Άρθρα συντάκτη: Zack Loud

H επιστροφή από τις διακοπές μπορεί να οδηγήσει σε δυο ενδεχόμενα. Το ένα είναι να πέσεις σε κατάθλιψη που τέλειωσαν, που «δεν κατάλαβες» πότε κύλησαν οι μέρες κι έτσι  να δίνεις εντολή στον «εσωτερικό σκηνοθέτη» να φτιάχνει φανταστικές υπερπαραγωγές για το πώς η ζωή σου θα μπορούσε να μοιάζει με ατέλειωτες διακοπές. Μπορείς να κάθεσαι με τα μάτια κλειστά και να φαντασιώνεσαι, με τα χέρια σταυρωμένα. Όσο όμως η πραγματικότητα αποκλίνει από το σενάριο φαντασίας του εσωτερικού υποβολέα, τόσο η κατάθλιψη θα αυξάνεται.

Η ζωή σίγουρα δεν μπορεί να είναι μόνιμες διακοπές, τουλάχιστον αν δεν έχεις γεννηθεί κληρονόμος κάποιου μεγιστάνα ή αν δεν είσαι γόνος κάποιας ελληνικής πολιτικής οικογένειας καθότι σε αυτή τη χώρα το αληθινό μας πολίτευμα είναι η κληρονομική ολιγαρχία.

Σε κάθε περίπτωση είναι απατηλή η αναζήτηση των «μόνιμων διακοπών». Συνιστά λογική αντίφαση. Το πιο σοφό λοιπόν θα ήταν να το δεις κάπως διαφορετικά. Οι διακοπές είναι ωραίες γιατί κάνεις πράγματα που αγαπάς. Το σημαντικό είναι αυτό. Να δίνεις χρόνο εκεί που επιλέγει η καρδιά, διότι σε τελική ανάλυση μόνο σε ό,τι αγαπά κανείς μπορεί να είναι καλός κι αληθινά δημιουργικός. Όλα τα υπόλοιπα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καταλήγουν σε διαχειριστική διεκπεραίωση ή ψυχαναγκαστική νεύρωση.

Συνεπώς η κατάθλιψη από την «επιστροφή» δεν είναι μονόδρομος. Ευτυχώς, υπάρχει και ο λιγότερο πολυσύχναστος δρόμος που έχει να κάνει με την τόλμη και την αποφασιστικότητα, την έμπνευση και την προσπάθεια, με το να δώσει κανείς χρόνο εκεί που πραγματικά νιώθει να πάλλεται από αληθινό ενδιαφέρον κι ενθουσιασμό, από αγάπη και πάθος δημιουργίας. Με απλούστερα λόγια, είναι κάτι σαν κι αυτό που κάνουν τα παιδιά. Έχετε δει παιδί να ασχολείται αληθινά με κάτι που δεν αγαπά και δεν παθιάζεται μαζί του;

Ναι, οι διακοπές κάποια στιγμή τελειώνουν. Κάτι κλείνει, κάτι ανοίγει. Γιατί λοιπόν να μην ξεκινάει ταυτόχρονα η περιπέτεια για να φτάσει κανείς εκεί που πραγματικά θέλει και μπορεί; Σίγουρα δεν είναι ούτε απλό, ούτε εύκολο. Πολλές φορές ο αρχικός ενθουσιασμός εξανεμίζεται μέσα στην καθημερινή ρουτίνα και τα σχέδια μένουν στο desktop. Ο ίδιος και ο ίδιος επαναλαμβανόμενος κύκλος. Τι μπορεί να κάνει τη διαφορά;

Μα, φυσικά αυτό που λέει στο «μανιφέστο» του ο Peter Pan: “All the world is made of faith and trust and pixie dust.” Πίστη, εμπιστοσύνη και …. μαγική σκόνη! Ψάξε να τα βρεις. Μέσα… έξω… δίπλα… λίγο παρακάτω ή λίγο παραπάνω, μπορεί κι έξω από το παράθυρό σου. Ψάξε στα πιο πιθανά αλλά και στα πιο απίθανα μέρη. Και να ξέρεις πως «όποιος ψάχνει βρίσκει» κι αν βρεις και τα τρία «συστατικά», ε τότε…. όλα γίνονται!

Κανένα πρόβλημα δεν λύνεται στο επίπεδο που δημιουργήθηκε. Αφημένο στην τύχη ή ακολουθώντας την πεπατημένη μιας συμβατικής διαχείρισης, θα λυθεί σε ένα επίπεδο πιο κάτω. Είναι σαν το ακατάστατο δωμάτιο. Ο νόμος της εντροπίας θα οδηγεί στον πολλαπλασιασμό της «ακαταστασίας» μέχρι να προσλάβει τη μορφή του χάους.

