Μηνιαία αρχεία: Οκτώβριος 2015

Το σημερινό (2.10.2015) ραδιοφωνικό σχόλιο #espresaki στο iDradio, λίγο μετά τις 4 κάθε απόγευμα.

Το ηχητικό μπορείτε να το ακούσετε εδώ. 

 

Λοιπόν… Ξέρω πως περάσατε δύσκολο βράδυ… Ξέρω πως ξυπνήσατε με μια ταραχή… Θα μαζέψει τελικά ο Άδωνις – ο επονομαζόμενος και Μπουμπούκος – τις 50 υπογραφές που χρειάζονται για να βάλει υποψηφιότητα για αρχηγός της ΝΔ;

Τα δελτία ειδήσεων μας ενημερώνουν ανελλιπώς… Χθες το βράδυ είχε 43… Νωρίς το πρωί 45…. Λίγο μετά τις 3… είχε 47…. Το μαρτύριο της υπογραφής… Ένα επικοινωνιακό σόου που είτε σχεδιασμένα, είτε εκ των πραγμάτων, αλλά πάντως με την σύμπραξη των καναλιών,  βάζει μέσα στην κούρσα της διαδοχής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, της ΝΔ, του κατεξοχήν αστικού κόμματος της χώρας, έναν … χαβαλέ.

Διότι ο Άδωνης θυμίζω είναι αυτοδημιούργητος πολιτικά. Βρήκε τρύπα και τρύπωσε και έχτισε την πολιτική καριέρα του πάνω στην άνεση του να μπορεί να είναι διαφορετικός, κάνοντας τον χαβαλέ του. Και έτσι συνεχίζει να τη χτίζει. Για να το πω και διαφορετικά, προσωποποιεί την πολιτική εκπροσώπηση του χαβαλέ στη ζωή αυτής της χώρας.

Πετάει με ανεμόπτερα, πουλάει βιβλία, εφαρμόζει μνημόνια και πάνω απ’ όλα είναι ο «μπουμπούκος» της Ευγενίας.

Αυτό το image τον καθιστά εξαιρετικά απρόβλεπτο,  άπαξ και καταφέρει να λάβει θέση στην κούρσα. Είτε επειδή τον αγαπούν, είτε επειδή αγαπούν να τον μισούν, το ακροατήριο του Γεωργιάδη δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο.

Έχει μια μεγάλη επιρροή στο διαδίκτυο και στα media, πολύ μεγαλύτερη από τους άλλους συνυποψήφιους του και με δεδομένο πως όποιος θέλει,  πάει πολύ απλά και δίνει 2 ευρώ και ψηφίζει, προσωπικά δεν αποκλείω η υποψηφιότητα του Αδωνη να γίνει viral. Ένας «αντισυστημικός» ιός χαβαλέ, κόντρα σε οικογενειακά τζάκια ( Μητσοτάκης, Τζιτζικώστας) ή σε επιλογές  που θυμίζουν  έντονα την παλιά ΝΔ που «όλοι αγαπήσαμε».

Δεν λέω πως θα κερδίσει ο Άδωνης. Αν και στην πολιτική και στον έρωτα, ποτε μη λες ποτε.. . Λέω πάντως  πως  σίγουρα μπορεί να ανακατέψει πολύ την τράπουλα, να στείλει την αναμέτρηση στον δεύτερο γύρο κι αν είναι αναμέτρηση όπως όλα δείχνουν  μεταξύ Μεϊμαράκη – Τζιτζικώστα,  τότε μη βιαστείτε να βάλετε στοίχημα για το ποιος θα γίνει αρχηγός….

Ελέω λαού πάντα.

Πάρτε ποπ κορν. Ο Άδωνης έχει καταλήξει να είναι το αλάτι μιας τόσο άνοστης πολιτικής πραγματικότητας. Μόνο που σε υπερβολικές δόσεις το αλάτι, γίνεται επικίνδυνο… Ανεβάζει την πίεση!

 

 

 

Πρώτα απ’ όλα καλό μήνα. Οκτώβριος. Χωρίς μ. Οκτώβριος με ΚΤΕΟ, δόση φόρου εισοδήματος και ΕΝΦΙΑ. Παρ’ όλα αυτά εμμένουμε στην ευχή του «καλού μήνα» διότι είμαστε λαός που δεν το βάζει εύκολα κάτω. Αν χρειαστεί να τη βγάλουμε καθαρή, αναφωνώντας «δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη», τότε  επινοούμε μέχρι και τα … γεμιστά, όπως είπε προσφάτως η συμπαθεστάτη αναπληρώτρια υπουργός κοινωνικών ασφαλίσεων Θεανώ Φωτίου. Ποτέ δεν περίμενα τέτοια εξέλιξη στη μαρξιστική σκέψη.   Ο Λένιν είχε πει στον καιρό του πως  Σοσιαλισμός = σοβιέτ + εξηλεκτρισμός. Σύμφωνα με την εκσυγχρονισμένη εκδοχή της κυβερνώσας αριστεράς:  Σοσιαλισμός = μνημόνιο + γεμιστά.

