Άρθρα συντάκτη: Editorial Team

Ξέρει η Αριστερά από επενδύσεις;

Doha3Μπορεί τα φώτα της δημοσιότητας να συγκεντρώνονται πάνω στη διαπραγματευτική προσπάθεια του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για την επίτευξη συμφωνίας με τους δανειστές, είναι ωστόσο ενθαρρυντικό το γεγονός πως υπάρχει και μια «δεύτερη γραμμή» κυβερνητικών στελεχών που χαρτογραφούν ευκαιρίες και δυνατότητες αναπτυξιακής επανεκκίνησης σε άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη.

Μαθαίνω λοιπόν πως πήγε εξαιρετικά καλά η επίσκεψη που έκανε στα τέλη Μαΐου, σε Κατάρ και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,  ο  Γενικός Γραμματέας Διεθνών και Οικονομικών Σχέσεων και Αναπτυξιακής Συνεργασίας του Υπουργείου Εξωτερικών Γιώργος Τσίπρας,  συνοδευόμενος από στενό συνεργάτη του Γιάννη Δραγασάκη. Είδαν υπουργούς, είδαν και επιχειρηματίες.  Το σημαντικό όμως είναι πως άφησαν καλές εντυπώσεις κι έβαλαν τις βάσεις για τη συνέχεια. Σημειώστε το αυτό γιατί θα παίξει ρόλο.

Τα τελευταία χρόνια οι Άραβες είχαν βαρεθεί να βλέπουν ελληνικές αντιπροσωπείες σε ταξιδάκια αναψυχής. Πήγαιναν, διασκέδαζαν, υπόσχονταν τα πάντα στους πάντες και καμιά δουλειά δεν προχωρούσε. Για αυτό και με τον καιρό, οι Άραβες έπαψαν να δίνουν και μεγάλη σημασία στις ελληνικές επισκέψεις και στο τέλος είχαν φτάσει να πιάνουν τον Μηταράκη «στο δούλεμα».

Τα μηνύματα όμως που έρχονται αυτή τη φορά είναι τελείως διαφορετικά. Εκτιμήθηκε δεόντως πως οι δύο εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης ακολούθησαν με ευλάβεια το πρόγραμμα όπως το είχαν προετοιμάσει ο πρέσβης μας στο Άμπου Ντάμπι Διονύσης Ζώης και ο πρέσβης μας στο Κατάρ Γιάννης Μεταξάς και δεν έψαχναν να τους βρουν όπως έχει συμβεί με μέλη ελληνικών αντιπροσωπειών σε περιόδους προηγούμενων κυβερνήσεων.  Επίσης δεν αναζητήθηκαν από την πλευρά των Ελλήνων επισκεπτών μπαρ, κλαμπς και διάφορα hot spots «αναψυχής» όπως κατά σύστημα συνέβαινε στο παρελθόν.

Επιπλέον αυτή τη φορά δεν ακούστηκαν υποσχέσεις και μεγάλα λόγια του τύπου «ελάτε κι εμείς θα τα φτιάξουμε όλα» που ακούγονταν συνήθως και υπήρξαν μόνο βεβαιώσεις τήρησης της νομιμότητας με το μικρότερο δυνατό γραφειοκρατικό βάρος. Αυτός ο προσγειωμένος ρεαλισμός καταγράφηκε με ενδιαφέρον.

Επίσης σε ένα σημαντικό για τους Άραβες ζήτημα που το έθεταν και το θέτουν πάντα στη συζήτηση και αφορά στο μουσουλμανικό τέμενος στην Αθήνα, αυτή τη φορά πήραν μια συγκεκριμένη απάντηση με βάση την τροπολογία που ψηφίστηκε πρόσφατα από τη Βουλή. Σημειωτέον πως οι Καταριανοί θυμούνται ακόμη τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, όταν με την ιδιότητα του υφυπουργού Εξωτερικών απαντούσε σε ανάλογες συζητήσεις «τι το θέλετε το τζαμί αφού σας δίνουμε γήπεδα…»!

