Καραντινούλα;

Εντάξει μπορεί η καραντίνα στην οποία βρισκόμαστε να μην είναι η αυθεντική, όπως λέμε ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν παύει να είναι μιας μορφής καραντίνα. Και διακινδυνεύω την πρόβλεψη πως θα ανοιγοκλείνει τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα του 2021.
Κι αυτή είναι χειρότερης μορφής καραντίνα καθώς εργαλειοποιείται κατά το δοκούν ώστε να γίνεται μέρος της πολιτικής αντιπαράθεσης και του παιχνιδιού της εξουσίας.
Τα χαμόγελα λοιπόν έχουν αρχίσει να λιγοστεύουν πίσω από τις μάσκες. Αλλά τώρα προέχει η υγεία, μετά βλέπουμε… Τώρα δεν έχει κανένα νόημα να ανησυχούμε για πολλά. Τη ματαιότητα τη βλέπουμε. Έχει αξία όμως να μη νιώσουμε μόνοι. Αν η πανδημία μας υποχρεώνει σε απομόνωση για να μην γίνουμε κρίκοι στην αλυσίδα της μετάδοσης αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να σπάσουν οι δεσμοί επαφής του ενός με τον άλλο. Είναι σημαντικό ο καθένας μας να νιώσει κομμάτι μιας συνειδητής απόφασης που μοιράζεται με κάθε συνανθρωπό του που παίρνει ακριβώς την ίδια απόφαση. Να μην παραιτηθεί και να μην ηττηθεί. Να μην αυτοκτονήσει από τάχα μου μαγκιά και να μην γίνει serial killer παριστάνοντας τον επαναστάτη χωρίς αιτία, αλλά ούτε και να πέσει στα αντικαταθλιπτικά, στις αμφεταμίνες και στην κόκα. Τα λύματα μιλάνε… και λένε πολλά.
Οπότε αυτή η καραντίνα όποιου βαθμού, ένα μόνο νόημα μπορεί να έχει. Αυτό που θα της δώσει ο καθένας μας. Κάποιος μπορεί να διορθώσει ένα λάθος. Άλλος να κόψει μια κακή συνήθεια. Δεν υπάρχει συνταγή όταν ο στόχος είναι να τα βρεις και να κάνεις ειρήνη με τον εαυτό σου. Γιατί αυτό δεν θα κάνει καλό μόνο στην ψυχική ισορροπία σου αλλά και στο ανοσοποιητικό σου σύστημα.
Είμαστε όλοι αναπόσπαστο μέρος της φύσης, όσο κι αν θέλουμε να το ξεχνάμε. Και η φύση μοιραία κάνει φυσική επιλογή. Το κλειδί είναι η προσαρμογή. Έτσι εξελιχθήκαμε ως είδος και έτσι θα συνεχίσουμε να το κάνουμε.
Άκουσε το podcast

Αμερικανικές Εκλογές: O τζόγος της δημοκρατίας στη δημοκρατία του τζόγου

Ό,τι κι αν αρχίσεις να λες για τις αμερικανικές εκλογές, καταλήγει σε μια ρητορική banalité που πρωτίστως απογοητεύει εσένα που την εκφράζεις. Η αμερικανική δημοκρατία δολοφονήθηκε στις 12:30 τοπική ώρα, την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου του 1963, στην πλατεία Ντίλι στο Ντάλας του Τέξας. Όλα τα υπόλοιπα από κει και πέρα είναι υποσημειώσεις στο τέλος της αμερικανικής δημοκρατίας, η οποία θυσιάστηκε στο βωμό της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Τελεία. Από κει και πέρα οι ήρωες της αμερικανικής πολιτικής είναι από χαρτόνι, παραγεμισμένοι με θεατρικά φούμαρα. Απόδειξη ότι έγινε Πρόεδρος ο Ρήγκαν, ένα επαγγελματικό μηδενικό την εποχή εκείνη.
H δημοκρατία μπορεί να χάνεται, o τζόγος όμως ποτέ!
Ακουσε το podcast

To φαρμακωμένο μήλο (podcast)

Ζούμε για πολλοστή φορά το παραμύθι της Χιονάτης. Κάθε φορά έρχεται η μάγισσα της εξουσίας και προσφέρει ένα φαρμακωμένο μήλο. Πότε της ισχυρής Ελλάδας, πότε της επανίδρυσης του κράτους, πότε με τα λεφτά που κάπου υπάρχουν, πότε σκίζοντας μνημόνια και λίαν προσφάτως με την δήθεν ακύρωση και επαναδιαπραγμάτευση της ιστορικής συμφωνίας των Πρεσπών. Κάθε φορά τέζα η Χιονάτη κι ο πρίγκιπας άφαντος.
Άκουσε το podcast

Το πρώτο κουδούνι (podcast)

Σχολείο είναι η ζωή κι ερχόμαστε όλοι αδιάβαστοι. Δεν υπάρχει «μάνιουαλ» χρήσης, ούτε γίνεται καμιά πρόβα τζενεράλε. Από τη στιγμή που χτυπάει το πρώτο κουδούνι μέχρι και που θα χτυπήσει η καμπάνα του «αντίο», αυτοσχεδιάζουμε. Συνήθως κάνουμε ότι ξέρουμε, λέμε ό, τι πήρε τ’ αφτί μας από άλλους, βάζουμε και μπόλικες δικές μας σάλτσες έτσι για να φανούμε προετοιμασμένοι, αλλά τελικά γεγονός παραμένει πως είμαστε παντελώς ανυποψίαστοι για τις ερωτήσεις που μας κάνει η ζωή. Αν και ο Μπόρχες έβλεπε το σύμπαν σαν μια αχανή και δαιδαλώδη βιβλιοθήκη, σε κανένα ράφι της δεν υπάρχει το «Μεγάλο Βιβλίο των Σωστών Απαντήσεων». Μόνο ό,τι πιστέψουμε…
Άκουσε το podcast εδώ!

Παρά θίν’ αλός (podcast)

Η θάλασσα είναι πολλά παραπάνω από την ξαπλώστρα στην πρώτη σειρά. Πόσο μάλλον όταν ακούγεται μέσα από τα βάθη των αιώνων η κραυγή: «Μέσα με δέρνει ο θάνατος, ν’ όξω με δέρνει ο Τούρκος. Κι απ’ τη δεξιά μου τη μεριά, Φράγκος με πολεμάει».
H «Οδύσσεια» συνεχίζεται κι έχουμε περιπέτεια μπροστά. «Πρέπει πάντα να αρχίζεις με κάτι. Έπειτα μπορείς να απομακρύνεις όλα τα ίχνη πραγματικότητας.». Έτσι έλεγε ο Πικάσο. Ας (ξαν)αρχίσουμε με τη θάλασσα. Έχοντας στο νου τα λόγια από την «Οδύσσεια» του Νίκου Καζαντζάκη: «Εγώ το χρέος μου έκαμα του γιου, ξεπέρασα τον κύρη, τώρα και συ ξεπέρνα με, αν μπορείς, στο νου και στο κοντάρι».
Τhe Greek Way! Η ζωή σε όλες τις πληθωρικές δυνατότητές της, όπως έχει καταδείξει η σπουδαία αμερικανίδα συγγραφέας Edith Hamilton, στο ομώνυμο βιβλίο της. Προφανώς δεν είναι ούτε κάτι απλό, ούτε κάτι εύκολο. Αλλά όπως έχει πει κι ο Νίτσε «Να χορεύεις αλυσοδεμένος!».