Άρθρα συντάκτη: Editorial Team

Τι καταλάβαμε από την προεκλογική περίοδο που διανύουμε; Πώς για  να βγάζει η Μέρκελ τις selfies με χαρούμενους Σύριους πρόσφυγες  και να ξαναφτιάχνει το image της αυστηρής αλλά δίκαιης «μητέρας»,  το οποίο είχε γρατζουνιστεί άσχημα διεθνώς,  μετά το γεμάτο αγγλοσαξονικό φλέγμα #This Is a Coup, θα πρέπει τα νησιά μας «να τρώνε όλο το σκατό», για να κατηγορηθούμε στο τέλος  και σαν φασίστες.

Πράγματι, ο κ. Γιούνκερ είχε δίκιο όταν είπε πως «η Ευρώπη είναι ο φούρναρης στην Κω». Αλλά αυτόν τον φούρναρη,  ο κ. Γιούνκερ τον υποχρεώνει να πληρώνει ΕΝΦΙΑ, να προκαταβάλει το 100% του φόρου του και να ζει με ΦΠΑ 23%, σε ένα ακριτικό νησί που μόνο από τον τουρισμό έχει να προσδοκά ενώ δεν του εξασφαλίζεται η παραμικρή ανταποδοτικότητα για τους φόρους που πληρώνει.  Τίποτα από όλα αυτά δεν απασχολεί τον Γερμανό ή Λουξεμβουργιανό φούρναρη, ο οποίος δεν θα δώσει κανένα ψωμί σε κανέναν… Αν ο κ. Γιούνκερ αυτό μπορεί να το λέει «οικογένεια», προφανώς εννοεί στον κώδικα της Μαφίας.

Μέσα σ’ αυτή την «όμορφη ατμόσφαιρα», χάσαμε τη μάχη με τη στρατηγική Τσίπρα; Χάσαμε τη μάχη για να αποφύγουμε έναν πόλεμο.  Τώρα τα «πως» και τα «γιατί» δεν έχουν τόση σημασία. Σημασία έχει να σκεφτούμε ψύχραιμα, αν το μόνο που μας μένει είναι να διαχειριστούμε την ήττα ή να… πάρουμε τα όπλα. Το δίλημμα ποτέ δεν ήταν και δεν θα είναι «ευρώ ή δραχμή». Το δίλημμα ήταν εξαρχής και εξακολουθεί να είναι: «ευρώ ή εμφύλιος». Αυτό το δίλλημα δεν μπορεί να επιλυθεί με όρους προσφυγής σε εκλογές,  καθώς  αντανακλά σε θεμελιακές γεωπολιτικές σταθερές. Κάθε μετατόπιση και της παραμικρής μοίρας στις γεωπολιτικές συντεταγμένες,  σημαίνει όχι απλά πολιτική αλλά πολιτειακή ρευστότητα και εν τέλει σύγκρουση.

Η δημοκρατία είναι σε αδιέξοδο. Αυτή είναι μια αλήθεια που οφείλουμε να την παραδεχτούμε,  από τη στιγμή που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τις «κλειστές τράπεζες» με ένα ψηφοδέλτιο. Δημοκρατία σημαίνει τουλάχιστον δυο επιλογές. Εδώ μιλάμε για μία… Εκτός κι αν εξετάσουμε ως επιλογή  τον πόλεμο. Ο οποίος στη σημερινή εποχή, κληρονόμο του “make love, not war”,  μπορεί να είναι μόνον εμφύλιος. Οπότε και  η «παγκόσμια κοινή γνώμη»  είναι ήσυχη πως φταίνε αυτοί που «σκοτώνονται μεταξύ τους» και κανείς άλλος.

Σε μια «δημοκρατία» λοιπόν η οποία είναι αναγκασμένη πλέον να σκηνοθετείται ως τις παραμικρές της λεπτομέρειες για να μοιάζει τέτοια χωρίς να είναι φυσικά,  μιλάμε στην ουσία  για «το τέλος της πολιτικής». Η πολιτική έχει πάψει προ πολλού να είναι η τέχνη του εφικτού και γίνεται «ο κόσμος του Disney». Ο Λαφαζάνης πάει με ταξί στο Νομισματοκοπείο και η Ζωή αλλάζει λάστιχο… Τι είπατε; Η φαντασία στην εξουσία ή αλλιώς… «ό,τι θέλουν τα παιδιά».