Το συμπέρασμα από το ταξίδι είναι πως το αραβικό επενδυτικό ενδιαφέρον αναθερμαίνεται. Και όχι μόνο για επενδύσεις μεγάλης κλίμακας  στο real estate αλλά και σε άλλους τομείς, όπως για παράδειγμα οι τράπεζες. Για να πάει όμως παραπέρα αυτό το ενδιαφέρον, υπάρχουν δυο προαπαιτούμενα.

Πρώτον, να κλείσει ο κύκλος της αβεβαιότητας για την τύχη της Ελλάδας. Είναι χαρακτηριστικό πως άραβες επιχειρηματίες τοποθετύνται επί του συγκεκριμένου ζητήματος ως εξής: «Δεν μας νοιάζει αν θα είστε στο ευρώ ή στη δραχμή. Κάντε μια επιλογή όμως για να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε…».

Δεύτερον, η καλή «νέα αρχή»,  να έχει κι ανάλογη συνέχεια. Κι αυτό σημαίνει σύσφιξη σχέσεων. Κατάρ και Άμπου Ντάμπι έχουν «χρυσώσει» κυριολεκτικά την Τουρκία του Ερντογάν μέσα από μεγάλες άμεσες επενδύσεις, την ώρα που οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να φέρουν στο «δια ταύτα»,  καμία ανάλογη επένδυση.  Στην κατεύθυνση αυτή προγραμματίζεται ταξίδι του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στην περιοχή μέσα στο καλοκαίρι, Ιούλιο κατά πάσα πιθανότητα, που θα προετοιμάσει και την επίσκεψη Τσίπρα το φθινόπωρο. Κλειδί είναι το χτίσιμο της εμπιστοσύνης και είναι κοινή,  διπλωματική και επιχειρηματική,  εκτίμηση πως ο Αλέξης Τσίπρας «το’χει» και θα μπορέσει να ξεκλειδώσει επιτέλους τις δυνατότητες που έμειναν τόσα χρόνια ανεκμετάλλευτες.

ΥΓ: Γι αυτούς που θα αναρωτηθούν «μα καλά, ξέρει η Αριστερά από επενδύσεις;» η απάντηση είναι απλή και διπλή. Αφενός είδαμε μια «τρύπα στο νερό» από αυτούς που υποτίθεται πως ήξεραν, αφετέρου κι αν δεν ξέρει,  οφείλει να μάθει αν θέλει να ανταποκριθεί στην αποστολή της και να φανεί χρήσιμη για αυτούς που εκπροσωπεί. Το παραδοσιακό στερεότυπο της Αριστεράς «του κακομοίρη» δεν έχει να δώσει πολλά στους σημερινούς καιρούς. Αντίθετα,  μια Αριστερά έντιμη, υπεύθυνη και σοβαρή,  που ξέρει να διαπραγματεύεται «και με τον εμίρη», μπορεί να ανοίξει το δρόμο σε μια πορεία αναπτυξιακού εκσυγχρονισμού της χώρας και μάλιστα με προοδευτικό, αριστερό πρόσημο.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

Άλλο πανηγύρι κι άλλο… «για τα πανηγύρια»!

panigiri-agia-triadaΚατ’ έθιμον που λένε, κάνουμε με την Έφη, τη γυναίκα μου, κάθε χρόνο μια βόλτα στο «πανηγύρι» της Αγ. Τριάδας. Φέτος καθώς είχαμε πάρει τα βουνά για το τριήμερο, κάναμε την εθιμική μας βόλτα το απόγευμα προς βραδάκι της Δευτέρας. Κόσμος πολύς, τα αυτοκίνητα όπου μπορεί κανείς να φανταστεί σκαρφαλωμένα κι ένα «ποτάμι» κόσμου στη φιδωτή διαδρομή του «πανηγυριού».

Θεωρώ ωστόσο πως η επιτυχία ενός «τοπικού θεσμού» δεν θα πρέπει να αξιολογείται μόνο από το πόσο μαζική προσέλευση επισκεπτών πετυχαίνει αλλά και με το εάν έχει έναν χαρακτήρα, μια ταυτότητα, κάτι τέλος πάντων που θα αποτελεί στοιχείο ποιοτικής διαφοροποίησης, ώστε αφενός να δίνει στον επισκέπτη την ευκαιρία μιας ουσιαστικής διάδρασης με τα συμβαίνοντα και αφετέρου να δίνει μια προστιθέμενη αξία στην Πεντέλη.

