Άρθρα συντάκτη: Editorial Team

Νικήσαμε το φόβο. Σημαντικό μεν, αλλά δεν φτάνει. Πρέπει να νικήσουμε και τον εφησυχασμό, στον λίγο χρόνο που έχουμε διαθέσιμο μέχρι να «μιλήσει ο λαός».

Ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. Το νέο ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε – παρά το γεγονός πως εξαιτίας δύο εμφυλίων πολέμων, η ελληνική επανάσταση είχε ηττηθεί στρατιωτικά – διότι οι γεωπολιτικές επιδιώξεις των δυτικών Μεγάλων Δυνάμεων από τον 19ο αιώνα μέχρι και σήμερα, συγκλίνουν σταθερά στην πάση θυσία ανάσχεση της ρωσικής καθόδου στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Διαχρονικά ό,τι αποκαλούμε «εθνική ανεξαρτησία», υπήρξε μια πολύ σχετική έννοια, η οποία μοιάζει περισσότερο με ένα τροχό που γυρίζει, πότε «πάνω» και πότε «κάτω». Αλλά η θέση που έχουμε κάθε φορά, συνήθως είναι πέρα από τον έλεγχό μας. Το ζήσαμε και στην Κύπρο, λίαν προσφάτως, παραμένοντας «έθνος ασύνετον» αλλά και διαχρονικοί «gatekeepers» της Δύσης. Εξαιτίας του πρώτου χαρακτηριστικού, οι ξένοι μας εκμεταλλεύονται ασύστολα. Εξαιτίας του δεύτερου όμως, δεν μπορούν να μας κάνουν “bypass” και μας κρατάνε «μέσα στο μεγάλο παιχνίδι».

Βεβαίως στο εσωτερικό της χώρας, ορισμένοι έχουν τον τρόπο να είναι πάντα «πάνω». Είναι αυτοί που συνεργάζονται με τον τροχό και τους «ιμάντες» που τον κάνουν να γυρίζει, οπότε φροντίζουν πάντα να επωφελούνται από τη σωστή… πρόγνωση των επερχόμενων. Ξέρουν πως το χρήμα εμφανίζεται εκεί που μπορεί να αγοράσει τα πάντα φθηνά και συνήθως είναι εκεί που «ρέει αίμα», μεταφορικά ή κυριολεκτικά.

Όπως επίσης υπάρχουν και αυτοί που είναι μονίμως «κάτω». Δεν ξεπερνούν το 10%, σύμφωνα μ’ εκείνο το «χαρτάκι» που έγραψαν Στάλιν και Τσόρτσιλ κι αφορά στον επιτρεπόμενο βαθμό ρωσικής επιρροής στην Ελλάδα. Για το υπόλοιπο 90%, φαντάζομαι δεν θέλετε λεπτομέρειες. Κάποτε όλο το «δεκαράκι» πήγαινε στο ΚΚΕ. Σήμερα το διεκδικεί η «Χρυσή Αυγή». Είναι τελικά μεγάλη τσούλα αυτή η Iστορία…

Όταν λοιπόν ενώσεις τις «τελίτσες» βγαίνει μια λέξη, που δεν ηχεί ωραία στα «περήφανα» αυτιά μας: Εξάρτηση! Έχει πάρει πολλές μορφές καθώς γινόταν σταδιακά όλο και πιο εκλεπτυσμένη μέσα στο χρόνο. Δεν παρελαύνουν στρατεύματα κατοχής, ούτε πλένουν αθώες βοσκοπούλες τα «μουνόπανα της Φρειδερίκης». Και από τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις και τα πραξικοπήματα, φτάσαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και πάνω που είπαμε «Δόξα σοι ο Θεός», αρχίσαμε πάλι τα «βοήθα Παναγιά μου», καθώς καταλάβαμε πως θα είμαστε αιωνίως δοσο-εξαρτημένοι!

Ο τροχός της «τύχης» μας, δείχνει «κάτω». Δεν είμαστε στο 2004 των Ολυμπιακών Αγώνων, της ανέλπιστης νίκης στο Euro, της ανάπτυξης, των μεγάλων έργων, της επιχειρηματικής και κυρίως της τραπεζικής διείσδυσης στην βαλκανική ενδοχώρα… Το τραπέζι «σκουπίστηκε», το ημερολόγιο δείχνει 2015 κι ο εφησυχασμός είναι κακός σύμβουλος για τον ελληνικό λαό, που ψηφίζει με την ελπίδα να πάρει, έστω και λίγο, τα «πάνω» του.

Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να επιχειρήσουμε να ανακτήσουμε, τουλάχιστον ως ένα βαθμό, τον εθνικό έλεγχο. Κι αυτό απαιτεί να ενωθούν «πολλά χέρια», ανάμεσα σε αυτούς που δεν είναι ούτε οι «πάντα πάνω», ούτε και οι «μονίμως κάτω».

Μην «σκοτώνεστε» λοιπόν, σύντροφοι κι αδέρφια! Διότι το «New Deal» πρέπει πρώτα να το πετύχουμε εσωτερικά για να το διεκδικήσουμε κι έξω. Κι αν «σκοτώνεστε» για τις εντυπώσεις, μετά δεν θα μπορείτε να το περάσετε εύκολα «στους κόσμους σας», διότι ούτε καλούς επικοινωνιολόγους έχετε. Οι αντιθέσεις όμως θα πρέπει αρθούν αμοιβαία στο επίπεδο μιας ανώτερης σύνθεσης, δηλαδή σε μια δημοκρατική και αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας.

Διανύουμε την «εβδομάδα της επιτάχυνσης» και η φορά των πραγμάτων δείχνει ρεύμα αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο αυτό από μόνο του δεν φτάνει. Απαιτείται εθνική σύγκλιση και κοινωνική ευθυγράμμιση στους στόχους της νέας ελληνικής κυβέρνησης καθώς η διαπραγμάτευση που θα γίνει με τους δανειστές (και όχι μόνο) θα είναι εκ των προτέρων «κεκλιμένη» υπέρ τους. Αυτό ενδέχεται να έχει εξαιρετικά δυσάρεστες συνέπειες, αν δεν αντιμετωπιστεί με «κεντρομόλο δύναμη» από ελληνικής πλευράς. Η επίδειξη αυτής της δύναμης, όπως και κάποιες πρώτες «μικρές νίκες», είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για να βγουν στο προσκήνιο και «σύμμαχες» δυνάμεις. Αλλιώς δεν γίνεται…

Κανένας εφησυχασμός, λοιπόν. Είναι η ώρα για ανοιχτά μυαλά και ανοιχτά μάτια. Είτε ως πολιτική επιλογή, είτε ως ηθική υποχρέωση, είτε ως πατριωτική στάση, είτε ακόμη και ως ωφελιμιστική αντίληψη, πρέπει να συνειδητοποιηθεί πως αληθινά μεγάλους στόχους μπορούμε να πετύχουμε μόνο με το τρόπο που μας έμαθε η Ιστορία: «Αλέξανδρος και οι Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων».

ΥΓ: Το να ζητάς το αδύνατο, μπορεί να σε κάνει μεγάλο λαϊκό ήρωα. Τέτοιος ήταν ο Άρης Βελουχιώτης. Το να ξέρεις τι να ζητάς, μπορεί να σε κάνει μεγάλο εθνικό ηγέτη. Τέτοιος ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Το να ξέρεις να ζητάς το αδύνατο, μπορεί να σε κάνει «Ανδρέα Παπανδρέου», ήταν κατηγορία μόνος του ο αείμνηστος. Το να ξέρεις να ζητάς το αδύνατο με τρόπο που να το παίρνεις κιόλας, μπορεί να μεταμορφώσει τον «μικρό Αλέξη» σε …Μέγα Αλέξανδρο. Αρκεί να βγουν και τα «μαγικά» στη «μαμά», την «Ολυμπιάδα». Ο «χορός» πάντως ξεκίνησε. Οπότε Αλέξη, «ξεκόλλα»… γίνε Αλέξανδρος!

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

Οι ευχές των ημερών είναι ένα τρόπος για να προσδιορίσουμε τη λέξη ή τις λέξεις που θα εκφράσουν το πνεύμα της νέας χρονιάς. Γι αυτό και στα μηνύματα των πολιτικών «έπαιξαν» οι λέξεις: «σταθερότητα» από τη μια και «ελπίδα» από την άλλη. Το πολιτικό σύστημα ξέρει πως το εκλογικό σώμα κυριαρχείται από μια δραματική  αίσθηση αβεβαιότητας και η σωστή λέξη που θα το  καθησυχάσει ή θα το εμπνεύσει, μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για την έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης της 25^ης Ιανουαρίου.