Στην πραγματικότητα τρώμε γεμιστό μνημόνιο. Γεμιστό με πρόσφυγες και μετανάστες. Ζούμε σε ιστορική συγκυρία διασταυρούμενων κρίσεων. Μετεωρολόγος δεν είμαι αλλά όταν σε ένα σημείο αρχίζουν και μαζεύονται πολλά «ακραία φαινόμενα» μαζί, τότε να περιμένει κανείς αυτό που βλέπει και στις χολιγουντιανές ταινίες καταστροφής. Έρχεται ο Μεγάλος. Τώρα τι Μεγάλος θα’ ναι αυτός; Τι να σας πω… Σεισμός… Λιμός… Καταποντισμός… Πόλεμος… Κούρεμα… φτου κακά … είπα κακιά λέξη. Όλα τα άλλα τα αντέχουμε. Τις καταθέσεις να μην μας πειράξουν μόνον…

Τουλάχιστον πέντε χρόνια αυτό ακούμε. Σώσαμε τις καταθέσεις και σώσαμε τις καταθέσεις. Ποιες καταθέσεις ρε παιδιά; Οι τράπεζες είναι άδειες. Κουτί περιτυλίγματος έχουν καταντήσει. Το «γλυκάκι» που ήταν κάποτε  μέσα το έχουν φάει άλλοι προ πολλού. Το τυπικό που μένει είναι αυτά τα άδεια κουτιά να αλλάξουν χέρια. Κι ως γνωστόν,  «τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια»…  Ειδικά στο real estate.

A , είπα real estate και θυμήθηκα τον Καμμένο. Δεν ξέρω τι συνειρμός ήταν αυτός. Ίσως προκύπτει από το αρχαίο ρητό «οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν». Ο Καμμένος πήγε και «τραγούδησε» στη Σαλαμίνα. Τραγούδησε τρόπος του λέγειν. Έκανε εμφάνιση. Ρεκλάμα, πως το λένε αυτοί οι …επικοινωνιολόγοι. Οφείλω να πω ένα μεγάλο respect. Ο άνθρωπος είναι γεννημένος για την πολιτική επικοινωνία. Αυτός ο ευλαβικός τρόπος που έκλινε το κεφάλι μπροστά στην ακύμαντη θάλασσα για να αποδώσει τιμές στους Σαλαμινομάχους, υποθέτω πως σε μερικά χρόνια θα διδάσκεται στο John F. Kennedy School of Government ως η επιτομή της διακυβέρνησης ενός λαού που βρίσκεται σε απελπισία.

Μέχρι τώρα case study ήταν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Θυμίζω πως ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ως δήμαρχος Αθηναίων το 1996, επισκέφτηκε τη Σπάρτη και ανακάλυψε ότι… δεν έχει συναφθεί ειρήνη με την λακωνική πρωτεύουσα. Έτσι ήταν της ιστορίας γραφτό η λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου να υπογραφεί επί των ημερών του,  ενώ στο κείμενο της συνθήκης ειρήνης οι δύο δήμαρχοι εξέφραζαν την οδύνη τους για την πολυαίμακτη σύρραξη των δύο κορυφαίων πόλεων. Καταλαβαίνουμε όλοι τώρα σε τι χέρια έχει πέσει αυτή η χώρα, έτσι;

Χθες μιλούσα με μια μητέρα, σε μια κοινωνική εκδήλωση στη Πεντέλη που μένω, και μου έλεγε πως βλέπει τα παιδιά της, το κορίτσι ήταν είναι στη Β Λυκείου και το αγόρι της στη Α Γυμνασίου και τα λυπάται για την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλουν για ένα μέλλον τόσο αβέβαιο και τόσο αγχωτικό για αυτή τη νέα γενιά που μεγαλώνει χωρίς δικαίωμα στο όνειρο. Είναι τραγικό πραγματικά καθώς ξαναγυρνάμε σε εποχές που η μόνη ελπίδα ήταν να φύγεις από τον τόπο σου. Και κακά τα ψέμματα. Όσο πηγαίνει ο Καμμένος να υποβάλει τα σέβη του στη θάλασσα κι όσο η κ. Φωτίου θα έχει ως απάντηση τα γεμιστά, θα μεγαλώνουμε παιδιά που θα κοιτούν πώς να πάρουν το πρώτο καράβι να φύγουν. Ναι εκεί και ξαναγυρίσαμε. Και θα μείνει πίσω μια Ελλάδα γερόντων και μεταναστών. Δεν ξέρω όμως στην πραγματικότητα για ποια Ελλάδα θα μπορούμε ακόμη να μιλάμε…

Για κάποιους ίσως και να μην έχει τόση σημασία. Μέσα στον χυλό της παγκοσμιοποίησης τι Λωζάνη, τι Κοζάνη…

Ίσως κι εκεί στην Αμφίπολη, να μη δούμε τίποτα περισσότερο από ένα αρχαίο μνημείο αφιερωμένο στον ομοφυλοφιλικό έρωτα. Οπότε βλέπω ήδη τον Μπουτάρη να αναλαμβάνει τα δέοντα για να γίνει το ιερό προσκύνημα της απανταχού gay κοινότητας. Και θα πουλάνε και ακανάδες οι Σέρρες! Όλοι happy λοιπόν.

Να γιατί βλέπω σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη νέα γενιά, λαμπρό μέλλον για τον Κώστα Καραμανλή,  το νεότερο. Στη συζήτηση περί αρχηγίας της ΝΔ, μπήκε ήδη στο «κάδρο». Από τα πλάγια, αλλά πάντως μπήκε…. Έ- ε- ε- ρχεται κι αυτός.

Ε, τι… Δεν θα μείνει για πάντα ο Τσίπρας. Όπως είδατε άλλωστε, δεν τον βοηθάνε και τα αγγλικά του. Μας κατέστρεψε αυτός ο Στρατηγάκης…

#espresaki

To καθημερινό ραδιοφωνικό μου σχόλιο στο iDradio.

To ηχητικό μπορείτε να ακούσετε εδώ.