Πόση κανονικότητα χωράει στη «νέα κανονικότητα» ;

Οι άνθρωποι είμαστε πλάσματα της συνήθειας και το χειρότερο που μπορείς να μας κάνεις είναι να μας ξεβολέψεις. Ακόμη κι αν η κανονονικότητα που νοσταλγούμε είναι αυτή που μας έκανε τόσο γουρούνια ώστε να γαμάμε «τζάμπα» εκδιδόμενες μετανάστριες. Η εκμετάλλευση της αδυναμίας είναι πλέον τόσο ορατή που χτυπάει «κόκκινο».
Όχι δεν είμαστε όλοι στο ίδιο έργο θεατές. Η αντίθεση μεταξύ καθολικότητας και ιδιαιτερότητας κάνει το έργο να είναι άλλο για τον καθένα μας. Έχει όμως ένα κοινό παρονομαστή ως οικουμενικό ζητούμενο. Να απελευθερωθούμε από τη σκλαβιά που επιβάλλεται μαζικά, κάτω από το ανελέητο μαστίγιο της υποκρισίας. Να συμφωνήσουμε πως τίποτα δεν είναι ανώτερο από την αλήθεια πως όπου υπάρχει φως, υπάρχει και σκιά. Και όταν καταφέρνουμε να αναγνωρίσουμε τη σκιά μας, σημαίνει πως απελευθερωθήκαμε από τα δεσμά του φόβου που μας κάνει να γυρνάμε αλλού το κεφάλι μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει δίπλα μας ή να κοιτάμε σαν χαμένοι στο διάστημα ψελλίζοντας ασυναρτησίες.
Πόσο ακόμη μπορούμε να παριστάνουμε τους «τυφλούς» μόνο και μόνο για να μην ανταλλάξουμε τη «κανονικότητά» μας με την ευθύνη που προϋποθέτει η ελευθερία. Πόσο ακόμη θα αρνούμαστε πως ο πλανήτης έχει γίνει ένας μεγάλος κουβάς από σκατά; Η KGB, πιο ισχυρή από ποτέ, κυβερνάει δια πυρός και σιδήρου τη Ρωσία που απειλείται άμεσα με πτώχευση λόγω του πετρελαϊκού «κραχ» , το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας αποδεικνύεται άτρωτο στον κορονοιό και λανσάρει κρυπτονόμισμα και η Γερμανία κάνει την «καλή», υποδεχόμενη ασυνόδευτα ανήλικα, σε καιρούς παγκόσμιας πανδημίας της παιδοφιλίας, από το Κρανίδι μέχρι το Μπάκιγχαμ. Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία υπό την ηγεσία δύο «κλόουν» μετράνε κάτι χιλιάδες νεκρούς και σκέφτονται μήπως η μόνη λύση είναι ενέσεις χλωρίνης.
Με αυτούς τους όρους, στη «νέα κανονικότητα» δεν χωράει… κανονικότητα. Στην καλύτερη περίπτωση να χωράει ένα μεγάλο μηδέν. Ο «Μάης 68» διαρκείας που έζησε η Ευρώπη, με τη φαντασία στην εξουσία, τώρα τελειώνει και πέφτει στα κεφάλια μας. Θα μιλήσουν ξανά οι «ιμπεριαλισμοί» για τη διανομή της πίτας. Στο βαθμό που αντέξουμε, με μόνο εφόδιο κάποιες θεμελιώδεις αξίες, ίσως και να καταφέρουμε να το πάρουμε όχι από κει που το αφήσαμε, αλλά από την αρχή. Ας διατηρήσουμε την πίστη πως η ύπαρξη δεν μπορεί να πάει τόσο άσχημα.