Γύρω από το κουφάρι της κληρονομιάς της Μεταπολίτευσης, δίνουν  τη μάχη τους οι δύο πόλοι που διαμορφώθηκαν με την κατάρρευσή της,  για να διεκδικήσουν τη θέση του οδηγού στην «επόμενη μέρα». Η ΝΔ του Σαμαρά που δεν είναι η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή. Είναι μια Νέα Δεξιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ  που δεν είναι το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Είναι μια Νέα Αριστερά.

Το Κέντρο προς το οποίο συνέκλιναν οι πολιτικές δυνάμεις της Μεταπολίτευσης καθ’ όλη τη διάρκειά της,  κατέρρευσε με την χρεωκοπία της χώρας. Σήμερα δεν υπάρχει πλέον ο ηδονιστικός και ανέμελος κόσμος των  «50 αποχρώσεων του γκρι».  Το τέλος αυτής της εποχής δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη συμβολική απεικόνιση  από το να «βγαίνουν στο σφυρί» οι βίλες των μεγάλων πρωταγωνιστών της και να τσακώνονται μεταξύ τους τα παλιά και «νέα» απομεινάρια της «Κεντροαριστεράς».

Επιστρέφουμε ολοταχώς στο «άσπρο – μαύρο». Εδώ όμως,  έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα. Όποτε βρέθηκαν αντιμέτωπες σε πολωτική αντιπαράθεση η Δεξιά με την Αριστερά, η χώρα ηττήθηκε. Το ίδιο ενδέχεται να συμβεί και τώρα. Τα χρόνια της ηδονής να ακολουθηθούν από χρόνια οδύνης, όπως ήδη συμβαίνει και ασφαλώς μπορεί να γίνει πολύ χειρότερο στη συνέχεια. Για να γίνει καλύτερο πάντως, τουλάχιστον με βάση την ιστορική εμπειρία, είναι σημαντικό να μην παραιτηθούμε στον τροχό της μοίρας και να ορθώσουμε το ανάστημά μας στις προκλήσεις των καιρών μας. Κι αυτό σημαίνει μια σύνθεση των αντιθέτων σε ένα ανώτερο επίπεδο, σημαίνει μια δύναμη που θα μπορεί να κάμψει τις απολυτότητες και τις πολώσεις, με το βλέμμα στραμμένο σε όλους και όχι αποκλειστικά σε κάποιες ελίτ.

Οι μεγάλες αλλαγές αναγνωρίζονται κατ’ αρχήν από τις λέξεις. Ούτε η σταθερότητα, ούτε η ελπίδα,  είναι η σωστή λέξη. Διότι η κοινωνία νιώθει «ελεύθερη πολιορκημένη» κι αυτό που αναζητεί έχει όνομα και λέγεται: Διέξοδος.

Δεν ψάχνει  όμως μια ηρωική έξοδο όπως στο Μεσολόγγι. Η εποχή των ηρώων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.  Η κοινωνία ψάχνει έναν «Μωυσή» για τη  διάβαση της θάλασσας,  χωρίς να βρέξουμε τα πόδια μας!  Δεν μοιάζει όλο αυτό πολύ μαγικό; Τι να σας πω… Η προσωπική μου ευχή πάντως για το 2015 είναι: Καλή Διέξοδο, με Υγεία και… Μαγεία!

 ΥΓ1: Προς άρση πιθανών παρεξηγήσεων, Διέξοδος δεν σημαίνει οπωσδήποτε άλλο ένα κόμμα. Σημαίνει οπωσδήποτε ένα άλλο πρότυπο Ηγεσίας και μια άλλη Στρατηγική για τη χώρα.   

 ΥΓ2: Προς επιβεβαίωση της «μαγείας» των λέξεων,  είναι άλλο πράγμα το «κούρεμα» χρέους «εις υγείαν» των διαπλεκόμενων ολιγαρχών και είναι άλλο πράγμα να ζητάς «άφεση χρέους» για να χρηματοδοτείται σταθερά και σε βάθος χρόνου μια υγιής, συνεργατική, αλληλέγγυα, κοινωνική οικονομία. Το «πεντοζάλι» δεν το καταλαβαίνει κανένας. Το « Social entrepreneurship» το καταλαβαίνουν όλοι.

