Άρθρα συντάκτη: Editorial Team

Απόλυτη ηγεμονία Τσίπρα σε νέο πολιτικό σκηνικό

tsipras_aeroplano_296906198Από τα μεσάνυχτα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού της Αλέξη Τσίπρα ύψωσε τη φωνή και την αξιοπρέπειά της, αρνούμενη να συνεχίσει να είναι το «κλωτσοσκούφι» των ισχυρών της Ευρωζώνης. Ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο έβαλε την ηγεσία της Ευρωζώνης να καθίσει στο τραπέζι με δική του πρωτοβουλία αλλά πήρε κι αυτό που ήθελε στο κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση. Την επαναβεβαίωση δηλαδή της απόφασης του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου,  με την αποσαφήνιση πως είναι η Ελλάδα και όχι οι δανειστές,  αυτή που αποφασίζει για τον εαυτό της.

Ο Τσίπρας που πέταξε για Βρυξέλλες σαν κοινός θνητός, στην οικονομική θέση της τακτικής αεροπορικής γραμμής, καθίσταται μέρα τη μέρα ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της χώρας,  συγκρινόμενος πλέον στη συνείδηση των Ελλήνων με εθνικούς ηγέτες όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως οι υγιείς δυνάμεις που υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα, άμεσα ή έμμεσα, δηλώνουν πλήρη υποστήριξη κι εμπιστοσύνη στη διακυβέρνησή του.

Από την άλλη, οι αντίπαλοι του Αλέξη Τσίπρα δοκιμάζουν τη μια ήττα μετά την άλλη. Η κυβέρνησή του δεν έπεσε «σε πέντε βδομάδες» όπως «προφήτευαν» (ή και σχεδίαζαν) όσοι διακινούσαν τα σχετικά σενάρια. Δεν σημειώθηκε πιστωτικό γεγονός και ούτε πρόκειται να σημειωθεί τουλάχιστον στον ορατό ορίζοντα. Η Ελλάδα εκπροσωπείται με αξιοπρέπεια στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές της και το ελληνικό κοινοβούλιο σηματοδοτεί την ανάκτηση σημαντικού μέρους της εθνικής κυριαρχίας που είχαν απωλέσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις, με το να συζητά και να ψηφίζει νομοθετήματα τα οποία δεν έρχονται έτοιμα από το Βερολίνο ή τις Βρυξέλλες. Επιπλέον, για πρώτη φορά, η διακυβέρνηση Ομπάμα στέλνει στο Βερολίνο μια απόλυτα ευθεία και σαφή προειδοποίηση: δεν είναι  επιλογή να τεθεί εκτός ευρωζώνης  η Ελλάδα.

Όλο το «αφήγημα» που είχαν φιλοτεχνήσει οι «πεμπτοφαλαγγίτες» της Αθήνας   καταρρέει και το μόνο που τους απομένει ως πολιτική ρητορική είναι να κάνουν σεξιστικό bullying στη Ζωή Κωνσταντοπούλου ή να ασχολούνται με το πρόγραμμα της παρέλασης που οργανώνει ο Πάνος Καμμένος. Απόλυτη γύμνια πολιτικής δηλαδή που αφήνει όλο το χώρο ελεύθερο στον Αλέξη Τσίπρα για να ξεδιπλώσει την πλήρη ηγεμονία του στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, θέτοντας τις βάσεις για μια διακυβέρνηση μακράς πνοής.

Είναι σημαντικό δε, πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει παίξει ακόμη με τους πολλούς «άσσους» που κρατάει στα χέρια του. Η προτεραιότητα ήταν να αντιμετωπιστεί ο ορατός κίνδυνος της ανατροπής και να ελεγχθούν οι αρμοί του βαθέως κράτους. Δοκιμασία που πέρασαν επιτυχώς τόσο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν παρέλαβε το χάος που κληρονόμησε από τη χούντα, όσο και ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν έκανε το 1981 μια ιστορική τομή στην πολιτική εξέλιξη της χώρας. Επιτυχώς περνάει αυτή τη δοκιμασία και ο Τσίπρας και απελευθερωμένος πλέον θα αρχίσει στο αμέσως επόμενο διάστημα να κατεβάζει τους «άσσους» που έχει.