Υπό αυτές τις συνθήκες, η σοφή  ρήση του Κινέζου κομμουνιστή ηγέτη  Ντενγκ Χσιάο Πινγκ: «Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, μου είναι αδιάφορο. Αρκεί να πιάνει ποντίκια»,  θα καθησυχάζει την αριστερή μου συνείδηση πίσω από το παραβάν καθώς θα ρίχνω «δαγκωτό» στο … νέο Τσίπρα!

ΥΓ: Στη διάρκεια του «εικονικού πνιγμού» τον οποίο υπέστη και έχοντας απωλέσει τις αισθήσεις του «μεταφέρθηκε» σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο οποίο είδε τη Νέα Ελλάδα να αναδύεται μέσα από  το νερό σαν αναγεννημένη Αφροδίτη. Μόλις συνήλθε, συνειδητοποίησε ασφαλώς την ακρότητα της μεθόδου, όμως είχε πλέον στο μυαλό του ένα καθαρό όραμα για το «αναπτυξιακό μπουμ» της χώρας μέσα  στην ευρύτερη Μεσόγειο. Τότε βρήκε ξανά τον εαυτό του κι αναφώνησε, συντονιζόμενος με τον «εσωτερικό ρυθμό» της συντριπτικής  πλειοψηφίας των Ελλήνων: «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!». Γαμάτο;

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post 

Τελικά, αποφάσισα να γράψω αν και παίζανε όλο αυτό διάστημα και «δεύτερες σκέψεις» περί αποχής. Είναι ο λόγος για τον οποίο κάτι αναρχοχριστιανοί φίλοι μου, με «ψήνανε» για εκδρομή στον Αγ. Ευστάθιο στο Καπανδρίτι, μέρα που θα’ ναι. Ας βάλει και ο άγιος το χέρι του… όμως στο βαθμό που θέλουμε να δείχνουμε μια λογική χώρα που δεν θα την έχουνε πάντα «κλωτσοσκούφι» θα πρέπει να βάλουμε και μεις ως πολίτες το χέρι μας. Και να το βάλουμε σωστά. Με λογισμό και μ’ όνειρο που θα’ λεγε και ο «μεγάλος μας».

Αν η Ελλάδα κατάφερε και είναι ακόμη κανονική χώρα, οφείλεται εν πολλοίς στη διακυβέρνηση Ομπάμα και στους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι  στις κρίσιμες στιγμές του καλοκαιριού  στήριξαν την Ελλάδα έναντι του σχεδίου Σόιμπλε για αποπομπή όχι απλά από την ευρωζώνη αλλά από την Ε.Ε. Υπό το φως των εξελίξεων της μεταναστευτικής/προσφυγικής κρίσης, όλοι κατανοούμε σε ποια  τραγική θέση θα βρισκόταν σήμερα η χώρα,  αν ο Τσίπρας είχε σηκωθεί και φύγει από το «δωμάτιο». Και ήταν τυχερός καθώς είχε τον Μπίλ Κλίντον στο τηλέφωνο να του δίνει τη συμβουλή του 1.000.000 δολαρίων. «Μη βγεις από το δωμάτιο αν δεν πάρεις συμφωνία». Δεν είναι και λίγο να σε «κοουτσάρει» ένας αμερικανός πρόεδρος, ε;

Ευτυχής όποιος γνωρίζει τις αιτίες των πραγμάτων, σύμφωνα με τον Βιργίλιο. Επ’ αυτού, ωστόσο, ο Καρλ Μαρξ είχε διαφορετική άποψη. Σύμφωνα με την 11^η θέση για τον Φόιερμπαχ: «Οι φιλόσοφοι το μόνο που κάνανε ήταν να ερμηνεύσουν τον κόσμο κατά διάφορους τρόπους. Αυτό που μετράει είναι να τον αλλάξουμε».

Η θέση αυτή άφησε ένα μόνιμο «κουσούρι» στην παγκόσμια Αριστερά. Διαχρονικά, υποτίμησε την αξία της ερμηνείας και υπερτίμησε τη δράση για αλλαγή. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Ιστορικά αποδείχθηκε πως δεν μπορείς να αλλάξεις και πολλά πράγματα, αν προηγουμένως δεν τα έχεις ερμηνεύσει σωστά. Επιπλέον κάθε απόπειρα αλλαγής μιας κατάστασης πραγμάτων που δεν έχει ερμηνευτεί σωστά, επιφέρει, σχεδόν πάντα, αποτελέσματα αντίθετα των επιδιωκόμενων.