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post

 

 

 

 

 

 

Στη σχέση μας με την Ευρώπη, η βασική επιλογή του πολιτικού συστήματος υπήρξε ο «τραβεστισμός». Με τον όρο «τραβεστισμός» εν προκειμένω, εννοώ να ζούμε σε μια διαρκή σύγχυση ταυτότητας, αποδεχόμενοι το ψεύδος της προσποίησης πως τάχα μπορούμε να γίνουμε ένα κανονικό βορειοκεντρικό ευρωπαϊκό κράτος. Δεν μπορούμε. Δεν μπορούμε γιατί ζούμε σε άλλη γεωγραφία. Η γεωγραφία είναι ιστορικό πεπρωμένο.

Το να επιμείνουμε στην επιλογή του «τραβεστισμού», την οποία εγκαινίασε ως «εθνική στρατηγική» ο Κώστας Σημίτης κι ακολούθησαν όλοι οι διάδοχοί του μέχρι και τον Αντώνη Σαμαρά, είναι φανερό μετά την κρίση πως οδηγεί στον αφανισμό των Ελλήνων. Παραιτημένοι από κάθε εθνική πολιτική βούληση, η χώρα αφέθηκε «χύμα» στη ροή της συγκυρίας, αντιδρώντας σπασμωδικά και στιγμιαία σε γεγονότα που διαμορφώνονταν κάθε φορά από τρίτους. Έχει απωλέσει μεγάλο κομμάτι της εθνικής ισχύος της και εξαιτίας αυτής της αδυναμίας της, απειλεί να συμπεριφερθεί σαν το «κακό παιδί» που βάζει φωτιά στο «σπίτι».

«Ὦ Σόλων, Σόλων, Ἕλληνες ἀεί παῖδές ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν», δηλ. «Σόλωνα, Σόλωνα, εσείς οι Έλληνες μένετε πάντα παιδιά και δεν υπάρχει κανένας γέροντας Έλληνας». Κι αυτό που είπαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ιερείς στον Σόλωνα ( «έκοβε το μάτι τους») επιβεβαιώνεται μέχρι κεραίας ακόμη και σήμερα. «Παιδιαρίσματα» και τζογαδόρικο «παιχνίδι» με την τύχη της χώρας, την τύχη της κάθε ελληνικής οικογένειας που θέλει να ξέρει τι της ξημερώνει αύριο το πρωί.

Όλοι «ψυχανεμίζονται» πως τα «παιδιά» δεν θα κάνουν για πολύ ακόμη την …Κοντσίτα των αγορών. Γι αυτό κι έχουν μαζευτεί δεκάδες διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα. Τα «παιδιά» είναι έτοιμα να βάλουνε φωτιά στο σπίτι. Πρώτη φορά είναι; Για τα «παιδιά», «όλα είναι παιχνίδι»…

Μόνο που η αφήγηση αυτή έχει ένα μικρό πρόβλημα. Μένει στα ιστορικά ορόσημα και αποσιωπά τα μεταξύ τους διαστήματα, κατά τα οποία οι Έλληνες πλήρωναν ακριβά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το να βάζουν τη φωτιά στο «σπίτι», παρ’ όλο που ήταν πάντα με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Μεγάλη αδικία αυτή…

Υπό αυτό το πρίσμα, μεταξύ του επιδεικνυόμενου «τραβεστισμού» και των «κακών σκέψεων» να βάλουμε σαν άτακτα παιδιά τη φωτιά στο «σπίτι», θα άξιζε να ακουστεί η φωνή των Ελλήνων. Η πλειοψηφία των πολιτών, δείχνει μία εκπληκτική ωριμότητα που καταγράφεται σε δεκάδες δημοσκοπήσεις της τελευταίας περιόδου και με ποσοστά κοντά στο 60% εκφράζει τη θέση πως η χώρα δεν πρέπει να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές με την ευκαιρία της εκλογής Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Ακόμη και από τα ίδια τα κόμματα της αντιπολίτευσης ένα πολύ μεγάλο ποσοστό που φθάνει στο 40% δεν επιθυμούν εκλογές τώρα. Γιατί; Μα γιατί βλέπουν πως αν «κάψουμε» μόνοι μας και έτσι βιαστικά το χαρτί των εκλογών, η επόμενη κυβέρνηση όποια κι αν είναι, πρακτικά θα έχει μόνο δύο επιλογές: ή να συνεχίσει να παριστάνει την …Κονσίτα ή να υποχρεωθεί σε άμεση παύση πληρωμών και να μπει η φωτιά στο «σπίτι».