Δεν ξέρω ειλικρινά πως δουλεύει το σύστημα των «πανηγυριών» και είναι όλα copy paste, δηλαδή εκτεταμένο παραεμπόριο «μαϊμού» προϊόντων, «βρώμικα» σάντουιτς, λουκουμάδες, μερικά κουνελάκια και όλο το telemarketing σε πάγκους. Ούτε επίσης ξέρω τι έσοδα αφήνει αυτή η μορφή «πανηγυριού» στον Δήμο. Σίγουρα όμως ξέρω πως αυτό δεν είναι πανηγύρι με την έννοια μιας κοινής γιορτής αλλά μια κακέκτυπη εκδοχή «ανατολίτικου παζαριού», χωρίς τη χάρη και την αυθεντικότητα του τελευταίου.

Σκέφτομαι πως θα μπορούσε ο χαρακτήρας αυτής της τριήμερης γιορτής του Πνεύματος να είναι πολύ διαφορετικός από το «ό,τι πάρεις 3 ευρώ». Ασφαλώς να υπάρχει και το εμπορικό στοιχείο αλλά με έναν χαρακτήρα δημιουργικότητας και ποιότητας. Κοσμήματα και χειροτεχνία, ναι. Διάφορες καλλιτεχνικές εκθέσεις, θα ήταν πάρα πολύ όμορφο. Καλλιτέχνες του δρόμου να μπορούν να εκφράζονται και να δείχνουν την τέχνη τους. Επίσης σήμερα υπάρχουν πάρα πολλές συλλογικότητες αλληλέγγυας και ανταλλακτικής οικονομίας που θα μπορούσαν να βρούν στέγη σε μια τέτοια κατεύθυνση. Ή πρωτοβουλίες που σχετίζονται με τη αγροτοδιατροφή, τις βιολογικές καλλιέργειες κλπ. Υπάρχουν επίσης πάρα πολλές αξιόλογες επιχειρήσεις της λεγόμενης κοινωνικής οικονομίας που κι αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος μιας μεγάλης γιορτής που θα τιμά και θα φέρνει σε επαφή με τους επισκέπτες, ανθρώπους που προσπαθούν, που δημιουργούν, που έχουν κάτι διαφορετικό να δείξουν. Θα αποκτούσε έτσι αυτό το τριήμερο «πανηγύρι» έναν πραγματικά πανηγυρικό τόνο για την αξία του δημιουργικού πνεύματος και όχι να επαναλαμβάνεται ρουτινιάρικα το «μία από τα ίδια», μια κατάσταση δηλαδή που δείχνει πως παραμένουμε χώρα «για τα πανηγύρια» με τη «μαιμουδιά», την προχειρότητα, το «ό,τι να’ ναι» και τις παραεμπορικές δραστηριότητες να ακμάζουν.

Μια σκέψη είναι αυτή που κάνω. Την κάνω δημόσια μόνο και μόνο γιατί θα μπορούσαν να υπάρξουν και δέκα καλύτερες από αυτή. Το βασικό είναι ένας «τοπικός θεσμός» που φαίνεται πως έκλεισε τον κύκλο του κι επαναλαμβάνει ρουτινιάρικα τον εαυτό τοου, να καταφέρει να παρακολουθήσει τις εξελίξεις των καιρών, να μετεξελιχθεί σε κάτι ποιοτικότερο και ουσιαστικότερο, να μεταδώσει θετικά μηνύματα για το δημιουργικό πνεύμα και να εντάσσεται μέσα σε μια γενικότερη φιλοσοφία πολιτισμού μέσα στην καθημερινότητα. Είναι ωραίο να λέμε πως από τα πεντελικά νταμάρια βγήκε το μάρμαρο που άστραψε κι έγινε το φως του Παρθενώνα, αλλά αυτή την βαρύτιμη κληρονομιά θα πρέπει να την επιβεβαιώνουμε και στις σημερινές επιλογές μας.