Το «έλα μωρέ και τι έγινε…» εκτός από συνθήκη της νεοελληνικής καθημερινότητας, έχει χρησιμοποιηθεί και ως στρατηγική κατάληψης της εξουσίας. Όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ,  αλλά δυστυχώς και από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος βρέθηκε να περπατά ξυπόλητος πάνω στα σπασμένα γυαλιά του Σόιμπλε. Θεωρητικά, ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και ψυχολογικά απροετοίμαστος να διαχειριστεί με στοιχειώδη επάρκεια μια αξιοπρεπή διακυβέρνηση σε συνθήκες κρίσης. Κι αυτό αφορά οριζόντια όλες τις δημόσιες πολιτικές. Από τη διαπραγμάτευση μέχρι τα κενά στα σχολεία.

Τούτων δοθέντων, το πείραμα του ενιαίου  ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε και η Αριστερά,  για άλλη μια φορά,  ηττήθηκε ιστορικά στην Ελλάδα. Δεν θα επέτρεπαν στον Τσίπρα οι αντίπαλοί του, εκτός και εντός συνόρων, να γίνει «Τσάβες». Παρομοίως,  δεν του επέτρεψαν οι «σύντροφοί» του,  να γίνει «Ρέντσι». Ο τρίτος δρόμος δεν βρέθηκε ποτέ. Διότι την είχαν όλοι εξ αρχής  «στημένη» στον Τσίπρα. Του άνοιξαν διάπλατα  έναν εύκολο δρόμο προς την εξουσία και  έσπευσε να αρπάξει λαίμαργα το «τυράκι», χωρίς να δει τη «φάκα». Ή εν πάση περιπτώσει κι αν την είχε δει, υπερτίμησε την ικανότητά του να αποφύγει το θανάσιμο «καπάκωμα».

Στη χώρα της διεκπεραίωσης, ό,τι δεν είναι στο γόνατο αξίζει επαίνου, ακόμα (ή ιδίως) και τα αυτονόητα. Δυστυχώς για την «Πρώτη Φορά Αριστερά»,  δεν τον  κέρδισε αυτόν τον έπαινο. Από την αρχή μέχρι το τέλος, όλα «στο γόνατο». Με το «βλέποντας και κάνοντας» ο Τσίπρας  επί έξι μήνες, αν και είχε την πλήρη ηγεμονία στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό,  απλά έφερνε βόλτες γύρω από τον εαυτό του, ώσπου σε κατάσταση ιλίγγου και μετά τον 17ωρο εγκλεισμό του στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών κατέληξε σε μια συμφωνία, αποφεύγοντας τα χειρότερα.

Ωστόσο, το ερώτημα τώρα είναι: Και τι κάνουμε στις 20 Σεπτεμβρίου; Το παίζουμε «λεβεντομαλάκες» ρίχνοντας δαγκωτό Λεβέντη; Ανοίγουμε το καπάκι της τρέλας  να βγούν τα «Ορκ» της Χρυσής Αυγής; Γουστάρουμε να κάνουμε καμιά χοντρή πλάκα στον Κουτσούμπα για να κάνει … κωλοτούμπα; Ή μήπως ψηφίζουμε μαζικά ΝΔ για να’ χει η «δημοκρατία του χαβαλέ» τον πρωθυπουργό που της αξίζει;

Η Αριστερά όπως εκφράστηκε από τον ενιαίο  ΣΥΡΙΖΑ,  με τις αντιφάσεις της και τις αμφιταλαντεύσεις της, με τους τακτικισμούς και τις διασπάσεις της, είναι η Αριστερά με την οποία μπαίνουμε ακόμη πιο βαθιά στα αδιέξοδα.