Αν οι πολίτες δεν θέλουν εκλογές, ποιοι τις θέλουν; Χθες συνέφαγαν σε μια «σύσκεψη κορυφής» οι κ. Μπόμπολας, Ψυχάρης και Βαρδινογιάννης, με προφανές αντικείμενο συζήτησης τη διαμόρφωση κοινής στάσης στις εξελίξεις. Σήμερα, το «Έθνος» έχει πρωτοσέλιδο ότι Σαμαράς και Τσίπρας συμφωνούν σε κάτι: Πρόεδρος ή εκλογές. Τα ΝΕΑ προβάλλουν επίσης τη δήλωση Σαμαρά ότι η πολιτική αβεβαιότητα θα λήξει σύντομα.

Επίσης, σήμερα θέμα της μέρας γίνεται η απόπειρα χρηματισμού του Χαϊκάλη, γεγονός που σπρώχνει ακόμη περισσότερο προς τις κάλπες. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Οι δανειστές θέλουν επίσης τις εκλογές. Θέλουν να δώσουν ένα «μάθημα» στην Ελλάδα, πριν τις ισπανικές εκλογές τον Νοέμβριο διότι άπαξ και «σηκώσει κεφάλι» η Ισπανία, μετά το πράγμα δεν θα μαζεύεται. Γι αυτό κι αν είχαμε μισό δράμι μυαλό τις εκλογές θα έπρεπε να τις τοποθετήσουμε την επόμενη Κυριακή των ισπανικών εκλογών. Αυτό που εξ ενστίκτου συλλαμβάνουν οι ευαίσθητες κεραίες των πολιτών, περιφρονείται προκλητικά από το σύνολο των κομμάτων και είναι δείγμα του κενού πολιτικής εκπροσώπησης που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη χώρα.

Είναι πράγματι η ώρα της Αριστεράς, όπως συμβαίνει στις κρισιμότερες στιγμές της πατρίδας μας. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ παγιδευμένος στη ρητορική «εκλογές εδώ και τώρα», τελεί εν αμηχανία μπροστά στην παγίδα που του στήνουν. Πρέπει να βάλει πλάτη κατά τη γνώμη μου και η «άλλη Αριστερά». Το ΚΚΕ είναι το ιστορικότερο κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου. Με κολοσσιαία λάθη αλλά και τεράστια προσφορά. Η μακροβιότητά του το καθιστά εξ αντικειμένου τον «συλλογικό γέροντα» της δημόσιας ζωής στη χώρα. Το να μένει στη γωνία απομονωμένο σαν διακοσμητικό αξεσουάρ του καθεστώτος όταν διακυβεύεται η τύχη του λαού, είναι στάση αναντίστοιχη της πολιτικής σοφίας που έχει αποκτήσει μέσα στην ιστορία. Ας γίνει αυτό που μπορεί. Ας γίνει η φωνή του λαού που δεν επιθυμεί εκλογές σε αυτή τη φάση, χωρίς αυτό να σημαίνει πως συναινεί στην κυβερνητική πολιτική. Ναι, μπορούν να συμβαίνουν και τα δυο ταυτόχρονα όταν μιλάμε για στρατηγική.

Το ΚΚΕ ξέρει καλά πως «ο αριστερισμός είναι η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού». Θα ήταν καταλυτικής σημασίας η προσφορά του στο λαό και στον τόπο εάν θεσμικά, ως έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση, προτείνει σήμερα κιόλας τον αριστερό υποψήφιο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Κι από εκεί και πέρα αυτομάτως «ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του».

ΥΓ: Μετά και τον «ιστορικό συμβιβασμό» ΗΠΑ – Κούβας, είναι και η πιο κατάλληλη στιγμή…

Πρώτη δημοσίευση: Rizopoulos Post