Πρώτη δημοσίευση: MyΠΕΝΤΕΛΗ

Η ώρα του … μαγικού φίλτρου για Τσίπρα – Βαρουφάκη!

arena-31-5-tsipras-varoufakisΑπό τη στιγμή που η συλλογική βούληση εκφράστηκε με τη προτροπή των πολλών να παραστήσουμε το «γαλατικό χωριό»  και να το παίξουμε «τρελίτσα» μέσα στο imperium  της Προτεσταντικής Λίγκας του Βορρά, αψηφώντας τις «λεγεώνες» και τους «μισθοφόρους» των «θεσμών», στην πραγματικότητα έχουμε δύο επιλογές.

Επιλογή   πρώτη: Να γίνουμε οι παγκόσμιες «ρόμπες».  Να πούμε δηλαδή ό, τι είπε κι ο λαγός στο γνωστό ανέκδοτο με το λιοντάρι. «Ε, είπαμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα….». Μετά από  αυτή τη «δήλωση μετανοίας», βγαίνουμε στους δρόμους πανικόβλητοι, αδειάζουμε τα ΑΤΜ, χτυπάμε άδειες κατσαρόλες για να ξορκίσουμε το κακό που μας βρήκε, ρίχνουμε τον «μη κανονικό» ΣΥΡΙΖΑ και κάνουμε πρωθυπουργό «εθνικής ενότητας» τον Γιάννη Στουρνάρα!

Με βάση το σενάριο αυτής της επιλογής, δεν χρειάζεται να είναι κανείς μέντιουμ για να προβλέψει πως σε πέντε χρόνια η Ελλάδα θα είναι μια κανονική χώρα της «βαλκανικής ζώνης»  κατά Τόμσεν, τουτέστιν με βασικό μισθό και βασική σύνταξη στα 300 ευρώ, τη Μαφία κυρίαρχη, τους μισούς Έλληνες μετανάστες και στη χώρα να ανθούν ως μόνες οικονομικά κερδοφόρες  δραστηριότητες το εμπόριο ανθρώπων, η πορνεία, τα ναρκωτικά και τα όπλα.

Επιλογή δεύτερη: Να υπερασπιστούμε την επιλογή μας. Για να το πω απλά,  σημαίνει να δούμε στο “δίδυμο” Τσίπρα – Βαρουφάκη, τον Αστερίξ και τον Οβελίξ, κλείνοντας τα αυτιά μας στις εκνευριστικές παραφωνίες των Κακοφωνίξ του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στις απειλητικές ιαχές των επικεφαλής των επιτιθέμενων «λεγεώνων» και «μισθοφόρων»,  εντός κι εκτός συνόρων.

Ασφαλώς και είναι πολύ δύσκολο να πιστέψουμε  πως ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης έχουν το «μαγικό φίλτρο» για να σώσουν το «γαλατικό χωριό», αλλά εδώ που τα λέμε δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς. Καταμεσής του πελάγους τραβάμε «κουπί»,  κι αν αυτοί οι δυο τύποι δεν τα καταφέρουν, τότε  με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η Ελλάδα θα γίνει η νέα «Lehman Brothers» επί δέκα, με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για την παγκόσμια οικονομία αλλά και για την ίδια, δηλαδή για τις ζωές όλων μας. Είναι και ο λόγος που το ελληνικό πρόβλημα μπαίνει στην ατζέντα των G7 και είναι πλέον παγκόσμιο και όχι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Αυτή είναι από μόνη της μια «μικρή νίκη» για μια μικρή χώρα μεν,  αλλά με σπουδαίο γεωστρατηγικό πλεονέκτημα σε όλη την ευρωμεσογειακή λεκάνη την ώρα που αναδύεται μια Νέα Μέση Ανατολή, υπό την πολιτικο – στρατιωτική ηγεμονία του ISIS.

Αυτή τη γεωστρατηγική υπεραξία παίζουμε αυτή τη στιγμή και είναι τα …ρέστα μας. Γι αυτό και έχει κρίσιμη εθνική σημασία στο διάστημα που θα ακολουθήσει να επιδειχθεί συσπείρωση γύρω από την ελληνική ηγεσία και να μην αντιμετωπιστεί με το γνωστό εθνοδιαλυτικό τρόπο της αντιπολιτευτικής μικρότητας,  την οποία και η ίδια ως αντιπολίτευση έχει επιδείξει,  αλλά κάποτε ο «φαύλος κύκλος» πρέπει να σταματάει.