Ο πρώτος εξ αυτών είναι το σκάνδαλο της Siemens.  Χθες ο Σήφης Βαλυράκης (ένα καθόλου τυχαίο πρόσωπο στην πολιτική σκηνή της χώρας) απέστειλε επιστολή προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, με την οποία τονίζει ότι η κυβέρνηση, η Δικαιοσύνη και η Βουλή πρέπει να συνεχίσουν τη διερεύνηση και να εκκαθαρίσουν το σκάνδαλο Siemens. Ο κ. Βαλυράκης, ο οποίος ήταν πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής που είχε ερευνήσει την υπόθεση, επισημαίνει στην επιστολή του ότι «το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, η Δικαστική, η Εκτελεστική και η Νομοθετική εξουσία αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων και αδύναμες να αντιμετωπίσουν το ίδιο το σκάνδαλο σε όλο το μέγεθος του, αλλά και να αξιοποιήσουν το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής», με αποτέλεσμα σήμερα να δικάζονται δεκάδες υπηρεσιακοί παράγοντες, χωρίς πολιτικά πρόσωπα για την εμπλοκή των οποίων στο σκάνδαλο υπήρξαν σημαντικά στοιχεία.

Τα στόματα θα ανοίξουν. Και όχι μόνο για τη Siemens αλλά και για όλες τις μεγάλες υποθέσεις καταλήστευσης του εθνικού πλούτου που συμπεριλαμβάνονται στη «λίστα των αμαρτιών» και αφορούν στα εξοπλιστικά αλλά και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εφόσον η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν έπεσε «σε πέντε βδομάδες», θα καταπέσει τελικά η απλουστευτική αφήγηση ότι οι Έλληνες χρωστούν και πρέπει να πληρώσουν.

Η συνέχεια επί της οθόνης του «Κλικλίκου», ο οποίος κι αυτός θα δώσει οσονούπω εξηγήσεις για το πώς βρέθηκε με ψηφιακές συχνότητες έναντι πινακίου φακής…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

 

 

 

 

Ο Χερ Σόιμπλε, η «πέμπτη φάλαγγα» και το… Grexident!

bigschaeuble-plakat-1984Τα τελευταία εικοσιτετράωρα κάνει το γύρο του κόσμου ένας ύπουλος νεολογισμός: «Grexident». Δηλαδή έξοδος από το ευρώ εξαιτίας ενός δήθεν… ατυχήματος. Ποιος προσχεδιάζει το «ατύχημα» και γιατί; Ο Χερ Σόιμπλε με χθεσινοβραδινές δηλώσεις του στο αυστριακό δίκτυο ORF δεν άφησε την παραμικρή αμφιβολία πως πρόκειται για τον εμπνευστή και τον σκηνοθέτη της απειλής του Grexident. Όχι Grexit,  εφόσον δεν υπάρχει θεσμικός  τρόπος αυτό να γίνει αλλά κι αν γινόταν θα υποχρέωνε τη Γερμανία να δώσει εξηγήσεις για ό,τι θα συνέβαινε μετά, αλλά Grexident που θα μεταφέρει όλη την ευθύνη στην… άμυαλη κι απρόσεχτη  ελληνική πλευρά. Είναι σαφές πως η Ελλάδα έχει εξοργίσει τον Χερ Σόιμπλε κι αναζητεί φόρμουλα για να απαλλαγεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από το ενοχλητικό εμπόδιο που βρέθηκε στο δρόμο του μετά τις 25 Ιανουαρίου.

Ας δούμε πιο αναλυτικά τη «μεγάλη εικόνα». Ο κόσμος έγινε ξαφνικά πολύ μικρός σε ότι αφορά τις μεταφορές, το εμπόριο και τις επικοινωνίες αλλά ταυτόχρονα και πολύ μεγάλος σε ότι αφορά το αίσθημα της συμμετοχής του πολίτη στις υποθέσεις που αφορούν τη ζωή του. Ο όρος «πολίτες του κόσμου» είναι στην πραγματικότητα μια ψευδαισθησιακή επινόηση. Δεν μπορούμε να είμαστε πολίτες του κόσμου γιατί δεν έχει αυτός ο κόσμος πολιτικές δομές στις οποίες μπορούμε να συμμετάσχουμε και να επηρεάσουμε. Για να είμαστε πολίτες χρειαζόμαστε μια πολιτική κοινότητα και προς το παρόν είναι μόνο αυτή που έχουμε ζήσει ως πατρίδα και η οποία περικλείεται από εθνικά σύνορα.

