζισμού στη χώρα μας είναι πλέον «συστημικό». Δεν είναι δέκα φιγούρες του υποκόσμου και 500.000 ηλίθιοι που «αγοράζουν» μια εναλλακτική αφήγηση για τα πράγματα, απόλυτα ταυτισμένη με την ωμότητα και το έγκλημα. Το πρόβλημα είναι «συστημικό» γιατί αυτή η αφήγηση κερδίζει καρδιές νέων παιδιών.

Στα μάτια των παιδιών αυτών,  η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι κληρονομική ολιγαρχία. Παιδιά βιαίως φτωχοποποιημένων γονιών,  χωρίς την ελπίδα πως θα γυρίσει ο τροχός αφού το «ματσάκι» είναι στημένο και η «άνοδος» στην επάνω κατηγορία δεν κερδίζεται πλέον με τη δημόσια εκπαίδευση, όπως γινόταν σε όλη τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. 

Μέσα στην οικονομία της γνώσης και την κοινωνία της πληροφορίας, η δημόσια εκπαίδευση απαξιώνεται συστηματικά, αντανακλώντας την ηθελημένη αδυναμία του κράτους να έχει προτεραιότητες  για το κοινό καλό. Οπότε υπάρχει για να υπακούει στις πολυεθνικές, να διασώζει τράπεζες με δημόσιο χρήμα, να αγοράζει φρεγάτες και να πολλαπλασιάζει ακατάπαυστα την ισχύ των δυνάμεων καταστολής.  

Στη φύση και στην κοινωνία δεν υπάρχουν κενά. Το κενό της δημόσιας εκπαίδευσης ως διαδικασίας και μηχανισμού κοινωνικής κινητικότητας, καλύπτεται με όλο και πιο ανησυχητικούς ρυθμούς  από τη νεοναζιστική ακροδεξιά, η οποία επενδύει στην απόγνωση και στην αμάθεια, υποδεικνύοντας «εύκολους» αποδιοπομπαίους, για να χαϊδέψει τα ναρκισσιστικά τραύματα που βιώνουν αποκλεισμένοι ή ημι-αποκλεισμένοι έφηβοι. Και μόνο με το ανάθεμα η Αριστερά, η οποία θα όφειλε να είναι ανάχωμα στην εφηβική αποκτήνωση,  μοιάζει τόσο παλιά όσο έμοιαζε κάποτε ο Αυγουστίνος Καντιώτης.   

efood… for thought

Το να πει κανείς ότι ο καπιταλισμός είναι εκμεταλλευτικός είναι σα να λέει πως ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή. Το efood είναι κατεξοχήν παράδειγμα ληστρικής απληστίας καθώς τη στιγμή ακριβώς που είναι στην κορυφή και πουλάει «τρελά», επιλέγει να «σκουπίσει» το τραπέζι και να τα πάει όλα σε βάρος αυτών που το κάνουν να είναι αυτό που είναι σε τελική ανάλυση. Αν δεν έρθει «ντελιβεράς» στην πόρτα δεν υπάρχει ούτε food ούτε efood. H εφαρμογή από μόνη της δεν τρώγεται.  

Στη φάση αυτή τα social media αποδείχθηκαν όντως social και υποχρέωσαν την εταιρεία – η οποία ταΐζει διαφημιστικά σχεδόν όλα τα mainstream media – να αναδιπλωθεί και να αποδώσει σε «παρεξήγηση» την απόπειρα αλλαγής του καθεστώτος συνεργασίας με τους εργαζομένους της. «Καλέ παίζαμε…» που λέει ο νταής 10χρονος που κάνει μπούλινγκ στα άλλα παιδάκια και τα έχει όλη μέρα στη φάπα.  Γι αυτό και το  #cancel efood λειτούργησε.   Ο καπιταλισμός εκτός από εκμεταλλευτικός έχει και πολύ ισχυρό ένστικτο επιβίωσης. H τελευταία γραμμή άμυνας είναι να κάνεις τον ηλίθιο.  

Σε μια άλλη εποχή θα ήταν πολύ πιθανό ενδεχόμενο  να είμαι στην ομάδα επικοινωνιακής διαχείρισης της κρίσης στη συγκεκριμένη εταιρεία, όπως έχει συμβεί με πολλές άλλες.  Σήμερα δεν με ενδιαφέρει. Ο καπιταλισμός ακριβώς επειδή είναι εκμεταλλευτικός και με πολύ ισχυρό ένστικτο επιβίωσης έκανε μια απίστευτη αποκάλυψη στην ανθρωπότητα. Απέδειξε πως η πραγματικότητα είναι θέμα αντίληψής της. Grosso modo ότι είπε και η κβαντική. Ο καπιταλισμός είναι επιστημονικός και η μόνη οδός διαφυγής είναι ο επιστημολογικός αναρχισμός. Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση.  

Αν και μέχρι να γίνει αυτή η συζήτηση,  το Είναι κλαίει βουβά. Κόσμος σκληρότητας και φόβου σε πρώτο πλάνο κάθε μέρα, όλη μέρα.  Γι αυτό πιες ένα… μιλκσεικ. Δώσε τη μάχη σου για τη γεύση που θα έχει. Λευκή βανίλια ή μαύρη σοκολάτα; Ή μήπως ζουμερή φραουλίτσα; Πάρε και δώρο μια πίτσα μαζί. Όλα σε προσυσκευασμένα «δώρα» σαν ανταμοιβή για τη συμμετοχή σου στο μεγάλο παιχνίδι.  Άντε ντε… πάρε το efood κι έφαγες. Εσένα.

Ο κύκλος του Ζορμπά έκλεισε

O Μίκης έκλεισε τον κύκλο που άνοιξε ο Καζαντζάκης. Τον κύκλο του Ζορμπά. Χορευτής και πολεμιστής. Ο άντρας που ανοίγει τα χέρια σαν φτερά και πάει ελεύθερα να βρει τη συντριβή του.

Πραγματικότητα ή μυθοπλασία, αποτέλεσε την τελευταία ελληνική πρόταση για το νόημα της ζωής στον κόσμο που ξεπέρασε την εθνική μας μοναξιά και αναγνωρίστηκε οικουμενικά. Έχτισε το μεταπολεμικό brand της χώρας και το τουριστικό θαύμα της. Ερχόταν ο Σουηδός χόρευε συρτάκι και εισέπνεε μια ριπή ανέμου από το άπειρο.

Ο κύκλος έκλεισε. Στο τέλος της μέρας κι ο Ζορμπάς μόνο ένας φαλλοκράτης θα μπορούσε να είναι, με τα τρέχοντα κριτήρια. Κι ενώ η αποδόμηση καλά κρατεί, μείναμε χωρίς λόγια, χωρίς ρυθμό. Μηδέν. Ίσως γι’ αυτό κλάψαμε ως κοινωνία, πηγαία και αυθόρμητα, τον Μίκη.

Η συλλογική νοημοσύνη μας, ξέρει με ακρίβεια πως βρισκόμαστε στο κενό.