Θεωρώντας τους Έλληνες και τις Ελληνίδες νοήμονες και συναισθηματικά ευφυείς, προσωπικά είμαι αισιόδοξος πως το «κόλπο» μπορεί να πιάσει. Αν  δούμε τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη σαν ένα ανίκητο «δίδυμο» και τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το «μαγικό φίλτρο» της πολιτικής εμπιστοσύνης που χρειάζονται αυτή τη στιγμή, ίσως καταφέρουμε να αποφύγουμε το σενάριο «πρώτης επιλογής», το οποίο αρέσει μόνο σε όσους είναι είτε χαζοί, είτε Ναζί. Για τους υπόλοιπους είναι μονόδρομος,  να πιστέψουμε στην αξία του «Μαζί».

Σε αυτή την κατεύθυνση βεβαίως θα βοηθούσε τα μέγιστα μια άμεση και ειλικρινή απεύθυνση στον ελληνικό λαό, ως οφείλει ένας ηγέτης σε εθνική αποστολή. Απορώ μάλιστα γιατί μετατίθεται χρονικά διαρκώς το διάγγελμα Τσίπρα. Διότι είναι ευθύνη του Τσίπρα να μιλήσει, όχι του Βαρουφάκη.

Ο υπουργός των Οικονομικών είναι …Οβελίξ.  Είναι μια θυελλώδης προσωπικότητα , άρα «κακός πολιτικός». Έχει όμως μέσα του τη φλόγα ενός επιστημολογικού αντάρτη που θέλει να εισάγει νέες αντιλήψεις σε μια  οικονομική επιστήμη που κυριαρχείται από εμμονικές ιδεοληψίες, οι οποίες  διαψεύδονται από την ίδια την πραγματικότητα και αρχίζουν να συμφωνούν σε αυτό οι διασημότεροι οικονομολόγοι στον κόσμο. Η φιλοδοξία του Βαρουφάκη και των ακαδημαϊκών υποστηρικτών του  είναι να αλλάξουν το «επιστημονικό παράδειγμα».  Αντιστέκονται όμως σθεναρά Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) πολιτικοί,  προσδεμένοι απόλυτα στα οικονομικά συμφέροντα που επενδύθηκαν στις εμμονικές ιδεοληψίες. Δουλειά του είναι λοιπόν να ρίχνει τις «πρώτες μπουνιές» και μέχρι εκεί…

Δουλειά του Τσίπρα σαν «καλός πολιτικός»,  είναι να μιλήσει στην καρδιά και το μυαλό των Ελληνίδων και των Ελλήνων,  ώστε να τους δώσουν το «μαγικό φίλτρο» της εθνικής αυτοπεποίθησης που συνεπάγεται η ομοψυχία και η διασφάλιση της εθνικής εμπιστοσύνης. Γι αυτό και το διάγγελμα πρέπει να είναι καλογραμμένο. Που σημαίνει ότι το draft που θα δώσει ο Βαρουφάκης θα πρέπει να «χτενιστεί» με κειμενογραφική δεινότητα ώστε να είναι πράγματι το σωστό brief στον ελληνικό λαό και να μην επιφέρει τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, πράγμα σύνηθες σε προκατόχους του. Που σημαίνει επίσης, πως το διάγγελμα πρέπει να ενώνει και να υπηρετεί την αξία του «Μαζί». Οριζοντίως αλλά και καθέτως.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Το Game of Thrones αλά ελληνικά… μόλις αρχίζει!

GOTΤο 1986 μιλώντας στο βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι, Channel 4, ο σημαντικότερος πολιτικός φιλόσοφος του καιρού μας, ο αείμνηστος Κορνήλιος Καστοριάδης,  με δεινή πνευματική οξυδέρκεια και ιστορική διορατικότητα σημείωνε μεταξύ άλλων: «Πριν από τριάντα ή εξήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αριστεράς μιλούσαν για τη Μεγάλη Νύχτα, οι άνθρωποι της δεξιάς για την αέναη πρόοδο κ.λπ. Σήμερα, κανένας δεν τολμάει να εκφράσει ένα φιλόδοξο σχέδιο, ή τουλάχιστον ορθολογικό, που να πηγαίνει πέρα από τον προϋπολογισμό ή από τις προσεχείς εκλογές».