Το πολιτικό αίσθημα που γεννιέται από την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη δημόσια ζωή μπορεί να το εξασφαλίσει μόνο η πατρίδα,  ως δημοκρατικά οργανωμένη κοινότητα. Κι εδώ ακριβώς έγκειται το μεγάλο πρόβλημα της σημερινής Ευρώπης. Συνειδητοποιούμε πως στο πλαίσιό της,  η δημοκρατία γίνεται όλο και περισσότερο ένα κενό τελετουργικό, που στερείται τη δυνατότητα να παρέχει αληθινές εναλλακτικές λύσεις και αληθινές επιλογές. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι αντί να είναι σε θέση να αποφασίσει μεταξύ πραγματικών εναλλακτικών λύσεων, είναι μόνο σε θέση να εκλέξει τα πρόσωπα και τα ονόματα εκείνων που θα επιβάλουν προσυσκευασμένες και αναπόφευκτες αποφάσεις επάνω του. H ευρωπαϊκή ιστορία αρχίζει να μοιάζει ολοένα και περισσότερο με μια αλυσίδα μη αναστρέψιμων αυτοματισμών που υπαγορεύονται από μια μονοδιάστατη σκέψη, εν προκειμένω του Χερ Σόιμπλε.

Η μονοδιάστατη σκέψη έχει το χαρακτήρα της καταστροφής του νεωτερικού ανθρωπισμού την ίδια στιγμή που αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία ως περιττό βαρίδι στα πόδια της οικονομικής αποτελεσματικότητας. Εξού και οι αήθεις βολές περί «μονομερούς ενέργειας» έναντι της προσπάθειας της ελληνικής κυβέρνησης να εφαρμόσει κάποια πρώτα μέτρα για την ανακούφιση της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα.

Το μήνυμα που εκπέμπει το «πεφωτισμένο» Διευθυντήριο της Ε.Ε είναι σαφές. Ψηφίστε ό,τι θέλετε για να ζήσετε μια χαζοχαρούμενη «δημοκρατική προσομοίωση» αλλά «το πρόγραμμα είναι πρόγραμμα». Και όχι μόνο αυτό, αλλά το «πρόγραμμα» είναι αλάνθαστο ακόμη κι αν η πραγματικότητα το διαψεύδει. Έτσι λειτουργεί διαχρονικά ο «πεφωτισμένος» ολοκληρωτισμός, όποιον πολιτικο-ιδεολογικό μανδύα κι αν χρησιμοποιεί. Αν το «πρόγραμμα» διαφωνεί με την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!

Είναι ο λόγος άλλωστε για τον οποίο ο Βαρουφάκης καθυβρίστηκε σαν «ανόητα αφελής» από τον Χερ Σόιμπλε, όταν τόλμησε να μιλήσει περί δημοψηφίσματος, περί της δυνατότητας δηλαδή ενός λαού να είναι κύριος της μοίρας του κι αυτεξούσιος  στο σπίτι του.  Με αντίστοιχο εξευτελιστικό τρόπο είχε αντιμετωπιστεί στο  πρόσφατο παρελθόν και ο Γιώργος Παπανδρέου σαν «ψυχάκιας» και «τρελός», με αποτέλεσμα να ανατραπεί ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας, με τη συνδρομή ασφαλώς της «πέμπτης φάλαγγας» που δρα ανοιχτά στο εσωτερικό της χώρας, σε αγαστή συνεργασία με το «πεφωτισμένο» Διευθυντήριο.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας,  σήκωσε το «γάντι»  της ιταμής πρόκλησης κι αντί να παραδώσει επί πίνακι το κεφάλι του Βαρουφάκη, όπως απαίτησε επί της ουσίας ο Χερ Σόιμπλε, κατέστησε σαφές από το βήμα του κοινοβουλίου πως η Ελλάδα διαθέτει πλέον την ισχυρή βούληση να διεκδικήσει τις γερμανικές οφειλές, από την περίοδο της ναζιστικής κατοχής. Χτύπησε τον Σόιμπλε εκεί που πραγματικά πονάει.

«Ποτάμια» και πάλι τα δάκρυα της «πέμπτης φάλαγγας». Οι «Τζήμεροι» και οι «Μπάμπηδες» ολημερίς κι ολονυχτίς να οδύρονται «για το κακό που μας βρήκε». Θλιβεροί κι αστείοι, ταυτόχρονα. Είναι παραδομένοι εθελουσίως στη χλεύη της Ιστορίας, στις ίδιες μαύρες σελίδες με εκείνο το εμετικό δημοσίευμα της «Βραδυνής» στις 2.6.1941 όπου έγραφε επί λέξει: « Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τα φρένας, αυτοί που υπεξαίρεσαν εν ώρα νυκτός την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζε επί της Ακροπόλεως… και είναι βέβαιον ότι, αν οι δράσται του εγκλήματος περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας».