Zero #2

Ο γιορτασμός αποτελεί τη στάση μου, ανεξάρτητα από το τι φέρνει η ζωή.
Osho

Το γεγονός πως άνθρωποι και πράγματα συνδέονται με δίκτυα αιτιακών σχέσεων δεν σημαίνει πως οι σχέσεις αυτές είναι προκαθορισμένες και κατατείνουν αναπότρεπτα σε ένα προοικονομημένο τέλος.
Στα κρίσιμα σταυροδρόμια καταργείται ο εύκολος και ξεκούραστος ντετερμινισμός. Στη ζώνη του ιστορικά απρόβλεπτου μόνον η αμεσότητα της ανάδρασης με τα γεγονότα της πραγματικότητας και τη μη γραμμική εξέλιξή τους, δημιουργεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ουτοπία και τη δυστοπία.
Ζούμε «στιγμή» κατά την οποία η ένστικτη ενσυναίσθηση αρχίζει να προσλαμβάνει κρισιμότερη σημασία από την «κοινή λογική» για την ταυτοποίηση αχαρτογράφητων δυνατοτήτων που εμφανίζονται απρόβλεπτα , χωρίς να προκύπτουν από τον αυτοματισμό της πολιτικής, οικονομικής, επιστημονικής και κοινωνικής αιτιότητας.
Από το «σημείο μηδέν», οι διαφορετικές ενδεχομενικότητες είναι πρώτη φορά τόσο ανοιχτές. Για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο. Η δύναμη της βούλησης είναι αυτή που μπορεί να μεταβάλλει την κατεύθυνση της αιτιότητας. Προς έναν παγκόσμιο ολοκληρωτισμό ή προς τον απελευθερωτικό μετασχηματισμό των πραγματικών δυνατοτήτων της ανθρωπότητας.
Θα είναι λάθος όλο αυτό που συμβαίνει να αντιμετωπιστεί με τον φόβο. Άλλο ευθύνη, άλλο φόβος. Για να είμαι υπεύθυνος δεν σημαίνει πως πρέπει να νιώθω άρρωστος και φορέας της μόλυνσης. Είμαι υπεύθυνος όταν νιώθω ελεύθερος. Αυτό σημαίνει πως ό,τι κι αν συμβαίνει εμείς θα το κάνουμε με τη δύναμη της βούλησης να συμβεί για καλό. Θα σπάσουμε τις αιτιώδεις αλυσίδες για να επιβεβαιώσουμε την ανθρώπινη ελευθερία. Όπως έχουν πει οι καλύτεροι από μας: «Αν χαθεί, εγώ θα φταίω».

Zero #1

Δεν ξέρουμε τι ζούμε. Παρά το γεγονός ότι έχουμε κάνει κατάχρηση της λέξης «πρωτόγνωρο», αυτή τη φορά πραγματικά συμβαίνει κάτι που δεν ξέρουμε. Τι σημαίνει πρωτόγνωρο; Ένα συμβάν που αναδύεται ανατρέποντας μέσα σε δυο μήνες όλο αυτό που λέμε «δυτικό» – και για να ακριβολογούμε «αμερικανικό» – τρόπο ζωής. Ξαφνικά, μια αόρατη απειλή αρχίζει να σκοτώνει ανθρώπους χρησιμοποιώντας ως όπλο τους ίδιους τους ανθρώπους. Η Κίνα αναδεικνύεται, από τη μια μέρα στην άλλη, σε παγκόσμιο πρότυπο ηγεσίας και μένουμε όλοι σπίτι. Και μετά από μερικές μέρες βλέπουμε στην Ιταλία να κατεβάζουν τις σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να υψώνουν Κινεζικές. Και στις ΗΠΑ, η Νέα Υόρκη απειλείται με ολοκαύτωμα. Αρχίζουμε λοιπόν σιγά – σιγά να υποψιαζόμαστε πως θα πρέπει να φτιάξουμε «χαρακτήρα», όπως ακριβώς συμβαίνει στα video games. Είναι η στιγμή που ο καθένας μας διαλέγει τα όπλα του για να αντιμετωπίσει αυτό που δεν ξέρει, να κάνει το «Zero to One» βήμα σε μια Νέα Πραγματικότητα.