Τριάντα χρόνια μετά από αυτή τη διαπίστωση,  τα πράγματα είναι σαφώς πολύ πιο απογοητευτικά. Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας,  τα τελευταία πέντε χρόνια,   έχουμε φθάσει πλέον στο «σχέδιο βδομάδας» και κάθε Κυριακή,  ανάλογα και με το τι γράφουν και τα πρωτοσέλιδα,  «βλέπουμε και κάνουμε».

Το παραδεχόμαστε ή όχι, η πολιτική έχει μετατραπεί στο «γιουσουφάκι» της οικονομίας. Ιδεολογίες, προγράμματα, σχέδια  και θέσεις δεν είναι παρά το «σκηνικό» σε ένα «θέατρο του παραλόγου» μέσα στο οποίο ένας υπουργός στη διαδρομή από το σπίτι του μέχρι το γραφείο του,  χάνει ή βρίσκει (ανάλογα με τη μέρα) 400 – 500 εκατομμύρια ευρώ για να πληρώσει συντάξεις!

Η πολιτική συρρικνώνεται σε μια λογιστική διαχείριση του υπάρχοντος, ανήμπορη να αρθρώσει αντίλογο στους αυτοματισμούς  της οικονομίας. Περιορίζεται στο να βρει όπως – όπως  τα λεφτά των συντάξεων αλλά αδυνατεί να απαντήσει πειστικά στο δημογραφικό πρόβλημα, για παράδειγμα. Και όσο η πολιτική αδυνατεί να δημιουργήσει μια συνεκτική ρεαλιστική αφήγηση για το πώς θα μοιάζουν τα πράγματα σε πέντε ή σε δέκα χρόνια και να την υπηρετήσει με μια στοιχειώδη συνέπεια, αντισταθμίζει αυτή την ανημποριά με ρητορικούς διαξιφισμούς και διάφορα εύηχα παραμύθια,  ώσπου έρχεται η ώρα της «πραγματιστικής πολιτικής» και  η κοινωνία βυθίζεται στην πιο μεγάλη σύγχυση.

Η «Ισχυρή Ελλάδα» του Κώστα Σημίτη. Η «Νέα Διακυβέρνηση» του Κώστα Καραμανλή. Το «Restart» του Γιώργου Παπανδρέου. Τα «Ζάππεια» του Αντώνη Σαμαρά. Σωροί ερειπίων. Διαψεύσεις και ματαιώσεις που «ξήλωσαν το πουλόβερ»  του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης κι άνοιξαν το δρόμο για να συμβεί το… αδιανόητο, να πάρει στα χέρια της  το «τιμόνι» της χώρας η ριζοσπαστική Αριστερά. Για να αναγκαστεί ασφαλώς να το στρέψει κι αυτή προς τα «δεξιά»,  μετά από μια μάχη τεσσάρων μηνών, από την οποία βγαίνει «τραυματισμένη» μεν αλλά ακόμα ζωντανή.

H Μεταπολίτευση κατά τον συμπαντικό νόμο της Αδράστειας, κλείνει όπως ξεκίνησε. Με τη Δεξιά σε σπαραγμό. Το Κέντρο εξαφανισμένο στα αζήτητα. Την Αριστερά «τραυματισμένη»,  αλλά ζωντανή. Κι αν γινόταν  δημοψήφισμα, τότε το μόνο που θα έλειπε από το «κάδρο» θα ήταν ένας «Καραμανλής». Δηλαδή,  ένας πολιτικός ηγέτης που θα υπερβεί το παρελθόν του, θα αναμετρηθεί με τους δαίμονές του και θα «στεγνώσει την ψυχή του», προκειμένου να κάνει “damage control”, προχωρώντας σε κορυφαίες  εθνικές επιλογές που θα διαμορφώσουν το νέο τοπίο στις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας αλλά και στην εσωτερική ανασυγκρότηση της χώρας.