Ζητούμενη λοιπόν είναι μια «άλλη» Αριστερά, με πολιτική πρόταση  εξόδου. Προσγειωμένη, με ρεαλιστική στρατηγική και ορθολογική αξιοποίηση των όποιων περιθωρίων αφήνει η διεθνής επιτήρηση της χώρας. Μια Κεντροαριστερά, δηλαδή. Η οποία αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει στην ιδανική μορφή της. Μοιραία θα πρέπει να ανασυρθεί  και να ανασυντεθεί  μέσα από τον «κάδο ανακύκλωσης» των υφιστάμενων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες  μπορούν να ορίσουν τον συγκεκριμένο χώρο και αναφέρομαι πρωτίστως στον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ και στο σημερινό ΠΑΣΟΚ που προσπαθεί να υπερβεί τον πρόσφατο εαυτό του. Δευτερευόντως δε – αν και καταχρηστικά παρ’ όλα αυτά αναγκαία εάν προκύψει από την κοινοβουλευτική αριθμητική της κάλπης, και το Ποτάμι. Μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία δηλαδή που θα μπορεί να αθροίζει ως και πάνω 165 βουλευτές προκειμένου να καταστεί  πολιτικό στοίχημα το εάν μπορεί τελικά να υπάρξει μια νέα σοσιαλιστική (κοινωνικά) και φιλελεύθερη (πολιτικά και οικονομικά) αριστερά ως αξιόπιστη πρόταση εξουσίας με ορίζοντα ακόμη και ως το 2020.  Το «νέο» που ευαγγελίζεται ο Τσίπρας δεν μπορεί να είναι προεκλογική ρητορική. Στο βαθμό που το εννοεί είναι υποχρεωμένης για λόγους αξιοπιστίας πλέον να το αναδείξει  και να το επιβεβαιώσει  μέσα στο καμίνι της διακυβέρνησης,  με όρους εξόδου από την κρίση και όχι από την Ευρώπη.

Δύο πολιτικά γεγονότα συνεισφέρουν θετικά προς την ευόδωση αυτού του πολιτικού στοιχήματος, τυχόν επιτυχία του οποίου, θα σηματοδοτούσε πράγματι τομή και θα εγκαινίαζε μια νέα μεταπολίτευση.

Το πρώτο είναι πως ο Τσίπρας απεγκλωβίζεται πλέον  από το στρατηγικό αδιέξοδο του «δεν συνεργάζομαι με κανέναν πλην ΑΝΕΛ», δείχνοντας να αποενοχοποιείται  πλέον έναντι ενός αριστερισμού που βρίσκεται σε «διαρκή παραλήρημα μεγαλείου», σύμφωνα με ψυχαναλυτικούς όρους. Όμως αυτός ο αριστερισμός αντί να αντιμετωπιστεί  από τον Τσίπρα ως «παιδική ασθένεια», με λενιστικούς όρους, κόντεψε να καταστήσει τον ίδιο θύμα «παιδικής καθήλωσης», επιτρέποντας στην Λαγκάρντ να αναζητεί να μιλήσει με ενηλίκους εκπροσώπους της Αθήνας. Φαίνεται πως ο Τσίπρας, ενηλικιώθηκε. Βίαια μεν, αλλά πάντως ενηλικιώθηκε. Δεν είναι ο μικρός Αλέξης για να χρειάζεται τον Καμμένο πλέον.

Το δεύτερο θετικό γεγονός  είναι η δημοκρατική συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ. Μπορεί σε επίπεδο εκλογικής αριθμητικής να μη μεταφράζεται σε τίποτα σπουδαίο, σηματοδοτεί όμως μια σαφή «αριστερή στροφή» του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα προς ένα τμήμα της ανανεωτικής αριστεράς το οποίο είχε το θάρρος να μη μείνει πάνω στο τραίνο της εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ που ερχόταν ολοταχώς, αλλά να υπερασπιστεί ένα πλαίσιο αξιών που εδώ και δεκαετίες επιχειρεί να συναρθρώσει το πρόταγμα μιας φιλελεύθερης αριστεράς, όπως την επιβάλλει η σημερινή ιστορική συγκυρία.

Μια τέτοια κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα στήριζε μια αμιγώς φιλοευρωπαϊκή  κυβέρνηση,  η οποία και θα συντασσόταν ανοιχτά και καθαρά  με τους αποδεδειγμένα συμμάχους μας όπως περιγράφηκαν στην αρχή του άρθρου.

Τη στιγμή αυτή, με όρους ιστορικής αναγκαιότητας και όχι πολιτικής προτίμησης με βάση το συναίσθημα, μπορεί να  είναι η μόνη λογική και βιώσιμη εκδοχή διακυβέρνησης για τη χώρα μας. Όλα τα λοιπά σενάρια περί «μεγάλου συνασπισμού» ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ, οικουμενικής  ή κυβέρνησης με κορμό τη ΝΔ, αν επαληθεύονταν στην πράξη,  το μόνο αποτέλεσμα που θα είχαν είναι να συζητάμε σε έξι μήνες τις  επόμενες εκλογές, με τη χώρα να «σέρνεται», να παραλύει  και να διαλύεται.