Αυτό που θα μείνει, είναι η ιστορική ομιλία του Τσίπρα. Στην οποία, όχι τυχαία, ο Έλληνας πρωθυπουργός επέλεξε να αναφερθεί στη γνωστή ρήση από την  επί του Όρους ομιλία του Ιησού Χριστού: «Βλέπουν την ακίδα στο μάτι του αδελφού τους, αλλά όχι το δοκάρι στο δικό τους»,  καταγγέλλοντας τον φαρισαϊσμό του «πεφωτισμένου» Διευθυντηρίου που αναζητεί αποδιοπομπαίους τράγους και εξιλαστήρια θύματα για να «σταυρώσει»,  ώστε να νομιμοποιήσει  το καθεστώς δημοκρατικής αποστέρησης που έχει επιβάλλει στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Όμως η φλόγα της δημοκρατικής αξιοπρέπειας πρόλαβε κι άναψε. Μπορεί να τρεμοπαίζει αλλά ακόμα κι έτσι,  σκορπά ήδη τον πανικό. Φέρνει το πρώτο αμυδρό φως μέσα στο σκοτάδι, αποκαλύπτοντας τον τυχοδιωκτικό σχεδιασμό του Δ Ράιχ πάνω στους λαούς της Ευρώπης. Σχεδιασμός που αφορά στο τέλος της ανθρώπινης ελευθερίας, και επομένως του ίδιου του ανθρώπου, στο μέτρο που ο άνθρωπος είναι αυτή η ελευθερία που τα συμφέροντα και οι πολιτικές του Χερ Σόιμπλε επιδιώκουν να ακυρώσουν.

Θα σβήσει; Η Ιστορία θα το δείξει. Αλλά έχει πάντα σημασία με ποια πλευρά έχεις επιλέξει να είσαι.

ΥΓ1: Οι κρίσιμες  ώρες  δεν σηκώνουν  πολλά λόγια. Για να αντέξει  η Ελληνική Δημοκρατία στις επιθέσεις του οικονομικού ολοκληρωτισμού και της δομικής ανηθικότητας που κυριαρχούν στην Ε.Ε με ευθύνη της γερμανικής ηγεσίας, θα πρέπει να έχει υπό κεντρικό συντονισμό οργανωμένες και ολοκληρωμένες δομές  Εθνικής Αλληλεγγύης,  ώστε – αν ο μη γένοιτο χρειαστεί – να μη «λυγίσει» ο λαός, χτυπώντας στους δρόμους  άδειες κατσαρόλες…

ΥΓ2: Η κεντροδεξιά κυβέρνηση της Ισλανδίας απέσυρε το αίτημα της χώρας για ένταξη στην Ε.Ε. Τα μάτια των λαών άρχισαν να βλέπουν.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Σκοτώνουν την Ελληνική Δημοκρατία!

Draghi-SoimpleΚανείς δεν δικαιούται να έχει πλέον ψευδαισθήσεις. Ο Ντράγκι είναι ο «δράκος» που φυλάει το γερμανικό θησαυροφυλάκιο και ως εκ τούτου το μακρύ χέρι του Βερολίνου για την άσκηση της επικυριαρχίας του στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Συνεπώς η «φωτογραφική» εξαίρεση της Ελλάδας από το πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης που ξεκινάει να εφαρμόζεται από την προσεχή Δευτέρα είναι μια αμιγώς πολιτική απόφαση που ελήφθη με πολιτικά κριτήρια και έχει ως μόνο στόχο να εξαναγκάσει την ελληνική κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση από τις θέσεις της.

Αλλά δεν έφτανε μόνον αυτό στον κ. Ντράγκι και τους εντολείς του. Αποφάσισε επίσης πως το όριο άντλησης ρευστότητας από τον ELA για τις τράπεζες μπορεί να αυξηθεί οριακά, μόλις κατά 500 εκατομμύρια ευρώ. Γιατί; Για να ακυρώσει και την τελευταία πηγή εναλλακτικής χρηματοδότησης των υποχρεώσεων της χώρας μέσα στον Μάρτιο, από τα ταμειακά διαθέσιμα οργανισμών του δημοσίου τομέα που βρίσκονται υπό τη μορφή καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες. Η ελληνική κυβέρνηση χρειάζεται κάπου 2 δις ευρώ και το ποσό αυτό θα μπορούσε να αντισταθμιστεί από τη χρηματοδότηση του ELA προς τις τράπεζες.  Η απόφαση για οριακή αύξηση στα 500 εκατομμύρια δεν είναι παρά μια σαδιστική ειρωνεία, γερμανικής έμπνευσης ασφαλώς.