Ποιος θα είναι ο νέος Ηγέτης; Ο Τσίπρας έχει όλα τα φώτα πάνω του καθώς οι παλιοί πολιτικοί «οίκοι» κατέρρευσαν. Διεκδικεί να είναι αυτός που θα οδηγήσει την Ελλάδα στην «επόμενη μέρα»,  ωστόσο οι τέσσερις μήνες έδειξαν πως δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο,  καθώς ισχύει το «πολλοί οι κλητοί, ολίγοι οι εκλεκτοί». Τώρα το γνωρίζει καλά και ο ίδιος, οπότε ο Ιούνιος θα αποδειχθεί καθοριστικός,  τόσο για την τύχη του όσο και για την τύχη της χώρας.

Το Game of Thrones αλά ελληνικά… μόλις αρχίζει!  «Opening your eyes is all that is needing» όπως λέει και μια διάσημη ατάκα του πρώτου μέρους της ομώνυμης σειράς. Ή επί το ελληνικότερο «έχε τα μάτια σου ανοιχτά, βράδυ – πρωί…».

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Όλα είναι storytelling… Δώσε νόημα, να πάρεις προσοχή!

open up

Προχθές  βράδυ,  μοιράστηκα σκέψεις και εμπειρίες από το χώρο της επικοινωνίας και τον κόσμο της γραφής με όσους/ες παρακολούθησαν το 1ο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής των Εκδόσεων Anima .  Μίλησα για την αξία του storytelling στα digital και social media καθώς αυτό που σπανίζει στις μέρες μας δεν είναι πια η πληροφορία,  αλλά ο προσανατολισμός. Ο πλούτος των πληροφοριών και η πενία της προσοχής είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, όπως εύστοχα εξηγεί ο Norbert Bolz , στο βιβλίο του «Το @λφαβητάρι των μέσων». Γι αυτό και όσο περισσότερο μας κατακλύζει η πλημμύρα των πληροφοριών,  τόσο πιο επιτακτική ανάγκη γίνεται μια νέα υπηρεσία που θα μπορούσε να λέγεται «υπηρεσία νοήματος». Δώσε νόημα, να πάρεις προσοχή!

Μια  «καλή ιστορία»  μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο. Σε ένα κόσμο που δεν σπανίζει η πληροφορία αλλά η προσοχή, αυτό σημαίνει πως η υπεραξία αυτής της καλής ιστορίας είναι οι λιγότερες πληροφορίες. Η σύγχυση δεν μπορεί να αρθεί με τη διάχυση περισσότερων πληροφοριών αλλά με ένα ευκρινέστερο νόημα μέσα από μια «καλή ιστορία».

Αυτό λοιπόν που χρειαζόμαστε είναι κάτι σαν την «κιβωτό του Νώε» ώστε να γλυτώνουμε τον κατακλυσμό των πληροφοριών οι οποίες από μόνες τους δεν μας βοηθούν στην επίλυση των προβλημάτων μας.  Αυτό μπορεί πάντα να το προσφέρει μια «καλή ιστορία» μέσα από την οποία φιλτράρονται και δομούνται οι πληροφορίες. Για να κάνουμε τις πληροφορίες έξυπνες και χρήσιμες χρειαζόμαστε designers του storytelling κι αυτή είναι μια τάση που διαγράφεται όλο και πιο ανοδικά  στο παγκόσμιο διαδίκτυο.

Όπως είχα την ευκαιρία να πω και στους συμμετέχοντες,  ο καθένας έχει μια ιστορία να αφηγηθεί και μπορεί να ξεκινήσει από αυτή. Όλα τα υπόλοιπα έπονται… σε αυτό το «λαμπρό πεδίο δόξης»,  για ευφάνταστους και ταλαντούχους storytellers…

Tips για το storytelling, στο παρακάτω video του James Wedmore με αγγλικούς υπότιτλους που βοηθούν στην εύκολη κατανόησή του.

Επίσης, εδώ το βίντεο από την καμπάνια “Scarecrow” που δημιούργησε η Edelman μαζί με την Creative Artists, για την Chipotle Mexican Grill η οποία είχε διάφορες εξαιρετικές τεχνολογικές εφαρμογές αλλά παρ’ όλα αυτά δεν έπαυε πάνω απ’ όλα να είναι «μια καλή ιστορία».