Το καλοκαίρι αυτό μας έχει κάνει όλους σοφότερους. Σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η μεγάλη θυσία της Νέας Δημοκρατίας, η μεγάλη επιλογή όπως αυτές για τις οποίες περηφανεύεται, είναι να κάνει πίσω. Να μείνει στα έδρανα μιας υπεύθυνης αξιωματικής αντιπολίτευσης και να εκλέξει νηφάλια το νέο αρχηγό της, ο οποίος και θα πρέπει να έχει την αποδεδειγμένη πολιτική ικανότητα να βάζει στη σωστή πορεία το καράβι κάθε φορά που πάει να μπατάρει σε… φαντασιώσεις.

Μένει αυτή η σοφία να εκφραστεί και στην κάλπη,  με επιλογές που θα λαμβάνουν υπόψη τους παγκόσμιους συσχετισμούς δύναμης, τις πραγματικές συμμαχίες της χώρας και την ανάγκη για μια λογική, σταθερή και βιώσιμη διακυβέρνηση τουλάχιστον τριών χρόνων, ικανής να διασφαλίσει πως η χώρα το 2021 θα γιορτάσει τα 200 χρόνια της παλιγγενεσίας, όρθια και περήφανη γιατί θα τα έχει καταφέρει σε βάρος όλων των προγνωστικών της παγκόσμιας ελίτ.

Αυτά…  Καλό βόλι, σύντροφοι και πατριώτες.

πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Στην απάντηση που έδωσε στην ερώτηση της Γεννηματά για το “Plan b” , ο Αλέξης Τσίπρας ξαναβρήκε τον εαυτό του. Μετά τις 12 Ιουλίου έδειχνε να κρατάει μια στάση,  η οποία θύμιζε λίγο τον άπιστο σύζυγο, ο οποίος «συλλαμβάνεται επ’ αυτοφόρω» και  προσπαθεί να δικαιολογηθεί με το επιχείρημα «δεν είναι αυτό που νομίζεις!». Την Παρασκευή όμως έδειξε αυτό που πραγματικά μπορεί να είναι. Ο αδιαμφισβήτητος πολιτικός ηγεμόνας στο εσωτερικό της χώρας.

Υποθέτω πως η αντιπολίτευση θα το σκεφτεί δυο και τρεις φορές πριν καταθέσει πάλι ερώτηση προς τον πρωθυπουργό,  ώστε να του δώσει την ευκαιρία να «παίξει μπάλα» με το εθνικό ακροατήριο,  κατατροπώνοντας τις αστείες αιτιάσεις της και την πολιτική «κριτική» της που εξαντλείται στην απόρριψη των πουκαμίσων του Βαρουφάκη! Αυτός είναι και ο λόγος που έβγαλε οργισμένη ανακοίνωση ο Βενιζέλος,  νιώθοντας πως έμεινε εκτεθειμένος και ακάλυπτος από την Πρόεδρό του. Αλλά ποιος ακούει πλέον τον Βενιζέλο; Καθώς προσεγγίζει ήδη τα όρια της γραφικότητας του Πάγκαλου, μάλλον κανείς!

Ο Τσίπρας έχει όλο το γήπεδο δικό του. Προηγούμενη ανάλογη πολιτική ηγεμονία στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας, υπήρξε μόνο κατά την περίοδο του «Καραμανλής ή τανκς»,  μετά την πτώση της χούντας.

Η ηγεμονία σε αυτές τις περιπτώσεις ορίζεται αρνητικά. Είναι ηγεμονία ελλείψει αντιπάλου και μέσα σε συνθήκες κρίσης που δημιουργούν αβεβαιότητα και ανασφάλεια σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και εκ των πραγμάτων ενισχύουν τις τάσεις συσπείρωσης γύρω από την υπάρχουσα ηγεσία.

Η αντοχή και η ανθεκτικότητα της σημερινής πολιτικής ηγεμονίας του ο Α. Τσίπρας, εν πολλοίς θα προσδιοριστεί από το πώς θα καταφέρει να διαχειριστεί το πολυπολοκότερο και πλέον αμαρτωλό ζήτημα που ταλάνισε όλη τη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου και δεν είναι άλλο από το «τρίγωνο» των σχέσεων Κόμματος, Κυβέρνησης και Κράτους. Πρόκειται για το «τρίγωνο του διαβόλου» που «καταπίνει» πρωθυπουργούς.

Είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη πως η κρίση «εξαφανίζει» τους πρωθυπουργούς. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Τον Καραμανλή τον κατάπιε η βιασύνη της Ντόρας, μεταμφιεσμένη στις «σοφές» συμβουλές του Σουφλιά.  Τον Παπανδρέου τον ανέτρεψε ο Βενιζέλος που πάντα ζούσε με το όνειρο να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Τον Παπαδήμο τον έριξε ο Σαμαράς για να γίνει αυτός πρωθυπουργός. Τον Σαμαρά τον έφαγε το άγχος επανεκλογής της  κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του. Σε όλες τις προαναφερθείσες περιπτώσεις η πραγματική αιτία της «εξαφάνισης» είχε να κάνει με το «τρίγωνο» των σχέσεων Κόμματος, Κυβέρνησης και Κράτους.

Ο Τσίπρας έχει «όλα τα χαρτιά στα χέρια του» για να αντιμετωπίσει το «τρίγωνο του διαβόλου» πριν τον εξαφανίσει. Στο βαθμό που επιλέξει να ακολουθήσει την πεπατημένη οδό των συμψηφισμών και της μεθοδολογίας  «business as usual»,  τότε δεν υπάρχει αμφιβολία πως σύντομα ή λίγο πιο αργά,  θα εξαφανιστεί  κι αυτός μέσα στο «τρίγωνο του διαβόλου» όπως πολλοί προκάτοχοί του. Θα είναι τεράστιο ιστορικό και στρατηγικό λάθος του πρωθυπουργού να αντιγράψει τις συνταγές του παρελθόντος και να μην τολμήσει βαθιές και ριζικές τομές και στα τρία επίπεδα (κόμματος, κυβέρνησης, κράτους) αναδιατάσσοντας ταυτόχρονα και τις μεταξύ τους σχέσεις. Οι μεγάλοι ηγέτες γράφουν, δεν αντιγράφουν.

Οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος είναι γνωστές: γραφειοκρατικοποιημένα κόμματα που λειτουργούν ως εκλογικά καρτέλ, κυβερνητισμός, κρατικοποίηση του κόμματος και κομματικοποίηση του κράτους. Ο Τσίπρας έχει την ευκαιρία να αναλάβει την ιστορική πρόκληση και να τα αλλάξει όλα, ξεκινώντας από το ίδιο το κόμμα του.

Ανοιχτό και ενεργό  κόμμα, ισχυρά νομιμοποιημένη και αποτελεσματική κυβέρνηση, αξιόπιστο και δίκαιο κράτος. Αυτό θα πρέπει να είναι το νέο «τρίγωνο»,  μέσα από το οποίο μπορεί να αναδυθεί η Νέα Μεταπολίτευση.

Θα μπορέσει να το κάνει; Θα το δούμε σύντομα… Πάντως τον «διάβολο» δεν τον εξορκίζεις «με το σταυρό στο χέρι». Το σπαθί, κατά τας γραφάς της ιστορίας, έχει αποδειχθεί αποτελεσματικότερο όπλο.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Αρέσει, δεν αρέσει,  η Μεταπολίτευση χτίστηκε πάνω σε μια «εσχάτη προδοσία».  Μόνο που εκείνο το «Δεν Ξεχνώ»,  τελικά ξεχάστηκε πολύ γρήγορα καθώς το επίπεδο της ποιότητας ζωής για την πλειοψηφία της κοινωνίας αυξανόταν  διαρκώς με υλικούς όρους και η βασική δομή του πολιτικού συστήματος, δηλαδή η απρόσκοπτη εναλλαγή δύο κομμάτων στην εξουσία, εξασφάλιζε κοινωνικό consensus και πολιτειακή σταθερότητα.