Με βάση αυτά τα δεδομένα η ελληνική κυβέρνηση ή θα πρέπει να πάει γονυπετής στο Eurogroup και να δηλώσει την πλήρη υποταγή της ή να αναλάβει το ρίσκο απρόβλεπτων εξελίξεων. Η πρώτη επιλογή είναι αυτή που έχουν κάνει όλες οι κυβερνήσεις μετά το 2010 και είναι αυτό που περιμένει με τόση ανυπομονησία ο Σαμαράς καθότι θα συνιστά όπως ο ίδιος  νομίζει «δικαίωση» της πολιτικής του, αφού ως γνωστόν έριξε την κυβέρνηση Παπαδήμου ως αντιμνημονιακός και όταν έγινε πρωθυπουργός πήγε στη Μέρκελ για να δηλώσει το περίφημο «ουδείς αναμάρτητος».

Όμως η  μεγάλη «κωλοτούμπα» του ΣΥΡΙΖΑ που την περιμένουν πως και πως,  εντός κι εκτός συνόρων,  θα είναι η επιβεβαίωση του «όλοι ίδιοι είναι» και η ληξιαρχική πράξη θανάτου της Ελληνικής Δημοκρατίας, εφόσον ο λαός μπορεί να ψηφίζει ό,τι θέλει αλλά αυτό δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο στο βαθμό που  οι εξελίξεις είναι προδιαγεγραμμένες βάση … προγράμματος. Γι αυτό και πλανώνται πλάνην οικτρά, όσοι κάνουν αυτές τις ώρες σχέδια επί χάρτου για το πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα είτε αν ο ΣΥΡΙΖΑ συνέχιζε την αντίσταση στην «κωλοτούμπα», είτε αν την κάνει και χάσει τη λαϊκή υποστήριξη που αυτή τη στιγμή διαθέτει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση αποτέλεσε το τελευταίο θεσμικό καταφύγιο για τη διαχείριση της κρίσης εντός του πλαισίου της δημοκρατικής νομιμότητας. Αν δεν τα καταφέρει, οι εξελίξεις θα έχουν εξωθεσμικό και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα. Το γεγονός πως ευρωπαϊκές αλλά και εγχώριες δυνάμεις συνεργούν τόσο απροκάλυπτα στο να μην τα καταφέρει, αυτομάτως τις καθιστά υπόλογες για ηθική αυτουργία σε εκτροπή του πολιτεύματος.

ΥΓ: Και μια υπενθύμιση, μέρες που είναι. Η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας (άρθρο 120, παρ. 4) είναι λιτή και σαφής. «H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Mind the gap! Το πραγματικό κενό της Ελλάδας…

bridging the gap picΤο να κάνω κι εγώ υποθέσεις για το τι υπάρχει «στο μυαλό του Γιάνη Βαρουφάκη» μικρή σημασία έχει. Διαισθητικά και μόνον πιστεύω πως για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού για το οποίο όλοι συζητάμε τα δύο τελευταία 24ωρα, δεν έχει τίποτα,  πέρα ασφαλώς  από το προφανές. Είναι αδιανόητη μια χρεωκοπία μέσα στην Ευρωζώνη και άρα θα δοθεί «μια κάποια λύση». Τώρα αν θα’ ναι ακριβή ή φθηνή, κανένας δεν το ξέρει. Θα είναι άλλος ένας «ευρωπαϊκός συμβιβασμός»,  από αυτούς που δεν αφήνουν ούτε χαρά νίκης, ούτε απελπισία ήττας.

Όμως,  αυτό είναι τελικά το καθοριστικό για την τύχη της Ελλάδας; Σίγουρα, όχι. Το να  κολλάμε τα μούτρα μας πάνω στο πρόβλημα δεν βοηθάει στη λύση. Χρειάζεται να βλέπουμε καμιά φορά την εικόνα και «από πιο ψηλά».  Με τις όποιες δυσκολίες. Άλλωστε όπως μας έμαθε ο Ανδρέας Κάλβος, του οποίου ένα βιβλίο κουβαλώ πάντα μέσα στην τσάντα μου, «θέλει αρετή και τόλμη , η ελευθερία». Ούτε μόνο τόλμη, ούτε μόνο αρετή. Μαζί γεννούν ελευθερία.