Με συνειδητή προσπάθεια, η λύση και το άνοιγμα μπορούν να επιτευχθούν σε ένα ανώτερο επίπεδο. Σαν να βγαίνεις από το αυγό. Προφανώς για κάθε «πουλάκι» είναι σοκαριστικό να έρχεται αντιμέτωπο με το εκτυφλωτικό φως του ήλιου, όμως δεν έχει κι άλλη επιλογή. Κάπως έτσι είμαστε κι εμείς σήμερα. Κι όταν λέω «εμείς» εννοώ όλοι όσοι/ες δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να έχουμε μια βαθιά αίσθηση ευτυχίας και ικανοποίησης, η οποία να μην εξαρτάται από κανέναν εξωτερικό παράγοντα. Διότι αυτό σημαίνει «χαλαρώνω».

Για κάποιο λόγο πιστεύω πως φέτος το καλοκαίρι μπορούν να «χαλαρώσουν» μόνο όσοι αναγνωρίζουν πως έχουν «πετύχει» αυτό που περιγράφει λιτά και ποιητικά ηΧριστιάνα Σοφία . «Κοιτάζοντας πίσω, δεν υπάρχουν ενοχές, μετανοήσεις, ή το αίσθημα της αδικίας για οτιδήποτε έχει συμβεί, αν και έχεις αναθεωρήσει πολλά.».

Όσοι και όσες αναγνωρίζουμε πως δεν ζούμε σε αυτή την «κατάσταση», σημαίνει πως έχουμε κάποια άλυτα προβλήματα. Και μπορεί η κοινότυπη σύσταση να είναι «μην κουβαλάς μαζί στις διακοπές σου τα προβλήματά σου», όμως όλοι καταλαβαίνουμε πόσο ανεδαφική είναι. Συνεπώς, η σωστή απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί 180 μοίρες απέναντι.

Πάρε τα προβλήματα μαζί στις διακοπές, κι εκεί με πιο ανοιχτό μυαλό και πιο ανοιχτή καρδιά, μπροστά στη θέα ανοιχτών οριζόντων, σχεδίασε τη λύση τους σε ένα ανώτερο επίπεδο, αναλαμβάνοντας συνειδητά και την ευθύνη της προσπάθειας που απαιτείται.

Άντε…. Καλές διακοπές!

Τα τελευταία χρόνια το Χόλιγουντ «επιστρατεύει» όλο και πιο συχνά ήρωες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και ιστορίας προκειμένου να ανταποκριθεί στην ψυχολογική ανάγκη που διαμορφώνεται παγκοσμίως, μέσα σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης: «Κάποιος, να κάνει κάτι».

Έτσι αυτές τις μέρες έκανε η προβολή μιας καινούργιας εκδοχής του Ηρακλή που ετοίμασε το Χόλιγουντ για τη μεγάλη οθόνη. Η ταινία ασφαλώς ακολουθεί τη γνωστή συνταγή: εντυπωσιακές μάχες, εκπληκτικές σκηνές δράσης, αλλά και ένας έρωτας που αλλάζει τα πάντα. Αυτό που δεν λέει και δεν μπορεί να πει η ταινία είναι πως όσο κι αν περιμένουμε δεν θα εμφανιστεί κανένας «Ηρακλής» για να καθαρίσει τις κοπριές του σύγχρονου «Αυγεία» που δεν έχουν να κάνουν με βόδια και στάβλους αλλά με την εκτεταμένη διαφθορά και διαπλοκή πολιτικών, επιχειρηματικών και στρατιωτικών ελίτ.

Σε ένα κόσμο που πορεύεται χωρίς όραμα για το μέλλον και οι πάντες συγκρούονται με τους πάντες εφαρμόζοντας με φανατισμό το «Μισείτε αλλήλους», προφανώς και υπάρχει ανάγκη για ήρωες. Όμως ένας ίσον κανένας. Τη νέα εποχή δεν θα τη φέρουν οι σούπερ ήρωες και οι ποικιλώνυμοι μεσσίες.

Αυτό το «κάποιος να κάνει κάτι» θα πρέπει να το πάρουμε πιο προσωπικά. Και το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να δουλέψουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό ώστε να μπορέσουμε να δουλέψουμε και με τους άλλους, για να αλλάξουμε όσα κάνουν τον κόσμο μας να μοιάζει με …. τρελό φορτηγό. Ο «ήρωας» λοιπόν που περιμένουμε, είμαστε εμείς! Αλλά εμείς πιο ώριμοι στη λογική μας, πιο συνειδητοί στην καθημερινότητά μας, πιο ανοιχτοί στην ιερότητα της ζωής, πιο αλληλέγγυοι με το πλησίον μας.

Ο «Ηρακλής» είναι μόνον ένα μυθολογικό αρχέτυπο. Αν σωθεί ο κόσμος μας, θα τον έχουμε σώσει «εσύ κι εγώ».