Για να λέμε την αλήθεια, αυτές οι τέσσερις δεκαετίες έμοιαζαν με τον «επί της γης παράδεισο», συγκρίνοντάς τες με όλα όσα είχαν προηγηθεί στις δεκαετίες των διχασμών, των πολέμων, των πραξικοπημάτων και των εθνικών καταστροφών. Το περιβόλι τ’ ουρανού είχε κατέβει ξαφνικά στη γη, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Ασφαλώς σε αυτή τη ζωή, τίποτα δεν είναι τζάμπα. Αλλά αυτή η μικρή ενοχλητική λεπτομέρεια αποσιωπήθηκε έντεχνα από την πολιτική τάξη, η οποία επί της ουσίας δεν είχε να κάνει και πολλά πράγματα για να διατηρεί την «πρόοδο» και τον «κοινωνικό ευδαιμονισμό», κατ’ επέκταση δε και την απρόσκοπτη αναπαραγωγή της. Τα βασικά μεταπολιτευτικά προαπαιτούμενα για την πολιτική τάξη,  ήταν δύο: Να εξαγοράζει την ειρήνη με αστρονομικά ποσά για αμυντικούς εξοπλισμούς και να διανέμει τα «μεγάλα έργα» με τρόπο που θα  έχει «happy» όσο το δυνατόν περισσότερους από τους εγχώριους και ξένους «νταβατζήδες», κατά τη γνωστή καραμανλική ρήση.

Ναι, το «μαγαζί» ήταν και είναι «γωνιακό». Αυτό σήμαινε εξ αρχής πως δεν θα έμενε «απροστάτευτο». Απλώς στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, η  δημοκρατική χρυσόσκονη,  η οποία είχε  κυρίως τη μορφή διανομής προνομίων μέσω του πελατειακού κράτους,  κατάφερε  να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την επιβεβλημένη «προστασία» όπως αυτή διαμορφωνόταν στις τέσσερις αυτές δεκαετίες και σε συνάρτηση με την «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας.

Έτσι, από τη μια τα λύτρα της «προστασίας» έναντι «συμμάχων» και «εταίρων» και από την άλλη οι αθρόες προσλήψεις, τα επιδόματα, οι συντάξεις στα 40, η επιβράβευση της αυθαιρεσίας  και η ασύδοτη φοροδιαφυγή,  προσδιόρισαν το «κοινωνικό συμβόλαιο» της Μεταπολίτευσης, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από τον ξέφρενο δανεισμό. Χαβαλές και λήθη.  Αν κάτι σκίστηκε λοιπόν  είναι ακριβώς αυτό το «κοινωνικό συμβόλαιο», οι όροι του οποίου δεν μπορούν να ικανοποιηθούν πλέον,  καθότι δεν υπάρχουν περιθώρια για δανεικά.

Το «μαγαζί» όμως, την «προστασία» θα την πληρώσει. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο, τουλάχιστον στο βαθμό που δεν παίρνει το ρίσκο να τιναχθεί στον αέρα, όπως παραστατικά δείχνουν και όλες οι ταινίες με θέμα τους «Νονούς».   Ωστόσο, με την αναγκαία δημοκρατική χρυσόσκονη για μια Νέα Μεταπολίτευση δεν έχει βρεθεί εναλλακτική. Το πελατειακό κράτος αδυνατεί να οργανώσει τον χαβαλέ και την λήθη των επόμενων δεκαετιών.  Η αμηχανία είναι έκδηλη και δεδομένη σε όλο το πολιτικό φάσμα, καθώς χωρίς «κοινωνικό συμβόλαιο»,  δεν υπάρχει ούτε κοινωνικό consensus, ούτε πολιτειακή σταθερότητα. Όπερ σημαίνει πως μόνο με «προστασία» και την επίκληση του φόβου, το «μαγαζί» δεν μένει ανοιχτό για πολύ. Κι αυτό δεν θα αργήσει καθόλου να φανεί…

Το φθινόπωρο θα είναι πολύ πιο θερμό από όσο θέλουν να πιστεύουν ή να υποπτεύονται ορισμένοι, για τους οποίους μάλιστα έχει αποδειχθεί πως οι επιτυχείς προβλέψεις δεν είναι και το δυνατό τους σημείο.

ΥΓ: Υπάρχει τουλάχιστον ο Γιάννης Σπαλιάρας προκειμένου να εκτονωθεί πάνω του η επιθετικότητα που έχει αρχίσει να συσσωρεύεται. Και μπορεί το γεγονός πως το διαδίκτυο κατακλύζεται από αναρίθμητα σχόλια για τον Σπαλιάρα και τις 4000 γυναίκες που υποστηρίζει ότι πέρασαν από το κρεβάτι του,  να εξαγοράζει κάποιο χρόνο ανοχής μεσούντος του θέρους,  αλλά πόσο να κρατήσει αυτός ο χαβαλές; Στην πρώτη δόση του ΕΝΦΙΑ,  όλα θα είναι αλλιώς…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post