Ζούμε σε μεταβατικούς καιρούς. Σε μελέτη της για τον «Κόσμο το 2050»  η PricewaterhouseCoopers (PwC) υποστηρίζει ότι η μετατόπιση της παγκόσμιας οικονομικής δύναμης από τις παραδοσιακές αναπτυγμένες οικονομίες των ΗΠΑ, της Δυτικής Ευρώπης και της Ιαπωνίας προς τις αναδυόμενες οικονομίες θα συνεχιστεί για τα επόμενα 35 χρόνια. Που βρίσκεται η Ελλάδα σε αυτό το νέο χάρτη; Αυτή την ώρα πουθενά…

Μέσα σε αυτό το τσουνάμι των κατακλυσμιαίων αλλαγών που φέρνει η τεχνολογία και η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, πρέπει να σκεφτούμε διαφορετικά τις ίδιες τις δυνατότητές μας και να κάνουμε καλύτερη χρήση τους. Η πρόκληση για όλους μας είναι η δημιουργικότητα. Και δημιουργικότητα σημαίνει διαδικασία γέννησης πρωτότυπων ιδεών που έχουν αξία.  Παντού. Στην οικονομία. Στην κοινωνία. Στην πολιτική. Στη διαχείριση του προσωπικού χρόνου και της ιδιωτικότητας. Στην εκπαίδευση. Στην αγορά εργασίας. Αυτό από μόνο του σημαίνει πως τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως παλιά και πως όλα πρέπει να τα πάρουμε από την αρχή, υπό το φως των δεδομένων που διαμορφώνει μια νέα εποχή για τις ανθρώπινες σχέσεις. Τίποτα δεν μένει ανεπηρέαστο,  εκτός ίσως από τα νοητικά στερεότυπα που κουβαλάμε κι αντανακλούν βολικές συνήθεις στις οποίες εκπαιδευτήκαμε και τις οποίες είναι δύσκολο να τινάξουμε από πάνω μας σαν σκόνη.

Ωστόσο, οι απόψεις μας μπορούν να μας σκλαβώσουν ή να μας ελευθερώσουν. Κάποιοι δεν κάνουν ποτέ το πέρασμα και συνεχίζουν να ζουν με τον παλιό τρόπο σκέψης, επαναπαυόμενοι στη ζώνη του ιδεολογικού κομφορμισμού τους.  Το κλειδί γυρνάει προς δυο κατευθύνσεις. Η μία κρατά κλειδωμένες τις δυνατότητές μας κι όλα αυτά που μπορούμε να πετύχουμε. Η άλλη απελευθερώνει αυτές τις δυνατότητες και διαμορφώνει ένα διαφορετικό μέλλον, χτισμένο πάνω σε μια διαφορετική λογική που λέει πως όταν εργαζόμαστε ορθολογικά, συντονισμένα, συνεργατικά και με επινοητικότητα τότε «όλα γίνονται».

Αρέσει, δεν αρέσει, η αλήθεια είναι πάνω απ’ όλα. Είναι πάνω και από τις θρησκείες,  πάνω και από τις ιδεολογίες, πάνω και από τους  εκάστοτε «μύθους».  Όλα αυτά είναι ανθρώπινες επινοήσεις προκειμένου να δικαιολογείται η εκάστοτε τάξη των πραγμάτων και να μην αμφισβητείται από όσους αδικούνται από αυτή.   Όμως η αλήθεια, αργά ή γρήγορα, βγαίνει στο φως. Γίνεται φως η ίδια,  για να αποκαλύψει τη δυνατότητα μιας εναλλακτικής θέασης της πραγματικότητας, ενός καινούργιου νοήματος για τον κόσμο και την ανθρώπινη ζωή.

Σήμερα η ανθρωπότητα έχει αγγίξει, διανοητικά τουλάχιστον, το σύνορο μιας μεγάλης αλήθειας. Tη διαβεβαίωση της κβαντικής μηχανικής πως το βλέμμα του παρατηρητή επηρεάζει το παρατηρούμενο γεγονός. Αυτό σημαίνει πως μπορούμε πολλά  περισσότερα, αν τολμήσουμε για πολλά περισσότερα καθώς  ο κόσμος αλλάζει. Η ζωή είναι αυτό που την κάνουμε να είναι.

Το κενό λοιπόν δεν είναι χρηματοδοτικό ή δημοσιονομικό. Το κενό αφορά στο αφήγημα που μπορεί να μας ξαναδώσει όραμα δημιουργικής ελευθερίας και όχι «δημιουργικής ασάφειας», όπως προσπαθούμε πάλι σήμερα να τα κουτσοβολέψουμε.

Επί της ουσίας χρειαζόμαστε μια μετα-πολιτική προσέγγιση της πολιτικής, η οποία δεν θα εστιάζει στο τι κληρονομήθηκε από το παρελθόν  αλλά στον πολιτικό συγχρονισμό με τις προκλήσεις του μέλλοντος. Οι διάφοροι «ισμοί» που μας κληροδότησε το παρελθόν είναι νεκροί από καιρό. Ανήκουν όλοι μαζί  σε μια οικογένεια της realpolitik που είχε ως επίκεντρο την κυριαρχία του ατομικού συμφέροντος, είτε βαφτιζόταν «ταξικό» από την Αριστερά, είτε «ιδιωτικό» από τη Δεξιά. Γι αυτό και είχαν από κοινού ύπουλα διαβρωτικά αποτελέσματα, την ίδια στιγμή που κάθε ηθική αμφισβήτηση της έννοιας του ατομικού συμφέροντος (ταξικού ή ιδιωτικού) εξοστρακιζόταν ως «αφελής», «ιδεαλιστική» ή «ουτοπική». Αυτό το σύστημα έχει καταρρεύσει σήμερα διότι τελικά προδίδει τις προσδοκίες που το ίδιο καλλιέργησε. Μόνο η συνεργατική, αλληλέγγυα  και συντονισμένη προσπάθεια για τον σχηματισμό και την  εμπέδωση μιας «νέας εμπιστοσύνης»  στην κοινή ευημερία,  μπορεί να αποτελέσει βάση για μια «νέα εποχή» στην Ελλάδα.

Mind the gap, λοιπόν. Αλλά σοβαρά και έξυπνα. Ο ναρκισσισμός, η ανοησία και η αφέλεια δεν συνιστούν επαναστατικές πράξεις. Με τα λόγια του Φερνάντο Πεσσόα «κάθε άνθρωπος που είναι προικισμένος με μια ευαισθησία δίκαιη κι έναν ορθολογισμό, αισθάνεται πως το κακό και η αδικία στον κόσμο τον αφορούν, και επιδιώκει να τα διορθώσει, αρχίζοντας από τα πιο κοντινά: και το πρώτο είναι ο εαυτός του».

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Ο Τσίπρας είναι Game Changer ή… Loser;

GameChangerVideoOverlayΤα ιστορικά πρόσωπα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Αντιλαμβάνονται πως το να παραμείνουν στο παιχνίδι με τους παλιούς κανόνες, δεν έχει κανένα νόημα. Το να παίζεις  σε ένα παιχνίδι που είσαι εκ των προτέρων και μονίμως χαμένος, μοιάζει με τις «ομάδες – δορυφόρους» των μεγάλων brands  στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δείχνουν να «σκοτώνονται» αλλά με τη λήξη, έχει γίνει αυτό που θέλει το «Αφεντικό» κι έτσι οι παίκτες εξαφανίζονται στα αποδυτήρια με σκυμμένο κεφάλι και υπό τις αποδοκιμασίες της εξέδρας.

Όλα τα παιχνίδια έχουν τον ίδιο «χρυσό κανόνα»: αυτός που έχει τον χρυσό βάζει και τους κανόνες. Κατ’ ακολουθία, το ερώτημα που βάζει κάθε επίδοξος Game Changer στον εαυτό του είναι το αν θα βγει «με τη μία» από το παιχνίδι σαν loser ή… αν:

  1. Μείνει στο παιχνίδι.
  2. Παίξει στα όρια, αλλά με τους κανόνες.
  3. Επιχειρήσει να αλλάξει τους κανόνες «από μέσα» και στον «δικό του χρόνο».
  4. Παίξει ακόμη και ενάντια στον «χρυσό», αλλά με απώτερο στόχο να «τον βάλει στο χέρι».

Τα μέχρι σήμερα δείγματα πολιτικής στρατηγικής του Αλέξη Τσίπρα δείχνουν πως έχουμε να κάνουμε με Game Changer. Το να μην συνθηκολογείς αμαχητί με τις συνθήκες του παρόντος , το να τολμάς να ελπίζεις και να διεκδικείς την κατάκτηση ενός ονείρου, το να μην ξεχνάς την ουσία της ανθρώπινης ελευθερίας, έχει μέσα του τη δύναμη της αλήθειας. Μια  δύναμη που είναι πάνω απ’ όλα.

Το σύνθημα της τελευταίας μεγάλης πολιτισμικής επανάστασης στη Δύση, το σύνθημα  του γαλλικού Μάη του 68 , ήταν «είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το αδύνατο». Το σύνθημα αυτό έχει αφήσει το ισχυρό του αποτύπωμα πάνω στη συλλογική συνείδηση στη Δύση.

Οι μεγάλες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας στην πληροφορική και την επικοινωνία,  ξεκίνησαν με το ρίσκο και την τόλμη νεαρών αμερικανών φοιτητών που ζήτησαν το αδύνατο.

Ο Μπάρακ Ομπάμα ζήτησε το αδύνατο  και έγινε ο πρώτος μαύρος Πρόεδρος στις ΗΠΑ.

Το ίδιο και ο Τσίπρας, σήμερα.  Ζήτησε το αδύνατο και έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός κυβέρνησης της ριζοσπαστικής αριστεράς στη μεταπολεμική Ευρώπη.  Στο εξωτερικό ανάγκασε τους πάντες να δώσουν προσοχή στην Ελλάδα. Και στο εσωτερικό διαμορφώνει για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια ένα πραγματικό μέτωπο ομοψυχίας. Επιπλέον, στις αδυσώπητες γερμανικές επιθέσεις απαντάει λιτά, με δύο μόνον λέξεις: «Δεν εκβιαζόμαστε»!

Σε ότι αφορά το στάδιο της διαπραγμάτευσης που βρισκόμαστε σήμερα, ο Τσίπρας  για να υπογραμμίσει πως η κυβέρνηση  είναι έτοιμη να προχωρήσει και σε μέτρα ελέγχου της ροής κεφαλαίων στον τραπεζικό χώρο, έστειλε τον Δραγασάκη να συναντήσει «εκτάκτως» τον Στουρνάρα. Ανεξαρτήτως του πώς «σκηνοθετήθηκε» η συνάντηση, αυτοί που έπρεπε να καταλάβουν, κατάλαβαν…

Το μήνυμα πήγε «συστημένο» και στον Ντράγκι, ο οποίος κινδυνεύει να χρεωθεί ένα τραπεζικό «ατύχημα» σε τράπεζες της ενιαίας – ευρωπαϊκής τραπεζικής εποπτείας και την επιβολή από κυβέρνηση της Ευρωζώνης μέτρων περιορισμού της διακίνησης κεφαλαίων – μια πραγματική καταστροφή για το κύρος της ΕΚΤ και πιθανή θρυαλλίδα για ένα νέο γύρο κρίσης στο τραπεζικό ευρωσύστημα… Βεβαίως, ένα τέτοιο τραπεζικό «ατύχημα» δεν αφήνει αδιάφορο ούτε τον κ. Σόιμπλε.

Την οριστική απάντηση στο ερώτημα του τίτλου, δεν την περιμένουν μόνον οι Έλληνες. Την περιμένει όλος ο κόσμος. Αν όχι σήμερα Παρασκευή, σε λίγες μέρες θα ξέρουμε…

 

ΥΓ: Η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται όσο ποτέ μια νέα αφήγηση. Το αφήγημα «ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του»,  το οποίο κυριάρχησε για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο,  μας  πήγε στα βράχια. Η στροφή πρέπει να είναι 180 μοιρών,  για να μπορέσουμε να ξεκολλήσουμε. Το νέο αφήγημα θα πρέπει να είναι αυτό της Ελλάδας ως παγκόσμιου Game Changer.

Υπάρχουν ικανοί άνθρωποι για να αρθρώσουν και να εκφράσουν αυτό το αίτημα, να αναδείξουν αυτή τη  νέα εθνική αφήγηση, να πάρουν στην πλάτη τους το στοίχημα μιας  Ελλάδας που δεν θα μας πληγώνει αλλά και δεν θα την πληγώνουμε.  Αυτοί οι άνθρωποι είναι διάσπαρτοι, παντού. Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Σε όλες τις πόλεις και τα χωριά μας,  από τη Θράκη  μέχρι την Κρήτη και από την Ήπειρο μέχρι την Κύπρο. Σε όλα τα φύλα, σε όλες τις ηλικίες, σε όλα τα κοινωνικά, μορφωτικά και εισοδηματικά στρώματα.   Είναι όλοι όσοι και όλες όσες – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – έχουν γίνει οι Game Changers της ζωής τους. Αν του βγει του Τσίπρα, θα τους έχει όλους μαζί του. Κι αυτή η «κρίσιμη μάζα» μπορεί πραγματικά να δημιουργήσει μια Νέα Ελλάδα.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post